Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνησυχία τῶν ἀληθινῶν χριστιανῶν ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ σύγχρονη κοινωνία. Ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ περισσότεροι συνάνθρωποί τους εἶναι νεοειδωλολάτρες καὶ στὴ ζωή τους δὲν ἔχουν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, κινοῦνται χωρὶς προσανατολισμὸ καὶ οἱ ἐπιλογές τους δὲν ἀκολουθοῦν τὶς ἠθικὲς ἐντολές. Ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους μὲ κάθε τρόπο. Ἡ ἐπιλογὴ τους αὐτὴ συντελεῖ στὴν ἐξαθλίωση τῆς κοινωνίας, χωρὶς νὰ συναισθάνονται τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ δημιουργοῦν καὶ μέσα στὸ ὁποῖο εἶναι ὑποχρεωμένοι καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ζήσουν. Ὡστόσο, ὅταν τὸ κακὸ πλήξει τὴν προσωπική τους ζωή, θορυβοῦν κατηγορώντας τοὺς ἄλλους καὶ ἐπιπόλαια ἀθωώνουν τὸν ἑαυτό τους!

Ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ποὺ ἦταν γνώστης τῶν προβλημάτων τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων καὶ ἐργαζόταν ἀκούραστα γιὰ τὴν πνευματική τους ἀφύπνιση, τόνιζε ὅτι ἡ κατάσταση εἶναι ἀξιοθρήνητη καὶ ἐλλεινὴ καὶ τὴ δημιούργησαν οἱ ἴδιοι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὶς πολλές τους ἁμαρτίες καὶ κακοπραγίες καὶ τώρα «θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν καὶ τρυγοῦν τοὺς καρποὺς τῶν ἀνομιῶν καὶ ἁμαρτιῶν τους. Καὶ δυστυχῶς δὲν μετανοοῦν οὔτε συναισθάνονται νὰ ἀφήσουν καὶ νὰ μισήσουν τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ πλησιάσουν τὸ Θεό». Μέσα σ’αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ κοινωνία οἱ λίγοι γρηγοροῦντες χρισταινοί, ἀκολουθώντας τὶς ὑποδείξεις τοῦ ὁσίου Φιλοθέου «μένουν στερροὶ καὶ ἀσάλευτοι στὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἑνωμένοι μὲ τὸ Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἀγάπης», ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἀξιωθοῦν τοῦ μακαρίου τέλους καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ὅποιος δὲν προσεύχεται τὸ πρωὶ παλεύει ὅλη μέρα μόνος του καὶ στὸ τέλος χάνει.

H πρωϊνή προσευχή δεν είναι κάτι το τυπικό, αλλά η άγκυρα του νου και ο σύρτης της καρδιάς. Όποιος σηκώνεται το πρωί και τρέχει κατευθείαν στις έγνοιες του κόσμου, στο τηλέφωνο, στους υπολογισμούς και στα νεύρα, εκείνος αφήνει τον Θεό στην πόρτα και Τον φωνάζει όταν θα πονέσει.

Η πρωϊνή προσευχή θέτει μία σειρά: πρώτα ο Θεός, έπειτα ο άνθρωπος και έπειτα όλα τα άλλα. Είναι αυτή που καθαρίζει τον λογισμό, κόβει τον θυμό από την ρίζα, σβήνει το πάθος πριν ανάψει φωτιά.

Ο άνθρωπος που προσεύχεται το πρωί διανύει την ημέρα του έχοντας νου καθαρό και καρδιά που την σφίγγει στα χέρια Του ο Θεός.

Ὑπάρχει ἕνα εἰδικὸ δαιμόνιο, ποῦ λέγεται "κουφὸ" καὶ "ἄλαλο", ποῦ πιάνει τὸ αὐτὶ καὶ τὴ γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἀκούση καὶ νὰ μιλήση.

«Υπάρχει ἕνα εἰδικό δαιμόνιο, πού λέγεται “κουφό" καί “ἄλαλο", πού πιάνει τό αὐτί καί τή γλῶσσα τοῦ ἀνθρώπου καί δέν τόν ἀφήνει νά ἀκούση καί νά μιλήση.

Λέγεται "κουφό", διότι ἐνῶ σέ ἀφήνει νά ἀκούσης τά πάντα, αἰσχρά καί ἁμαρτωλά πράγματα, δέν σέ ἀφήνει, ὅμως, νά ἀκούσης τό σωστό καί τό σωτήριο, γιά νά τό πράξης.

Λέγεται καί “ἄλαλο", διότι ἐνῶ σοῦ ἐπιτρέπει νά πῆς ὅλες σου τίς βρωμιές καί ἁμαρτίες στούς ἄλλους -γιά νά ἀκούγεται ή τέχνη καί ἡ μέθοδος τῆς ἁμαρτίας καί νά τήν πράττη καί ὁ ἄλλος— σοῦ ἀπαγο-λρεύει, ὅμως, νά τίς πῆς στόν παπᾶ, διά τῆς ἐξομολογήσεως.

Ἀπό αὐτό μπορεῖς νά καταλάβεις ἄν ἔχεις μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό σου...

Λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι ἕνα δεῖγμα ὅτι ἔχουμε πίστη στόν ἑαυτόν μας εἶναι νά ἀπογοητευόμαστε πάρα πολύ ὅταν κάνουμε ἕνα λάθος.

Ὅταν ἔχεις μία πτώση, ὅταν κάνεις μία ἁμαρτία, ὅταν ὑποκύψεις σ΄ ἕνα πάθος, ἄν ἔχεις μεγάλη γνώμη, μεγάλη πίστη στόν ἑαυτόν σου, τότε συντρίβεσαι, καταπίπτεις, τά χάνεις, ἀπελπίζεσαι, λυπᾶσαι πάρα πολύ. Αὐτό εἶναι ἕνα κριτήριο.

Γιατί τί σημαίνει αὐτό; Ἐπειδή εἶχες μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτόν σου, καί ἔχεις μεγάλη ἰδέα, πέφτοντας σοῦ γκρεμίζεται αὐτή ἡ ἰδέα, ὁπότε χάνεις τό στήριγμά σου. Σάν ἕνα τεράστιο οἰκοδόμημα πού σωριάζεται. Ἔτσι γίνεται καί ἡ ψυχή σου, γιατί εἶχες στηριχτεῖ στά μπράτσα σου, στόν ἑαυτόν σου, ἀκόμα καί γιά τόν πνευματικό σου ἀγῶνα καί γιά τά καθημερινά.

Γι' αὐτό βλέπετε μιά ἀποτυχία - ἀφῆστε τά πνευματικά - στά βιοτικά, πολλούς ἀνθρώπους τούς διαλύει. Γιά μιά ζωή! Τούς ἀχρηστεύει! Γιατί; Γιατί ἤλπισαν στόν ἑαυτόν τους καί ὄχι στόν Θεό. Ἐνῶ αὐτός πού ἐλπίζει στόν Θεό, θά πεῖ:

- Ἐντάξει, λάθος ἔκανα. Θά πάω νά ἐξομολογηθῶ. Θά κάνω ὅ,τι μπορῶ ἀνθρωπίνως καί μετά ἔχει ὁ Θεός.

Ὁδὸς ταπείνωσης καὶ ἀποκοπῆς τῶν παθῶν

ΟΣΙΩΝ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ KAI IΩAΝΝΟΥ

Οδός ταπείνωσης και αποκοπής των παθών

Παρακαλῶ σε, κύριε ἀββᾶ, ἵνα εὔξῃ ὑπὲρ ἐμοῦ, ὅπως δῴη μοι ὁ Κύριος μικρὰν ταπείνωσιν· καὶ ἐπειδὴ λέγουσιν οἱ πατέρες, ὅτι «ἐὰν μή τις ἐκκόψῃ τὴν ῥίζαν τοῦ πάθους, πάλιν καιρῷ εἰς αὐτὸ ἐμπίπτει», πῶς ἐκκόπτει τις τὴν ῥίζαν τοῦ πάθους καὶ τῆς γαστριμαργίας καὶ τῆς φιλαργυρίας; Καὶ ἐπειδὴ εἶπέ μοι ὁ μέγας Γέρων, ὅτι «ὁ νῦν κλαυθμὸς οὐκ ἔστιν ἀληθής, ἀλλ’ ὑπάγει καὶ ἔρχεται», ἀπὸ ποίας διαθέσεως ἔρχεται μοι τοῦτο; καὶ εἰ ὀφείλω βιάσασθαι ἐμαυτὸν εἰς αὐτὸ ἢ ἀφεῖναι ἕως ἔλθῃ ἡ ἀληθινὴ κατάνυξις.

Ἀπόκρισις

Ἀδελφέ, δίδωσιν ἡμῖν ὁ Θεὸς τὴν ταπείνωσιν καὶ ὠθοῦμεν αὐτήν. Καὶ πάλιν λέγομεν· «εὔξαι ἵνα δῴη ἡμῖν ὁ Θεὸς τὴν ταπείνωσιν». Ἡ ταπείνωσίς ἐστι τὸ κόψαι ἐν πᾶσι τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ἀμεριμνῆσαι ἀπὸ πάντων.

Περὶ δὲ τοῦ κόψαι τὴν ῥίζαν, ὡς εἶπας, τῶν παθῶν, διὰ τοῦ κόψαι τὸ θέλημα καὶ θλῖψαι ἑαυτὸν κατὰ τὸ ἐγχωροῦν καὶ βασανίσαι τὰ αἰσθητήρια φυλάξαι τὴν τάξιν αὐτῶν εἰς τὸ μὴ χρήσασθαι κακῶς, κόπτεται ἡ ῥίζα οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν λοιπῶν.

Τὸ δὲ ἀπελθεῖν σε καὶ ἐξελθεῖν τὸν νῦν κλαυθμὸν τὸν μὴ ἀληθινόν, διὰ τοῦ χαυνοῦσθαι ἅπαξ τὸν λογισμὸν καὶ θερμανθῆναι γίνεται. Ὅταν οὖν μείνῃ, ἡ θερμότης γίνεται μεγάλη καὶ μόνιμος ἡ κατάνυξις, καὶ ταύτῃ ἕπεται ὁ ἀληθινὸς κλαυθμός, περὶ οὗ ὀφείλεις φροντίσαι βιαζόμενος σεαυτόν, ἵνα ἔλθῃ σοι.

Περί Ἀγρυπνίας

❈ Ἡ ἀγρυπνία εἶναι μία ἀπό τίς πνευματικές ἀσκήσεις πού ἔνθερμα συνιστοῦσε ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος.

Τόνιζε, ὅτι ὅταν κανείς ἀγρυπνεῖ τήν νύκτα ἑλκύει τήν Θεία Χάρη. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ὁ ἄνθρωπος πού ἀγρύπνησε γιά τόν Κύριο μπορεῖ νά ἐργασθεῖ πολύ ἀποδοτικά, διότι ἡ Θεία Χάρη ἔχει ξεκουράσει καί ἔχει ἀνανεώσει τήν ψυχή καί τό σῶμα του.

Συζητήσεις τῶν Μεγάλων Ρώσων Πρεσβυτέρων 25

Μαθητής: Πώς γίνεται, Πάτερ, τόσοι πολλοί από τους Ρώσους μας να καταφεύγουν με μεγάλο ζήλο στον Άθωνα, επιθυμώντας τη σωτηρία εκεί;

Γέροντα. Και πολλοί δεν κάνουν λάθος: λαμβάνουν σωτηρία στον Άθωνα· αλλά δεν πρέπει να νομίζει κανείς ότι η σωτηρία μπορεί να βρεθεί μόνο στον Άθωνα. Όπου καλείται ο καθένας, εκεί ας μένει, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου Παύλου (βλ. Α΄ Κορινθίους 7:20 ). Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είπε: «Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουν τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία εν παντί τόπου» (βλ. Ιωάννης 4:23-24 ). Πολλοί αγωνίζονται για τον Άθωνα ή εδώ, μετακινούμενοι από τόπο σε τόπο, αναζητούν τη Βασιλεία των Ουρανών στους ανθρώπους και όχι στον εαυτό τους, ξεχνώντας αυτό που λέγεται στο Ευαγγέλιο: « Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας» ( Λουκάς 17:21 ). Φυσικά, υπάρχουν μετακινήσεις από τόπο σε τόπο για καλούς λόγους, αλλά ως επί το πλείστον αυτό οφείλεται στην έλλειψη ταπεινότητας και υπομονής και στην κρίση των άλλων.

Μαθητής: Πατέρα, γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που ευαρεστούν τον Κύριο Θεό, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερα πνευματικά χαρίσματα;

Γέροντα, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο Θεό για τα μεγάλα Του ελέη προς εμάς, γιατί τόσο σοφά κανονίζει τη σωτηρία μας, και ας εμπιστευτούμε τα δώρα μας στο άγιο θέλημά Του· ας τα κανονίσει όπως Του αρέσει. Εμείς, από την πλευρά μας, αρκεί να αναγκάσουμε τους εαυτούς μας στην αρετή. Όπως ακριβώς στην κοσμική ζωή ένας πλούσιος κύριος εμπιστεύεται τον πλούτο του σε έναν πιστό και έμπιστο διαχειριστή, γνωρίζοντας ότι ο πλούτος του θα είναι ασφαλής στα χέρια αυτού του ανθρώπου, έτσι και ο Κύριος απονέμει ιδιαίτερα δώρα σε τέτοια άτομα που θα τα χρησιμοποιήσουν για τη σωτηρία των ίδιων και των πλησίον τους.

Μετεωρίτικοι Στοχασμοί "Ἡ Τριπλὴ Ἀρετὴ τῆς Ὡριμότητας"

Τρία χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἀνέλθει: ὡριμότητα, σοφία, δύναμη. Τρεῖς σκάλες πρὸς τὴν τελείωση.

Πρῶτον, νὰ παραδέχεται. Πόσο δύσκολο! Τὸ ἐγὼ φωνάζει: "Ὄχι ἐγώ! Οἱ ἄλλοι!" Μὰ ὁ ὥριμος σιωπᾶ τὸ ἐγὼ καὶ ὁμολογεῖ: "Ἐγὼ ἔσφαλα". Αὐτὴ εἶναι ταπείνωση, ὄχι ἧττα.

"Πνευματικὸς ἀγῶνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.

Ὅλες οἱ ἐντολὲς καὶ ὅλοι οἱ κανόνες τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπηρέτες τῆς καρδιᾶς...

Για να έχει ένας άνθρωπος καρπούς δεν είναι θέμα νηστείας, αλλά είναι θέμα καρδιάς. Οι καρποί δεν είναι θέμα εφαρμογής μιας εντολής αλλά είναι θέμα καρδιάς.

Δὲν ἔχεις καιρὸν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Δὲν ἔχεις καιρὸν

«Ἄρα οὖν ὡς καιρὸν ἔχομεν, ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς πάντας, μάλιστα δὲ πρὸς τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως». (Γαλ. στ΄ 10) (: Συνεπῶς, ἕως ὅτου εὑρισκόμεθα εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν, ποὺ μόνον εἰς αὐτὴν ἔχομεν καιρὸν πρὸς ἀγαθοεργίαν, ἂς ἐργαζώμεθα τὸ ἀγαθὸν πρὸς ὅλους, μάλιστα δὲ πρὸς ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἡ πίστις μας τοὺς κατέστησεν οἰκείους καὶ ἀδελφούς).

Μόνο λοιπόν σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε ἔργα σωτηρίας.

Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ χάνουμε τὸν καιρό μας. Μὴ ἀναβάλλεις ποτέ.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:

«Ἡ ἀναβολή εἶναι ἀρχή τῆς ραθυμίας».

* * *

«Νά μή ἀναβάλλουμε ποτέ στά πνευματικά οὔτε κατά τό ἐλάχιστο, ἀλλά πάντοτε νά θεωροῦμε κατάλληλη τήν εὐκαιρία πού μᾶς ἔρχεται».

Ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος: Ὁ λόγος του διώχνει τὰ κόμπλεξ!

Αρετών ταις ακτίσι καταλαμπόμενος, της εν Χριστώ πολιτείας φωστήρ πολύφωτος, θεοφόρε Ισαάκ ώφθης εν Πνεύματι, και κατευθύνεις ασφαλώς, σωτηρίας προς οδόν, διδάγμασι θεοπνεύστοις, τους ευφημούντας σε Πάτερ, ως του Χριστού θείον θεράποντα.

Ο Όσιος Ισαάκ γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα, στο Μπέιτ Κατραγιέ, στην περιοχή του Κατάρ, στην νότια άκρη του Περσικού Κόλπου.

Νέος ακόμη εισήλθε μαζί με τον αδελφό του στην Μονή του Αγίου Ματθαίου, και αφού προόδευσε πολύ στις αρετές, στην υπακοή και στη γνώση των Αγίων Γραφών, αποσύρθηκε στην ησυχία. Ο αδελφός του έγινε ηγούμενος της Μονής, και συνεχώς τον πίεζε να επιστρέψει στην Μονή για την πνευματική ωφέλεια των αδελφών. Η φήμη του αγίου Ισαάκ έφτασε ως την Νινευί, και οι πιστοί κατόρθωσαν να πείσουν τον αρχιεπίσκοπο Γιβαρτζή να τον χειροτονήσει επίσκοπο (περί το 648).

Ο Ισαάκ υπάκουσε στο θέλημα του Θεού και άρχισε να κα­θοδηγεί με πολλή σοφία το πνευματικό του ποίμνιο. Δεν είχαν περάσει ούτε πέντε μήνες όταν δύο πιστοί, που τον είχαν παρακαλέσει να λύσει την διαφορά τους σχετικά με την εξόφληση ενός δανείου, απέρριψαν τις συμβουλές του και του είπαν:

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων – 1ον

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ πνευματικοὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὰ βιώματα, τὰ ὁποῖα μὲ δυσκολία ἐκφράζουν στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν καλὴ προαίρεση. Δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ φήμη καὶ τὴ δόξα. Τὸ ταπεινό τους φρόνημα πολλὲς φορὲς τοὺς κρατάει σιωπηλούς, ἰδίως ὅταν ἔχουν μπροστά τους ἁπλοῦς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ τὰ κατανοήσουν, γιατὶ τοὺς λείπει ἡ ἐγρήγορση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας.

Οἱ διδαχὲς τῶν ἐνάρετων πνευματικῶν πατέρων προσφέρονται μὲ τὴ βοήθεια εἰκόνων ἀπὸ τὴ φύση καὶ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες διαφόρων ἐπαγγελματιῶν. Συχνὲς εἶναι καὶ οἱ παρομοιώσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀναφερόμενος στὸν πνευματικὸ ἀγώνα τῶν χριστιανῶν, χρησιμοποιοῦσε παραβολές, γιὰ νὰ γίνεται κατανοητός. Μιλοῦσε ἀκόμα γιὰ τὰ θεμέλια τῆς πνευματικῆς οἰκοδομῆς καὶ τὰ ὑλικά, ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦνται, ὅπως καὶ γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας. Ὁ λόγος του θυμίζει τὶς διηγήσεις καὶ τὰ ἀποφθέγματα τοῦ Γεροντικοῦ. Μεταφέρουμε ἐδῶ τρεῖς διηγήσεις τοῦ Ἁγίου, πρωτότυπες καὶ διδακτικές1.

* * *

Ρώτησε ὁ γέροντας τὸν πνευματικό του ἀδελφό:

– Ἀδελφέ, τί ἔκανες σήμερα;

Τὸ πάθημα τοῦ ἀσκητοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Τὸ πάθημα τοῦ ἀσκητοῦ

«ἐν τούτῳ δὲ καὶ αὐτὸς ἀσκῶ ἀπρόσκοπτον συνείδησιν ἔχειν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἀνθρώπους διὰ παντός» (Πράξ. κδ΄, 16). (Δηλ.: Διότι δὲ περιµένω νὰ γίνῃ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν, διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ ἐργάζοµαι καὶ µοχθῶ προσπαθῶν νὰ ἔχω πάντοτε συνείδησιν ἐλευθέραν ἀπὸ κάθε µοµφὴν καὶ τύψιν, τόσον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅσον καὶ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων).

 Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει, πῶς ὁ ἀγωνιστὴς νικᾶ τούς ἀοράτους δαίμονες:

«Τοὺς μὲν θεατὲς δὲν τοὺς ἐνοχλεῖ κανείς, ἀλλ’ ὁ ἀντίπαλος (=ὁ διάβολος) ἐπιτίθεται ἀπ’ ὅλους μόνο σ’ ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐκλέχθηκε γιὰ τὴν πυγμαχία καὶ γυμνάστηκε καὶ κατέβηκε στὸν ἀγῶνα, κι ἐπὶ τοῦ ὁποίου (διαβόλου) κατορθώνει θανατηφόρα κτυπήματα στὸ κεφάλι καὶ τὸ πρόσωπο».

Καὶ συνεχίζει: «Ἦλθες, ὄχι γιὰ νὰ παραδοθῆς στὴν ἀνάπαυση, ἀλλὰ γιὰ νὰ μάθης ν’ ἀγωνίζεσαι, νὰ γίνης ἀθλητὴς στὸ παγκράτιο κι ἐνῶ εἶσαι ἄνθρωπος, νὰ νικᾶς τὴ δύναμη τῶν ἀοράτων δαιμόνων».«Δύο ἀσκητὲς κάποτε πῆγαν σὲ μία ἀγρυπνία, στὴν μνήμη τῆς Παναγίας.

Μετὰ τὴν ὁλονύκτια καὶ πολύωρη ἀγρυπνία, στὴν τράπεζα παρέθεσαν ψάρι καὶ ρεβύθια, ἐπειδὴ ἦταν ἡμέρα Παρασκευή.

Πόσο βοηθάει ἡ βία στήν πνευματική ζωή;

*Ἀπάντηση*: Εἶναι ἀναγκαῖο, ἀπαραίτητο.. Εἶναι ἀναγκαιοτάτη ἡ βία στήν πνευματική ζωή. Ὁ Κύριος δέν εἶπε:

«ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. 11,12); Δέν λέει «παίρνουν»… ἀλλά «ἁρπάζουν»! Πῶς ἕνα ζῶο ἄς ποῦμε πού κυνηγάει καί ἁρπάζει τή λεία του; Ἔτσι εἶναι καί ὁ πιστός! Πρέπει νά ἁρπάξεις. Δηλαδή εἶναι κάτι βίαιο, κάτι ἔντονο, κάτι πολύ συγκλονιστικό, θά λέγαμε, καί στήν ταχύτητά του καί στήν ὁρμητικότητά του ἡ σωτηρία. Δέν εἶναι ἁπλό πράγμα.

Εἶναι θέμα δευτερολέπτου - θά λέγαμε - νά ἁρπαξεις τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Κάτι ἔτσι πολύ ἐπίπονο, κάτι πού θέλει ἑτοιμότητα, κάτι πού θέλει νά συγκεντρωθεῖς μ’ ὅλες σου τίς δυνάμεις νά πετύχεις τόν στόχο σου. Βιάζεις τόν ἑαυτό σου, καταπατεῖς δηλαδή τή φιλαυτία σου, γιατί κατεξοχήν ἐκεῖνο πού ἀντιστέκεται στό νά βιάσουμε τόν ἑαυτό μας εἶναι ἡ ἀγάπη πού ἔχουμε στό σῶμα.

Γι’ αὐτό οἱ Ἅγιοι μιλᾶνε γιά ἄσκηση. Ἡ ἀγάπη πού ἔχουμε στή σάρκα.. νά μήν κουραστῶ, νά μήν πονέσω, νά μήν ἱδρώσω, νά μήν ἀρρωστήσω, νά μή στερηθῶ τόν ὕπνο μου.. Αὐτό ὅλο οἱ Πατέρες τό λένε φιλαυτία. Αὐτό μᾶς κολλάει στό χῶμα, στή γῆ. Δέν μᾶς ἀφήνει ν’ ἀνεβοῦμε στόν οὐρανό.

Καί βλέπεις ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γι’ αὐτό νοιάζονται, τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε, τί θά δοῦμε, πῶς θά ξεκουραστοῦμε, πῶς δέν θά κουραστοῦμε, πῶς θά εἶναι ὅλα εὔκολα, ὅλα ἄνετα… μέ πολυτέλεια… καί νομίζουμε ὅτι αὐτό εἶναι καί ἡ εὐτυχία. Αὐτό εἶναι ἀκριβῶς πού μᾶς ἐγκλωβίζει, μᾶς φυλακίζει στή γῆ, στό χῶμα, στή λάσπη. Πρέπει νά δώσεις μία νά τά πετάξεις ὅλα αὐτά, νά βιάσεις τόν ἑαυτόν σου νά βγεῖς ἀπό αὐτά καί νά πετάξεις στόν οὐρανό. Ἐδῶ χρειάζεται ἡ βία.

Ἀνέβα σ’ Ἐμένα!

Ἀνέβα σ’ Ἐμένα!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Αὐτὸ ἀκριβῶς, καλοί μου, εἶπε ὁ Θεὸς στὸν Μωυσῆ τότε ποὺ τὸν κάλεσε νὰ τοῦ παραδώσει τὶς δέκα ἐντολές. Συγκεκριμένα τοῦ εἶπε: «Ἀνέβα σ’ Ἐμένα στὸ ὄρος Σινᾶ καὶ μεῖνε ἐκεῖ, γιὰ νὰ σοῦ δώσω τὶς λίθινες πλάκες, τὸ νόμο καὶ τὶς ἐντολὲς ποὺ ἔγραψα, γιὰ νὰ διδάσκεται ὁ λαὸς» (Ἔξ. 24,12). Δὲν τοὺς τὶς παρέδωσε ἐκεῖ κάτω στὸ ἴσωμα ποὺ ἦταν, ἀλλὰ τοῦ ζήτησε νὰ ἀνέβει πρὸς Αὐτόν, διὰ τῆς ἀναβάσεως τοῦ ὄρους. «Καὶ ὁ Μωυσῆς ἀνέβηκε στὸ ὄρος, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν Θεό», μᾶς πληροφορεῖ ἡ Ἁγία Γραφὴ (Ἔξ.19,3).

* * *

Τί ὑπέροχες ποὺ εἶναι οἱ κορυφές, τί θεσπέσια ποὺ εἶναι τὰ ὄρη!

Στὸ ὄρος διέταξε ὁ Θεὸς τὸν Ἀβραὰμ νὰ προσ­φέρει τὴ θυσία του!

Στὸ ὄρος κατέφυγε ὁ Λὼτ γιὰ νὰ σωθεῖ ἀπ’ τὴ φλεγόμενη πόλη του!

Στὸ ὄρος ποὺ βρισκόταν ὁ Ἠλίας, ναὶ ἐκεῖ, τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Θεός!

Ἐπὶ τοῦ ὄρους μεταμορφώθηκε ὁ Χριστὸς δείχνοντας τὸ μεγαλεῖο τῆς Θεότητάς Του!

Ἐπὶ τοῦ ὄρους ἀπηύθυνε ὁ Χριστὸς ἐκείνη τὴν ἀξεπέραστη ὁμιλία Του!

Ἐπὶ τοὺς ὄρους τῶν Ἐλεῶν προσευχόταν καὶ βρισκόταν συχνὰ μὲ τοὺς μαθητές Του!

Περί Ἀγῶνα

❈ Θά σᾶς πῶ ἕναν μύθο! Ἦταν ἕνας ποντικός καί ἔπεσε μέσα στό γάλα καί θά πνιγόταν.

- Ἔ, λέει, δέν θά τό βάλω κάτω, θά χτυπάω τά πόδια μου. Ἔπηξε τό γάλα, ἔγινε γιαούρτι καί βγῆκε ἔξω!

Θέλω νά πῶ ὅτι ὀφείλουμε νά κάνουμε αὐτό πού μποροῦμε.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία στίς 14 -11 - 2015)

Περί Νήψεως

❈ «Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41), εἶπε ὁ Κύριος στούς Ἀποστόλους. Καί πάλι λέει στήν Ἁγία Γραφή «νήψατε, γρηγορήσατε, γιατί ὁ διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν» (Α’ Πέτρ. 5,8).

Σκεφτεῖτε ἐδῶ μέσα τώρα νά ἔμπαινε ἕνα λιοντάρι καί νά βρυχιόταν… δέν θά εἴμαστε ὅλοι σέ μία ὑπερένταση; Νά γλιτώσουμε ἀπό τό λιοντάρι; Νά μήν μᾶς ἁρπάξει;

Ἔτσι πρέπει νά εἴμαστε κάθε στιγμή σέ ὑπερένταση, σέ νήψη. Αὐτή εἶναι ἡ νήψη, νά εἴμαστε σέ μιά ἐγρήγορση πνευματική νά μήν μᾶς ἁρπάξει τό λιοντάρι, ὁ Διάβολος. Ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τινα καταπιεῖν... Δέν μπορεῖς νά κοιμᾶσαι πνευματικά. Ὅσο ἀδρανοῦμε, αὐτή ἡ ἀδράνεια εἶναι ἀφορμή νά πληρωθοῦμε μέ τόν Διάβολο, μέ τό πονηρό πνεῦμα. Κάθε στιγμή πρέπει νά γεμίζεις μέ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἐκεῖνο ποὺ θὰ συγκινήση περισσότερο τὸν Θεὸ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, εἶναι ἡ ἐργασία ποὺ ἔκανε ὁ καθένας μας στὸν παλαιό του ἄνθρωπο!

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας που απέκτησε αρετές με αγώνα, παρά εκείνος που γεννήθηκε με φυσικές αρετές, ο οποίος θα πρέπη να τις διπλασιάση, για να ακούση το ευ, δούλε αγαθέ…

Διάκριση φυσικά όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγη, αλλά δυστυχώς δεν την χρησιμοποιούμε για τον εαυτό μας, οι περισσότεροι από εμάς, αλλά για τους συνανθρώπους μας (για να μη… διακριθούν) και την μολύνουμε με την κρίση και κατάκριση και την απαίτηση να διορθωθούν οι άλλοι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε απαίτηση μόνον από τον εαυτό μας, που δεν αποφασίζει να αγωνιστή στα ζεστά, να κόψη τα πάθη του, να ελευθερωθή η ψυχή του, να πετάξη στον Ουρανό.

Όσοι δεν αποφασίζουν να αρχίσουν αγώνα με φιλότιμο, αλλά κυλάνε την ζωή τους στον αόριστο χρόνο, συνέχεια ζαλισμένοι και αρρωστημένοι ψυχικά και σωματικά θα βρίσκωνται, και τελικά αρχηστεύονται και τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός, για τα οποία και θα ζητήση λόγο.

Ἡ ὑπερευαισθησία στὴν πνευματικὴ ζωή.

Α.Κ.Β

Ο υπερευαίσθητος χριστιανός μοιάζει με έναν πολεμιστή χωρίς πανοπλία γιατί η πολλή ευαισθησία τον αποδυναμώνει και τον αφήνει εκτεθειμένο στις διαθέσεις του πονηρού!

Λογισμοί εξ αριστερών εισχωρούν πιο εύκολα γιατί κάμπτονται οι αντιστάσεις και ο διάβολος βρίσκει χώρο να αλωνίζει αφού πέφτουν οι άμυνες! Ό,τι και να μας πει μας πείθει γιατί η ευαισθησία μάς κάνει μαλακούς, ευκολόπιστους και αγαθούς. Οι αγωνιστές του Χριστού πρέπει να έχουμε θάρρος, γενναίο φρόνημα, αποφασιστικότητα και πυγμή… πνεύμα και όχι συναίσθημα πάντα, και φυσικά πίστη στον Αναστημένο Χριστό!

Να αισθανόμαστε, να συναισθανόμαστε, να μην αδιαφορούμε αλλά με διάκριση και με λίγη αναισθησία που κάποιες φορές θα μας γλιτώσει από τις παγίδες στις οποίες εντέχνως πάει να μας ρίξει ο διάβολος!

Άλλωστε ο εχθρός στο ευάλωτο σημείο χτυπάει… θυμήσου και τον Αχιλλέα! Γι’ αυτό αν υπάρχει μια τρύπα μέσα μας από την οποία εισβάλλει ο εχθρός μας και αυτή ονομάζεται υπερευαισθησία ας πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε λίγη αναισθησία όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος!