Το ράσο δεν κάνει τόν παπᾶ.

«Στο Κίεβο ἔγινε τό ἑξῆς γεγονός; Κηδεύθηκαν συγχρόνως ἕνας μεγαλόσχημος κι ἕνας δόκιμος.

Σπάνια φωτογραφία.

Ο μοναχός Παντελεήμων Περβολαράκης και ο ιερομόναχος Ηλίας Σιδέρης, ηλικιωμένοι πλέον, διακονούν στην τράπεζα της Μονής Λογγοβάρδας. Τους είχα γνωρίσει, τώρα όμως βρίσκονται και οι δύο στον ουρανό.

Τα διακονήματα για τους μοναχούς είναι μια θυσιαστική προσφορά προς τους αδελφούς τους και προς όλους τους συνανθρώπους μας που φιλοξενούνται στα ορθόδοξα Μοναστήρια.

Δεν νοείται μοναχός αργός, χωρίς δηλαδή κάποιο διακόνημα.Η ώρα του διακονήματος είναι ιερή, είναι και ώρα προσευχής ταυτόχρονα.

Ἡ δύναμη τῆς ὑπακοῆς

Σ' αὐτό τό σημεῖο ἡ ἀδελφή Εφραιμία ταίριαζε ἀπόλυτα μέ τόν Γέροντά μου παπα-Χαράλαμπο. Θ' αναφέρω ἀκόμα δύο περιστατικά σχετικά μέ τήν ἀδελφή Εφραιμία καί τόν Γέροντα παπα-Χαράλαμπο.

Ὅταν ἀγοράστηκε τό κτῆμα στην Πορταριά, ἤδη ἄρχισαν οἱ έργασίες γιά τά πρῶτα κτίσματα. Κατά τό 1962, ἡ ἀείμνηστη Γερόντισσα Μακρίνα ζήτησε ἀπό τήν ἀδελφή Εφραιμία, ἡ ὁποία ἦταν ἄρρωστη μέ πυρετό, νά μεταφέρει ἀπό τίς Σταγιάτες στο νέο μοναστήρι τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Προς στιγμήν ἡ Ἐφραιμία πῆγε να διστάσει γιατί γνώριζε πόσο βαριά ἦταν ἡ εἰκόνα, ἀλλά καί πόσο δύσκολος ὁ δρόμος μέχρι τήν Πορταριά, γιά νά τόν ἀνεβεῖ ἄρρωστη μέ τόσο βάρος. Αμέσως, ὅμως, ξεπερνᾶ τόν δισταγμό. Βάζει μπροστά τήν εὐχή τῆς Γερόντισσας καί τρέχει. Καθώς μέ διαβεβαίωσε ἡ ἴδια, τόση δύναμη ἔλαβε, ὥστε ἡ εἰκόνα τῆς φάνηκε ἐλαφριά σάν φύλλο. Καί ἀπό πίσω αἰσθανόταν σάν κάποιος νά τήν ἔσπρωχνε.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, πρὸ δεκαετίας περίπου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πάρα πολὺ ἐνάρετος καὶ ἅγιος μοναχός. Κάποτε -ἦταν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα- ἐπρόκειτο νὰ προσέλθουν οἱ πατέρες καὶ οἱ λαϊκοὶ Χριστιανοί, ποὺ ἦταν ἀρκετοὶ -ὡς προσκυνηταί- στὸ μοναστήρι, νὰ κοινωνήσουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας εἶπα ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ἀδελφούς: «Θὰ παρακαλέσω νὰ προσέλθουν ὅσοι ἔχουν ἐξομολογηθῆ καὶ προετοιμασθῆ. Ὅποιος δὲν ἔχει ἑτοιμασθῆ, νὰ ἐξομολογηθῆ πρῶτα καὶ μετὰ νὰ κοινωνήσῃ».

Ὁ π. Αὐξέντιος ἐνόμιζε ὅτι τὸ ἔλεγα γιὰ τοὺς μοναχούς. Ἦταν τυφλός. Ἦταν ὁ πρῶτος στὴν σειρὰ ἀπὸ τοὺς πατέρες, ὁ ἀρχαιότερος -εἶχε ἔλθει στὸ μοναστήρι τὸ 1917. Περίμενε τὴν σειρά του νὰ κοινωνήση. Νόμισε λοιπὸν ὅτι ζητοῦσα καὶ ἀπὸ τοὺς πατέρες νὰ ἐξομολογηθοῦν. Ἐξομολογεῖται, λοιπόν, δημοσίᾳ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ.

Γνωριμία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας μέ ἁγίες μορφές τοῦ σύγχρονου μοναχισμοῦ

Ἡ ἀδελφή Εφραιμία φύλαττε μέ εὐλάβεια στην ψυχή της τίς νουθεσίες τῆς Γερόντισσας. Ἡ ὑπακοή της καί ἡ ἀνάπαυση πού πρόσφερε στη Γερόντισσα ἔκαναν ὥστε νά ἐνεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μυστικά ρήματα ζωῆς μέσα στήν ψυχή της. Ταυτόχρονα, μέ περισσή προσοχή συνέλεγε τά λόγια ἁγίων μορφῶν τῆς ἐποχῆς μας γιά τή Γερόντισσα στούς ὁποίους ἀποκαλυπτόταν χάριτι Θεοῦ ἡ ἁγιότητά της.

Από αὐτά εἶχε νά μᾶς διηγηθεῖ ἀρκετά, κάποια ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρουμε παρακάτω.

Η Γερόντισσα μαζί μέ τίς ἀδελφές Εφραιμία και Συγκλητική ἐπισκέφθηκαν τόν ἁγιασμένο Γέροντα τῆς Αἰγίνης, πατέρα Ἱερώνυμο, κατ᾽ ἐντολήν τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ, μέ σκοπό νά ὠφεληθοῦν ἀπό τόν Γέροντα ἀλλά καί ἀπό τήν μοναχή Ευπραξία πού τόν διακονοῦσε, καί ἦταν ἀδελφή τοῦ Γέροντος Ἀρσενίου, συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ.

Ἦταν ἀκόμη καί οἱ τρεῖς δόκιμες. Ὁ ὅσιος Γέροντας Ἱερώνυμος, μέ θεία πληροφορία, εἶχε στείλει τη μοναχή Ευπραξία στόν ἅγιο Νεκτάριο για νὰ τίς ὁδηγήσει στο ήσυχαστήριό του.

Ἱστορίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος Ἄθως – Ὁ Ἀσκητὴς ποὺ «ἄκουσε» τὸν Θεό

Ιστορίες από το Άγιο Όρος Άθως – Ο Ασκητής που «άκουσε» τον Θεό .

Αυτή η ιστορία αφηγείται έναν από τους πιο κρυμμένους ασκητές του Αγίου Όρους, τον γέροντα Ήρωνα Στέφανο, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια στην Καρούλια, σε μια σπηλιά που κρεμόταν σαν από την άκρη της αβύσσου.

Ο γέροντας δεν είχε κατέβει στον κόσμο – ούτε στα μοναστήρια ούτε στην Καρυές – για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Ζούσε σε μια σπηλιά τόσο στενή που όταν ξάπλωνε, τα πόδια του προεξείχαν, πάνω από το κενό.

Μια μέρα, ένας μοναχός χαμένος στην ομίχλη στα ορεινά μονοπάτια είδε μια ακίνητη φιγούρα στην άκρη ενός γκρεμού. Πλησίασε με φόβο και βρήκε τον γέροντα να κοιτάζει σιωπηλά τη θάλασσα.

— Πάτερ, πώς μπορείς να ζεις εδώ; ρώτησε. Δεν έχεις κανέναν να ανταλλάξεις κουβέντα… ούτε βιβλίο, ούτε καν ραδιόφωνο για να μάθεις τι συμβαίνει στον κόσμο;

Ο γέροντας Στέφανος έστρεψε το βλέμμα του, καθαρό σαν νερό πηγής, και του απάντησε:

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Μοναχική κουρά.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριῶν

Μοναχική κουρά

Ἐπίκληση στήν ἁγία Συγκλητική να πάρει τό ὄνομά της

Τόν πρῶτο χρόνο (στό μοναστήρι) διάβαζα μέ μία ἀδελφή τόν Εὐεργετινό. Συνέπεσε ἕνα κομμάτι ἀπό τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Τόσον αἰσθάνθηκα τήν ἁγιότητά της, πού τήν ἐπικαλέστηκα να μου δώσει τό ὄνομά της. Ἔμεινε μέσα μου ὁ πόθος τῆς Ἁγίας να γίνει προστάτης μου καί συνώνυμος. Συνέπεσε να γράψω στον Γέροντα ὅτι πῶς θα γίνω μοναχή, πού εἶμαι ὅλο ἄρρωστη, καί δέν ἔχω ἀγῶνα πολύ καί πῶς θά μπορῶ νά κάνω τά μοναχικά μου καθήκοντα, κ.λ.π.

Ἀπὸ τὴν ἐξορία καὶ τὴν συκοφαντία τοῦ Ἁγίου Ὅρους στὴν Ἁγιοκατάταξη. Ὁ Ἅγιος Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης.

Από την εξορία και την συκοφαντία του Αγίου Όρους στην Αγιοκατάταξη. Ο Άγιος Χατζη-Γεώργης ο Αθωνίτης.

Το κεφάλαιο της "εξορίας" του Αγίου Χατζη-Γεώργη είναι μια από τις πιο συγκινητικές αλλά και ανθρώπινες ιστορίες του Αγίου Όρους, καθώς δείχνει πώς ο φθόνος μπορεί να χτυπήσει ακόμα και τους πιο ενάρετους.

​Ουσιαστικά, ο Χατζη-Γεώργης έπεσε θύμα συκοφαντιών και διοικητικών διενέξεων, οι οποίες είχαν ως επίκεντρο τη μεγάλη φήμη του και την τεράστια αδελφότητα που είχε συγκεντρώσει γύρω του.

​Τα αίτια της "διώξεως"

​Ο Χατζη-Γεώργης είχε δημιουργήσει στην Κερασιά μια αδελφότητα που αριθμούσε πάνω από 80 μοναχούς. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη στην περιοχή. Αυτή η "ισχύς" και η αγάπη που του είχε ο κόσμος προκάλεσαν τη ζήλια ορισμένων, οι οποίοι φοβήθηκαν ότι η επιρροή του θα ξεπερνούσε εκείνη των κυρίαρχων Μονών. Τον κατηγόρησαν ψευδώς για κακοδιαχείριση και για το ότι η συνοδεία του λειτουργούσε ως "κράτος εν κράτει". Χρησιμοποίησαν τυπικές λεπτομέρειες των μοναστικών κανονισμών για να τον παρουσιάσουν ως απειλή για την τάξη του Αγίου Όρους.

​Το πιο οδυνηρό ήταν οι ηθικές και πνευματικές συκοφαντίες. Άνθρωποι που τον φθονούσαν διέδιδαν ψεύδη για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη της Ιεράς Κοινότητας και του Πατριαρχείου προς το πρόσωπό του.

​Η Εκδίωξη και η Ταπείνωση

​Το 1882, η πίεση έγινε αφόρητη. Με απόφαση των αρχών, ο Χατζη-Γεώργης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Άγιο Όρος, το μέρος που αγάπησε και άσκησε για δεκαετίες.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης καί ὁ δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης και ο δράκος.

Ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ Καραγιάννης, ὁ ψηλός, ὅπως τόν ἔλεγαν στόν κόσμο, ἐπειδή ἦταν ἀρκετά ψηλός, ἤ ὁ παπα-Ἐφραίμ ὁ χοντρός, ὅπως τόν ἔλεγαν στό Ἅγιον Ὄρος, ξεκίνησε ἀπό τόν κόσμο ἀσκητική ζωή.

Ζοῦσε στήν Ἀθήνα καί ἐργαζόταν ὡς ταχυδρόμος. Ἀνέβαινε στά βουνά καί ἀγρυπνοῦσε συχνά πάνω στα δένδρα μέ προσευχή. Ἀπό θεῖο ζῆλο κινούμενος, μετέβη στό Ἅγιον Ὄρος, ἀναζητώντας θεοφόρους καί αὐστηρούς ἀσκητές. Δέν ἄργησε να γνωρίσει τον μεγάλο νηπτικό τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὅσιο Ἰωσήφ τον Ησυχαστή. Στο πρόσωπο τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἀσκητοῦ βρῆκε αὐτό πού ἔψαχνε, ἐκεῖ πάνω στά ἀπόκρημνα βράχια τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου. Κατά τήν ζωντανή μαρτυρία τοῦ συνασκητοῦ τοῦ ὁσίου Ἰωσήφ, Γέροντος Ἀρσενίου, ὁ π.Ἐφραίμ μπῆκε κατ᾽ εὐθείαν στό ἡσυχαστικό πρόγραμμα. Το πρόγραμμα ἦταν τόσο αὐστηρό, ὥστε πολλοί ἐπιχείρησαν να καθήσουν ἐκεῖ, ἀλλά δέν τό ἄντεξαν. Καθημερινά μονοφαγία, χωρίς λάδι, πέντε μέρες ἐκτός Σαββατοκύριακου, ὅπου ἔτρωγαν λαδερό, ἀλλά καί πάλι μονοφαγία. Καί παντοτινή ὁλονύκτια ἀγρυπνία.

Ὁ π. Ἐφραίμ ἦταν καί πολύ ψηλός ἀλλά καί σωματώδης. Κάπου κάπου παραπονιόταν στόν γερο-Αρσένιο ὅτι τό σιτηρέσιο δέν τοῦ ἔφτανε.

Μιὰ ὁμάδα μοναζουσῶν στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως τοῦ Σολοβκὶ

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΜΟΝΑΖΟΥΣΩΝ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΚΙ

(Ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ)

Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1929, στὸ νησὶ Σολοβκί, στὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως, ἔφτασε μιὰ ὁμάδα μοναχῶν, περίπου 30 γυναῖκες. Ἀπὸ ὁρισμένα στοιχεῖα μποροῦσε κανεὶς νὰ ὑποθέσει ὅτι οἱ περισσότερες ἦσαν «Μοναχὲς τοῦ Σαμόρντινο», δηλαδὴ μοναχὲς ἀπὸ τὸ γυναικείο μοναστήρι τοῦ Σαμόρντινο, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὴν ὀνομαστὴ Ἔρημο τῆς Ὄπτινα.

Μὲ αὐτὲς τὶς μοναχὲς ἡ διοίκηση τοῦ στρατοπέδου εἶχε μιὰ ὁλόκληρη ἱστορία, ποὺ χαρακτηρίζει ὁρισμένες πλευρὲς τοῦ θρησκευτικοῦ ἀγῶνα κατὰ τοῦ μπολσεβικισμοῦ στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’20. Αὐτὲς οἱ μοναχὲς δὲν τοποθετήθηκαν στὸν κοινὸ γυναικεῖο θάλαμο, ἀλλὰ κρατοῦνταν χωριστά.

Μόλις ἔφτασαν, ξέσπασε ἕνα σοβαρὸ περιστατικό. Ὅταν, ὅπως συνηθιζόταν, ἄρχισαν νὰ τὶς ἐλέγχουν καὶ νὰ τὶς ἀνακρίνουν γὰ τὴν σύνταξη τοῦ δελτίου τους, ἐκεῖνες ἀρνήθηκαν νὰ δώσουν τὰ λεγόμενα «στοιχεῖα ταυτότητας», δηλαδὴ νὰ ἀπαντήσουν σὲ ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο, τὸ ὄνομα, τὸ πατρώνυμο, τὸ ἔτος καὶ τὸν τόπο γέννησης, τὴ μόρφωση, τὸ ἐπάγγελμα, τὸ ποινικὸ μητρῶο, τὸ ἄρθρο τῆς καταδίκης, τὴ διάρκεια τῆς ποινῆς κ.τ.λ.

Στὶς ἐρωτήσεις γιὰ τὸ ἐπώνυμο ἀπαντοῦσαν μόνο τὰ ὀνόματά τους: «μήτηρ Μαρία, μήτηρ Ἀναστασία, μήτηρ Εὐγενία» καὶ οὕτω καθεξῆς. Στὶς ὑπόλοιπες ἐρωτήσεις δὲν ἀπαντοῦσαν καθόλου. Μετὰ ἀπὸ φωνὲς καὶ ἀπειλές, ἄρχισαν νὰ τὶς χτυποῦν, ἀλλὰ τότε ἐκεῖνες σώπασαν ἐντελῶς καὶ ἔπαψαν ἀκόμη καὶ νὰ λένε τὰ ὀνόματά τους.

Τὶς ἔκλεισαν στὸ πειθαρχεῖο, τὶς βασάνισαν μὲ πείνα καὶ δίψα. Μὲ ἀγρυπνία, ἀκόμη καὶ μὲ ξυλοδαρμοὺς ποὺ προκαλοῦσαν σωματικὲς βλάβες· δηλαδή, ἐφάρμοσαν πάνω τους σχεδὸν ὅλους τοὺς τρόπους «ἐπηρεασμοῦ», ἀλλὰ ἐκεῖνες παρέμεναν ἀλύγιστες στὴν ἐμμονή τους καὶ μάλιστα τόλμησαν νὰ ἀρνηθοῦν κάθε καταναγκαστικὴ ἐργασία (γεγονὸς πολὺ σπάνιο στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως).

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, ἐμένα, τὸν φυλακισμένο γιατρό, μαζί με τὸν καθηγητὴ δρα Ζιζιλένκο (ποὺ εἶχε ἐξοριστεῖ στὸ Σολοβκὶ ἐπειδή, ἐνῶ ἦταν ἀρχίατρος τῆς φυλακῆς Ταγκάντσοφ στὴ Μόσχα, εἶχε γίνει κρυφὰ μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος), μᾶς κάλεσαν στὸν διευθυντὴ τοῦ ὑγειονομικοῦ τμήματος, ὅπου βρισκόταν καὶ ὁ διοικητὴς ὅλου τοῦ στρατοπέδου. Ἐμπιστευτικὰ μᾶς ζήτησαν νὰ κάνουμε μιὰ ἰατρικὴ ἐξέταση σὲ αὐτὲς τὶς μοναχές, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἂν ἦταν δυνατόν, θὰ ἦταν ἐπιθυμητὸ νὰ τὶς κρίνουμε ἀνίκανες γιὰ ἐργασία, ὥστε νὰ ὑπάρχουν ἐπίσημοι λόγοι νὰ τὶς ἀπαλλάξουν ἀπὸ τὴ βαριὰ σωματικὴ δουλειά, τὴν ὁποία δὲν ἤθελαν νὰ κάνουν.

Πατήρ Πολύκαρπος. Ἅγιον Ὄρος

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_633.html

«Θὰ πᾶς τον π. Τιμόθεο στοὺς Δανιηλαίους...» ἕνα χλιμίντρισμα καὶ ἡ ἐντολὴ γινόταν πράξη.

σ.σ. Δείτε το ταπεινό γαΐδουράκι του Θεού.

Ο χαριτωμένος ημίονος, ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτη στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου όρους. Ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε, και ένα μεγάλο φιλί…

Είχε μιάν οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε. Χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό, π.χ. “Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ”. Ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.

Ποιά ἦταν ἡ μοναχὴ Εὐπραξία ποὺ ἔζησε γιὰ 53 χρόνια στὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ Νέας Μάκρης

Η Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης μετά θλίψεως αναγγέλλει την εκδημία της Οσιωτάτης Μοναχής της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου Γερόντισσας Ευπραξίας.

Εκοιμήθη το βράδυ της Δευτέρας, 20ής Οκτωβρίου 2025 σε ηλικία 86 ετών η Γερόντισσα Ευπραξία, αδελφή της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου.

Η μακαριστή Γερόντισσα Ευπραξία (κατά κόσμον Αγγελική) Γκίκα, του Χρήστου και της Χρυσούλας, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του έτους 1939.

Προσήλθε ως δόκιμη στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρους Αμώμων Αττικής, όπου εκάρη μοναχή την 25η Απριλίου 1961, μεγαλόσχημη δε την 27η Ιουλίου 1968 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρό Νικόδημο (Γκατζιρούλη), επί Ηγουμενίας της μακαριστής Γερόντισσας Μακαρίας Δεσύπρη.

Ἀπὸ τὸν τιμοκατάλογο τῶν ἡγουμένων.

Δυστοπικό αφήγημα για το προσεχές μέλλον.

Ο δειλινός ήλιος χανότανε αιθέριος πίσω από τον Αγιονορείτικο ουρανό σε εκείνο το σούρουπο και ο πάτερ Παϊσιος με τον Γέροντα Χαραλάμπη ψηλά στην σκήτη, αφού είχαν αποτελέψει τον εσπερινό και τ’αποδείπνι, βγήκανε στην ανθοστόλιστη αυλίτσα που έβλεπε όλο τον ορίζοντα δυτικά μέχρι την Σάρτη.

-Άστα παπα-Χαραλάμπη, σου φέρνω άσχημα νέα !

-Τί δηλαδή; Ρώτησε ο εβδημηντάχρονος και καλοκάγαθος Καλόγηρος με τα πυκνά γκρίζα γένια, που’χε πάνω από μισό αιώνα στον Άθωνα.

-Λένε πως θα γίνει τ’Άγιον Όρος ένα μεγάλο πολυτελές Ρεζόρτ που θα βγάζει αρίφνητα λεφτά να φάνε κι’οι κότες.

-Ψέμματα, πάλι με κοροϊδεύεις.

Όντως ο Πάτερ Παϊσιος, νεάζων ακόμη στην ηλικία, με την ξανθή μακριά κόμη και τα ανήσυχα γαλανά και τσακίρικα μάτια, ήτανε μεγάλο πειραχτήρι. Μα ετούτη την φορά σαν να σοβαρολογούσε.

Ἡ γερόντισσα Εὐπραξία τῆς νήσου τῆς Αἰγίνης

Η ταπεινή Γερόντισσα Ευπραξία,

διακονήτρια του Οσίου Ιερωνύμου της νήσου της Αιγίνης

Κατά καιρούς και επί αρκετόν χρονικόν διάστημα,

συνέβαινε να είναι κλειστόν το Ησυχαστήριον του Γέροντος, πολλοί δε προσκυνηταί, εξέφραζον την λύπην των και δικαίως, διότι προήρχοντο και από μακρυνούς, ενίοτε και από εκτός της Ελλάδος τόπους.

Τούτο συνέβαινε κάθε φορά που η υπέργηρος Γερόντισσα Ευπραξία, η οποία τόσον πιστώς και αξίως επετέλεσε την ιεράν διακονίαν της, εκάμπτετο από την ασθένειαν τόσον, ώστε είχεν απόλυτον ανάγκην ιατρικής περιθάλψεως και παρακολουθήσεως και διέμενεν εις τας Αθήνας.

Εις τας Αθήνας εφιλοξενείτο εις την οικίαν της Στυλιανής Νικολαράκου εις τους Αμπελοκήπους. Η Στυλιανή είχε γνωρίσει τον Γέροντα περίπου τρία έτη προ της κοιμήσεώς του.

Ως ήτο φυσικόν, απήλαυσε την πνευματική του ευεργεσία, τας σοφάς και αγίας συμβουλάς του αλλά και την πατρικήν αγάπην και στοργήν και ως άλλη «Μαρία» του Ευαγγελίου, έτρεχεν και έμενεν, οσάκις ηδύνατο, παρά τους πόδας του Γέροντος, επέτρεψε δε ο Θεός, την αξίωσε μάλλον, να προσφέρη τας ταπεινάς υπηρεσίας της, κατά τας τελευταίας ημέρας ασθενείας του Γέροντος.

Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ μοναχισμὸς

Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ μοναχισμὸς

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Τὰ τελευταῖα χρόνια, κάποιοι ἐπιπόλαιοι ἰσχυρίζονται ὅτι γιὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης εὐθύνεται ὁ μοναχισμός, ἐπειδὴ ἐξασθένησε τὴ στρατιωτικὴ δύναμη τοῦ Βυζαντίου. Ὅσοι ὅμως τὰ λένε αὐτά, δὲν λαμβάνουν ὑπόψη ὅτι τοὺς τελευταίους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχε ὁ θεσμὸς τῆς ὑποχρεωτικῆς στράτευσης, ἀλλὰ ἡ δυνατότητα ἐξαγορᾶς τῆς στρατιωτικῆς θητείας. Ἑπομένως δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ καταφύγει κάποιος σὲ μοναστήρι, ἂν ἤθελε νὰ ἀποφύγει τὴ στράτευση. Ἔτσι, τοὺς τελευταίους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὁ στρατὸς τοῦ Βυζαντίου ἦταν πλέον μισθοφορικὸς κι ὄχι ἐθνικός. Ἀλλὰ ὁ ἀριθμὸς τῶν μισθοφόρων ἦταν μικρός, γιατί τὸ πάμπτωχο Βυζάντιο τῆς ἐποχῆς τῶν Παλαιολόγων, δὲ μποροῦσε φυσικά, παρὰ μικρὲς δυνάμεις μισθοφόρων νὰ συντηρήσει.

Γιατί ὅμως οἱ Βυζαντινοὶ δὲν στελέχωναν ἐθελοντικὰ τὸ στρατὸ τοῦ κράτους;

Ἡ Αἴγυπτος κλείνει τὴ Μονὴ Σινᾶ – δημεύει τὴν περιουσία της καὶ κάνει ἔξωση στοὺς Mοναχούς.

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΧΑΝΕΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Μια από τις μεγαλύτερες και σοβαρότερες καταπατήσεις θρησκευτικών και ατομικών ελευθεριών των τελευταίων αιώνων συντελείται αυτή τη στιγμή στην Αίγυπτο, και μάλιστα σε περίοδο ειρήνης.

Το αρχαιότερο εν λειτουργία χριστιανικό μοναστήρι σε ολόκληρο τον κόσμο, η Μονή της Αγίας Αικατερίνης Σινά καθώς και όσα ακίνητα διαθέτει στην Αίγυπτο, περνούν στα χέρια του αιγυπτιακού Δημοσίου. Σχεδόν δεκαπέντε αιώνες μετά την ίδρυση του από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό, κι έχοντας επιβιώσει από απίστευτες ιστορικές περιπέτειες, το παγκοσμίως γνωστό και σεβαστό μοναστήρι της αγίας Αικατερίνης, οδεύει προς την μετατροπή του σε μουσείο.

Ουσιαστικά, παρά τις υποσχέσεις του Αιγύπτιου Προέδρου Σίσι προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό Μητσοτάκη, η Αίγυπτος δημεύει την περιουσία της Μονής και προχωρά ουσιαστικά στην έξωση των μοναχών από αυτό, ώστε τα κενά πλέον κτίρια να μετατραπούν σε τουριστικό αξιοθέατο σαν τις Πυραμίδες.

ΜΙΑ ΥΠΟΠΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η απόφαση που ελήφθη χθες από αιγυπτιακό δικαστήριο, δίνει τέλος με τον χειρότερο δυνατό τρόπο στην πολυετή νομική επίθεση που δέχονται οι μοναχοί της αγίας Αικατερίνης από το αιγυπτιακό κράτος, που μέσω δικαστικών πιέσεων και επιθέσεων από την εποχή που στα πράγματα ήταν οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» επιχειρεί να κλείσει το αρχαιότερο μοναστήρι του κόσμου.

Μὲ τρεῖς νόμους τοῦ Ὀρθόδοξου κράτους κλείσανε 400 μοναστήρια!!

❈ Ἀπ’ τὸ 1821 καὶ μετὰ ἄρχισε ὁ διωγμὸς τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης ἀπὸ τοὺς νεοέλληνες διαφωτιστὲς καὶ τοὺς Προτεστάντες βαυαροὺς πού ἦλθαν νὰ μᾶς κυβερνήσουν. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι (Φαρμακίδης, Κοραὴς κ.λ.π.) ἦταν πολὺ ποτισμένοι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τὸ Προτεσταντικό, τὴν θεολογία τῆς Δύσης. Γι’ αὐτό, ὅταν ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, ξεκίνησαν διωγμὸ ἐναντίον τοῦ ἡσυχασμοῦ, τῆς ρίζας τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσής μας.

Μὲ μία κίνηση νομοθετική, μὲ νόμους τοῦ κράτους, τοῦ Ὀρθόδοξου κράτους! , μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, κλείσανε 400 μοναστήρια! Μὲ τρεῖς νόμους.

Γέρων Παντελεήμων Καυσοκαλυβίτης

Γέρων Παντελεήμων Γιαμάς, Καυσοκαλυβίτης

Ο Γέρων Παντελεήμων [Γιαμάς], Καυσοκαλυβίτης, καταγωγή είχε από τα Βούρβορα της Αρκαδίας.

Γέροντάς του ήταν ο Νείλος μοναχός της καλύβης του Αγίου Παντελεήμωνος στα Καυσοκαλύβια.

Είχε προσέλθει και υποταχθεί στον γέροντά του πρίν το 1900.

Ἄ, αὐτός, Γέροντα, εἶναι πολύ καλός μοναχός!

❈ Κάποτε οἱ ἀδελφοί ἐπαίνεσαν ἕναν μοναχό στόν Ἀββᾶς Ἀντώνιο. Εἶπαν στόν Γέροντα Ἀντώνιο.

- Ἄ, αὐτός, Γέροντα, εἶναι πολύ καλός μοναχός!

Ὅταν λοιπόν ἦλθε πρός αὐτόν τον μοναχό ὁ Ἀντώνιος δοκίμασε νά δεῖ ἄν ἀνέχεται ἀτιμωτική προσβολή. Τοῦ ἔκανε ἕνα τέστ ὁ Ἅγιος αὐτοῦ πού οἱ ἄλλοι τόν ἐπαινοῦσαν πολύ.

- Γιά νά δοῦμε... εἶπε:

Καί ὅταν κατάλαβε ὅτι δέν ἀνέχεται προσβολή, τοῦ εἶπε: