Showing posts with label Χωρισμός και παιδιά. Show all posts
Showing posts with label Χωρισμός και παιδιά. Show all posts

Friday, 8 September 2017

Αγαπητέ πατέρα που δεν δίνεις διατροφή...

Διαζύγιο, Διατροφή
... μακάρι να ήξερες τί έκανες!

Μερικές φορές αναρωτιέμαι… ξέρετε τι κάνετε; 
Ρωτήστε τον εαυτό σας, εκτός από την οικονομική βοήθεια, τι άλλο κάνετε;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κόψατε τα νυχάκια των παιδιών σας;
Ξυπνάτε πριν την ανατολή του ήλιου για να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας μπαίνει στο σχολικό λεωφορείο;
Πόσες ώρες περνάτε την εβδομάδα βοηθώντας το με τις εργασίες του;
Πόσες φορές κρατήσατε το χέρι του παιδιού σας στο γιατρό και μετά πληρώσατε την επίσκεψη;
Πόσα πράγματα αγοράζετε στο σούπερ μάρκετ με 150 ευρώ το μήνα διατροφή που δεν δίνετε;
Πόσες νύχτες τον τελευταίο καιρό, σας έχει ξυπνήσει το παιδί σας επειδή έβλεπε εφιάλτη; 
Ξέρετε τα ονόματα των φίλων του παιδιού σας και πόσες φορές τους έχετε φιλοξενήσει στο σπίτι σας για να παίξουν;;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που βάλετε 5 πλυντήρια ρούχων το Σάββατο, πληρώνοντας για το απορρυπαντικό και το ζεστό νερό και στη συνέχεια βάλατε δύο ακόμη πλυντήρια, την Τρίτη, όταν τα σεντόνια και η κουβέρτα λερώθηκαν από εμετό;
Πόσες ημέρες εργασίας έχετε χάσει επειδή το παιδί σας ήταν άρρωστο και δεν τις πληρωθήκατε ποτέ;
Ξέρετε με ποια λούτρινα ζώα κοιμάται και πώς του αρέσει να τρώει τα μήλα του κομμένα σε φέτες, χωρίς την φλούδα;
Πόσα φώτα αφήνετε αναμμένα κάθε βράδυ;
Πόσα κουτιά πάνες των 30 ευρώ και πόσα μωρομάντηλα των 12 ευρώ, αγοράσατε αυτό το χρόνο;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που αγοράσατε υλικά και φτιάξατε μια τούρτα γενεθλίων και τυλίξατε όλα τα δώρα και πληρώσατε για όλες τις προμήθειες του πάρτι;
Πόσο ζεστό νερό πληρώνετε κάθε μήνα για να γεμίσετε την μπανιέρα;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έπρεπε να θυμηθείτε να πληρώσετε 5 και 10 ευρώ για την εκδρομή του σχολείου και τη στολή της σχολικής γιορτής;
Πόσο χαρτί τουαλέτας αγοράζετε σε ένα μήνα;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που αλλάξατε σεντόνια στις 4 το πρωί μέσα σε κραυγές, για να κάνετε το παιδί σας που κλαίει να αισθανθεί καλύτερα;
Ξέρετε το όνομα του γιατρού του παιδιού σας; Το όνομα του δασκάλου του;
Ξέρετε τι νούμερο παπούτσι φοράει και πότε ήταν η τελευταία φορά που αγόρασε ένα ζευγάρι με 30 ευρώ;
Πότε ήταν η τελευταία φορά που πληρώσατε 15 ευρώ για το κούρεμα του παιδιού σας;
Πόσα μπουκάλια παιδικού σαμπουάν αγοράσατε πρόσφατα, ή πόσα κουτιά απορρυπαντικού για να βάλετε πλυντήριο πιάτων το βράδυ;

Από πόσες ευκαιρίες σταδιοδρομίας έχετε παραιτηθεί γιατί βάζατε πάντα πρώτες τις ανάγκες των παιδιών σας πρώτα;
Πού είστε, όταν το παιδί σας χρειάζεται βοήθεια για να καθαρίσει το δωμάτιό του, ή έχυσε σάλτσα στην τρίτη αλλαξιά του για σήμερα και πρέπει να βάλει άλλα ρούχα;
Που είστε;
Αν σας δινόταν η ευκαιρία, θα μπορούσατε να τα κάνετε 24 ώρες και 7 ημέρες την εβδομάδα; 
Θα ήσασταν σε θέση να τα κάνετε μόνοι σας, στηριζόμενοι μόνο στο εισόδημα που πρέπει να βγάλετε, χωρίς να πληρώνετε κανέναν άλλο για να μεγαλώσει τα παιδιά σας ή να σας αντικαταστήσει στην δουλειά για να παρακολουθήσετε τις σχολικές εκδηλώσεις και τις συναντήσεις με τους δασκάλους;
Θα μπορούσατε να τα κάνετε όλα αυτά μόνοι σας; 
Τι κάνετε;

Ω, σωστά, εργάζεστε πολύ σκληρά. Και έχετε πολλές ανάγκες. 
Έχετε έναν λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος να πληρώσετε και θα πρέπει να βάλετε φυσικό αέριο στο αυτοκίνητό σας, έχετε να φάτε και προσπαθείτε να μαζέψετε χρήματα για τις επικείμενες διακοπές σας, γιατί σας αξίζει ένα διάλειμμα. 
Γιατί λοιπόν θα πρέπει να στείλετε «τα χρήματα σας» για να «βοηθήσετε» την μητέρα του παιδιού σας; 
Ήταν επιλογή της να είναι σε αυτή την κατάσταση, έτσι κι αλλιώς, σωστά; 
Ίσως, αν δεν είχε αντιδράσει στις καταχρήσεις σας, στον εθισμό σας ή στην απιστία σας, να μην ήταν μόνη μητέρα τώρα. 
Ίσως σε λίγες εβδομάδες ή μήνες, αν βγάλετε επιπλέον μετρητά, θα μπορούσατε να φανείτε υπερβολικά γενναιόδωρος και να στείλετε εκατό ευρώ. 
Όχι γιατί είστε υποχρεωμένοι από το νόμο, αλλά επειδή είστε καλά παιδιά και κάνετε ό,τι μπορείτε και αυτή θα πρέπει να είναι ευγνώμων που θέλετε να βοηθήσετε, έτσι δεν είναι;
Κάνετε λάθος.
Πού είστε στο super market, όταν κάποιος πρέπει να πει στο παιδί σας, ότι δεν μπορεί να πάρει τα κορν-φλέικς που θέλουν;
Πού είστε, όταν κάποιος πρέπει να πει στον απόφοιτο έφηβο σας, πως δεν μπορεί λόγω οικονομικών δυσκολιών, να αγοράσει το άλμπουμ με τις φωτογραφίες της τάξης του, που κοστίζει 20 ευρώ;
Γιατί δεν αξίζουν τα παιδιά σας καινούργια ρούχα και εκδρομές σε ακριβά παιδικά μουσεία; 
Γιατί δεν μπορούν να γραφτούν στους συλλόγους που θέλουν ή να πάνε στις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις με τους φίλους τους;
Ξέρετε πώς είναι να υπενθυμίζεις στα παιδιά σου καθημερινά, ότι ζουν με χαμηλό εισόδημα και πρέπει να κάνουν θυσίες;
Γιατί δεν μπορούν τα παιδιά σας να μεγαλώσουν με μια μητέρα που ζει μια άνετη ζωή;
Γιατί δεν μπορούν να έχουν μια μητέρα που δεν προσπαθεί να κρύψει το άγχος της, που προέρχεται από το ποτέ θα δώσετε την διατροφή;
Γιατί δεν μπορούν να έχουν μια μητέρα που επιτρέπει στον εαυτό της να αγοράσει πράγματα για εκείνη, όπως μια κρέμα ή ένα παντελόνι χωρίς τρύπες, αντί να ξέρει ότι πρέπει να φυλάξει κάθε δεκάρα για τα παιδιά της;
Γιατί τα παιδιά σας δεν αξίζουν καλοκαιρινές διακοπές;
Πού είστε, όταν το παιδί σας σπάει ένα αγαπημένο παιχνίδι και κάποιος πρέπει να του πει με ραγισμένη καρδιά ότι δεν έχει τα χρήματα για να το αντικαταστήσει;
Πού είστε, όταν κάποιος πρέπει να πει στο παιδί σας να φορέσει το ίδιο τζιν για να κάνετε οικονομία στο κόστος πλυντηρίου; 
Τι κάνετε;
Υπερασπίζεστε τον εαυτό σας. 
Έχετε χίλιους λόγους και δικαιολογίες για το ότι κάνετε ό,τι μπορείτε και γιατί η μητέρα του παιδιού σας δεν χρειάζεται πραγματικά τη βοήθειά σας, ούτως ή άλλως. 
Κοιμάστε καλά τα βράδια και εξακολουθείτε να κουβαλάτε αυτό το συναίσθημα, ότι σας φέρονται άδικα. 
Ο καθένας ξέρει πως είστε ένας πάρα πολύ καλός πατέρας. Και Θεός φυλάξει, αν αυτή ξεκινήσει να βγαίνει με κάποιον ή βρει έναν σύντροφο, τότε είναι δικό του πρόβλημα το ποιος θα πληρώνει το λογαριασμό του νερού, σωστά;
Θέλω απλά να κάνετε στον εαυτό σας μια ερώτηση:
Γνωρίζετε πραγματικά τι κάνετε, όταν αρνείστε να στείλετε την διατροφή του παιδιού;
Έχετε συνειδητοποιήσει, πόσο υποβαθμίζετε την ποιότητα ζωής του παιδιού σας και την ευημερία της μητέρας του, απλά επειδή δεν καταβάλλετε την διατροφή;
Έχετε συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει σημασία τι συνέβη ανάμεσα σε εσάς και τη γυναίκα που κάποτε αγαπήσατε αρκετά για να κάνετε ένα παιδί μαζί, αλλά ότι είστε ακόμα υπεύθυνοι για την οικονομική σταθερότητα του παιδιού σας και την υποστήριξη του προσώπου που έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή της στην ανατροφή του;
Όχι επειδή είστε γενναιόδωροι, όχι επειδή το δικαστήριο διέταξε να το κάνετε, αλλά επειδή είναι δική σας ευθύνη, χωρίς να περιμένετε επαίνους σε αντάλλαγμα.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπατε σε αυτή τη γυναίκα ευχαριστώ, για ό,τι κάνει κάθε μέρα για το παιδί σας; 
Δεν χρειάζεται να σας ευχαριστήσει για την παροχή οικονομικής βοήθειας, που απαιτείται για τις βασικές ανάγκες και το μεγάλωμα του παιδιού σας.
Η ανατροφή των παιδιών δεν είναι ένα παιχνίδι ναρκισσισμού και ανταμοιβής για την καλή συμπεριφορά. Αυτή η μαλακία είναι κουραστική, και είναι το μισό του DNA σας. 
Ο υπόλοιπος κόσμος πιθανόν να παίρνει το μέρος σας και να σας καθησυχάζει ότι κάνετε το καλύτερο που μπορείτε, όταν κλαίγεστε στο διαδίκτυο. 
Μπορεί και να έχετε τελειοποιήσει την εικόνα του επιτυχημένου εργαζόμενου άντρα, που μόνο γνώμονα έχει το συμφέρον των παιδιών του και της πρώην γυναίκας του. 
Κρίμα όμως που δεν ξέρουν πόσους μήνες είστε πίσω στην διατροφή, ή πώς τα παιδιά σας δεν έχουν γίνει τίποτα περισσότερο από ένα ανεξόφλητο χρέος. 
Και ακριβώς όπως και με κάθε άλλο λογαριασμό που αναβάλλετε μέχρι να ξεχαστεί, θα συνεχίσετε αυτή την τακτική, γιατί κανείς άλλος δεν το ξέρει έτσι δεν είναι; 
Δεν έχει σημασία τι και πως, είναι τα παιδιά «σας» και έχετε δικαιώματα, έτσι δεν είναι; 
Ποιος νοιάζεται αν δεν τα υποστηρίζετε;
Αγαπητέ πατέρα που δεν πληρώνεις -και που κατά πώς φαίνεται- ούτε πρόκειται να πληρώσεις την διατροφή των παιδιών σου, νομίζω ότι ξέρεις, βαθιά μέσα σου, πως κάνεις λάθος. 
Μακάρι να μπορούσες να δεις τι κάνεις πραγματικά…

Saturday, 19 August 2017

Το Παιδί Σας Δεν Είναι Όπλο Εκδίκησης...

... για Να Πονέσετε Τον/Την Πρώην Σύζυγο
Αφιερωμένο Σε Όλους Τους Χωρισμένους Γονείς

«Προς χωρισμένους γονείς
Θα είμαι σύντομη και θα μιλήσω ως παιδί χωρισμένων γονιών. Θα γράψω ένα δεκάλογο που πρέπει να ακολουθήσει το κάθε χωρισμένο ζευγάρι που έχει παιδιά, για καλό των ίδιων των παιδιών:

Χωρίσατε μεταξύ σας, δε χωρίσατε από τα παιδιά σας.
Έχετε δικαίωμα να ακολουθήσετε χωριστούς δρόμους απ' εδώ και μπρος, όμως δεν έχετε δικαίωμα να φύγετε από τις ζωές των παιδιών σας.
Αυτό σημαίνει πως πρέπει να φροντίσετε ώστε να περνάτε αρκετό χρόνο με τα παιδιά σας και να είσαστε συνεπείς ως προς τις οικονομικές σας υποχρεώσεις απέναντί τους.
Αν βρείτε κάποιο άλλο άτομο να είναι μαζί σας, λάβετε υπόψη και τις ανάγκες του παιδιού σας από τον προηγούμενό σας γάμο. Δεν αποφασίζετε μόνο για σας πλέον, είτε σας αρέσει είτε όχι.

Αποφασίζετε για σας και για το παιδί σας.
Φροντίστε λοιπόν το παιδί σας να νιώθει άνετα και καλά με τις επιλογές που κάνετε στη ζωή σας. Φροντίστε το παιδί σας να νιώθει πραγματικό μέλος της νέας οικογένειας που προσπαθείτε να φτιάξετε.

Το παιδί σας δεν είναι ιδιοκτησία σας. 
Είναι ελεύθερος άνθρωπος.
Έχει δικαίωμα να έχει και τους δύο του γονείς αλλά και όλους τους συγγενείς του στη ζωή του. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να στερήσετε από το παιδί σας κάτι τέτοιο. Αυτό σημαίνει (μιλώ ειδικά για τις μαμάδες τώρα) πως πρέπει να δεχτείτε τον πατέρα να αντιμετωπιστεί ισότιμα μ' εσάς ως γονιός και να έχει κι αυτός αρκετό χρόνο με το παιδί σας.

Το παιδί σας δεν είναι όπλο εκδίκησης για να πονέσετε τον/την πρώην σύζυγο.
Είναι απαράδεκτο να προσπαθείτε να στρέψετε το παιδί σας εναντίον του άλλου γονιού λέγοντάς του άσχημα λόγια για τον άλλο γονιό. Είναι επίσης απαράδεκτο, όπως ανέφερα πριν, να προσπαθείτε να κρατήσετε το παιδί μακριά από τον άλλο γονιό. Είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείτε το παιδί για να έχετε οικονομικό όφελος μέσω της διατροφής. 
Τα χαρτιά των δικαστηρίων λένε πολλά και υπάρχουν. Το παιδί μεγαλώνοντας θα μάθει και θα καταλάβει την αλήθεια. Φροντίστε να έχετε το μέτωπό σας καθαρό.

Έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε και τους δύο γονείς μας και να το εκφράζουμε αυτό.
Αν είμαι στο σπίτι της μαμάς και θέλω να μιλήσω στον μπαμπά, πρέπει να είμαι ελεύθερη να τον πάρω τηλέφωνο όποτε θέλω και να μιλήσω όση ώρα θέλω μαζί του. Πρέπει να νιώθω ελεύθερη να του πω "σ' αγαπώ" και "σε πεθύμησα", χωρίς να κατακριθώ γι' αυτό το πράγμα.

Δεν είμαστε δικαστές.
Αγαπάμε τους γονείς μας κι αν έκαναν λάθη θέλουμε να τους συγχωρέσουμε. Μη μας φορτώνετε με τις μεταξύ σας προστριβές. Αυτά που συμβαίνουν μεταξύ σας πρέπει όσο το δυνατό να μείνουν μεταξύ σας. Εμείς θέλουμε ηρεμία. Και με τους δύο μας γονείς.

Η "σταθερή στέγη" είναι μύθος.

Ένα παιδί αν έχει το δικό του χώρο στο σπίτι του κάθε γονιού του, μπορεί να περνά εξίσου καλά και να είναι εξίσου άνετα και στα δύο σπίτια. Μπορεί έτσι να βλέπει και τους δύο του γονείς. Καλύτερα ένα παιδί να έχει δύο σπίτια και δύο γονείς, παρά ένα σπίτι και ένα γονιό. Ο νοών νοείτω.

Το "σταθερό πρόγραμμα" όσο είμαστε μικρά παιδιά σας βολεύει εσάς.
Μεγαλώνοντας όμως να έχετε υπόψη σας πως θα καθορίζουμε εμείς το πρόγραμμά μας. Το παιδί μεγαλώνοντας θα αποφασίσει πότε και πόσο θα είναι με τον κάθε γονιό, ό,τι και να κάνετε.

Αν είναι δυνατό, αποφύγετε να πάρετε τα παιδιά σας στο δικαστήριο και βρείτε τα μεταξύ σας.
Αν χρειαστεί όμως να πάμε στο δικαστήριο μην προσπαθήσετε να μας εκφοβίσετε ή να μας πιέσετε στο τι να πούμε. Κάποτε θα καταλάβουμε τι κάνατε και θα πρέπει να λογοδοτήσετε γι' αυτό. Αν πάμε δικαστήριο πρέπει να νιώσουμε ελεύθερα να πούμε αυτό που νιώθουμε και να υπερασπίσουμε τα δικά μας δικαιώματα ως ελεύθεροι άνθρωποι.

Φροντίστε να μένετε όσο το δυνατό πιο κοντά μεταξύ σας, 
ακόμη κι αν χωρίσατε.
Αν μένετε σε άλλη πόλη ή άλλη χώρα, τότε εκ των πραγμάτων μία θα είναι η στέγη μας, όσο κι αν επιθυμούμε να σας βλέπουμε και τους δύο και να μένουμε και με τους δύο. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές...»

enzoionline
infokids

Tuesday, 6 September 2016

«Με πονάτε, αλλά είστε η μόνη οικογένεια που έχω...»

Είστε η μόνη οικογένεια που έχω...
Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά μέσα στη νύχτα. Αυτό, γινόταν τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά. Δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια συζητούν. Όχι με λόγια ξενοιασιάς, όχι κουβέντες για αγόρια, ρούχα, διακοπές ή βόλτες...
"Πάλι το ίδιο σκηνικό" έλεγε η μια στην άλλη. "Ήρθε ο πατέρας μου από το δω, λες και χρειαζόταν να συνεχίσουν τον καυγά, που άρχισαν από το τηλέφωνο εδώ και ώρες". Η απόγνωση ήταν τόσο φανερή στον τόνο της φωνής της, που η φίλη της ένιωσε ένα κόμπο στο στομάχι και τα λόγια να χάνονται, πριν προλάβουν να γίνουν λέξεις και να βγουν από τα χείλη της.
Τι να της έλεγε; Πώς να την παρηγορούσε, πώς να τη βοηθούσε; Δεν ήξερε, ούτε και μπορούσε να σκεφτεί. Το μόνο που έκανε ήταν να την ακούει με προσοχή και συμπόνοια. Και το κορίτσι χείμαρρος, ξεδίπλωνε όλο τον πόνο που βίωνε, όλη την αποστροφή που αισθανόταν για όσα συνέβαιναν στο σπίτι της και στη ζωή της.
Δυο γονείς χωρισμένοι, ανίκανοι να συζητήσουν, ούτε καλά καλά να συνυπάρξουν για πέντε λεπτά χωρίς να αρπαχτούν και δυο παιδιά, που καλούνται άλλοτε από τις περιστάσεις κι άλλοτε από τους ίδιους (τους γονείς) να πάρουν θέση. Να γίνουν κριτές και δικαστές και να αποδώσουν δικαιοσύνη σε μια οικογένεια, που γίνεται μέρα τη μέρα όλο και πιο τοξική γι' αυτά.
Οι φωνές της μάνας κάλυπταν όλους τους ήχους κάνοντας αδύνατη ακόμα κι αυτή την τηλεφωνική επαφή με ένα πρόσωπο, που μπορεί να ακούσει, που θέλει να ακούσει!
Βγήκε από το δωμάτιο και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι, προσπαθώντας να βρει ένα μέρος που να μην φτάνουν οι φωνές και οι κατηγορίες της. Ο πατέρας είχε μόλις αποχωρήσει, αφήνοντας πίσω του μια μαινόμενη μάνα, η οποία μη έχοντας πού να ξεσπάσει, μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για κείνον στο μικρότερο παιδί της, ένα αγοράκι μόλις δέκα χρονών.
Εκείνο δεν έβγαζε λέξη. Άκουγε, άκουγε, άκουγε και στο τέλος ξέσπασε σε γοερά κλάματα.
"Θέλω να φύγω", σκέφτηκε σχεδόν φωναχτά η μικρή. Μόλις το ξεστόμισε τρόμαξε, όχι γι' αυτό που είπε, αλλά μη την ακούσει η μητέρα της. Δεν άντεχε άλλες φωνές, άλλες κενές νουθεσίες, που φαίνονταν τόσο ψεύτικες, τόσο υποκριτικές.
Ήθελε να φύγει, αλλά σκεφτόταν τον αδελφό της. Δεν μπορούσε να τον πάρει μαζί της, αλλά ούτε και να τον αφήσει πίσω. Κι εκείνη, πού θα πήγαινε; Τόσο κοντινούς συγγενείς δεν είχε. Οι γονείς της ήταν μοναχοπαίδια και παππούδες και γιαγιάδες δεν υπήρχαν στη ζωή. 
Κι έπειτα ήταν ανήλικη! Κανείς δεν θα καταλάβαινε πως στα δεκαπέντε της, ήταν πιο "ενήλικη" από τους γονείς της. Κανείς δεν θα καταλάβαινε πώς είναι να ζεις σ' ένα σπίτι, που αντί να σε αγκαλιάζει η αγάπη και να σε προστατεύει από τα δύσκολα, σου προκαλεί πόνο...
Αισθανόταν εγκλωβισμένη από τη ηλικία της. "Μετράω τα χρόνια και προσπαθώ να κάνω υπομονή" είχε πει στη φίλη της. "Μόλις γίνω δεκαοχτώ, θα φύγω... ο αδελφός μου όμως;". Ένιωθε υπεύθυνη για κείνον περισσότερο από ό,τι οι γονείς της. Έτσι τουλάχιστον φαινόταν στα δικά της μάτια.
Γλίστρησε αθόρυβα έξω από το διαμέρισμα και κατευθύνθηκε προς την ταράτσα. Πυκνή η νύχτα και μόνη της παρέα το κινητό, η αγαπημένη της μουσική και η φίλη της, που ξενυχτούσε μαζί της...
Κοίταξε τα αστέρια στον ουρανό. Μικρές φωτεινές κουκκίδες ήσυχες, γαλήνιες στέκονταν εκεί ανίκητα λες και την έβλεπαν... Η συζήτηση με τη φίλη της είχε πια σταματήσει, αφού ο ύπνος έκανε τη δική του παρέμβαση σε μια κουβέντα που δεν οδηγούσε πουθενά...
Κάθισε σε μια ξεχασμένη σεζλόνγκ, έβαλε το αγαπημένο της τραγούδι και φορώντας την κουκούλα του μπουφάν της, μάζεψε τα πόδια της στο στήθος και έριξε το βλέμμα στο κενό. Λίγο αργότερα τα βλέφαρα βάρυναν και ο Μορφέας ήρθε να ξεκουράσει τα μάτια και την ψυχή.

Τα πρώτα φωτεινά βήματα της αυγής δεν στάθηκαν ικανά να την ξυπνήσουν, όμως το χέρι του πατέρα της στον ώμο της την τίναξε ψηλά.
"Εδώ είσαι καρδιά μου!" της είπε τρυφερά ανοίγοντας την αγκαλιά του. Η μαμά σου κι εγώ φάγαμε τον κόσμο να σε βρούμε. Μέχρι και τη φίλη σου ξυπνήσαμε. Αυτή μας οδήγησε εδώ!
"Μπαμπά, ήθελα να φύγω... " ψέλλισε. "Δεν είχα όμως πού να πάω. Κι έπειτα εσείς είστε η οικογένειά μου. Με πονάτε, αλλά είστε η μόνη οικογένεια που έχω...".
Πίσω τους αναστατωμένη και ανακουφισμένη μαζί η μητέρα της, έτρεξε να την αγκαλιάσει κι εκείνη. Έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι για ώρα, κλαίγοντας, γελώντας, σιωπώντας. Δεν ξέρω καλά καλά να σας πω, πότε κατέβηκαν από την ταράτσα. Ίσως, να είναι ακόμα εκεί...

Saturday, 7 November 2015

«Η Μέλια»

Έτρεξε στο δωμάτιό της, έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω της να μην ακούει, κουκουλώθηκε με μιας κάτω από το μαγικό μανδύα της ηρεμίας, το πάπλωμά της.

Η Μέλια ήταν μόλις εννιά χρονών. Ένα κοριτσάκι με καχεκτική όψη, μετρίου αναστήματος, με πλούσια κατσαρά μαλλιά-κάπως δυσανάλογα με το κορμάκι της. 
Μάτια φωτεινά σα λαμπάδες, στρογγυλά σα χάντρες που κοσμούν το λαιμό και μια κάπως περίεργη μυτούλα, ήταν όλα εκείνα που έδεναν σα συνταγή πάνω από τα καλοσχεδιασμένα – από ζωγράφο θαρρείς, χείλη της. Δεν είχαν όμως χρώμα τριανταφυλλί, ούτε τα μάγουλά της ήταν ροδαλά. Αρκούνταν στις καστανές ατημέλητες μπούκλες που κάλυπταν το πρόσωπό της, ώστε να σκιάζουν παροδικά τη χλωμή της όψη.
Έβαλε το χεράκι στο στόμα, δαγκώνοντας τώρα σφιχτά την περιοχή μέσα από τον αγκώνα κι έβγαλε μια κραυγή. Τόσο δυνατή, που θαρρείς τα πουλιά τραντάχτηκαν απ’ τα συρμάτινα πλέγματα και πέταξαν μακριά, σα μια μικρή συμπαράσταση στον πόνο της.
Το όνομα της ήταν ό,τι της είχε απομείνει από τη αγαπημένη της γιαγιά που χρόνια τώρα είχε φύγει σαν από απαράμιλλο εγωισμό, δίχως να νοιαστεί για όσα άφηνε πίσω της. Εκείνη τη μικρή, δεν την είχε σκεφτεί καθόλου πριν φύγει για πάντα;
Μελιτίνη είχαν βαφτίσει τη γιαγιά, παρά τις αντιδράσεις του παπά «εμείς δε βγάζουμε τέτοια ονόματα στα παιδιά μας. Εδώ είναι χωριό. Δεν είναι του Θεού αυτά τα πράματα», έλεγε και ξανάλεγε, μα ο επιμένων νικά, άρα όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Όταν γεννήθηκε η μικρή, η γιαγιά γερασμένη πια, χάρισε τ’ όνομά της στο μικροκαμωμένο πλασματάκι και ήταν πια σαν να είχε εκπληρώσει το σκοπό της. Μα θες λίγο τα σαρδάμ των συμμαθητών, θες λίγο η κακεντρέχεια των χωριανών, το κοριτσάκι άκουγε πια στο όνομα «Μέλια».
Άρπαξε δύο μαξιλάρια ενώ παρέμεινε κρυμμένη στο μαγικό καταφύγιο. «Εσύ είσαι η μαμά κι εσύ ο μπαμπάς» είπε, τοποθετώντας τα τώρα αντικριστά και μαζεύοντας όλη της τη δύναμη τα χτύπησε δυνατά μεταξύ τους. «Σας μισώ, σας μισώ» πλάνταξε η μικρή και τα μάτια της πρόσφεραν δύο καυτές σταγόνες να δροσίζουν τα μάγουλα.

Φυσικά και την αγαπούσαν τη Μέλια. Είχαν άλλωστε αποφασίσει από κοινού πως ήταν ό, τι καλύτερο τους είχε προσφέρει αυτός ο από χρόνια τελειωμένος γάμος. Δεν ήταν ακριβώς συνηθισμένοι γονείς, ούτε ίσως πρότυπα οικογένειας. Ποιοι είναι άλλωστε οι ιδανικοί γονείς;
Εκείνη έδινε χρόνια μάχη με τον εθισμό της στο αλκοόλ. Πότε σε ομάδες ανώνυμων αλκοολικών , πότε δίμηνη αποτοξίνωση σε δημόσια ιδρύματα. Κάθε φορά ξέκοβε. Κάθε φορά επέστρεφε με εθισμό χειρότερο από τον προηγούμενο. Δεν είχε χρόνο ούτε κουράγιο ν’ ασχοληθεί με τη μικρή της. Την ανατροφή της είχε αναλάβει η γιαγιά της, η κυρία Μελιτίνη. «Χρυσή γυναίκα. Άξια σε όλα της» έτσι έλεγαν τα μουρμουρητά στο χωριό. Μόνο μια κόρη άχρηστη, αλκοολική έβγαλε, μόνο εκεί είχε ψεγάδι. Τον άντρα της τον αγαπούσε η μητέρα της μικρής. Από έρωτα παντρεύτηκαν, μα ο έρωτας γρήγορα μαράζωσε μέσα στην παραζάλη της μέθης. Και τη Μέλια αγαπούσε. Ποια μάνα δεν αγαπά το παιδί της;
Εκείνος ήταν πιο μετρημένος σαν άνθρωπος. Συνεπής και δουλευτάρης τα πρώτα χρόνια. Ένας πατέρας, ένας σύζυγος, ένας κύριος. Κάποια εξωσυζυγική σχέση απέκτησε μονάχα μετά από καιρό. Για έναν χρόνο μόνο. Ήταν τότε που η γυναίκα του δεν άντεξε τη ντροπή της μοιχείας και βρήκε φυγή στο ποτό. Ή τουλάχιστον έτσι είπαν οι χωριανοί. Τώρα δεν έκανε πράμα πια. Η απάτη στα μέρη του είχε και ένα αντίτιμο. Δε θα κρατούσε ο κυρ Θόδωρος στο συνεργείο αυτόν τον ξετσίπωτο που κατέστρεψε την οικογένειά του.
Μόνο καυγάδες, φωνές, κλάματα ακούγονται πια στο σπιτικό. Μόνο ανθρώπους να οδύρονται, να σιχτιρίζουν αντικρίζεις πια. Μόνο ψυχές να καταριούνται, να οικτίρουν την άθλια ζωή και την κακή τους μοίρα.
Μόνο ένα μικρό κορμάκι να κρύβεται καθημερινά κάτω από το μαγικό μανδύα της ηρεμίας. Μόνο τη Μέλια. Μόνο εκείνη. Που ποτέ της δεν έφταιξε μα όλο σπαράζει «εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ!»

~Μπουμπάρη Μαριλένα
antikleidi

Friday, 3 May 2013

Ποιος θα κάνει Πάσχα με το παιδί;

Η σχέση που επηρεάζει περισσότερο τα παιδιά 
είναι η σχέση των γονιών του 
................................................
.
Μην σας ξεγελά το μέγεθος του παιδιού, μπορεί να είναι μικρογραφία ανθρώπου αλλά δεν παύει να αντιλαμβάνεται και να νιώθει τι γίνεται
 ................................................
Είναι ένα ευαίσθητο θέμα που χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς. Η σχέση που επηρεάζει περισσότερο τα παιδιά είναι η σχέση των γονιών του. 
Παρατηρώντας τη σχέση αυτή θα μάθουν πώς εκφράζεται ο σεβασμός στη καθημερινή ζωή. Ό,τι και αν πείτε στα παιδιά σας για το πώς πρέπει να φέρονται, το μήνυμα που θα εισπράξουν και θα ακολουθήσουν είναι ο τρόπος που συμπεριφέρεστε μεταξύ σας.
Για το λόγο αυτό προσπαθήστε να συζητήσετε με το σύντροφό σας ήρεμα. 
Το ότι δεν τα βρήκατε για τους δικούς σας λόγους είναι άλλο θέμα. Τα παιδιά παρατηρούν πως μιλάτε ο ένας στον άλλο, τον τόνο της φωνής σας, το ύφος σας, τα ανέκφραστα συναισθήματά σας. Το θέμα δεν είναι απλά αν τσακώνεστε ή διαφωνείτε.  
.
Είναι ο τρόπος που λύνετε τις διαφορές σας και που επικοινωνείτε μεταξύ σας.
Τα παιδιά συχνά παίρνουν προσωπικά τις εντάσεις αυτές. Νιώθουν ότι εκείνα φταίνε για το χωρισμό σας. Για το λόγο αυτό, προσπαθήστε να αφήσετε στην άκρη τις προσωπικές σας διαφωνίες και μιλήστε με το παιδί σας.  
Το παιδί θα πρέπει να επιλέξει εκείνο πως θέλει να περάσει τις διακοπές του Πάσχα. Θα πρέπει ο χρόνος να μοιραστεί δικαία και για τους δύο γονείς. 
Αλλά πάντα με γνώμονα την ηρεμία του παιδιού και την ψυχική του γαλήνη. Μην σας ξεγελά το μέγεθος του παιδιού, μπορεί να είναι μικρογραφία ανθρώπου αλλά δεν παύει να αντιλαμβάνεται και να νιώθει τι γίνεται.
.
πηγή: jenny.gr

Tuesday, 16 August 2011

Όταν χωρίζουμε και έχουμε παιδιά, τι κάνουμε;

Μένουμε ΠΑΝΤΑ γονείς!!

Παιδιά, τα μικρά μεγάλα θύματα ενός κακού διαζυγίου
Αν, όμως, τα έπιπλα, οι καταθέσεις και το σαλόνι Βαράγγη μπορούν να διαιρεθούν δια δύο, δεν είναι το ίδιο με τα παιδιά.
Η ώρα μηδέν για το ζευγάρι έφθασε. Εν μέσω δακρύων, πικρών λόγων, απειλών και ύβρεων, οι πρώην ερωτευμένοι ή τουλάχιστον αγαπημένοι σύζυγοι, βάζουν τέλος στην κοινή ζωή τους και χωρίζουν τα υπάρχοντά τους δίκαια (; !). 
Εκεί, οι γονείς και το νομικό σύστημα διαιρούν και μοιράζουν τα παιδιά μεταξύ των γονέων για το καλό τους, αλλά, όπως λέει ο στίχος, αυτό γίνεται ‘’για μένα χωρίς εμένα’’.

Τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με την απόφαση των γονέων τους να χωρίσουν, χωρίς να ερωτηθούν, να έχουν άποψη, να εκφράσουν γνώμη. Οι γονείς αποφασίζουν και …. σφυρίζουν τη λήξη. Βέβαια, αν ο γάμος είναι για κλάματα, καλύτερα να τελειώνει. Ο γάμος, όμως.  
Τα παιδιά δεν έχουν σχέση με το ζευγάρι, έχουν σχέση με τους γονείς τους και με την οικογένεια που απαρτίζουν μαζί τους.  
Η διάσπαση, λοιπόν, αυτής της ενότητας που έχουν προσλάβει και στην ουσία έχουν επενδύσει είναι για τα παιδιά δυσάρεστη, δυσνόητη και ανεπιθύμητη. Πώς να αφομοιώσουν την πληροφορία πως η οικογενειακή φωτογραφία που είχαν στο μυαλουδάκι τους, με το μπαμπά, τη μαμά και τα ίδια, κόβεται σε κομμάτια, με τον ένα γονιό απ’ τη μια, τον άλλο από την άλλη και τα ίδια μισά από δω, μισά από κει. Από μόνη της η νέα κατάσταση είναι φοβερά δύσκολη, επιβαρυντική και αποδιοργανωτική για το παιδί που ως μη ώριμη προσωπικότητα είναι άκρως εγωκεντρικό κι έτσι κι αλλιώς τα θέλει όλα, όπως εκείνο επιθυμεί και δεν κατανοεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες των άλλων, όταν δεν συμπίπτουν με τις δικές του.

Κι ενώ, ήδη, η νέα κατάσταση που το παιδί πρέπει να αφομοιώσει είναι δύσκολη, η εχθρότητα, η αντιπαλότητα και η διεκδίκησή του από τον άλλο γονέα, κάνουν τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα.

Το παιδί δεν αντέχει να βλέπει τις δύο σταθερές του, τους δύο ανθρώπους που αγαπά πιο πολύ και στους οποίους στηρίζεται, να είναι εχθροί μεταξύ τους και να πολεμούν μπροστά του, συχνά με τρόπαιο το ίδιο. 
Η αποδιοργάνωση, η αποσύνδεση και η σύγχυση απειλούν την ψυχική του υγεία και βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα οι επιπτώσεις μπορεί να είναι καταστροφικές.

Είναι τραγικό και αντιφατικό, οι φυσικοί παιδαγωγοί του παιδιού, οι γονείς του, να του προσφέρουν ένα άκρως αντιπαιδαγωγικό μοντέλο συμπεριφοράς για να μιμηθεί: ρήξη αντί συναίνεσης, μάχη αντί ειρηνικής λύσης, εχθρότητα αντί αποδοχής και φιλίας.

Αν για ένα ζευγάρι που χωρίζει, η αρχική περίοδος είναι πολύ δύσκολη, για το παιδί που καλείται να αφομοιώσει ένα καταιγισμό νέων καταστάσεων που δεν κατανοεί, δεν επιθυμεί και δεν αποδέχεται είναι έως και ακατόρθωτη. Αν σε αυτή τη δυσκολία, προσθέσουμε και την εχθρότητα, την αντιπαλότητα και την προς όφελος της κάθε πλευράς διεκδίκηση του παιδιού, το βάρος στις τρυφερές του πλάτες είναι δυσβάστακτο, ακόμη και εξουθενωτικό.

Η σωστή διαχείριση της λύσης του γάμου, σε πνεύμα συναίνεσης, αμοιβαίου σεβασμού, πολιτισμένης κοινωνικής συμπεριφοράς και πάνω απ’ όλα με απόλυτη κατανόηση για τις δυσκολίες του παιδιού και σεβασμό στις ανάγκες και το συμφέρον του μπορεί να μετριάσουν τις επικίνδυνες επιπτώσεις στον ψυχισμό και την εξέλιξή του.


Το άρθρο αυτό της Κας Χρυσούλας Κουτελιέρη - Μαυράκη, συντάχθηκε για τον Σύλλογο ΓΟΝ.ΙΣ και δημοσιεύθηκε στις 2010- 9-15, στον σχετικό Ιστότοπο.

Monday, 12 October 2009

Ανησυχητικά Σημάδια και Συμπτώματα παιδιών κατά την περίοδο του διαζυγίου

  • Όταν τα παιδιά εκφράζουν απόγνωση: Ίσως θα έπρεπε απλά να σκοτωθώ, ώστε να μην μαλώνετε εξαιτίας μου
  • Όταν τα παιδιά γίνονται περισσότερο επιρρεπή σε ατυχήματα από ότι συνήθως. Αν αρχίσουν να μοιράζουν τα πράγματά τους σε άλλους, σαν να πρόκειται να φύγουν
  • Αν αρχίσουν να αποσύρονται σε σημείο απομόνωσης
  • Αν εμφανίσουν εκτεταμένες αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου (να κοιμούνται υπερβολικά πολύ ή σχεδόν καθόλου) και / ή στην διατροφή τους (να τρώνε υπερβολικά πολύ ή σχεδόν καθόλου)
  • Σημαντική απώλεια ή αύξηση βάρους σώματος
  • Συχνοί εφιάλτες
  • Έντονη ενασχόληση με την πιθανότητα να αρρωστήσουν τα ίδια ή / και κάποιος άλλος. Προβλήματα στο σχολείο (με τους συμμαθητές, τα μαθήματα, τη συμπεριφορά τους επιθετικότητα, απόσυρση κλπ), ενώ πριν τα πηγαίνανε καλά
  • Να λένε ψέματα ενώ πριν δεν το συνήθιζαν
  • Να καταστρέφουν πράγματα δικά τους ή άλλων
  • Σημαντική αλλαγή στον χαρακτήρα τους (πχ ένα πολύ ήσυχο παιδί γίνεται υπερκινητικό ή ένα πρόσχαρο γίνεται αποσυρμένο)
  • Άρνηση να μείνουν με ενήλικες τους οποίους εμπιστεύονταν και τους άρεσε η συντροφιά τους
  • Εκρηκτική συμπεριφορά (φωνές, καυγάδες, ασυγκράτητες εκρήξεις θυμού)
  • Αν αρχίσουν να κάνουν κλοπές
  • Αν αρχίσουν να φεύγουν από το σπίτι χωρίς την άδεια των γονιών τους
  • Συχνές ενοχλήσεις σε σχέση με την υγεία τους (πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι, διάρροιες, δυσκοιλιότητα κλπ)
  • Έντονοι και μη βάσιμοι / μη ρεαλιστικοί φόβοι 
πηγή: iatronet

Saturday, 20 September 2008

Διαζύγιο και παιδί

Δεν υπάρχει τρόπος να βοηθήσει κανείς ένα παιδάκι 4 ή 6 ετών να ξεπεράσει το σοκ που υφίσταται από το διαζύγιο των γονιών του. Ακόμη και παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία αδυνατεί να κατανοήσει τον λόγο που χωρίζουν οι γονείς του.
Αν είναι επιβεβλημένη η ανάγκη του διαζυγίου θα πρέπει να έχετε στο νου σας τα εξής:
Για ένα παιδί, σε οποιαδήποτε ηλικία, το διαζύγιο των γονιών είναι ένα τεράστιο σοκ. Ο κόσμος του θα υποστεί τεράστια αλλαγή και τα παιδιά φοβούνται πολύ τις αλλαγές.
Αν το παιδί σας νιώθει ασφαλές και εισπράττει την αγάπη σας θα μπορέσει να σας εμπιστευτεί και να ξεπεράσει τον βασικότερο φόβο που έχουν τα παιδιά διαζευγμένων γονιών, φοβάται ότι ίσως κάποια στιγμή θα απομακρυνθεί και ο άλλος γονιός όπως έφυγε και ο πρώτος.
Δείξτε στο παιδί σας ότι μπορεί να σας εμπιστεύεται. Πάντα να είστε εκεί την ώρα που του έχετε υποσχεθεί. Ειδικά ο γονιός που δεν ζει μαζί με το παιδί δεν πρέπει ποτέ να αναβάλλει τις επισκέψεις του. Μην δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να κρατήσετε. Εσείς που ζείτε με το παιδί, μην λέτε στο παιδί από τη Δευτέρα ότι π.χ. ο μπαμπάς θα έρθει το Σάββατο. Μιλήστε με τον πατέρα του παιδιού, και πείτε το στο παιδί μόνο αν είστε σίγουρες ότι ο μπαμπάς είναι ήδη στο δρόμο για το σπίτι σας.
Για τα μεγαλύτερα παιδιά, δώστε τους το νούμερο του κινητού σας τηλεφώνου και δείξτε τους πως να σας τηλεφωνήσουν αν σας χρειαστούν. Πάντα να απαντάτε στις κλήσεις των παιδιών σας, ακόμα κι αν είστε σε σημαντικό επαγγελματικό ραντεβού. Είναι προτιμότερο να τους εξηγήσετε ότι η μαμά έχει δουλειά και δεν μπορεί να μιλήσει αλλά θα τους πάρει μόλις τελειώσει, παρά να μην απαντήσετε στην κλήση τους. Όταν λείπετε σε ταξίδι ή άλλες υποχρεώσεις, τηλεφωνήστε στο παιδί και μιλήστε του όσες περισσότερες φορές μπορείτε επαναλαμβάνοντας ότι θα γυρίσετε την τάδε ώρα ή την τάδε ημέρα.
Δημιουργήστε συνήθειες / ρουτίνα στην καθημερινή ζωή σας με το παιδί, π.χ. γύρω στις 9 θα σε κάνω μπάνιο και μετά θα πάμε για ύπνο. Οι συνήθειες κάνουν το παιδί σας να νιώθει εμπιστοσύνη και ασφάλεια.
Τηρείτε με συνέπεια τους κανόνες και τις υποχρεώσεις που έχετε ξεκάθαρα ορίσει για σας και για το παιδί σας.

Ρυθμίστε τις υποχρεώσεις σας με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο στο παιδί. Βάλτε πλυντήριο όταν το παιδί σας πέσει για ύπνο, όχι την ώρα που το παιδί περιμένει να παίξετε μαζί του ή να δείτε παρέα την αγαπημένη του ταινία.

Κατανοήστε την ανάγκη του παιδιού σας για τον άλλο γονιό και όποτε μπορείτε επιτρέψτε την ελεύθερη επικοινωνία μεταξύ τους, αφήστε το παιδί να πάρει τηλέφωνο στον άλλο γονιό του όποτε θέλει, συζητάτε μαζί του για τον γονιό που λείπει (ποτέ μα ποτέ μην τον κατηγορείτε στο παιδί) και βάλτε μερικές φωτογραφίες του στο παιδικό δωμάτιο. Βεβαιωθείτε ότι όσοι έρχονται σε επαφή με το παιδί σας (π.χ. οι γονείς σας) δεν μιλούν ποτέ άσχημα στο παιδί για τον απόντα γονιό του.

Όταν ο γονιός έρχεται να πάρει το παιδί να το έχετε πάντα έτοιμο. Αφήστε το να πάρει μαζί του οποιοδήποτε αντικείμενο θέλει. Έχετε έτοιμη την τσάντα με τα ρούχα του. Να είστε φιλικός με τον άλλο γονιό του, κρατήστε αποστάσεις αν χρειάζεται αλλά ποτέ μην αφήσετε το παιδί να δει την εχθρότητα που πιθανόν να υπάρχει μεταξύ σας. Την ώρα που θα φεύγει φιλήστε το κι ευχηθείτε του να περάσει καλά.

Όταν για κάποιο λόγο (απρόοπτα συμβαίνουν σε όλους) ο γονιός δεν μπορέσει να έρθει να πάρει το παιδί, μην τον κατηγορήσετε. Δικαιολογήστε τον με όσο πιο πειστικό τρόπο μπορείτε. Γενικά, μην εμποδίζετε την επικοινωνία παιδιού με τον απόντα γονιό εκτός αν υπάρχουν σοβαροί λόγοι, όπως π.χ. η ασφάλεια του παιδιού.

Βοηθήστε το παιδί να χτίσει την αυτοπεποίθησή του. Ζητήστε τη γνώμη του για τα μικρά και μεγάλα πράγματα που αφορούν την κοινή σας ζωή.

Δώστε έπαινο στο παιδί σας για το αποτέλεσμα αλλά κυρίως για την προσπάθεια. Και παινέψτε το στους ξένους που και που, όταν το παιδί είναι μπροστά. Θα νιώσει όμορφα που είστε περήφανοι για αυτό.

Παίξτε μαζί του, έστω και για μισή ώρα, προσπαθήστε να ξαναγίνετε κι εσείς παιδί, να μπείτε στον κόσμο του.

Δείξτε του την αγάπη σας με όλους τους τρόπους. Ακόμη κι αν σας διώχνει, πάρτε το αγκαλιά και δώστε του ένα φιλί με κάθε ευκαιρία. Πείτε του ότι το αγαπάτε, ότι είναι ο καλύτερός σας φίλος, ότι πάντα θα το αγαπάτε περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο στον κόσμο ολόκληρο.

Με αυτούς τους τρόπους θα καταφέρετε να ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση του παιδιού σας, να μειώσετε τις αντιδράσεις του και την κακή συμπεριφορά του και να το βοηθήσετε να αντιμετωπίσει την έλλειψη του άλλου γονιού. Όσο δύσκολο ήταν για σας το να αποφασίσετε να χωρίσετε και να το δεχτείτε, για το παιδί σας είναι ακόμα πιο δύσκολο. Μην ξεχνάτε ότι το παιδί σας δεν μπορεί να καταλάβει τους λόγους πίσω από ένα διαζύγιο. Ακόμα κι αν είναι αρκετά μεγάλο, πείτε του μόνο όσα είναι απαραίτητα. Οι λεπτομέρειες είναι περιττές και πρέπει να τις ξέρετε μόνο εσείς οι δύο, οι γονείς, όχι το παιδί.

Και μην ξεχνάτε τον εαυτό σας. Διατηρήστε την αυτοεκτίμησή σας. Το παιδί σας έχει εσάς παράδειγμα, από εσάς θα μάθει πώς να συμπεριφέρεται και να φροντίζει τον εαυτό του.

Η θετική σας διάθεση, η προθυμία σας να επιτρέψετε στο παιδί να αγαπά και να επικοινωνεί με τον πατέρα, η δική σας απεριόριστη αγάπη και φροντίδα, ο χρόνος που περνάτε μαζί, όλα αυτά θα δώσουν στο παιδί σας τη δύναμη, το κουράγιο και τη σταθερότητα που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει την τεράστια αλλαγή στη ζωή του αλλά και να αποκτήσει την προσαρμοστικότητα εκείνη που θα χρειαστεί για τις όποιες αλλαγές μπορεί να του επιφυλάσσει το μέλλον.
[Μαίρη Υφαντή]
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι και οι δύο γονείς αγαπάμε πολύ τα παιδιά μας και θα είμαστε δίπλα τους σε κάθε χαρά ή λύπη τους ή τουλάχιστον θα προσπαθούμε για αυτό. Οι δύο γονείς αγαπιούνται αλλά υπάρχουν λόγοι που θα γίνουν κατανοητοί με τον καιρό για τους οποίους οι δύο γονείς δεν γίνεται να συνεχίσουν να είναι μαζί. Το τρίτο πρόσωπο ποτέ δεν θα αντικαταστήσει κανένα γονέα δεν θα γίνει πατέρας ή αντίστοιχα μητέρα του παιδιού ή των παιδιών. Παρόλα αυτά τα αγαπάει και αυτός όπως στην περίπτωση της φίλης μας και θα τα έχει σαν παιδιά του. Δηλαδή σαν δεύτερος μπαμπάς ή μαμά σε άλλη περίπτωση. Πρέπει οι γονείς να προσπαθούν συνεχώς να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να μιλάνε για το θέμα αυτό γιατί είναι κάτι που θέλει το χρόνο του και δεν το κατανοεί εύκολα ένα παιδί. Επίσης σε καμία περίπτωση δεν πρέπει το παιδί να θεωρήσει ότι κάποιος άντρας πήρε τη μαμά από το σπίτι γιατί θα τον μισήσει. Καλό είναι να ξέρει ότι ο χωρισμός δεν έχει να κάνει με τρίτους. [Ιωάννα Προσμίτη]

Δεν μπορεί να δεχτεί το γεγονός ότι οι γονείς του δεν είναι αγαπημένοι και χωρίζουν και ειδικά για κάποιο άλλο πρόσωπο. Είναι ρίσκο να γνωρίζει ότι η μητέρα ή ο πατέρας χωρίζουν για τρίτο πρόσωπο γιατί μπορεί να πιστέψει ότι φταίει το ίδιο και να αισθάνεται ενοχές. Υπάρχουν πιθανότητες είτε να μισήσει το πρόσωπο που του στερεί τον πατέρα ή την μητέρα είτε να νομίσει ότι επειδή ήταν κακό παιδί φταίει το ίδιο που φεύγει ένας από τους δύο γονείς. Είναι συνηθισμένο το γεγονός σε περιπτώσεις διαζυγίου να λέει το παιδί στους γονείς ότι δεν θα ξανακάνει αταξίες και θα κάθεται φρόνιμα. Εδώ πρέπει οι γονείς να το πείσουν ότι το αγαπάνε, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα μεταξύ τους και οπωσδήποτε να το απαλλάξουν από ενοχές γιατί υπάρχει κίνδυνος να το ακολουθούν μέχρι την ενηλικίωση του. Είναι κάτι που πρέπει να γίνεται συνέχεια και δεν πρέπει οι γονείς να επαναπαύονται ότι το παιδί κατάλαβε γιατί στην ηλικία αυτή τα παιδιά κλείνουν τα προβλήματα μέσα τους και δεν ανοίγονται εύκολα. Πρέπει να επιδιώκουν συνεχή επικοινωνία.
[Ιωάννα Προσμίτη]
Πολύ μεγάλο λάθος είναι να χρησιμοποιούμε αθώα παιδιά για να εκδικηθούμε κάποιον γιατί τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν τελείως από τον έλεγχο μας με άσχημες και απρόβλεπτες συνέπειες. Έτσι μπορεί στην προσπάθεια μας να φέρουμε πίσω τον σύντροφο μας ή να τον τιμωρήσουμε στερώντας του την αγάπη του παιδιού μπορεί να δημιουργήσουμε στο παιδί μας ψυχολογικά προβλήματα. [Ιωάννα Προσμίτη]
Όπως και να έχει σίγουρα υπάρχουν παράγοντες που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και θα πρέπει να ξέρουμε πως επιλέγοντας κάτι ρισκάρουμε σοβαρά να χάσουμε άλλα πράγματα. Αλλά όλες οι επιλογές έχουν το τίμημα τους και αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε εκ των προτέρων. [Ιωάννα Προσμίτη]

Θα υπάρξουν πράγματα που δεν θα γνωρίζετε πώς να τα χειριστείτε, ούτε θα μπορεί κάποιος να σας συμβουλεύσει, σε όλες στις περιπτώσεις και κυρίως σ’ αυτές που δεν ξέρετε τι να κάνετε, ένα πράγμα να έχετε στον νου σας. Αγάπη και μόνο αγάπη, δώστε την απλόχερα, δεν θα χάσετε τίποτε, αντιθέτως έχετε πολλά να κερδίσετε κι εσείς οι ίδιοι.

Tuesday, 2 September 2008

Εσείς φταίτε, εγώ θα την πληρώσω;

Η επιμέλεια του παιδιού
Στην πατρίδα μας, σε περίπτωση διαζυγίου, συνήθως ο δικαστής ορίζει την επιμέλεια του παιδιού να την αναλάβει η μητέρα.
Αυτό δεν είναι πάντα το καλύτερο για το παιδί, αλλά λόγω αδυναμίας της πολιτείας να ερευνήσει τις πραγματικές συνθήκες, ο δικαστής επιλέγει την εύκολη λύση. Παραχωρεί την επιμέλεια του παιδιού στην μητέρα και ησυχάζει.
Η ελληνική νομοθεσία για τα ζητήματα αυτά, είναι σχετικά καλή, όχι η καλύτερη, και επιτρέπει στον δικαστή να δώσει την επιμέλεια στον γονιό που θα κρίνει καταλληλότερο για την ανατροφή του παιδιού. Η έλλειψη όμως κοινωνικών λειτουργών, η ελλιπής στελέχωση των υπηρεσιών πρόνοιας, δεν παρέχει στον δικαστή τα επαρκή δεδομένα για την λήψη σωστής απόφασης για το παιδί κι έτσι ο δικαστής κατά πάγια τακτική παραχωρεί την επιμέλεια στην μητέρα. Η διόρθωση της απόφασης αυτής στην πορεία της επιμέλειας λόγω αδυναμίας παρακολούθησης της τήρησης των όρων της επιμέλειας μοιάζει ανέφικτη για τους ίδιους λόγους.
Το θύμα βέβαια πάντα είναι το παιδί και αυτό είναι που μας απασχολεί.
Η πολιτεία μας, δυστυχώς, ανταποκρίνεται πλημμελώς στο πρόβλημα, και θα θέλαμε να απευθύνουμε έκκληση στους δικαστές. Αγαπητοί λειτουργοί της Θέμιδας, προσέξτε τις αποφάσεις σας. Κάθε λάθος απόφασή σας καταδικάζει ένα παιδί. Κάθε λάθος εκχώρηση επιμέλειας κακοποιεί ένα παιδί. Τα διαζύγια αυξάνουν, εντιμότατοι δικαστές, κάθε λάθος απόφαση χτίζει έναν κακό αυριανό γονιό, έναν κακό πολίτη.
Αλλά οι δικαστές μας βαριακούνε και επειδή οι γονείς πριν φτάσουν στα δικαστήρια, έχουν την δυνατότητα να ρυθμίσουν τα του διαζυγίου τους μόνοι τους και να δεσμευτούν με την συμφωνία τους, παρακαλούμε γονείς, εξαντλείστε τις προσπάθειες σας. Κάντε ότι είναι δυνατόν για να λύσετε τα προβλήματα που δημιουργεί το διαζύγιο σας στο παιδί σας.
Χωρίστε αλλά μη σκοτωθείτε μεταξύ σας, μην αγγίζετε το παιδάκι σας, με κανένα τρόπο.
Μάνα είναι μόνο μία. Ναι μάνα είναι μόνο μία, αναντικατάστατη, μοναδική, κορυφαία στην ψυχή του κάθε παιδιού.
Μάνα, μητερούλα γλυκιά, εσένα που σε ευνοεί ο έλληνας δικαστής, μην εκδικείσαι τον άντρα σου μέσω του παιδιού σου.
Ο πατέρας του παιδιού είναι ιερός και το παιδί τον έχει τόση ανάγκη όσο έχει εσένα. Μπορεί ο άντρας να φταίει για το διαζύγιο σας, αλλά το παιδάκι σας δεν φταίει. Υπάρχουν μετανοιωμένοι πατεράδες, έκαναν λάθος και προκάλεσαν τον χωρισμό σας, αλλά νοιάζονται για το παιδί σας. Είναι και δικό τους παιδί. Άφησε στην άκρη την σκληροκαρδία σου μανούλα.


Μανούλα μου,
Μην αφήνεις το μίσος σου να με απομακρύνει από τον μπαμπά μου.
Μη με χωρίζεις από τον πατέρα μου, τον χρειάζομαι.
Θέλω να τον βλέπω, θέλω να παίζω με τον μπαμπά μου. Θέλω να παίζουμε μπάλα, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, να κάνουμε βόλτες με το αυτοκίνητο.
Θέλω να σας έχω μαζί και τους δυο, αφού όμως δεν γίνεται, άσε με να τον βλέπω.
Μην κατηγορείς τον μπαμπά μου, μανούλα. Ξέρω, δεν είναι ο καλύτερος, αλλά για μένα είναι ο θεός μου.
Μανούλα μου,
Σε λατρεύω, το ξέρεις, αλλά μη με βάλεις να διαλέξω ανάμεσά σας. Σας αγαπάω και τους δυο. Σας αγαπάω τόσο πολύ.
Μανούλα, ξέρεις, σε προσέχω τον τελευταίο καιρό, είσαι τόσο όμορφη, αλλά όταν μιλάς για τον μπαμπά ασχημαίνεις, σε φοβάμαι μανούλα.
Μανούλα μου, ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψω, αλλά άσε με να αγαπάω τον μπαμπά μου, μην μπαίνεις ανάμεσά μας.
Πονάω μανούλα, τα βράδια που με κοιμίζεις, κάνω ότι κοιμάμαι, αλλά μετά κλαίω, κλαίω βουβά για να μη μ’ ακούσεις. Κλαίω μέχρι που δεν αντέχω άλλο.
Μανούλα, ζηλεύω τους συμμαθητές μου που έχουν τον μπαμπά τους. Ντρέπομαι να πω ότι δεν βλέπω τον μπαμπά μου.
Μανούλα, προχτές ο Γιώργος πήγε με τον μπαμπά του στο λούνα Παρκ και ήθελα να πάω κι εγώ με τον μπαμπά μου και είπα στον Γιώργο ότι εμένα θα με πάει ο μπαμπάς μου αύριο. Μανούλα, θα πω ψέματα στον Γιώργο ότι πήγα με τον μπαμπά μου. Μανούλα, άρχισα να λέω ψέματα.
Μανούλα, θέλω κι εσένα και τον μπαμπά μου. Αφού δεν μπορείτε να είστε μαζί, μη με βάζετε ανάμεσά σας.
Μανούλα, σας αγαπάω τόσο, τόσο πολύ.
Μανούλα, ο μπαμπάς μου, μου λείπει.

Sunday, 14 October 2007

Παιδιά χωρισμένων γονέων!!!!

Αναρωτιέμαι καθημερινά γιατί τα παιδιά, όπως στη δική μου περίπτωση και ειδικότερα στην περίπτωση της κόρης μου, να υπάρχει διαχωρισμός (κοινωνικός); Ακόμη και στα σχολεία, τα διακρίνουν σαν παιδιά «δεύτερης» κατηγορίας!!!!!
Το αξίζουν;
Σε τι διαφέρουν?
 
Αγαπητό μου χαμομηλάκι,
Εγώ πάντως δεν βλέπω καμία διαφορά!!! Εσείς?

Wednesday, 3 October 2007

Τα δικαιώματα ενός παιδιού χωρισμένων γονιών -"Chidren's Bill Of Rights In Divorce"

• Το δικαίωμα να του φερθούν σαν άνθρωπο και όχι σαν πιόνι ιδιοκτησίας.

• Το δικαίωμα να αγαπά κάθε γονιό χωρίς τύψεις, πίεση ή απόρριψη.

• Το δικαίωμα στην αγάπη, φροντίδα πειθαρχεία και προστασία από τους δυο γονείς του.

• Το δικαίωμα να μην διαλέξει «πλευρές» και να του ζητηθεί το που θέλει να μείνει.

• Το δικαίωμα να εκφράσει τα αισθήματα του όσον αφορά το διαζύγιο, όπως θυμός, λύπη ή φόβος.

• Το δικαίωμα να έχει μια θετική και εποικοδομητική συνεχόμενη σχέση με κάθε γονιό.

• Το δικαίωμα να μην πάρει αποφάσεις που ταιριάζουν σε ενήλικα.

• Το δικαίωμα να παραμείνει παιδί, χωρίς να του ζητηθεί να πάρει γονικές ευθύνες ή να είναι σύντροφος / φίλος των γονιών του.

• Το δικαίωμα να μην συμμετέχει στα επώδυνα παιχνίδια που παίζουν οι γονείς για να πληγώσουν ο ένας τον άλλον ή να βρεθούνε στη μέση της διαμάχης.

• Το δικαίωμα στην καλύτερη διατροφή που μπορεί να επιτευχθεί με τις καλύτερες προσπάθειες και των 2 γονιών.

Saturday, 8 September 2007

Χωρισμένοι … με παιδιά στην εφηβεία

Παλαιότερα θεωρούσαμε το διαζύγιο απλά και μόνο ως τη νομική διάλυση του γάμου μεταξύ δύο ατόμων. Φαίνεται όμως ότι το διαζύγιο είναι μάλλον μία διεργασία που ξεδιπλώνεται για αρκετά χρόνια και αφορά τόσο το ζευγάρι, όσο και τα παιδιά.
Αν και οι γονείς γίνονται πρώην σύζυγοι, δεν γίνονται ποτέ πρώην μπαμπάδες ή πρώην μαμάδες. Το διαζύγιο αναπαριστά το χαμό της οικογένειας που ως τότε γνώριζε το παιδί. Ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι αίτια όλης αυτής της ανασφάλειας και της θλίψης που βιώνει το παιδί κατά τη διαδικασία του διαζυγίου είναι οι ίδιοι οι γονείς του, οι άνθρωποι δηλαδή που έως τότε ήταν κατ' εξοχήν υπεύθυνοι για την ασφάλεια και την ευτυχία του.
 

Η πρώτη φάση του διαζυγίου ξεκινά με την αποχώρηση του ενός από τους δύο γονείς από την οικογενειακή κατοικία. Ανεξαρτήτως του πόση ένταση υπήρχε στους γονείς τα τελευταία χρόνια, τα παιδιά βιώνουν ένα μικρό ή μεγάλο σοκ από τη φυσική απουσία του ενός γονέα και την ξαφνική αλλαγή του κόσμου τους, από την κατάργηση της βεβαιότητας ότι ο κόσμος γύρω τους θα μείνει για πάντα αναλλοίωτος. Στη φάση αυτή η απόρριψη, ο θυμός και η ενοχή των γονέων δημιουργούν εσωτερικές συγκρούσεις στα παιδιά.
Ο γονιός που νιώθει ότι έχει απορριφθεί ή αδικηθεί, συχνά αντιδρά με θυμό ή και οργή. Τα παιδιά λοιπόν, μπορεί να γίνουν μάρτυρες σκηνών λεκτικής ή και σωματικής βίας και άσχημων σκηνών. Ο οργισμένος γονέας είναι πολύ πιθανό να παραμελήσει τις ανάγκες και να αγνοήσει τα συναισθήματα του παιδιού του.

 

Κι ενώ ο σύζυγος που έχει απορριφθεί μπορεί να νιώθει ότι δεν αξίζει να τον αγαπούν, αυτός που αποφάσισε να φύγει μπορεί να νιώθει ενοχές. Και η απόρριψη και η ενοχή μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή κατάθλιψη στην οποία ο γονιός που χωρίζει βυθίζεται αγνοώντας τα παιδιά του. Κάποιοι άλλοι αποφεύγουν την κατάθλιψη, το θυμό ή την ενοχή δουλεύοντας υπερβολικά ή πηγαίνοντας από το ένα πάρτι στο άλλο, στερώντας και πάλι από τα παιδιά τους την προσοχή που τους χρειάζεται.
Σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει η διαδικασία του διαζυγίου πάνω στα παιδιά-εφήβους, έχουν γίνει διάφορες έρευνες, οι οποίες έχουν καταδείξει ότι ορισμένες ψυχολογικές αντιδράσεις τις συναντάμε κατά κανόνα σε όλα τα παιδιά του διαζυγίου και ότι το ξεπέρασμα των προβλημάτων ευνοείται ή όχι από συγκεκριμένους παράγοντες. Επίσης προκύπτει ότι οι επιπτώσεις ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, το φύλο του παιδιού, το φύλο του γονιού που απομακρύνεται καθώς και με τη σχέση που το παιδί είχε μ' αυτόν πριν το διαζύγιο.

Έχουν εντοπιστεί διάφοροι ειδικοί παράγοντες που καθιστούν πολύ πιθανό έναν ψυχολογικό τραυματισμό του παιδιού-εφήβου. Τέτοιοι είναι για παράδειγμα:
  1. Η ποιότητα των σχέσεων του παιδιού με καθένα γονιό χωριστά πριν και μετά το διαζύγιο.
  2. Η παραμέληση του παιδιού κατά τη διάρκεια του διαζυγίου, ή και μετά, από τους ενήλικες γύρω του.
  3. Η εκ μέρους του κηδεμόνα γονιού ταύτιση του παιδιού με τον άλλο γονέα, οπότε η επιθετικότητα του πρώτου προς τον δεύτερο ξεσπάει πάνω στο παιδί, και ακόμα η χρησιμοποίηση του παιδιού ως μέσου διαμάχης μεταξύ των γονιών του.
  4. Η συνεχής υποτίμηση του απομακρυσμένου γονιού από το γονιό που έχει την επιμέλεια. Σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται συνήθως και το ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον.
Από την άλλη αναφέρονται κάποιοι παράγοντες που φαίνεται να ευνοούν την αποφυγή του ψυχολογικού τραυματισμού. Έτσι λέγεται ότι έχουμε ομαλότερη εξέλιξη του παιδιού:
  1. Όταν το παιδί βοηθηθεί να "θρηνήσει" το γονιό που απουσιάζει.
  2. Όταν το παιδί έχει τη δυνατότητα για συνεχή, απρόσκοπτη επαφή με τον απόντα γονιό και να την πραγματοποιεί όποτε εκείνο επιθυμεί. Είναι πολύ σημαντικό, η επικοινωνία να καθορίζεται και να διατηρείται σύμφωνα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες του παιδιού και να μην του επιβάλλεται. 
Στους εφήβους, η συχνότερη, συνειδητή αντίδραση είναι να αποστασιοποιηθούν. Αποσύρονται και από τους γονείς και από την όλη διαδικασία. Για τον έφηβο είναι πολύ δύσκολο να πάρει θέση και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αναθεώρησης των δεσμών του με τους γονείς του.
 

Για μερικούς εφήβους, αλλά και νεαρούς ενήλικες, το διαζύγιο μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει πλέον να ανασκευάσουν τις μνήμες που έχουν από την περασμένη οικογενειακή τους ζωή και, για μερικά χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το δικό τους γάμο. Συχνά καταλήγουν και οι ίδιοι σε διαζύγιο. Οι έφηβοι είναι ιδιαίτερα απορροφημένοι με τον εαυτό τους. Σε μία καταιγίδα βιολογικών αλλαγών που τους δημιουργεί πρωτόγνωρα ξυπνήματα των αισθήσεων, αλλά και κοινωνικών αλλαγών προς την ενηλικίωση, δυσκολεύονται να συμβιβάσουν την προετοιμασία για αυτονομία με τη στήριξη που χρειάζονται από τους γονείς.Καταφεύγουν σε πρόσωπα εκτός οικογένειας και, στην προσπάθειά τους να καθιερωθούν, επιλέγουν,συνήθως, λανθασμένα πρότυπα.
 

Οργίζονται συχνότερα και η παραβατική συμπεριφορά είναι φαινόμενο σύνηθες.
Περνούν από την απομόνωση στην εξωστρέφεια συχνά, γεγονός που προβληματίζει τους καθηγητές και τους άλλους ενήλικες με τους οποίους έχουν συχνή επικοινωνία.

Η αίσθηση που σταδιακά παγιώνεται είναι ότι δεν θα υπόκεινται πλέον, εκ των πραγμάτων, σε έλεγχο στις εξόδους και τις συναναστροφές τους. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, που για τον έφηβο είναι το ζητούμενο, οδηγεί πολλές φορές τους εφήβους σε συμπεριφορές επικίνδυνες.

 

Ο σημαντικότερος ίσως κίνδυνος εδώ, είναι η απουσία ενός σταθερού αρσενικού και θηλυκού προτύπου, σε μία περίοδο που το παιδί αρχίζει να δημιουργεί τις πρώτες του συναισθηματικές σχέσεις. Ο πατέρας και μητέρα μας αποτελούν τα αρχέτυπα αυτού του προτύπου, επιτρέποντάς μας να ταυτιστούμε με το πρότυπο του ίδιου φύλου και να μάθουμε να αλληλεπιδρούμε με το πρότυπο του αντιθέτου φύλου. Οι διαδικασίες αυτές ξεκινούν από την πρώτη παιδική ηλικία, όμως αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα στην εφηβεία, όταν η σεξουαλική μας ταυτότητα έρχεται στον ορίζοντα.
 

Και στην ηλικία αυτή υπάρχει ο κίνδυνος τα παιδιά να περνούν τον περισσότερο χρόνο με τη μητέρα τους, απ την άλλη υπάρχει ο κίνδυνος μία μητέρα που εργάζεται σε δύο δουλειές για να τα φέρει πέρα οικονομικά να μην είναι επαρκές θηλυκό πρότυπο για τα παιδιά της. (Και το αντίστοιχο βέβαια ισχύει και για τον πατέρα σε σχέση με το ανδρικό πρότυπο).
 

Ο άνθρωπος, ανεξαρτήτως της ηλικίας του, έχει σημαντικά ψυχικά αποθέματα για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες. Για να λυθούν επιτυχώς όλα τα προβλήματα, αρκεί να αποφύγουμε κάποια βασικά λάθη:
  • οι γονείς συχνά πιστεύουν πως τα παιδιά θέλουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους από τους γονείς, να μην συζητούν την κατάσταση, να εξατμιστούν με κάποιο τρόπο τα προβλήματα και όλοι να συμπεριφέρονται σαν μην έγινε τίποτα. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά θέλουν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να εκφράσουν τους γονείς τους το πόσο υποφέρουν.  
  • οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά θα εκφράσουν λεκτικά την οδύνη τους. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά κατακλύζονται από τα συναισθήματά τους και πως ακόμη και τα μεγαλύτερα παιδιά δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το ένα συναίσθημα από το άλλο- παραδείγματος χάριν τη μοναξιά από την απόρριψη.
  • οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά θα αναγνωρίσουν και θα σεβαστούν τη δική τους κρίση και θα δείξουν κατανόηση. Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά είναι εγωκεντρικά, αγενή, ενίοτε και κακότροπα πλάσματα που πάντοτε προτάσσουν τα δικά τους συναισθήματα και ανάγκες - και ευτυχώς που συμβαίνει αυτό γιατί αλλιώς χτίζεται ένας δυστυχής ενήλικας.
Τα παιδιά δεν αντέχουν στη σκέψη πως ο υπερήρωας γονιός θα λυγίσει. Το ενδεχόμενο αυτό θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη δική τους ασφάλεια και ομοιόσταση και δεν το αντέχουν - γι αυτό πολύ απλά μην λυγίσετε.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki