
Συνειδητοὶ Χριστιανοὶ
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ὅποιος πιστεύει ὅτι εἶναι συνειδητὸς χριστιανός, χωρὶς νὰ ἀναλαμβάνει ὑποχρεώσεις, πλανᾶται. Ὁ ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι «ἀπαιτεῖται θυσία ἀγάπης γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὸν πλησίον». Ἡ λέξη «θυσία» εἶναι ἄγνωστη στοὺς περισσότερους σύγχρονους ἀνθρώπους, ἢ ἀκριβέστερα περιμένουν τὶς θυσίες τῶν ἄλλων γιὰ λογαριασμό τους! Λησμονοῦν ὅτι ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ τὴ δική τους σωτηρία. Ἀλλὰ καὶ ἑκατομμύρια χριστιανοί, κατὰ τοὺς αἰῶνες τῶν διωγμῶν, θυσιάστηκαν γιὰ τὴν πίστη.
Στὴν ἐποχή μας οἱ ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ πολλὲς βιοτικὲς μέριμνες καὶ γήινες ἐπιθυμίες καὶ κάθε πρόταση γιὰ θυσία, ἔστω καὶ τὴν πιὸ μικρή, δὲν γίνεται εὔκολα δεκτή. Τοὺς ἀρέσει νὰ ἀκοῦν γιὰ τὶς θυσίες τῶν ἁγίων τοῦ παρελθόντος, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὶς θυσίες ποὺ οἱ ἴδιοι πρέπει νὰ κάνουν, παρόλο ποὺ ἔχουμε συγχρόνους ἁγίους ποὺ μᾶς ἔχουν δώσει πάρα πολλὰ παραδείγματα. Σημειώνουμε ἐνδεικτικὰ μερικὰ ἀπὸ τὴ ζωή τους.
Ἡ ἀφοσίωσή τους στὸ Χριστὸ ἦταν σταθερή, ἐνῷ ὁ κόσμος τοὺς ἄφηνε ἀδιάφορους.
Ἦταν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, γι’ αὐτὸ δὲν εἶχαν πολλὲς βιοτικὲς καὶ μάταιες μέριμνες.
Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ δεύτερη ἀναπνοή τους.









