Sang Hu (桑弧, 1916–2004)

 Sang Hu (桑弧, 1916–2004)

 

  Ο Sang Hu γεννήθηκε στη Σαγκάη, και μάλιστα διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ένωσης Κινηματογράφου της Σαγκάης. Γνωρίστηκε με τους σκηνοθέτες της γενιάς του ’30 και στράφηκε στον κινηματογράφο.

  Ξεκίνησε σαν σεναριογράφος. To  1941 έγραψε το πρώτο του σενάριο. Δυο σενάριά του τα γύρισε σε ταινία ο Zhu Shilin. Την πρώτη του ταινία τη γύρισε το 1944 και έχει τίτλο «Ζήτω ο Δάσκαλος».

  Η ταινία του «Everlasting love» (1947) είναι εμπνευσμένη από την Τζέην Έυρ. Η κοπέλα θυσίασε τον έρωτά της για τον πατέρα της μικρής της οποίας ήταν παιδαγωγός, για μην του δημιουργήσει προβλήματα στη ζωή του, κυρίως σε σχέση με την κόρη του. Η ταινία του «Ζήτω η κυρία» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά είναι μια κωμωδία που έχει σαν θέμα τις μπερμπαντιές των ανδρών, ενώ θίγει, σαν οιονεί side effect, και τη θλιβερή θέση της γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και οι δυο ταινίες δεν ήταν σε δικό του σενάριο αλλά της Eileen Chang, διάσημης συγγραφέως της εποχής της. Η ταινία του «Sorrows and joys of a middle-aged man» (1949) έχει σαν θέμα πάλι τον έρωτα μιας νεαρής δασκάλας με τον διευθυντή του σχολείου, ο οποίος την είχε αναλάβει υπό την προστασία του όταν ήταν μικρή και πέθανε ο πατέρας της που ήταν στενός του φίλος. Εδώ ο έρωτας είχε happy end.

  H ταινία του «Liang Shanbo and Zhu Yingtai» (1954) είναι μια κινηματογραφημένη παράσταση μιας όπερας Yue που έχει σαν θέμα τον άδοξο έρωτα δυο ερωτευμένων -Ρωμαίος και Ιουλιέτα – που μετά το θάνατό τους έγιναν πεταλούδες. Κατηγορήθηκε γι’ αυτήν κατά την Πολιτιστική Επανάσταση, πράγμα που τον έκανε να αγανακτήσει και να δηλώσει ότι δεν θα ξαναγυρίσει ταινία. Η γυναίκα του Μάο είχε απαγορέψει τις παραδοσιακές όπερες που είχαν σαν θέμα ιστορίες από τη φεουδαρχική Κίνα, και με προτροπή της συνετέθησαν έξι όπερες μοντέλα, πάνω σε σύγχρονα θέματα, ανάμεσα στις οποίες είναι και η ταινία του Xie Tieli «Taking the tiger mountain by strategy» (1970).

  Η επόμενη ταινία του είναι η «New year’s sacrifice» (1956), πάνω στο ομώνυμο διήγημα του Lu Xun, και έχει σαν θέμα τη θλιβερή ιστορία μιας γυναίκας που κατάντησε να πεθάνει ζητιάνα στους δρόμους.

  Γύρισε αρκετές ταινίες στη συνέχεια, με τελευταία το 1986, ενώ το σενάριό του για την ταινία κινούμενων σχεδίων «Deer bell» (1982) βραβεύτηκε.

 

Wong Tin-Lam (Wang Tianlin 王 天 林) (1928 - 2010)

 Wong Tin-Lam (Wang Tianlin 王 天 林) (1928 - 2010)

 

  Ο Wong Tin-Lam ήταν κινέζος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός που εργάστηκε κυρίως στο Χονγκ Κόνγκ, γυρίζοντας ταινίες στα μανδαρίνικα και στα καντονέζικα. Εργάστηκε επίσης στην τηλεόραση γυρίζοντας σειρές με μελοδράματα και wuxia (πολεμικές τέχνες). Ήταν ενεργός για περίπου έξι δεκαετίες.

  Όπως και οι περισσότεροι σκηνοθέτες στο Χονγκ Κονγκ, γυρίζει ταινίες εμπορικές. Την πρώτη του ταινία τη γύρισε το 1949, και έχει τίτλο «Η διαταγή που πήρε το παγώνι» (κάτι σαν σαμουράι).

  Η καλύτερη ίσως ταινία του είναι η «The wild, wild rose» (1960), μια ελεύθερη μεταφορά της «Κάρμεν» του Μπιζέ, στην οποία τονίζεται η αγάπη και η αυτοθυσία της γυναίκας για τον άντρα. Η «Παγίδα θανάτου» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά είναι ένα συναρπαστικό ερωτικό θρίλερ.

  Μια απολαυστική κωμωδία είναι η ταινία που γύρισε την επόμενη χρονιά με τίτλο «The greatest civil war on earth», που αναφέρεται στις διαφορές ανάμεσα στη βόρεια και στη νότια Κίνα.

  Τέλος η ταινία «Mad, mad swords» (1969) είναι μια κωμική ταινία wuxia (πολεμικών τεχνών), με έναν αντιήρωα που διάφορες συγκυρίες τον μετατρέπουν σε ήρωα. 

Sun Yu (1900-1990)

 Sun Yu (1900-1990)

 

  Ο Sun Yu γεννήθηκε στο Chongqing το 1900. Σπούδασε στο Πεκίνο και αργότερα στην Αμερική. Το 1926 γύρισε την πρώτη του ταινία «The romantic swordsman» με την εταιρεία παραγωγής Minxin, αλλά την καριέρα του την έκανε με την εταιρεία Lianhua, σαν ένας από τους πιο διακεκριμένους αριστερούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’30.

  Στο «Wild rose» (1932) βλέπουμε τον έρωτα πάνω στο μοτίβο της Σταχτοπούτας, υποπερίπτωση του άλλου μοτίβου, Τα σύνορα της αγάπης. Οι πλούσιοι γονείς της δεν την θέλουν, και η ίδια θα τον απαρνηθεί όπως η Μαργαρίτα Γκωτιέ, για χάρη της κοινωνικής του θέσης (το υπομοτίβο της Κυρίας με τις Καμέλιες του μοτίβου Αυτοθυσία της γυναίκας για τον άντρα). Όμως εδώ το τέλος, αντίθετα από ό,τι στην «Κυρία με τις καμέλιες», είναι happy.

  Δίπλα στο θέμα των ταξικών αντιθέσεων υπάρχει και ο πατριωτισμός, που έχει οξυνθεί με την επίθεση των γιαπωνέζων στη Σαγκάη.

  Στο «Loving blood of the volano» που γυρίστηκε αμέσως μετά την ίδια χρονιά βλέπουμε τα βάσανα των φτωχών στα χέρια των πλουσίων, και κυρίως τη γυναίκα που πέφτει θύμα των ερωτικών ορέξεων του πλούσιου. Θα προτιμήσει να αυτοκτονήσει. Ο αδελφός της θα εκδικηθεί μερικά χρόνια αργότερα.

  Στο «Daybreak» (1933) η γυναίκα δεν θα γλιτώσει το βιασμό. Θα καταφέρει να ξεφύγει έναν δεύτερο, όμως θα πέσει στα χέρια ενός πονηρού αρπακτικού και θα καταλήξει σε πορνείο. Περιζήτητη καθώς είναι, με τα χρήματα που κερδίζει βοηθάει τους φτωχούς.

  Στη συνέχεια η ταινία έχει σαν θέμα τον πατριωτισμό. Ο φίλος της, κομμουνιστής που επιστρέφει, undercover, θα αποκαλυφθεί αλλά θα καταφέρει να το σκάσει. Αυτή όμως θα συλληφθεί, θα καταδικαστεί σε θάνατο και θα εκτελεστεί. Όχι από την εθνικιστική κυβέρνηση αλλά από κάποιον πολέμαρχο. Η πλοκή προφανώς διαδραματίζεται πριν το 1927, χρονιά κατά την οποία οι πολέμαρχοι εξοντώθηκαν. Οι πολέμαρχοι ήσαν εξίσου φανατικοί πολέμιοι των κομμουνιστών, όπως και οι εθνικιστές.

  Να αναπτυχθεί η εγχώρια βιομηχανία είναι το μήνυμα της ταινίας «Little toys» (1934), που έχει σαν θέμα την ανάπτυξη της βιομηχανίας παιχνιδιών. Αυτό, μέσα στο πλαίσιο μιας ερωτικής ιστορίας που έχει ένα γλυκόπικρο τέλος.

  Η επόμενη ταινία του «Queen of sports» (1934) έχει σαν θέμα τον αθλητισμό. Και το μήνυμά της: φιλ-αθλητισμός, όχι πρωταθλητισμός.

  Στον «Big road» το θέμα είναι καθαρά πατριωτικό. Πρέπει να φτιάξουν οπωσδήποτε το μεγάλο δρόμο για να περάσουν τα στρατεύματα. Όμως ο προδότης προσπαθεί να τους αποτρέψει.

  Δεν θα τα καταφέρει.

  Μετά την εισβολή των γιαπωνέζων στην Κίνα το 1937 ο Sun Yu έφυγε από τη Σαγκάη που είχε καταληφθεί από τους γιαπωνέζους και κατέφυγε στο εσωτερικό της χώρας, στην πρωτεύουσα της εθνικιστικής κυβέρνησης Chongqing, όπου συνέχισε να γυρίζει ταινίες με θέμα την αντίσταση των κινέζων ενάντια στην γιαπωνέζικη εισβολή.

  Το 1949 γύρισε την ταινία «Η ζωή του Wu Xun», ενός μεγάλου δασκάλου της δυναστείας Τσινγκ, που προκάλεσε την οργή του Μάο Τζεντόνγκ, ο οποίος μάλιστα την κριτίκαρε σε ένα δοκίμιό του. Αυτό είχε σαν συνέπεια μια κάμψη στην καριέρα του, όμως αργότερα επανέκτησε τη φήμη του ως ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της χρυσής εποχής του κινέζικου κινηματογράφου. To 1985 μέλη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ παραδέχτηκαν ότι ήταν άδικη η επίθεση στον Sun Yun.

Zheng Zhengqiu (1889-1935)

 Zheng Zhengqiu (1889-1935)

 

  Ο Zhang Zhengqiu γεννήθηκε το 1889 στη Σαγκάη και πέθανε το 1935. Μαζί με τον Zhang Shichuan γύρισαν την πρώτη ταινία μυθοπλασίας, «The difficult couple» το 1913. Οι δυο τους ίδρυσαν το 1922 την πρωτοποριακή κινηματογραφική εταιρεία παραγωγής Mingxing και γύρισαν την πιο παλιά σωζόμενη ταινία, την «Laborer’s love», μια κωμωδία, πάνω στο μοτίβο Τα σύνορα της αγάπης. Φτωχός μανάβης αυτός, ο γιατρός δεν του δίνει την κόρη του, παρά μόνο αν καταφέρει να του αυξήσει την πελατεία. Και ακολουθούν πολλά απολαυστικά επεισόδια.

  Σεναριογράφος, σκηνοθέτης αλλά και παραγωγός, γύρισε 53 ταινίες μέχρι τον πρόωρο θάνατό του. Ήταν και αυτός ένας από τους αριστερούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του ’30.

  Είδαμε και την ταινία του «Twin sisters» (1934). Μέσα από την ιστορία των δίδυμων αδελφών, ο Zheng Zhengqiu διεκτραγωδεί τη μοίρα των γυναικών, τόσο των φτωχών όσο και των πλουσίων.

Yang Xiaozhong (楊小仲), 1899-1969)

 Yang Xiaozhong (楊小仲), 1899-1969)

 

  Ο Yang Xiaozhong ανήκει στην πρώτη γενιά κινέζων σκηνοθετών. Γεννήθηκε το 1899 και πέθανε το 1969.

  Η ταινία του Wu Song's Bloody Battle at Yuan‑Yang Lou (武松血战鸳鸯楼, 1927) είναι ταινία πολεμικών τεχνών, όπως πάρα πολλές, αν όχι οι περισσότερες, εκείνης της δεκαετίας. Ο Wu Song, διάσημος ήρωας για τη δύναμή του και την αίσθηση δικαιοσύνης, εισβάλλει στο Yuanyang Lou, έναν οίκο όπου κρύβονται διεφθαρμένοι τοπικοί άρχοντες και δολοφόνοι και τους εξοντώνει.

  Στην ταινία «The mighty hero Gan Fengchi» (1928), επίσης ταινία πολεμικών τεχνών με μαγικά στοιχεία, βλέπουμε τα δυο μικρά παιδιά του Gan Fengchi, ένα αγόρι και ένα κορίτσι,  να αντιμετωπίζουν με αποτελεσματικότητα τους κακούς.

  Με την ταινία «Poor daddy» ο Yang εγκαταλείπει τις ταινίες με τις πολεμικές τέχνες, που είχα απαγορευτεί εξάλλου από το Guomintang το 1927, όταν η εθνικιστική κυβέρνηση εξόντωσε τους πολέμαρχους. Είναι μια slapstick κωμωδία με δραματικά στοιχεία. Ο μικρός γιος εξοντώνει τον δολοφόνο που έκλεψε τα κοσμήματα. Αποκαλύπτεται η αθωότητα του πατέρα του, ενώ η μητριά του, που ήταν γκόμενα του δολοφόνου και η οποία τους φερόταν με τον χειρότερο τρόπο, αναγκάζεται να φύγει από το χωριό.

  Η ταινία «Spring» (1942) είναι μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ba Jin. Διεκτραγωδείται η μοίρα των γυναικών μιας πατριαρχικής οικογένειας.

  Τέλος στην ταινία «Είκοσι χρόνια ευεργεσίας, 廿載恩情» (1945) παρακολουθούμε τις ζωές ανθρώπων που συνδέονται με μια παλιά ευεργεσία, ένα χρέος ευγνωμοσύνης.
  Μέσα σε μια περίοδο 20 χρόνων, οι σχέσεις τους δοκιμάζονται από πολέμους, χωρισμούς και κοινωνικές αναταραχές.

Wu Yonggang (1907-1982)

 Wu Yonggang (1907-1982)

 

  O Wu Yonggang γύρισε πολλές ταινίες, όμως κορυφαία θεωρείται η πρώτη του, η «Θεά» (1934), που έχει ως θέμα τη θλιβερή ιστορία μιας πόρνης, στο ρόλο της οποίας είναι η Ruan Lingyu.

  Την επόμενη χρονιά γύρισε τον «Μικρό άγγελο».

  Ο μικρός άγγελος είναι ένα ταλαντούχο παιδί, και όλη η οικογένεια προσπαθεί, με τα φτωχά τους οικονομικά, να τον σπουδάσουν. Το πόσο καλή ψυχή έχει φαίνεται από το ότι, εμπνεόμενος από ένα διήγημα με τίτλο «Μαθήματα αγάπης», δουλεύει τα βράδια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του.

  Επίσης την επόμενη (1936) το «Έρημο νησί», μια αστυνομική ιστορία.

  Ο ναυτικός σκότωσε τον γκόμενο της γυναίκας του και ο επιθεωρητής τον καταδιώκει αδυσώπητα. Θα τον εντοπίσει στο πλοίο που δουλεύει. Το πλοίο ναυαγεί. Ο ναυτικός σύρεται στην ακτή και τραβάει τον μισοπνιγμένο επιθεωρητή. Του σώζει τη ζωή, όμως αυτός θα επιχειρήσει να τον συλλάβει.

  Θα πεθάνουν και οι δυο πάνω στο έρημο νησί. 

  Η ταινία «The old man and the fairy» (1956) είναι μεταφορά ενός διηγήματος μιας κλασικής κινέζικης ανθολογίας. Ο κακός άρχοντας ζηλεύει τον κήπο με τα όμορφα λουλούδια του ηλικιωμένου. Τον καταστρέφει, όμως μια νεράιδα τον επαναφέρει στην πρωτινή του κατάσταση. Ο κακός άρχοντας σύρει τον ηλικιωμένο στα δικαστήρια κατηγορώντας τον για μαγεία, με αποτέλεσμα να επισύρει τη μήνη της νεράιδας. Το φανταστικό που είχε απαγορευθεί μετά το 1927 εισβάλει τώρα στη μαοϊκή εποχή.

  Τέλος με την «Νυχτερινή βροχή» (1982), γυρισμένη μετά τον θάνατο του Μάο και την καταδίκη των τεσσάρων της συμμορίας της Σαγκάης, ο Wu αναφέρεται στα δεινά που υπέφεραν, οι διανοούμενοι κυρίως, κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης.

 Στην καταλανική βικιπαίδεια διαβάζω ότι τo 1957 είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο ζητώντας να μειωθεί ο ασφυκτικός έλεγχος πάνω στην κινηματογραφική βιομηχανία. Το αποτέλεσμα ήταν να του απαγορευθεί να ξαναγυρίσει ταινίες. Την επόμενη ταινία του τη γύρισε το 1962.

Shi Dongshan (1902-1955)

 Shi Dongshan (1902-1955)

 

  Ο Shi Dongshan είναι ένας από τους εξέχοντες αριστερούς σκηνοθέτες της δεκαετίας του 1930. Από τις ταινίες του ξεχωρίζουν οι «Youth on the march» (1937), ίσως η πιο επαναστατική του ταινία. Με το μοτίβο «τα σύνορα της αγάπης» δείχνεται η δυστυχία των φτωχών και η ασυδοσία των πλούσιων, αλλά και μια πολλά υποσχόμενη νεολαία, που έρχεται σε ρήξη με την τάξη της υπερασπιζόμενη τις νέες ιδέες.

Από τις ταινίες του ξεχωρίζουν επίσης μια μεταφορά του «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ, η «Eight thousand li of cloud and moon» (1947), μια δριμεία επίθεση στους αστούς που κοιτάζουν με κάθε ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τους αδύναμους, και η «New heroes and heroines» (aka Sons and daughters, 1951), που η πλοκή της διαδραματίζεται στην αρχή του δεύτερου σινοϊαπωνικού πολέμου, το 1939, και έχει σαν θέμα την αντίσταση στους γιαπωνέζους.

  Υπηρέτησε την κομμουνιστική κυβέρνηση μετά το 1949, στο Υπουργείο Πολιτισμού, χωρίς να γίνει μέλος του κόμματος. Όμως αργότερα διώχθηκε, όπως και άλλοι διανοούμενοι και κινηματογραφιστές εκείνη την περίοδο. Προφανώς δεν άντεξε την πίεση και αυτοκτόνησε, το 1955. Ήταν τότε 53 χρονών. 

Cheng Bugao (1893-1966)

 Cheng Bugao (1893-1966)

 

  Ο Cheng Bugao ήταν ένας από τους αριστερούς σκηνοθέτες της εταιρείας παραγωγής Mingxing. Οι πιο σημαντικές του ταινίες είναι οι «Spring silkworms» (1933) και «Old and New Shanghai.

  Όπως ο Cai Chuseng στο «Τραγούδι των ψαράδων» (1934) διεκτραγωδεί τη μοίρα των ψαράδων, έτσι και ο Cheng Bugao στην ταινία του «Ανοιξιάτικοι μεταξοσκώληκες» (1933) διεκτραγωδεί τη μοίρα των σηροτρόφων. Έπεσαν οι τιμές, μεγαλύτερα τα έξοδα από τις τιμές πώλησης, καταχρεωμένοι καθώς είναι βλέπουν να χάνονται και τα ελάχιστα που έχουν.

  Στην «Παλιά και Νέα Σαγκάη» (1936) ο Cheng Bugao διεκτραγωδεί την κατάσταση των φτωχών κατοίκων της Σαγκάης με κωμικές πινελιές κατά διαστήματα. Άνεργοι, δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι, βάζουν υποθήκη τα πράγματά τους. Όμως, μέσα σ’ αυτή τη δυστυχία, βλέπουμε την αλληλεγγύη των φτωχών.

  Μετά τον πόλεμο ο Cheng Bugao πήγε στο Χονγκ Κονγκ όπου γύρισε σκόπιμα απολιτικές ταινίες.

 

 

Fei Mu (1906-1951)

 Fei Mu (1906-1951)

 

  Γεννήθηκε στη Σαγκάη. Δούλεψε σαν βοηθός του πρωτοπόρου σκηνοθέτη Hou Yao. Η πρώτη του ταινία «Νύχτα στην πόλη», η οποία δεν σώθηκε, άρεσε τόσο στο κοινό όσο και στους κριτικούς.

  Υπήρξε θιασώτης του «Κινήματος Νέα Ζωή» που ξεκίνησε από το Guomintang, την εθνικιστική κυβέρνηση, και που πρέσβευε τις παραδοσιακές αξίες, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κομφούκιου. Χαρακτηριστικές είναι οι ταινίες του «Song of China» (1935) και «Κομφούκιος» (1940).

  Η ταινία του «Blood on wolf mountain» (1936) θεωρείται μια αλληγορία για την γιαπωνέζικη απειλή. Δεν γίνεται να υπομένουν τις επιθέσεις των λύκων στο μικρό χωριό, πρέπει να τους εξοντώσουν. Είναι αδύνατο να τους εξοντώσεις, επιμένει ένας ειρηνόφιλος, απλά κυνηγώντας τους τους εξοργίζεις περισσότερο, καλύτερα να πάμε να προσευχηθούμε στο ναό.

  Η ταινία του «Spring in a small town» (1948) θεωρείται από τις κορυφαίες του κινέζικου κινηματογράφου. Σαν θέμα έχει ένα ερωτικό τρίγωνο, με τον άντρα έτοιμο να θυσιαστεί για τη γυναίκα του, ενώ βλέπω συνήθως το αντίθετο («Άλκηστις», «Αντίο Παλλακίδα μου, κ.ά».  

  Η ταινία του «A wedding in the dream» που γυρίστηκε την ίδια χρονιά, με στοιχεία από την όπερα του Πεκίνου στην οποία πρωταγωνιστεί ο κορυφαίος τραγουδιστής της όπερας του Πεκίνου Mei Langfang είναι η πρώτη έγχρωμη κινέζικη ταινία που γυρίστηκε.

  Σαν θιασώτης του «Κινήματος Νέα Ζωή», με την νίκη των κομουνιστών κατέφυγε στο Χονγκ Κονγκ, όπου πέθανε την επόμενη χρονιά. Το έργο του απαξιώθηκε, και μόλις μετά το τέλος της Πολιτιστικής Επανάστασης με το θάνατο του Μάο ανασύρθηκε στην επιφάνεια και εκτιμήθηκε όπως έπρεπε.

   

Ying Yunwei (1904 – 1967)

 Ying Yunwei (1904 – 1967)

 

  Ο Ying Yunwei δούλεψε σε μια ναυτιλιακή εταιρεία, όμως το θέατρο και στη συνέχεια ο κινηματογράφος τον τράβηξαν περισσότερο. Το 1934 παραιτήθηκε από τη ναυτιλιακή εταιρεία για να αφοσιωθεί στον κινηματογράφο.

  Κορυφαίες ταινίες του είναι οι «Plunder of Peach and Plum» (1934) και «Unchanged heart of life and death» (1936). Σαν θέματά τους έχει την φτώχεια, την καταπίεση, την σεξουαλική παρενόχληση, τη διαφθορά, και τέλος την επανάσταση, θέματα που απασχολούσαν όλους τους αριστερούς σκηνοθέτες εκείνης της εποχής, που ήσαν και οι περισσότεροι.

  Με την ταινία του «800 ήρωες» (1938) εισέρχεται στην τέταρτη περίοδο του κινέζικου κινηματογράφου, που ξεκινάει με τον σινοϊαπωνικό πόλεμο το 1937 και τελειώνει με τη λήξη του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου, το 1945. Το θέμα που κυριαρχεί τώρα στις ταινίες που γυρίζονται στις μη κατακτημένες περιοχές είναι η αντίσταση κατά των γιαπωνέζων.   

  Θέμα της ταινίας του είναι η ηρωική αντίσταση σε μια αποθήκη εμπορευμάτων 800 στρατιωτών, δίνοντας έτσι το χρόνο στις υπόλοιπες μονάδες να αποχωρήσουν, μια και η κατάληψη της Σαγκάης ήταν ζήτημα χρόνου.

  Οι ταινίες που γύρισε αργότερα δεν είχαν την επιτυχία εκείνων που παραθέσαμε, και που σημάδεψαν την ιστορία του κινέζικου κινηματογράφου. Θα αναφέρουμε ότι κινηματογράφησε όπερες του Πεκίνου και όπερες Yuan. Από αυτές θα ξεχωρίσει η «Chasing the fish», στην οποία ένα ψάρι-πνεύμα μεταμορφώνεται στην αρραβωνιαστικιά του άτυχου νεαρού την οποία δεν θέλει πια να του δώσει ο πατέρας της επειδή οι γονείς του έχασαν την περιουσία τους. Τον έχει ερωτευθεί τόσο πολύ που αποφάσισε να θυσιάσει την αιώνια ζωή που είχε σαν πνεύμα και να ζήσει σαν θνητή γυναίκα στο πλευρό 

Bu Wancang (卜万苍, 1900-1973)

 Bu Wancang (卜万苍, 1900-1973)

  Με αυτή την ανάρτηση εγκαινιάζουμε τα "Πορτραίτα Κινέζων σκηνοθετών". Το άλλο label στο blog μου είναι "Πορτραίτα Ιρανών σκηνοθετών". 

  O Bu Wancang (Μπου Γουαντσάνγκ) γεννήθηκε το 1900 στο Anhui και πέθανε το 1973 στο Χονγκ Κονγκ. Εργάστηκε πρώτα για την Mingxing, αλλά το 1931 πήγε στη Lianhua, αντίζηλο εταιρεία, όπου γύρισε μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του. Η ταινία «Love and duty» (1931) έχει σαν θέμα τον έρωτα και τον προσυμφωνημένο γάμο. Στην ταινία «The peach girl» (1931) έχουμε πάλι σαν θέμα τον έρωτα, στον οποίο οι ταξικές διαφορές μπαίνουν εμπόδιο. Στην ταινία «A spray of plum blossom (1931), θέμα είναι πάλι ο έρωτας, που εδώ υπονομεύεται από αντίζηλους. Όμως εδώ έχουμε happy end, σε αντίθεση με τις δυο προηγούμενες ταινίες, όπου στην πρώτη η ηρωίδα αυτοκτονεί ενώ στη δεύτερη πεθαίνει. 

  Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 αρχίζει να ακμάζει ο κινηματογράφος με κοινωνικά θέματα, κυρίως από τους λεγόμενους αριστερούς σκηνοθέτες, ενώ εγκαταλείπεται σιγά σιγά ο κινηματογράφος αναψυχής της προηγούμενης δεκαετίας, Η ταινία «The light of the maternal instinct» (1933) είναι μια καθαρά αριστερή ταινία, στην οποία δείχνονται οι θλιβερές συνέπειες της φτώχειας και καταγγέλλεται η σκληρότητα των πλούσιων.

  Το 1939 ο Bu Wancang γυρίζει τη «Hua Mu Lan» με ιστορικό θέμα, τη γυναίκα που διάπρεψε στο στρατό σαν άντρας καθώς πήγε στη θέση του πατέρα της όταν στρατολογήθηκε.

  Όταν οι γιαπωνέζοι κατέλαβαν τη Σαγκάη αναγκάστηκε να γυρίσει κάποιες ταινίες προπαγανδιστικού περιεχομένου, με πιο αξιοσημείωτη την «Αιωνιότητα» (1943). Αυτό είχε σαν συνέπεια να εξοστρακισθεί από τους συναδέλφους του.

  Το 1945 γύρισε την ταινία «Dream of the red chamber», μεταφορά του ομώνυμου κλασικού κινέζικου μυθιστορήματος. Το 1948, μη αντέχοντας την πίεση των συναδέλφων του εγκαταστάθηκε στο Χονγκ Κονγκ όπου εξακολούθησε την καριέρα του σαν σκηνοθέτης μέχρι το θάνατό του. Μια από τις ταινίες που γύρισε τότε είναι και η «Dreams come true» (1960). Έχουμε και εδώ το μοτίβο τα σύνορα της αγάπης και το μοτίβο της σταχτοπούτας. Θλιβερό που η Kitty Ting Hao (1939-1967) αυτοκτόνησε. Είναι η τρίτη ηθοποιός που αυτοκτόνησε, μετά την Ai Xia και  την Ruan Lingyu.   

  Ρώτησα το chatgpt για άλλες κινέζες ηθοποιούς που αυτοκτόνησαν. Μου ανέφερε δύο. Αντιγράφω και επικολλώ.

  Linda Lin Dai (林黛, 1934–1964)

Ίσως η πιο διάσημη περίπτωση μετά τη Ruan Lingyu. Σταρ της Shaw Brothers στο Χονγκ Κονγκ, τεράστια δημοτικότητα τη δεκαετία του ’50–’60. Αυτοκτόνησε το 1964 σε ηλικία 29 ετών.

Shangguan Yunzhu (上官云珠, 1920–1968)

Πολύ σημαντική ηθοποιός της Σαγκάης. Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης υπέστη βαριά παρενόχληση και βασανιστική δημόσια ταπείνωση. Πήδηξε από παράθυρο το 1968.