«Ὥς ἐδῶ ὁ θυμός, Κύριε»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ὥς ἐδῶ ὁ θυμός, Κύριε»

«Πᾶσα πικρία καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ κραυγὴ καὶ βλασφημία ἀρθήτω ἀφ’ ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ» (Ἐφεσ. δ, 31). (: Κάθε ἐσωτερικὴ δυσαρέσκεια καὶ θυμὸς καὶ ὀργὴ καὶ παράφορος κραυγὴ καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ πλησίον ἂς σηκωθῇ καὶ ἂς ἐξορισθῇ μακρὰν ἀπὸ σᾶς, καθὼς καὶ κάθε κακεντρέχεια).

Μεγάλο κακὸ τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ.«”Σέ δύο περιπτώσεις”, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, “ἐπιβάλλεται νά θυμώσης”. Ὄχι ἐπιτρέπεται, ἐπιβάλλεται! “Ὅταν ὑβρίζεται ὁ Χριστός καί ὅταν ἀδικῆται ὁ πλησίον”.

Ὄχι ὅταν ἀδικῆσαι ἐσύ, ἀλλά ὅταν ἀδικῆται ὁ πλησίον σου! Τότε νά θυμώσης».Στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε παραδείγματα πῶς μὲ σκληρὸ ἀγῶνα νίκησαν τὸν θυμό:

«Ἕνας Ἅγιος Ἐρημίτης κάποτε ἔγινε διὰ τῆς βίας Ἐπίσκοπος. Ἀπὸ τὴν μεγάλη του ταπείνωση καὶ πραότητα δὲν ἐπιτιμοῦσε ποτὲ κανένα. Μερικοὶ κληρικοὶ μία φορὰ κατηγόρησαν τὸν Οἰκονόμο πὼς δὲν διαχειριζόταν καλὰ τὰ χρήματα τῆς ἐκκλησίας. Ἀλλὰ ὁ Ἐπίσκοπος ἀνέβαλλε διαρκῶς τὴν ἐπιτίμηση.

Μία μέρα, βλέποντας τοὺς κατηγόρους τοῦ Οἰκονόμου νὰ ἔρχωνται σ’ αὐτὸν γεμᾶτοι θυμὸ καὶ ἀγανάκτηση, πρόλαβε καὶ κρύφτηκε μέσα σ’ ἕνα ντουλάπι. Ἐκεῖνοι ὅμως ἔψαξαν παντοῦ καὶ στὸ τέλος ἀνακάλυψαν τὴν κρυψώνα τοῦ Ἐπισκόπου.

– Γιατί κρύβεσαι ἀπὸ μᾶς, Ἅγιε Δέσποτα; τὸν ρώτησαν.

Περί ἱερωσύνης, καί τοῦ ἀναξίως ἀναλαμβάνοντως τά καθήκοντα τοῦ Ἱερέως, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί ἱερωσύνης, ὅτι ἐκεῖνος πού ἀναλαμβάνει ἀναξίως τά καθήκοντα τοῦ Ἱερέως προετοιμάζει διά τόν ἑαυτόν του αὐστηροτάτην τιμωρίαν. Ὅπως ἀντιθέτως, καί ἐκεῖνος πού ἰερατεύει μετά προσοχῆς καί παραμένει ἄξιος τοῦ ὑπουργήματος, ὠφελεῖται ψυχικῶς πάρα πολύ.  Α΄. Παλλαδίου. Β΄. Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου. Γ΄. Ἐν τῷ Γεροντικῷ. Ἐν τῷ Γεροντικῷ, Εὐεργετινός Τόμος Δ΄, Ὑπόθεση Κη', 4-1-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Αὐτός πού ταπεινώνεται, θά ὑψωθεῖ καί αὐτός πού ὑψώνεται, θά ταπεινωθεῖ.

Ὁ Ἅγιος Παχώμιος ὁ Μέγας εἶχε ἕναν μαθητή μικρό, νέο παιδί ἤτανε, πού τόν λέγανε Θεόδωρο, ὁ ὁποῖος ἄν καί ἤτανε νέος, στήριζε πολλούς ἀσθενέστερους στήν ἄσκηση καί πιό ἡλικιωμένους ἀπ’ αὐτόν, πιό μεγάλους στήν ἡλικία καί πιό πολλά χρόνια στήν ἄσκηση. Ἦταν ταπεινός πολύ, γι’ αὐτό ἦταν καί ἁγιασμένος καί προοδευμένος πνευματικά.

Ὅλοι στό κοινόβιο, ἐκεῖ πού ἦταν ὁ Ἅγιος Παχώμιος, συνηθίζανε κάθε ἀπόγευμα νά συγκεντρώνονται σ’ ἕνα μέρος τοῦ μοναστηριοῦ καί ν’ ἀκοῦνε μέ μεγάλη προσοχή τή διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Παχωμίου. Μαζευόντουσαν κάθε ἀπόγευμα καί κάνανε μάθημα, τούς δίδασκε ὁ Γέροντας.

Ἕνα ἀπόγευμα λοιπόν, καθώς συγκεντρώθηκαν γιά νά κάνουν τό μάθημά τους, ὁ Μέγας Παχώμιος διατάσσει τόν Θεόδωρο, ὁ ὁποῖος ὅπως ἐλέχθη ἤτανε νέος, ὄχι μεγαλύτερος τῶν εἴκοσι ἐτῶν, νά κηρύξει στούς ἀδελφούς του τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Νά κηρύξει σέ μοναχούς πού ἤτανε 40..50..60..70.. χρόνια ἕνας νέος πού δέν ἦταν πάνω ἀπό εἴκοσι χρονῶν.

Ὁ Θεόδωρος ἀμέσως, χωρίς καμιά ἀντιλογία ἐκήρυξε στούς ἀδελφούς ἀρκετά γιά τήν ψυχική τους ὠφέλεια. Δέν εἶπε:

- Γέροντα.. ἔ τώρα.. ἐγώ εἶμαι νέος.. δέν κάνει..

Ἡ Γιόγκα εἶναι μαγεία καὶ σατανισμός

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ Γιόγκα εἶναι μαγεία καὶ σατανισμός

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς συμβουλεύει (Κ. Κολασ. β΄, 8):

«Βλέπετε µή τις ὑµᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσµου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν·» (Κολασ. β΄, 8). (Προσ­έχετε µήπως σᾶς ἐξαπατήσῃ κανεὶς µὲ τὴν ψευδοφιλοσοφίαν καὶ τὴν ἀδειανὴν ἀπὸ ὠφέλιµον περιεχόµενον ἀπάτην, ποὺ στηρίζεται ὄχι εἰς θείαν ἀποκάλυψιν, ἀλλ’ εἰς τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶναι φτιασµένη σύµφωνα µὲ τὴν στοιχειώδη καὶ παιδαριώδη θρησκευτικὴν διδασκαλίαν τοῦ πλανωµένου κόσµου καὶ ὄχι σύµφωνα πρὸς τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπισημαίνει γιὰ τὶς πλάνες:

«Γιατὶ αὐτὸ τὸ δένδρο δὲν τὸ φύτεψε ὁ Παῦλος, δὲν τὸ πότισε ὁ Ἀπολλώς, δὲν τὸ αὔξησε ὁ Θεός (βλ. Α΄ Κορ. 3, 6), ἀλλὰ τὸ φύτεψε ἡ ἀνώφελη περιέργεια τῶν λογισμῶν, τὸ πότισε ἡ ἀλαζονεία τῆς παραφροσύνης, καὶ τὸ αὔξησε ὁ ἔρωτας τῆς φιλοδοξίας. Χρειαζόμαστε λοιπὸν τὴ φλόγα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε ὄχι μόνο νὰ τὸ ξεριζώσουμε, ἀλλὰ καὶ νὰ κατακόψουμε τὴ γεμάτη ἀπὸ κακία αὐτὴ ρίζα».Τὶ πρέπει νὰ κάνουμε ἐμεῖς;

Στὸ Γεροντικό ἀναφέρεται τὸ ἀκόλουθο γεγονός!

«Ἦλθε κάποτε ἕνας ἀπὸ τοὺς γέροντες στὸν Ἀββᾶ Λώτ, στὸ μικρὸ ἕλος τοῦ Ἀρσενοΐτη, τὸν παρακάλεσε γιὰ κελλὶ καὶ τοῦ ἔδωσε.

Περὶ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι πεθαίνουν καὶ ἐπανέρχονται πάλι στὴ ζωὴ καὶ ὅτι πολλὲς φορὲς οἱ ἁμαρτωλοί, ἐνῷ ἀκόμη ἀναπνέουν, βλέπουν τοὺς δαίμονες.

Μοναχού Παύλου: Ευεργετινός

Περί εκείνων οι οποίοι πεθαίνουν και επανέρχονται πάλι στη ζωή. Αυτό συμβαίνει κατά θεία οικονομία. Και ότι πολλές φορές οι αμαρτωλοί, ενώ ακόμη αναπνέουν, βλέποντας τα ευρισκόμενα στον Άδη βασανιστήρια και τους δαίμονες, τρέμουν. Υπό το κράτος δε αυτού του τρόμου, αποχωρίζονται οι ψυχές τους από το σώμα.

Α΄. Γρηγορίου του Διαλόγου.

Ερώτηση Πέτρου

Πως θα εξηγήσουμε το φαινόμενο που συμβαίνει σε πολλούς, κατά το οποίο, αυτοί αρπάζονται από το σώμα (αν και αυτό φαίνεται πλάνη) και θεωρούμενοι προς στιγμήν νεκροί, εφ’ όσον καθίστανται άψυχοι, πάλι ξαναγυρίζουν στην ζωή;

Απόκρισις Γρηγορίου

Αυτό το φαινόμενο Πέτρε, εάν το εννοήσει κανείς καλά, δεν είναι πλάνη, αλλά θεϊκή νουθεσία προς τον άνθρωπο. Διότι αυτό το φαινόμενο το πραγματοποιεί η ευσπλαχνία του Θεού, κατ’ οικονομίαν, και το προσφέρει ως την μεγαλύτερη δωρεά ελέους, ώστε πολλοί, μετά την έξοδο της ψυχής τους από το σώμα, να επανέρχονται πάλι στο νεκρωμένο σώμα, για να δουν μόνοι τους, με τα μάτια της ψυχής τους, τα βασανιστήρια του Άδη, τα οποία δεν πίστευαν οσάκις τα άκουγαν από τους άλλους, και τοιουτοτρόπως να φοβηθούν.

Κάποτε ζούσε ένας Μοναχός, ονομαζόμενος Πέτρος. Αυτός ο Μονάχος υποτάχθηκε σε έναν Γέροντα Ασκητή, τον Εββασά, που ασκήτευε σε ένα ερημικό και δασώδη τόπο.

Ο Γέρων Εββασά διηγήθηκε στον υποτακτικό του Πέτρο, ότι πριν να εγκατασταθεί σε αυτόν τον ερημικό τόπο, ασθένησε και πέθανε. Αμέσως όμως η ψυχή του επέστρεψε και πάλι στο σώμα και, αφού συνήλθε, διαβεβαίωνε, ότι είδε με τα μάτια του, τα βασανιστήρια του Άδη και τους αμέτρητους φλογισμένους τόπους, και ότι ακόμη είδε κρεμασμένους σε εκείνη την φλόγα και αρκετούς από τους άρχοντες του κόσμου αυτού.

Καθώς δε και ο ίδιος οδηγήθηκε, για να ριχτεί στον τόπο εκείνο της βασάνου και της φλόγας, έξαφνα παρουσιάσθηκε ένας αστραφτερός Άγγελος και εμπόδισε να τον ρίξουν σε εκείνη την φωτιά. Είπε δε ο Άγγελος προς αυτόν:

– Πήγαινε και έχε τον νου σου, απ’ εδώ και μπρος πρέπει να ζήσεις με μεγάλη προσοχή.

Μετά τους λόγους αυτούς, άρχισαν να ξαναζεσταίνονται τα παγωμένα μέλη του νεκρωμένου σώματος και αφού ξύπνησε τελείως, από τον ύπνο του αιωνίου θανάτου, διηγήθηκε στους παριστάμενους όλα όσα του συνέβησαν.

Ὁ συκοφάντης ἐδαιμονίσθη

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ὁ συκοφάντης ἐδαιμονίσθη

«Μακάριοί ἐστε ὅταν µισήσωσιν ὑµᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑµᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνοµα ὑµῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου». (Λουκ. στ΄, 22). (Δηλ.: Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς µισήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν σᾶς ἀφορίσουν καὶ διακόψουν κάθε θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικὴν σχέσιν µαζί σας καὶ ὅταν σᾶς ὑβρίσουν καὶ ὅταν βγάλουν τὸ ὄνοµά σας ὡς κακὸν καὶ σᾶς διαποµπεύσουν, ὅλα δὲ αὐτὰ σᾶς τὰ κάµουν, ἐπειδὴ εἶσθε µαθηταὶ καὶ πιστοὶ ἀκόλουθοι τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου).

Βδελυρὸ τὸ πάθος τῆς συκοφαντίας.

Στὸν 70ὸ ψαλμὸ (12-14) ἀναφέρεται: «Ὁ Θεός μου, μὴ μακρύνῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ· ὁ Θεός μου, εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες, αἰσχυνθήτωσαν καὶ ἐκλιπέτωσαν οἱ ἐνδιαβάλλοντες τὴν ψυχήν μου, περιβαλλέσθωσαν αἰσχύνην καὶ ἐντροπὴν οἱ ζητοῦντες τὰ κακά μοι, ἐγὼ δὲ διαπαντὸς ἐλπιῶ ἐπὶ σὲ καὶ προσθήσω ἐπὶ πᾶσαν τὴν αἴνεσίν σου».Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος ἀναφέρει τὸ πόσο δύσ­κολα ὑποφέρεται ἡ συκοφαντία, γιατί αὐτή ἀποτελεῖ λάσπη, ὅμως λάσπη ἰαματική, πού γιά νά γίνουν ὁρατά τά ἀποτελέσματά της, χρειάζεται ἀπὸ μέρους μας ὑπομονὴ καὶ ἡ δοκιμασία μας ἐξαιτίας της θὰ λάβη τέλος, γιατί ὁ Θεὸς θὰ μᾶς τὴν ἀφαιρέση.

Ἅγιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής: Γιὰ τὸν Πάχωνα ὁ ὁποῖος ὑπέστη πόλεμο πορνικὸ καὶ νίκησε

ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΧΩΝΑ, Ὁ ΟΠΟΙΟΣ ΥΠΕΣΤΗ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΡΝΙΚΟ ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΕ

 

Συνέβη κάποτε νὰ ἐνοχληθῶ μὲ τὴν ἐπιθυμία γυναίκας καὶ νὰ δυσφορῶ στοὺς λογισμοὺς καὶ στὶς νυχτερινὲς φαντασίες, καὶ ὅταν ἔφτασα στὸ σημεῖο νὰ φύγω ἀπὸ τὴν ἔρημο πιεζόμενος ἀπὸ τὸ πάθος, χωρὶς νὰ ἀναφέρω τὸ θέμα στοὺς γείτονές μου, οὔτε στὸν δάσκαλο Εὐλόγιο, φεύγοντας κρυφὰ στὴν Πανέρημο, συναντοῦσα ἐπὶ δεκαπέντε μέρες τοὺς Πατέρες ποὺ γέρασαν στὴν Σκήτη ποὺ βρίσκεται στὴν ἔρημο, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ κάποιος ποὺ ὀνομαζόταν Πάχων, ὁ ὁποῖος εἶχε περάσει ἑβδομῆντα χρόνια ζῶντας στὴν Σκήτη. Βρίσκοντάς τον λοιπὸν πιὸ ἀσκητικὸ καὶ πιὸ ἀκέραιο, πῆρα τὸ θάρρος νὰ τοῦ ἐμπιστευθῶ αὐτὰ ποὺ εἶχα στὸ μυαλό μου. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε·

Νὰ μὴ σὲ ἐκπλήσσει τὸ γεγονός. Δὲν τὸ ὑφίστασαι αὐτὸ ἀπὸ ἐπιπολαιότητα, τὸ ἐπιβεβαιώνει ἄλλωστε καὶ ὁ τόπος, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, καὶ δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτὸν συνάντηση μὲ γυναῖκες, ἀλλὰ μᾶλλον ὀφείλεται... στὸν ζῆλο σου. Γιατί ὁ πόλεμος τῆς πορνείας εἶναι τριῶν εἰδῶν. Ἄλλοτε μᾶς ἐπιτίθεται ἡ σάρκα, ὅταν εἶναι εὔρωστη, ἄλλοτε πάλι μᾶς ἐπιτίθενται τὰ πάθη μὲ τοὺς λογισμούς, καὶ ἄλλοτε μᾶς ἐπιτίθεται ὁ ἴδιος δαίμονας μὲ τὸν φθόνο του. Αὐτὸ τὸ διαπίστωσα ὁ ἴδιος ὕστερα ἀπὸ παρατήρηση.

Νά, ὅπως βλέπεις, εἶμαι γέρος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχω σαράντα χρόνια σ’ αὐτὸ τὸ κελλί, φροντίζοντας τὴν σωτηρία μου, καὶ παρ' ὅλο ποὺ ἔχω αὐτὴν τὴν ἡλικία, πειράζομαι ἀκόμα καὶ τώρα. Καὶ ἔλεγε μὲ ὅρκο, ὅτι ἐπὶ δώδεκα χρόνια μετὰ τὸ πεντηκοστὸ ἔτος τῆς ἡλικίας του δὲν ἔπαψαν οὔτε νύχτα οὔτε μέρα νὰ μοῦ ἐπιτίθενται.

Συνομιλία μέ τήν Κυρία Θεοτόκο...

Γέρων διηγήθηκε:

«Ἦρθα στὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ 1943 σὲ ἡλικία 19 ἐτῶν.

Μία μέρα, πήγαμε νὰ λειτουργηθοῦμε στὸ Κυριακὸ ἐμεῖς οἱ πατέρες τῆς συνοδείας μας, ἐνῷ ὁ Γέροντας ἔμενε μόνος του στὸ Καλύβι, γιατὶ ἦταν ἄρρωστος.

Ἐγὼ μετὰ τὴν θεία Λειτουργία ἐπέστρεψα πρῶτος στὸ Καλύβι,γιὰ νὰ μαγειρέψω.

Ἀνοίγοντας ὅμως τὴν πόρτα ἄκουσα κουβέντες-συζήτηση στὴν Ἐκκλησία.

Πῆγα καὶ εἶδα τὸν Γέροντα μόνο του, ἀλλὰ καίτοι ἦταν ἄρρωστος ἦταν πολὺ χαρούμενος.

Τὸν χαιρέτησα,τοῦ ἔβαλα μετάνοια καὶ μοῦ εἶπε:

Ὁ ἕνας νήστεψε 22 ἡμέρες, ὃ ἄλλος 2 κι ὅμως εἶχαν τὸν ἴδιο μισθό!

Μια φορά, ο Μέγας Παΐσιος συμπλήρωνε 22 ημέρας συνεχούς νηστείας, του εμφανίστηκε ο Χριστός και του είπε: “Πολύ κακοπαθείς για μένα, ιερέ Παϊσιε!” Κι αυτός του απάντησε: “Μα είναι μεγάλο πράγμα, αγαθέ μου Κύριε, η δική μου μηδαμινή κακοπάθεια, καθόσον μάλιστα η αγαθότητά σου μου παρέχει την δύναμή Σου;”

Κι ο Σωτήρας μας του είπε: “Κάθε καλό έργο είναι ευπρόσδεκτο από μένα, και οπωσδήποτε θα ανταποδώσω το μισθό τους σε εκείνους που το κάνουν, μισθό ανάλογο με τις προσπάθειές τους! Σε αυτό όμως που με ρωτάς ακολούθησέ με”. Και ο Μέγας Παΐσιος Τον ακολούθησε, μέχρις ότου μεταφέρθησαν σε ένα σπήλαιο της ερήμου. Τότε του λέγει ο Σωτήρας: “Μπες στο σπήλαιο, για να αντικρίσεις έναν άνδρα που είναι πραγματικός αγωνιστής μου”. Κι αφού ο Παΐσιος μεταφέρθηκε μέσα στο σπήλαιο, είδε έναν άνθρωπο ο οποίος κυλιόταν στο χώμα, τρίβοντας το στόμα και το πρόσωπό του στη Γη!

Επειδή λοιπόν ο Μέγας Παΐσιος απόρησε για αυτό τον υπερβολικό αγώνα του ανθρώπου, βγήκε έξω από το σπήλαιο, παρακαλώντας τον Χριστό μας να του εξηγήσει τον λόγο αυτής της υπερβολικής ασκήσεως. Και ο Κύριος του είπε: “Είδες τον δικό μου αγωνιστή, πόσους μεγάλους κόπους υπομένει για χάρη μου; Τον είδα, Κύριε, Του λέει ο Παΐσιος, και έφριξα για τους πόνους των ασκήσεων του! Μα παρακαλώ την Αγαθότητά Σου, Χριστέ μου, να μου φανερώσει την αιτία αυτού του μεγάλου αγώνος”. Τότε του λέγει ο Σωτήρας: “Ο άνθρωπος αυτός έχει μόνον δύο ημέρες που νηστεύει. Και να, βλέπεις πόσο ταλαιπωρείται από την πείνα και την δίψα;” Ακούγοντας αυτά ο Παΐσιος είπε: “Τότε, γιατί εγώ, που νηστεύω 22 ημέρες πια, δεν έπαθα κάτι παρόμοιο;”

Αὐτομεμψία

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Αὐτομεμψία

«Ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος μετεστραφήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν» (Ἰακ. δ΄, 9). (Δηλ.: Συναισθανθῆτε τὴν ἀθλιότητά σας καὶ λυπηθῆτε καὶ κλαύ­σατε μὲ συντριβὴν μετανοίας. Ὁ γέλως σας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἡδονικόν σας βίον, ἂς μεταστραφῇ εἰς λύπην μετανοίας καὶ ἡ κοσμικὴ χαρά σας ἂς μετατραπῇ εἰς θλῖψιν).

Πρέπει, ὅπως μᾶς λέγει καὶ ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος, νὰ κατηγοροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ κλαῖμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες.Αὐτομεμψία εἶναι νὰ ἐνοχοποιοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ τὸν κατακρίνουμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του· νὰ ἔχουμε ταπεινὸ φρόνημα καὶ νὰ ἔχουμε ἐπίγνωση ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Βέβαια, νὰ κατηγοροῦ­με τὸν ἑαυτό μας, χωρὶς ὅμως νὰ τὸν ἐξουθενώνουμε ἤ νὰ φτάνουμε στὴν ἀπελπισία, ἀλλὰ νὰ ἐλπίζουμε στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

 

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος ἐπισημαίνει:

«Ἡ αἴσθηση ἤ ἡ ἐπίγνωση τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν καὶ ἀδυναμιῶν εἶναι προϋπόθεση τοῦ θαύματος τῆς μεταμορφώσεως καὶ τῆς ἀναστάσεώς μας. Μὲ μιὰ λέξη, πρωταρχικὸ εἶναι ἡ αὐτομεμψία ποὺ εἶναι ἡ ἀφανὴς ἀλλὰ σταθερὴ προκοπή μας, ἡ δίψα καὶ ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ἡ μεγάλη ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀναντικατάστατη ἀρετή, ἡ μοναδικὴ ὁδὸς τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τῆς καρτερίας, τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς οἰκειοποιήσεως τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου.

Τρία πράγματα μὲ συγκλονίζουν, ἀδελφοί, ἔλεγε ὁ ἀββὰς Σισώης....

Τρία πράγματα μὲ συγκλονίζουν, ἀδελφοί, ἔλεγε ὁ ἀββὰς Σισώης:

1. Ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα.

2. Ἡ ἐμφάνισή μου ἐνώπιόν του ἀδεκάστου Κριτοῦ. Καὶ

3. Ἡ ἐναντίον μου καταδικαστικὴ ἀπόφαση.

Επισκέφτηκε κάποτε στο όρος τον Γέροντα ενας λαϊκός με τον γιό του και στο δρόμο συνέβη να πεθάνει το παιδί. Αυτός δίχως να ταραχθεί τον έφερε στον αββά και γονάτισε κρατώντας το παιδί σε στάση μετάνοιας, για να ευλογηθεί από τον γέροντα. Έπειτα εξήλθε μόνος του.

Ο Άγιος νομίζοντας ότι το παιδί του έβαλε μετάνοια, είπε: «σήκω, πήγαινε έξω». Αμέσως ο νεκρός σηκώθηκε και βγήκε.

Ἀκοῦν ἀλλὰ δέν...τηρούν...

Κάποιοι ἀδελφοὶ ἐπισκέφθηκαν τὸν ἀββᾶ Φίλικα, ἔχοντας μαζί τους ἀνθρώπους κοσμικούς, καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ τοὺς πεῖ ἕνα λόγο, ἀλλὰ ὁ Γέροντας σιωποῦσε.Καθὼς ὅμως τὸν παρακαλοῦσαν πολλὴ ὥρα, τοὺς εἶπε:

«Θέλετε ν᾿ ἀκούσετε κάποιο λόγο;»

Τοῦ λένε: «Ναί, ἀββᾶ», καὶ ὁ Γέροντας τοὺς εἶπε:

ΜΕΓΑΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ

Ο Μέγας Αρσένιος (354–444) είχε πολύ μεγάλη μόρφωση· και κοσμική και χριστιανική. Και ξεπερνούσε, μπορούμε να πούμε, όλους τους ανθρώπους της εποχής του στην πολυμάθεια και την αρετή, γι’ αυτό και από όλους διάλεξε αυτόν ο βασιλιάς Θεοδόσιος για παιδαγωγό των γιων του, του Ονωρίου και του Αρκαδίου. Η μόρφωσή του και η αρετή του είχαν επιβληθεί ευρύτερα στον χώρο των ανακτόρων, ώστε όχι μόνον τον άκουγαν όλοι και τον εκτιμούσαν ιδιαίτερα, αλλά τον αποκαλούσαν «βασιλοπάτορα».

Ο Όσιος έλαβε από τον Θεό σπάνια και ιδιαίτερη πληροφορία για την αναχωρητική ζωή. Μια φορά που προσευχόταν παρακαλώντας τον Θεό να πραγματοποιηθεί ο πόθος του για ησυχία λέγοντας: «Κύριε, οδήγησέ πώς να σωθώ;», ακούστηκε από ψηλά κάποια φωνή που του έλεγε: «Αρσένιε, φεύγε τους θορύβους και θα σωθείς!». Αφού έφυγε από τον κόσμο και έγινε μοναχός, πάλι προσευχήθηκε λέγοντας τα ίδια λόγια. Και άκουσε ξανά την ίδια φωνή να του λέει: «Αρσένιε! Να φεύγεις, να σιωπάς και να ησυχάζεις· γιατί αυτές είναι οι ρίζες της αναμαρτησίας». Εκείνος, όταν το άκουσε αυτό, πήγε στην Σκήτη (περίπου το 394) και συγκαταριθμήθηκε σαν ένας από τους ασκητές της, τους οποίους και, πολύ σύντομα, τους ξεπέρασε πραγματικά, αφού έλαβε τα πνευματικά πρωτεία και όλοι τον θεωρούσαν δάσκαλο και ο καθένας τον ρωτούσε για ό,τι είχε ανάγκη και δεχόταν πρόθυμα τα λόγια του. Η διαμονή του στην Σκήτη κράτησε ως το 434. Ενδιάμεσα, με την λεηλασία της Σκήτης από βαρβάρους το 407, έφυγε για λίγο διάστημα στον Κάνωπο της Αλεξανδρείας. Και το 434 φεύγει πάλι εξαιτίας νέας επιδρομής βαρβάρων και πηγαίνει στην Τρώα (ή, Τρύη) όπου μένει μέχρι το 444.

Ο αββάς Αρσένιος συνήθιζε να επαναλαμβάνει συνεχώς στον εαυτό του την φράση: «Ἀρσένιε, μέμνησο διὸ ἐξῆλθες». Δηλαδή: Θυμήσου τον σκοπό για τον οποίο απομακρύνθηκες από τον κόσμο. Και ποιός είναι αυτός; Οπωσδήποτε το να γίνεις αρεστός στον Θεό κάνοντας εκείνα που αρέσουν σε Αυτόν.

Εκτός από αυτό, κάτι άλλο που συνήθιζε να επαναλαμβάνει συνεχώς, ήταν το εξής: «Πολλές φορές μετάνιωσα γιατί μίλησα· ποτέ, όμως, γιατί σιώπησα». Γι’ αυτόν τον λόγο και απέφευγε τις συναναστροφές με τους ανθρώπους, εκτός βέβαια αν έκρινε ότι η συνάντηση ήταν αναγκαία και θεάρεστη.

Στην ερώτηση του αββά Μάρκου «Γιατί μας αποφεύγεις;… (αφού) μας ωφελείς σε μεγάλο βαθμό!...», αυτός αποκρίθηκε: «Ο Θεός γνωρίζει ότι σας αγαπώ και μάλιστα πάρα πολύ. Αλλά, τί να κάνω; Δεν μπορώ να μοιράσω τον εαυτό μου στον Θεό και στους ανθρώπους, γιατί είναι πιο εύκολο να είμαι αρεστός σε Αυτόν, παρά σε εκείνους. Οι χιλιάδες και οι μυριάδες των Αγγέλων, έχουν ένα σκοπό και ένα θέλημα: να υμνούν τον Θεό και να υπηρετούν τα προστάγματά Του. Ενώ οι άνθρωποι έχουν, ο καθένας τους, άλλα θελήματα και διαφορετικούς σκοπούς. Γι’ αυτό και είναι πιο δύσκολο να γίνεσαι αρεστός σε αυτούς, απ’ ό,τι στον Θεό».

Ἱστορίες γιά τόν Ἅγιο Σεραπίωνα τόν Σινδονίτη

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΕΡΑΠΙΩΝΑ ΤΟΝ ΣΙΝΔΟΝΙΤΗ ( +7ΑΠΡΙΛΙΟΥ )

Έλεγαν για τον αββά Σεραπίωνα, ότι η ζωή του ήταν σαν ενός πουλιού.

Δεν απόκτησε ποτέ κανένα πράγμα του κόσμου αυτού ούτε έμεινε σε κελί, αλλά τυλιγμένος ένα σεντόνι και κρατώντας ένα μικρό Ευαγγέλιο τριγυρνούσε εtσι σαν να μην είχε σώμα.

«Με επαινείτε», έλεγε ο Άγιος Ιωάννης, ο Ελεήμων, «διότι δεν γνωρίζετε τι θα πεί χριστιανική τελειότης. Ακούστε, λοιπόν, για να την γνωρίσετε».

«Ο αββάς Σεραπίων δίδει στους πτωχούς όλα τα χρήματά του, και τέλος το επανωφόρι του. Προχωρεί πιο πέρα και βλέπει άλλον γυμνόν να τρέμει από το κρύο και του δίδει και το εσωτερικό ρούχο. Τέλος, προσφέρεται και πωλείται δούλος αυτός ο ίδιος, για να ενισχύσει μια χήρα με ορφανά…».

Ο Άγιος Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε µια φορά για προσκύνηµα στη Ρώµη. Εκεί του είπαν για µια περίφηµη έγκλειστη, µια γυναίκα που ζούσε πάντα σ’ ένα µικρό δωµάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. ∆υσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας µεγάλος περιπλανώµενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε:

Μέ τίποτε δέν χαίρεται περισσότερο ὁ διάβολος ὅσο μέ αὐτόν πού δέν ἐξομολογεῖται τούς λογισμούς του, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μέ τίποτε δέν χαίρεται περισσότερο ὁ διάβολος ὅσο μέ αὐτόν πού δέν ἐξομολογεῖται τούς λογισμούς του, Γεροντικό-Ἀποφθέγματα Ἀββᾶ Ποιμένος, 22-2-2021, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

Μέγας ὁ Ἀγάθων ἀπό τούς ἀββάδες τοῦ Γεροντικοῦ....

Μέγας ο Αγάθων από τους αββάδες του Γεροντικού, για τον οποίο το Βιβλίο «Αποφθέγματα Γερόντων» αφιερώνει τριάντα τον αριθμό λόγια και περιστατικά. Περιβόητος μεταξύ των Πατέρων της ερήμου αναχωρητής και αββάς, έζησε πιθανότατα κατά το δεύτερο μισό του τέταρτου αιώνα και τις αρχές του πέμπτου. Θεωρείται ως τύπος του ταπεινού και πράου ανθρώπου. Κατά το 390, όταν ο όσιος μέγας Αρσένιος βγήκε στην έρημο, ο Αγάθων είχε ήδη σχηματίσει γύρω του ένα όμιλο μαθητών, από τους οποίους κατεξοχήν γνωστοί είναι ο Αλέξανδρος και ο Ζωῒλος. Σύμφωνα με τα κοπτικά συναξάρια, εορτάζει την 11η Σεπτεμβρίου, ενώ τα ίδια τον χαρακτηρίζουν ως στυλίτη, πράγμα απίθανο [Θ.Η.Ε. 1, 105 (1962)].

Ενδεικτικά από τα αναφερόμενα σε αυτόν στα Αποφθέγματα καταγράφουμε τα παρακάτω:

- Είπε ο αββάς Αγάθων: «Πρέπει ο μοναχός να μην αφήνει τή συνείδησή του να τον κατηγορήσει για οποιοδήποτε πράγμα».

- Είπε πάλι: «Χωρίς φύλαξη των θείων εντολών δεν προοδεύει ο άνθρωπος ούτε σε μία αρετή».

- Είπε πάλι: «Ποτέ δεν κοιμήθηκα έχοντας κάτι εναντίον οποιουδήποτε, ούτε άφησα κανένα να κοιμηθεί έχοντας κάτι εναντίον μου, όσον εξαρτιόταν από μένα».

- Έλεγαν για τον αββά Αγάθωνα ότι πήγαν κάποιοι προς αυτόν, επειδή άκουσαν ότι έχει μεγάλη διάκριση, και θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν πράγματι την ασκεί στη ζωή του τού λένε:

Εσύ είσαι ο Αγάθων; Ακούμε για σένα ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος.

Κι αυτός είπε: Ναι, έτσι είναι.

Και του λένε: Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και καταλάλος;

Κι αυτός είπε: Εγώ είμαι.

Του λένε πάλι: Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;

Ὅσιος Βενιαμίν ὁ Ἡσυχαστής, ἐρημίτης στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου (+4ος-5ος αἰῶνας).

Όσιος Βενιαμίν ο Ησυχαστής, ερημίτης στη Νιτρία της Αιγύπτου (+4ος-5ος αιώνας).

29 Δεκεμβρίου.

Tοις εν καλώ λιπούσι γήρα τον βίον,

Kαι Bενιαμίν τον καλόν συναπτέον.

Στή Νιτρία τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησαν οἱ πιό ἅγιοι μοναχοί, ἀσκήτευε καί ὁ μακάριος Βενιαμίν. Γιά τήν ἐνάρετη ζωή του εἶχε λάβει ἀπ᾽ τό Θεό πλούσιο τό ἰαματικό χάρισμα. Καί μολονότι ἀξιώθηκε τέτοιο χάρισμα, ὁ ἴδιος ἔπαθε ὑδρωπικία, μία βαριά καί χρόνια ἀσθένεια. Πρήσθηκε τόσο πολύ, πού ἀναγκάσθηκαν νά τόν μεταφέρουν ἀπ᾽ τό κελλί του σέ ἄλλο, πιό εὐρύχωρο. Καί γιά νά τόν βγάλουν, ξήλωσαν τήν πόρτα μαζί μέ τό κάσωμα.

Ποτὲ δὲν θὰ τὸν συγχωρήσω

Ποτὲ δὲν θὰ τὸν συγχωρήσω

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Μνησικακία

Στὴν Λαύρα τῶν Σπηλαίων του Κιέβου ζοῦσαν δύο μοναχοί, ὁ ἱερομόναχος Τίτος καὶ ὁ διάκονος Εὐάγριος. Ἦταν φίλοι. Καὶ ὁμόφρονες. Ἡ μεταξύ τους ἀγάπη ἦταν παράδειγμα. Οἱ ἄλλοι ἀδελφοί, ποὺ τοὺς ἔβλεπαν, ὠφελοῦντο, οἰκοδομοῦνταν καὶ τοὺς θαύμαζαν.

Ὅμως ὁ ἐχθρὸς κάθε καλοῦ, συνηθισμένος νὰ σπέρνει ζιζάνια ἀνάμεσα στὸ σιτάρι καὶ νὰ μεταμορφώνει τὸ σιτάρι σὲ ζιζάνια, τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι κοιμοῦνται, δηλαδὴ τότε ποὺ δὲν παρακολουθοῦν μὲ προσοχὴ τὴν πνευματική τους πορεία, καὶ δὲν φοβοῦνται μήπως τοὺς «κλέψει» ὁ διάβολος, μὲ τὸ νὰ θεωρήσουν τὴν ἀγάπη τους δεδομένη καὶ ἀναφαίρετη, προσωπικό τους ἀπόκτημα καὶ ἐπίτευγμα, τὴν μετέβαλαν σὲ ἔχθρα. Καὶ τόσο ξεχύθηκαν ὁ Τίτος καὶ ὁ Εὐάγριος, ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, ὥστε δὲν μποροῦσαν πιά, οὔτε νὰ κοιτάζει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον στὰ μάτια.

Οἱ ἀδελφοί τους παρεκάλεσαν πολλὲς φορὲς νὰ συμφιλιωθοῦν. Μὰ αὐτοὶ δὲν ἤθελαν, οὔτε λέξη νὰ ἀκούσουν γιὰ συμφιλίωση.

Πέρασε πολὺς καιρός. Ὁ ἱερομόναχος Τίτος ἀρρώστησε βαριά. Ἡ ἀρρώστια ἦταν τόσο δύσκολη καὶ βαριά, ὥστε ὅλοι ἀπογοητεύθηκαν, ἂν θὰ γινόταν καλά. Τότε ἄρχισε νὰ κλαίει πικρὰ γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Καὶ ἔστειλε κάποιον στὸν διάκονο Εὐάγριο, ζητῶντας του νὰ τὸν συγχωρήσει, παίρνοντας μὲ πολλὴ ταπείνωση πάνω του ὅλη τὴν εὐθύνη. Ἐκεῖνος ὅμως ὄχι μόνο δὲν δέχθηκε νὰ τὸν συγχωρήσει, ἀλλὰ καὶ ξεστόμισε εἰς βάρος τοῦ ἱερομόναχου πολλὰ ἄσχημα λόγια- ἀκόμη καὶ κατάρες. Οἱ ἀδελφοὶ βλέποντας τὸν παπα-Τίτο νὰ πεθαίνει, ἐπῆραν τὸν διάκο-Ευάγριο καὶ τὸν πῆγαν κοντά του μὲ τὸ ζόρι, γιὰ συμφιλίωση. Ὁ ἄρρωστος, ὅταν τὸν εἶδε νὰ πηγαίνει πρὸς τὸ μέρος του σηκώθηκε, κατέβηκε ἀπὸ τὸ κρεβάτι, τὸν προσκύνησε καὶ ἀφοῦ ἀγκάλιασε τὰ πόδια του, τοῦ εἶπε:

Ἡ Μετάνοια...

Ἕνας ἀδελφὸς ἐξομολογήθηκε στὸν Ἀββᾶ Σισώη:

- Ἔπεσα, Πάτερ. Τί νὰ κάνω τώρα;

- Σήκω, τοῦ εἶπε μὲ τὴ χαρακτηριστική του ἁπλότητα ὁ Ἅγιος Γέροντας.

- Σηκώθηκα, Ἀββᾶ, μὰ πάλι ἔπεσα στὴν καταραμένη ἁμαρτία, ὁμολόγησε μὲ θλίψη ὁ ἀδελφός.

- Καὶ τί σὲ ἐμποδίζει νὰ ξανασηκωθῇς;

Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἀββᾶ Ἀγάθωνα (Γεροντικό)

Κάποτε ο αββάς Αγάθων πήγαινε στη πόλη για να πουλήσει το εργόχειρό του και να προμηθευτεί λίγο ψωμί για τη συντήρησή του. Κοντά στην αγορά βρήκε έναν φτωχό και ανάπηρο γέρο.

– Για όνομα του Θεού, αββά, άρχισε τα παρακάλια ο γέρος μόλις είδε τον όσιο. Μη μ’ αφήσεις κι εσύ αβοήθητο και τον δυστυχή! Πάρε με κοντά σου.

Ο αββάς Αγάθων τον έβαλε να καθίσει δίπλα του, εκεί που άπλωσε τα καλάθια του για να τα πουλήσει.

– Πόσα λεπτά πήρες, αββά; τον ρώτησε ο γέρος μόλις πούλησε το πρώτο καλάθι.

– Τόσα, του απάντησε ο όσιος

– Καλά είναι! Δεν μου αγοράζεις όμως μια μικρή πίττα; Έτσι για να δείς καλό. Έχω από χτες το βράδυ να φάω.

– Μετά χαράς, είπε ο όσιος και του εκπλήρωσε την επιθυμία.

Σε λίγο του ζήτησε φρούτα, ύστερα ένα γλυκό. Έτσι κάθε καλάθι που πουλούσε, ξόδευε χρήματα χάριν του φτωχού αναπήρου.

Έδωσε όλα τα καλάθια και όλα τα χρήματα χωρίς να του μείνει για τον εαυτό του τίποτε. Και το σπουδαιότερο είναι ότι το έκανε αυτό με μεγάλη προθυμία, ενώ ήξερε πως είχε να περάσει τώρα τουλάχιστον μία βδομάδα χωρίς ψωμί!