Μέσα ἀπ' ὅλες τίς δοκιμασίες καί τίς θλίψεις ὁ Θεός κατεργάζεται τήν σωτηρία μας

- Ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;

Νά σωθοῦμε. Ἡ σωτηρία μας. Αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ὁποῖος θέλει "πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν" (Α' Τιμ. 2,4).

Νά ἔλθουμε σέ ἐπίγνωση ἀληθείας.

Θέλομεν τοὺς λογισμούς μας ἢ τὴν φανέρωσιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωήν μας;

Θέλομεν τοὺς λογισμούς μας ἢ τὴν φανέρωσιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωήν μας;

Γράφει ὁ π. Γεράσιμος Βουρνάς, Πρεσβύτερος

Μερικαὶ σκέψεις μὲ ἀφορμὴν τὴν ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Ἡ «τά πάντα καλῶς διαταξαμένη» Ἐκκλησία μας ὥρισε τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Σύμφωνα μὲ τὸν π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ἡ ἑορτὴ αὐτοῦ τοῦ κορυφαίου διδασκάλου τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων καὶ ἀκαταγώνιστου πολεμίου τῶν κακοδοξιῶν ἀποτελεῖ κατὰ κάποιον τρόπο συνέχεια καὶ ἐπέκταση τῆς Α΄ Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.#

Οἱ Πατέρες μας, ποὺ σὲ ὅλους τοὺς χρόνους καὶ τόπους εἶναι αὐτοὶ μόνοι ποὺ ἐκφράζουν αὐθεντικὰ τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς δίδαξαν ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ «ἑορτὴ τοῦ Θείου Ἔρωτος, ἡ ἑορτὴ τοῦ αἰωνίου πόθου κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς».# Σήμερα, μία ἑβδομάδα μετά, ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸν ἅγιο Γρηγόριο ποὺ ἐβίωσε τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ «ἐφλέγετο ὅλη μέρα καὶ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς του»# ἀπὸ τὸν Θεῖο Ἔρωτα καὶ γι’ αὐτὸ κατατρόπωσε ἐκείνους ποὺ στὴν ἐποχή του, ὅπως καὶ σὲ κάθε ἐποχή, προσπάθησαν νὰ σβήσουν αὐτὸν τὸν Θεῖο Ἔρωτα ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ τὰ διάφορα εἴδη τῶν ἀνθρώπινων καὶ πεπερασμένων λογισμῶν.

Ὁ Ἅγιος ἐτόνισε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὴν ψυχή του, δηλαδή νά καταλάβει τί εἶναι αὐτό πού πραγματικά τοῦ χρειάζεται, ὅταν βρίσκει εὐχαρίστηση στοὺς διάφορους λογισμούς.# Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μαστίζει τὴν ἐποχή μας, στὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι ζοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν ψυχή τους, εἶναι “ἐκτὸς ἑαυτοῦ” καὶ γι’ αὐτὸ νοσοῦν. Χάνονται σὲ διάφορους λογισμούς, ὄχι μόνο φιλοσοφικοὺς καὶ ψευδο-επιστημονικούς – ὅπως οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Βαρλαὰμ στὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου – ἀλλὰ καὶ σὲ λογισμοὺς συκοφαντίας, μίσους, ὑποψίας, ψεύδους καὶ παραχάραξης κάθε εἴδους. Διαρκῶς ἐκτὸς ἑαυτοῦ, ὅλοι μας ἀσχολούμαστε μὲ ἄλλα καὶ μὲ τοὺς ἄλλους, ἀποφεύγοντας τὴν ἐργασία ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ τὴν διόρθωση τῆς ψυχῆς μας κι ἔτσι καταντοῦμε… ἀνισόρροποι.# Δὲν γνωρίζουμε τίποτε πραγματικά, διότι ἔχουν πληγεῖ ἀνεπανόρθωτα τὰ μάτια μας. Ὁ ἀνισόρροπος ἄνθρωπος κατὰ τὸν ἅγιο Παλαμᾶ, μεταβάλλει τὶς γνώσεις του, εἴτε αὐτὲς εἶναι ἐπιστημονικές, εἴτε ἀφοροῦν στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ἀνάλογα μὲ τοὺς ἰδιοτελεῖς σκοπούς του.#

Ὁ Ἅγιος, ἐπειδὴ ζοῦσε τὴν Ὀρθοδοξία, διατύπωσε τὴν Ἀλήθεια ποὺ εἶναι φῶς γιὰ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐμεῖς ὅμως τί σχέση ἔχουμε μὲ τὸν ἅγιο Γρηγόριο; Τί μποροῦν νὰ ποῦν γιὰ ἐκεῖνον οἱ ἀνέραστοι ἄνθρωποι τῆς σημερινῆς, φουσκωμένης ἀπὸ ἀλαζονεία καὶ βουτηγμένης στὴ θλίψη καὶ στὴ σήψη, ἐποχῆς μας;

Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ μας,δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε.

❈ Ἄν δέν κόψουμε τό θέλημά μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ μας, πού εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ πάλι, δέν θά μπορέσουμε νά προχωρήσουμε. Πολλοί προσπάθησαν ἀλλά μάταια, γιατί ἐγωιστικά προσπάθησαν.

«Οὐχ ὡς ἐγώ θέλω -Κύριε- ἀλλ᾿ ὡς σύ»

❈ Στο τέλος στήν προσευχή σας νά λέτε, ὅπως ἔλεγε ὁ Κύριος, «οὐχ ὡς ἐγώ θέλω -Κύριε- ἀλλ᾿ ὡς σύ» (Ματθ. 26,39). Αὐτό νά λέτε καί τότε θά γίνεται τό τέλειο. Καί νά μήν ἐκβιάζουμε τόν Θεό καί ζητᾶμε πεισματικά κάτι.

Ἦταν κάποτε μία μητέρα, πού πῆγε στήν Παναγία καί μέ πολλή ἀπαίτηση καί μέ πολλή ἀναίδεια, ἔλεγε στήν Παναγία:

- Κοίταξε Παναγία, νά κάνεις καλά τό παιδί μου.. δέν ξέρω τί θά κάνεις, ἀλλά θά μοῦ τό κάνεις καλά..

Μιλοῦσε μέ πολλή ἀναίδεια. Τό παιδί της πήγαινε πρός τόν θάνατο. Καί οἱ μοναχές - ἦταν σέ μοναστήρι - τή μάλωσαν:

- Πῶς μιλᾶς ἔτσι στήν Παναγία;..

Τίποτα αὐτή. Δέν καταλάβαινε. Μέ θράσος. Ἀπαιτοῦσε:

Ἡ εὐτυχία μας εἶναι νά ἔχουμε τόν Χριστό, νά ἔχουμε τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ.

Εἶναι μερικές γυναῖκες πού θέλουν ντέ καλά νά κάνουν παιδί.

- Ἀφοῦ δέν σοῦ δίνει ὁ Θεός παιδί, γιατί ντέ καί καλά θέλεις παιδί; Δέν ξέρει δηλαδή ὁ Θεός; Δέν εἶναι Πατέρας; Δέν σ’ ἀγαπάει;

Ἀλλά βλέπετε ὁ ἐγωισμός μας; «Θέλουμε παιδί!».

- Μά ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι Πατέρας, σ’ ἀγαπάει ἄπειρα, καί δέ σοῦ δίνει.. Σημαίνει εἶναι γιά τό καλό σου πού δέν σοῦ δίνει. Τό ζήτησες. Δέν σοῦ τό ’δωσε. Λοιπόν; Γιατί ἐπιμένεις;

Ἀπ' ὅλα τὰ πάθη, τὸ φοβερότερο εἶναι νὰ ἀκολουθεῖ κανεὶς τὴν καρδιά του!

"Απ' όλα τα πάθη, το φοβερότερο είναι να ακολουθεί κανείς την καρδιά του, να υπακούει δηλαδή στο θέλημά του και όχι στον Νόμο του Θεού. Αυτό το πάθος στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως ψυχικά τον άνθρωπο, ύστερα όμως την οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το μυστήριο της Θείας Οικονομίας και δεν βρήκε το δρόμο του Θεού, για να την ακολουθήσει."

Αββάς Ισίδωρος

https://proskynitis.blogspot.com/2024/10/blog-post_401.html

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπελπιστεῖ τελείως ἀπό τόν ἑαυτό του, τότε ἀνοίγει τόν δρόμο στόν Θεό.

❈ Ὅταν δέν ἔχεις δικό σου θέλημα καί δεχτεῖς ὅ,τι γίνεται μέ εὐχαριστία, μέ εὐγνωμοσύνη ὡς θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὅλα εἶναι εἴτε κατ’ εὐδοκία εἴτε κατά παραχώρηση τοῦ Θεοῦ καί ταυτίζεις τό θέλημά σου μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε δέν μπορεῖς νά στενοχωρηθεῖς. Γιατί ὅ,τι γίνεται τό θέλεις! Ὅλα σοῦ γίνονται, ὅπως τά θέλεις! Ἡ πηγή τῆς στενοχώριας μας εἶναι ἀκριβῶς αὐτή, ὅτι τά πράγματα μᾶς γίνονται , ὅπως δέν θέλουμε. Καί σ’ αὐτό βέβαια φταῖμε ἐμεῖς, γιατί δέν ἔχουμε μάθει τό στοιχειῶδες ὅτι δέν πρέπει νά θέλουμε!

«Ἄν οἱ θλίψεις μᾶς φαίνονται ὑπερβολικές, αὐτό σημαίνει πώς δέν ἔχουμε παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ»

❈ Ὁ Κύριος βλέποντας τίς θλίψεις μας δέν θά ἐπιτρέψει ποτέ κάτι πού νά ξεπερνᾶ τίς δυνάμεις μας. Καί αὐτό εἶναι πολύ παρήγορο. Τίποτα δέν εἶναι πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας. Μά θά πεῖτε:

- Ἐγώ ζῶ καταστάσεις πού δέν τίς ἀντέχω. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ λέει, ὅτι ὅλα εἶναι μέσα στίς δυνατότητες καί στίς δυνάμεις μας, λέει ψέματα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ;

Λέει ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης: «Ἄν οἱ θλίψεις μᾶς φαίνονται ὑπερβολικές, αὐτό σημαίνει πώς δέν ἔχουμε παραδοθεῖ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ». Δηλαδή δέν κάνουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἀλλά κάνουμε τά δικά μας θελήματα, ὁπότε ὅλα μᾶς φαίνονται πάνω ἀπό τίς δυνάμεις μας.

Ὀ σωστός Χριστιανός εἶναι αὐτός πού ἀποδέχεται ἐκ τῶν προτέρων τό θέλημα τοῦ Θεοῦ

❈ Ἔλεγε μία Γερόντισσα «πολλές φορές ἤ σχεδόν πάντα, παίρνουμε μία κόλλα χαρτί καί γράφουμε πάνω ὅλα τά θέλω μας. Τότε τήν δίνουμε στόν Θεό καί τοῦ λέμε νά ὑπογράψει ὅλα ὅσα θέλουμε».

Αὐτό εἶναι τό λάθος μας. Γι’ αὐτό ὁ Θεός πολύ σωστά πράττει καί δέν μᾶς τά ὑπογράφει, γιατί αὐτά πού ζητᾶμε εἶναι καταστροφικά. Ἐμεῖς μετά θυμώνουμε καί λέμε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι καλός.

Τό θέλημα, λένε, εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό.

❈ Πῶς μεταφράζεται ἡ ὑπερηφάνεια στήν πράξη; Ὡς θέλημα. Μοῦ ἔλεγε ἕνα παιδί προηγουμένως:

- Πάτερ, τό θέλω αὐτό!

- Παιδί μου, κάτσε νά τό συζητήσουμε…

- Ὄχι, πάτερ, τό θέλω!

Καταλαβαίνετε; Ἀφοῦ τό θέλει, δέν μπορεῖς νά μήν τοῦ τό κάνεις... τό θέλει! Θά τό πληγώσεις τό παιδί, ἄν δέν τοῦ κάνεις τό θέλημα, καταλάβατε; Καί δέν τό λένε μόνο παιδιά. Καί μεγάλοι τό λένε αὐτό. Ἀφοῦ τό θέλει, θά τοῦ πεῖ ὁ πνευματικός «μήν τό κάνεις»; Γιατί τότε θά πεῖ:

- Δέν εἶσαι καλός πνευματικός. Τελείωσε, θά πάω σέ κάποιον ἄλλον πού θά μοῦ πεῖ, «κάντο».

Χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τίποτα δὲν γίνεται -Οἱ χρυσὲς φιάλες, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πὼς μποροῦμε νὰ μάθουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ-Η ὑπακοὴ στὸν Πνευματικὸ πατέρα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Πὼς μποροῦμε νὰ μάθουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ-Η ὑπακοὴ στὸν Πνευματικὸ πατέρα / Ομιλία σὲ παιδιά

 

«Ἀλλά ὁ πνευματικός εἶπε ἔτσι»

«Ὅταν ρωτᾶτε τὸν πνευματικὸ καὶ σᾶς λέει κάποιον λόγο, καὶ ἐσεῖς ἔπειτα κάνετε αὐτὸ ποὺ σᾶς λέει, ποτὲ καὶ πουθενὰ μὴν λέτε ὅτι ἔκανα ἔτσι, διότι μοῦ εἶπε ὁ πνευματικὸς. Γιατί; Διότι ὁ πνευματικὸς εἶναι γιὰ μᾶς σὰν ἄγγελος διακονίας γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Νά ἀφήνης τόν ἑαυτό σου στό χέρι τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ πηλός εἶναι στά χέρια τοῦ ἀγγειοπλάστη.

Γιά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος 'Ολάρου :

~Νά ἀφήνης τόν ἑαυτό σου στό χέρι τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ πηλός εἶναι στά χέρια τοῦ ἀγγειοπλάστη.

~Νά ζητᾶμε τήν βοήθεια τοῦ Κυρίου καί νά ἀφιέμεθα στά χέρια Του!

'Εάν ἀφιέμεθα στό θέλημα τοῦ Κυρίου μας, νά εἴμεθα σίγουροι ὅτι δέν θά μᾶς ἀφήση.

~'Εάν θέλης νά ὑπακούης καί νά ὠφεληθῆς, κόψε τό θέλημά σου καί ἄφησέ το στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέξου τά λόγια μας καί τήν ἀγάπη μας.

α) Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἰναι θεμελιῶδες νά τό γνωρίζουμε - β) Ἡ σωστή ἀγάπη στόν συνάνθρωπο.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Απόσπασμα_α) Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἰναι θεμελιῶδες νά τό γνωρίζουμε - β) Ἡ σωστή ἀγάπη στόν συνάνθρωπο εἰναι ἀνιδιοτελής, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ πρόθεση μᾶς στό καθετί πρέπει νά εἰναι ἡ εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Λόγος περί νήψεως, ἀρετῆς, καί καρδιακῆς προσευχῆς

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ

11. «Δε θα μπει στη βασιλεία των ουρανών καθένας που με λέει Κύριε, Κύριε, αλλ’ όποιος κάνει το θέλημα του Πατέρα μου»(3). Θέλημα του Πατέρα είναι: «Σεις που αγαπάτε το Θεό να μισείτε τα πονηρά»(4). Λοιπόν, μαζί με την ευχή του Ιησού Χριστού, ας μισήσομε και τους πονηρούς λογισμούς και να, πράξαμε το θέλημα του Θεού.

Άγιος Ησύχιος ο Πρεσβύτερος

________________________________

Απόσπασμα απο: ”Προς το Θεόδουλο, λόγος περί νήψεως και αρετής, χωρισμένος σε 203 κεφάλαια (τα λεγόμενα αντιρρητικά και ευκτικά).” Πηγή: greekdownloads.wordpress.com

https://enromiosini.gr/arthrografia/logos-peri-nipseos-aretis/

πηγή

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Ἡ ἄσκηση στό νά παραδίνεσαι στή βούληση τοῦ Θεοῦ εἶναι τό πιό σημαντικό∙ πιό πολύ ἀπ' ὅλες τίς ἀσκήσεις στήν πίστη

Ἐσύ κατάλαβες τήν πίστη ὡς ἄσκηση καί ὀρθά τό κατάλαβες. Οἱ ἀσκήσεις σοῦ ἕως τώρα ἀναφέρονταν στήν νηστεία, τήν προσευχή καί τήν ἐλεημοσύνη. Καί τοῦτο εἶναι ὀρθό, καί τά τρία εἶναι μεγίστης σημασίας. Ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, καί ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι ἡ πρακτική ἔκφραση τῆς πίστης, τῆς ἐλπίδας καί τῆς ἀγάπης. Μέσῳ ὅλων αὐτῶν καί μέσῳ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ δείχνεις πώς παραδίδεσαι στή βούληση τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁλοκληρωτική μας παράδοση στή βούληση τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τήν πεμπτουσία ὅλων τῶν πράξεών μας καί τῶν κόπων γιά τήν πίστη ἀλλά... καί ὅλων τῶν σκέψεων καί αἰσθημάτων καί ἐνεργειῶν μας, μέ μιά λέξη ὁλόκληρης τῆς ζωῆς μας. «ὅτι καταβέβηκα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ οὐχ ἶνα,ἵνα ποιῶ τό θέλημα τό ἐμόν, ἀλλά τό θέλημα τοῦ πέμψαντός μέ» εἶπε ὁ Χριστός ( Ἰωάν. 6, 38 ). Καί λίγο πρίν τά πάθη Του, μέσα σέ ματωμένο ἱδρῶτα, ἀπευθύνεται στόν Πατέρα λέγοντας: «πλήν μή τό θέλημά μου, ἀλλά τό σόν γινέσθω» ( Λουκ. 22, 42 ).

Ὑπάρχουν πολλοί βαπτισμένοι ἄνθρωποι, πού προσπαθοῦν νά ἐκπληρώσουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ὅμως παρόλα αὐτά δέν εἶναι ἐντελῶς παραδομένοι στή θέληση τοῦ Θεοῦ.

Ὁ νοῦς καί ἡ θέληση τοῦ ἀνθρώπου (Ἀρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἱεροκήρυκας Ι. Μ.. Πατρῶν)

Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε καὶ κυρίως οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν Νηπτικὴ Πατερικὴ διδασκαλία, ὁρᾶ τὸν Δημιουργό του Θεό. Εἶναι ἡ ἐνέργεια ἐκείνη τῆς ψυχῆς, μέσῳ τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τὴν ἐμπειρία τῆς Θεανθρώπινης πορείας καὶ ζωῆς. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία διατυπώνεται καὶ ἐκφράζεται μέσῳ τῆς λογικῆς. Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς μᾶς τὸ λέει καθαρά: «Ὥσπερ γὰρ ὀφθαλμὸς ἐν σώματι, οὕτως ἐν ψυχῇ νοῦς» (Ἔκδ. ἀκρ. ὀρθ. πίστ., 26,48). Ὁ δὲ Ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ «τὸν ἡγεμόνα νοῦν τὸν ὁρῶντα τὸν Θεόν» (Ὁμ. Κ´, 54).

Αὐτός, λοιπόν, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς μολύνεται ἀπὸ τὰ μικρόβια τῆς ἁμαρτίας, τῆς παρακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐνῶ σκοπός του εἶναι νὰ κρατᾶ τὴ ἡνία τῶν λογισμῶν, ἀμαυροῦται καὶ γίνεται δέσμιος τῆς ἁμαρτίας, χωρὶς νὰ ἠμπορῇ πλέον νὰ βοηθήσῃ τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ ἀγαπήσῃ τὸν Δημιουργό του Θεὸ καὶ νὰ μνημονεύῃ συνεχῶς τὸ Ὄνομά Του, παντοῦ καὶ πάντοτε.

Συνεπῶς, γίνεται φανερὸ ὅτι μὲ ἕνα νοῦ κολλημένο στὰ ἁμαρτωλὰ καὶ αἰσθητὰ ἐπίγεια, στὶς παρακοὲς τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ στὴν ἁμαρτία, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἠμπορεῖ νὰ προσευχηθῇ ὀντολογικὰ καὶ ἄρα δὲν δύναται νὰ ἀγαπήσῃ τὸν Δημιουργό του Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο. Σιγὰ σιγὰ ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος, μὲ αἰχμαλωτισμένο τὸν νοῦ του στὰ πάθη, δένεται μὲ τὰ γήινα, μορφώνεται σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ κόσμου καὶ τελικῶς κοσμικοποιεῖται καὶ ἀλλοτριώνεται. Ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ἀνωτέρω δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ ψυχὴ μὲ ἕναν τέτοιο νοῦ νὰ ἀτενίσῃ τὸν Δημιουργό της καὶ ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ὁδηγεῖται στὸν πνευματικὸ θάνατο.