Ἡ Ἐκκλησία ἔχει δύο κολόνες πού στηρίζουν ὅλη τήν θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει δύο, θά λέγαμε, κολόνες πού στηρίζουν ὅλη τήν θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ μία κολόνα εἶναι αὐτό πού λέμε ἄσκηση καί ἡ δεύτερη εἶναι τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Χρειάζονται καί οἱ δύο αὐτές κολόνες. Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος στηριζόμενος πάνω σ’ αὐτές τίς δύο κολόνες, νά δεχτεῖ τήν θεραπεία. Δύο ἄξονες δηλαδή: ὁ ἕνας λέγεται ἀσκητική ζωή (νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή κ.λπ.) καί ὁ ἄλλος λέγεται μυστηριακή ζωή (ἐξομολόγηση καί Θεία Κοινωνία). Πρέπει δηλαδή νά κάνεις καί ἀσκητική ζωή καί μυστηριακή ζωή. Ἄν κάνεις μόνο τό ἕνα καί δέν κάνεις τό ἄλλο, δέν θεραπεύεσαι ἀπό τά πάθη.

Ἡ ἀσκητική ζωή (νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή κ.λπ.), αὐτή ἡ κακοπάθεια στό σῶμα βοηθάει στό νά ταπεινωθεῖ τό σῶμα. Βλέπετε ἕνα σῶμα πού νηστεύει, πονάει λίγο. Δέν μᾶς ἀρέσει ἡ νηστεία, γιατί τό σῶμα πονάει, κακοπαθεῖ. Ἕνα σῶμα πού ἀγρυπνεῖ, κακοπαθεῖ λίγο. Ἄρα τί κάνει; Πέφτουν οἱ δυνάμεις, ταπεινώνεται. Ὅταν ταπεινώνεται τό σῶμα, λένε οἱ Ἅγιοι, ταπεινώνεται μαζί καί ἡ ψυχή. Γιατί ἡ ψυχή διαμορφώνεται ἀνάλογα μέ τό σῶμα.

Τά μυστήρια εἶναι πάρα πολλά....ἡ ἄποψη ὅτι τά μυστήρια εἶναι μόνο ἑφτά ἦρθε ἀπό τήν Δύση

❈ Αὐτή ἡ ἄποψη ὅτι τά μυστήρια εἶναι μόνο ἑφτά ἦρθε ἀπό τήν Δύση. Τά μυστήρια εἶναι πάρα πολλά. Ἄπειρα εἶναι τά μυστήρια στήν Ἐκκλησία. Καθετί πού κάνουμε μέσα στήν Ἐκκλησία εἶναι μυστήριο, μέ τήν ἔννοια ὅτι προκαλεῖ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί φανερώνεται ὁ Θεός.

Ὁ Ἁγιασμός, γιά παράδειγμα, εἶναι μυστήριο. Δέν εἶναι μόνο ὁ Γάμος, ἡ Βάφτιση, τό Χρίσμα, ἡ Ἐξομολόγηση.

Τὸ ἅγιο Εὐχέλαιο (Γρηγόριος ἱερομόναχος)

Ἡ θεία σύσταση τοῦ Μυστηρίου αὐτοῦ ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Ἀδελφόθεο Ἰάκωβο: «Ἐὰν κάποιος ἀπὸ σᾶς εἶναι ἄρρωστος, ἂς προσκαλέσει τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἂς προσευχηθοῦν γι’ αὐτόν, ἀφοῦ τὸν ἀλείψουν μὲ ἔλαιο στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ προσευχὴ ποὺ γίνεται μὲ πίστη, θὰ θεραπεύσει τὸν ἀσθενῆ. Ὁ Κύριος θὰ τὸν σηκώσει ἀπὸ τὸ κρεβάτι τῆς ἀρρώστιας, καὶ ἂν ἔχει κάνει ἁμαρτίες θὰ τοῦ συγχωρηθοῦν».

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀναφερόμενος στοὺς λόγους τοῦ Ἀδελφόθεου, γράφει ὅτι «ἡ ἀποστολικὴ διδασκαλία, ἀποδεικνύεται διὰ τῶν πραγμάτων ἀληθινή. Επειδή ὅταν μαζευτοῦν οἱ ἅγιοι ἱερεῖς… καὶ τελέσουν τὸ ἱεροπρεπέστατο μυστήριο τοῦ θείου Εὐχελαίου, βλέπουμε φανερὰ πολλοὺς ἀσθενεῖς ἢ νὰ μεταβάλλονται πρὸς τὸ καλύτερο ἢ καὶ τελείως νὰ θεραπεύονται. Πρῶτον μὲν διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου καὶ τῆς θείας τοῦ Χριστοῦ καὶ παντοδυνάμου Χάριτος. Δεύτερον διὰ τῆς χρίσεως τοῦ πνευματικοῦ ἐλαίου καὶ τρίτον διὰ τῆς θερμῆς καὶ πιστῆς προσευχῆς τῶν ἱερωτάτων ἀνδρῶν. Ὥστε ἀπὸ τοῦτο κινούμεθα νὰ στοχαστοῦμε ὡς ἀληθὲς καὶ ἐκεῖνο ὅπου λέγει ἀκολούθως ὁ μέγας Ἀδελφόθεος, ὅτι καὶ αἱ ἁμαρτίαι ὅπου ἐπραξεν ὁ ἀσθενῶν συγχωροῦνται παρὰ Κυρίου διὰ τῆς δεήσεως τῶν ἁγίων ἱερέων καὶ ἀρχιερέων Του».

Ἡ πρωταρχικὴ σημασία τοῦ ἁγίου Εὐχελαίου εἶναι ἡ προσευχὴ τῶν ἱερέων γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδελφούς μας.

Μαζὶ μὲ τὴ θεραπεία τοῦ σώματος δίνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν.

Τὰ μυστήρια δὲν εἰναι ἰδιωτικὴ ὑπόθεση , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Γέροντας, π. Εὐσέβιος: Πῶς ξυπνοῦσε ἐτοιμοθάνατους σέ κῶμα καί τούς θεράπευε

~ [Ο Γέροντας, π. Ευσέβιος Γιαννακάκης]: Λειτουργούσε τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα το πρωί 4.30-7.30 π.μ., για να κοινωνήσουν εγκαίρως οι ασθενείς, και να προλάβει το προσωπικό του νοσοκομείου [Ιπποκράτειο νοσοκομείο της Αθήνας] και άλλοι εργαζόμενοι και φοιτητές που σύχναζαν εκεί, να εκκλησιασθούν.

Κατέβαινε από τις τέσσερις για την προσκομιδή. Μνημόνευε αμέτρητα ονόματα. Όταν τελείωνε η θεία Λειτουργία ανέβαινε με το Άγιο Ποτήριο στους θαλάμους να κοινωνήσει στην κλίνη τους όλους εκείνους που είχε εξομολογήσει και προετοιμάσει κατάλληλα.

Αδελφές του νοσοκομείου και ιατροί ομολογούν ότι πολλάκις συνέβη, όταν μετέβαινε ο π. Ευσέβιος να κοινωνήσει κάποιον άρρωστο, εκείνος να έχει πέσει σε κώμα.

Τον βεβαίωναν ότι δεν έχει πλέον καμιά επικοινωνία.

Ο π. Ευσέβιος αμίλητος πλησίαζε τον ασθενή, τον σταύρωνε με το Άγιο Ποτήριο, τον προσφωνούσε με το όνομά του και τον καλούσε να πάρει το Χριστό, «το Μεγάλο Γιατρό».

Εἰρήνη πᾶσι..

....Κάποτε καθώς λειτουργούσε (τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή),στην εκφώνηση της ευλογίας "Ειρήνη πασι" σκέφτηκε απορημένος:

" Καλά, εγώ παίρνω από τον γέροντα τη χάρη. Τώρα πως τον ευλογώ; "

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος – Νά μάθουμε νά κρύπτωμε τά Μυστήρια τῆς Πίστεως ἀπό τά μάτια τῶν ἀπίστων.

σ.σ. Διαβάζοντας το απόσπασμα που ακολουθεί συνειδητοποιεί κανείς το μέγεθος της αποστασίας. Ο π. Αθανάσιος μας λέει να μην αποκαλύπτουμε τα Μυστήρια της Πίστεως στους απίστους, στους αδιάφορους (πόσο μάλλον στους διώκτες) κι εμείς σήμερα βλέπουμε τους ίδιους τους ταγούς της Εκκλησίας να έχουν ανοίξει για τα καλά κουβέντα μαζί τους και να ενδίδουν στις πιέσεις τους και να μας λένε τι και πως θα συμπεριφερθούμε μέσα στους Ναούς.

… Έχω μια απορία, την οποία δεν μπορώ να λύσω. Δεν ήλθε βέβαια η ώρα για να λυθεί η απορία αυτή αλλά θα ‘ρθει όμως. Ίσως τότε να λυθεί. Ωστόσο τώρα δεν μπορώ να την λύσω.

Όπως θα ξέρετε στην αρχαία Εκκλησία που εδιώκετο από τους ειδωλολάτρας, η Θεία Λειτουργία εγίνετο κρυφά. Στις κατακόμβες, στα σπίτια, στα δάση. Όπως και σήμερα σε χώρες που διώκεται ο Χριστιανισμός η Θεία Λειτουργία τελείται στα σπίτια, στα υπόγεια, στα δάση. Και μάλιστα τελευταία είχα ακούσει ότι και Λειτουργία, Ορθόδοξη Λειτουργία, στο δάσος, στα χιόνια που να κρατάει 12 ώρες! Όπως θα ξέρετε, στις Σλαβικές χώρες η Θεία Λειτουργία κρατάει πάρα πολλές ώρες. Έχουνε πάρει το Αγιορειτικό τυπικό· δεν είναι Λειτουργία καθεαυτή, ο Όρθρος είναι και τα λοιπά που τα παρατείνουν πάρα πάρα πολύ.

Συνεπώς το ερώτημα τώρα είναι: ποιοί μπορούν να μετέχουν σε μία Θεία Λειτουργία που πρέπει να μείνει κρυφή από τα μάτια των Αρχών; Και κάποιος, δεν θα πάει να καυχηθεί στον γείτονά του, στον φίλο του «ξέρεις, εχθές είχαμε Λειτουργία στο τάδε σπίτι». Ε, πάει το μυστικό, διέρρευσε. Και πως θα μπορούσε να γίνει μετά Λειτουργία εάν διαρρεύσει το μυστικό; Εγώ δηλαδή εάν αυτήν την στιγμή σας πω κάτι. Και σας πω «Μην το πείτε αυτό το κάτι. Προσέξτε. Μην το πείτε.» Με πάρα πολύ μεγάλη ζημία, και ζημία ζωής ακόμη, να χάσουμε και την ζωή μας ακόμη. Ποιός και ποιά από εσάς θα σεβαστεί το πράγμα και δεν θα πάει να το πει αύριο στον συμμαθητή στην συμμαθήτρια, στον φίλο στην φίλη.

Ἐάν οἱ ἄνθρωποι γνώριζαν ...

Eάν οι άνθρωποι γνώριζαν περί του διαβόλου, θά εκτιμούσαν τήν Εκκλησία καί τά Μυστήριά Της, πού τόν προστατεύουν από αυτόν. ΄Ετσι οι άνθρωποι, μή έχοντας γνώση περί του θέματος του διαβόλου, πολιτεύονται αμέριμνοι, χωρίς νά ξέρουν ποιοί είναι οι εχθροί του, προχωρούν στή ζωή τους απροστάτευτοι καί τά αποτελέσματα είναι καταστροφικά...”

~ Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγοπούλου

Πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος...

ΠΑΤΗΡ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ:

Πέντε λεπτά πριν να ευλογήσει ο ιερέας πάνω στην Αγία Τράπεζα έχουμε ψωμάκι και κρασάκι . Δευτερόλεπτα μετά την ευλογία έχουμε το τεθεωμένο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

2. Πέντε λεπτά πριν την βάπτιση είναι βαριά αμαρτία να δώσουμε τη Θεία Κοινωνία σε μη βαπτισμένο. Πέντε λεπτά αργότερα η μετάδοση είναι πράξη αγία και επιβεβλημένη.

3. Πέντε λεπτά προ της υπογραφής ενός συμβολαίου αυτό είναι ένα απλό χαρτί. Πέντε λεπτά αργότερα είναι δημόσιο έγγραφο με νομικές συνέπειες. Το ίδιο ισχύει και με την υπογραφή διαθήκης που καθορίζει την τύχη μιας τεράστιας περιουσίας.

Τά Ἅγια μυστήρια Τό μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης, Ἀρχιμ Γρηγορίου, Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Τά Ἅγια μυστήρια -Τό μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης, Ἀρχιμ. Γρηγορίου, 26-5-2020, Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Τά ἱερά Μυστήρια- Τό Ἅγιο Βάπτισμα, Ἀρχιμ Γρηγορίου, 18-5- 2020, Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Τά ἱερά Μυστήρια-Τό Ἅγιο Βάπτισμα, Ἀρχιμ. Γρηγορίου, 18-5-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τά ἱερά Μυστήρια-Ἡ Θ. Λειτουργία (κήρυγμα), Ἀρχιμ. Γρηγορίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τά ἱερά Μυστήρια-Ἡ Θ. Λειτουργία (κήρυγμα), Ἀρχιμ. Γρηγορίου, 11-5-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε!

Μιὰ κυρία τῆς ἐνορίας μας, γιατρὸς στὸ ἐπάγγελμα, ἔπασχε ἐδῶ καὶ δώδεκα χρόνια ἀπὸ καρκίνο τοῦ στομάχου. Ἔκανε ἀδιάκοπα ἐμετοὺς καὶ μύριζε τόσο ἀπαίσια, ποὺ πολὺ δύσκολα μποροῦσε νὰ μείνει κάποιος κοντά της. Βρισκόταν στὰ τελευταία της. Τῆς εἶχαν ἀφαιρέσει τὴν κηδεμονία τῶν παιδιῶν της, τὴν εἶχαν διώξει ἀπὸ τὴ δουλειά της καὶ ὁ σύζυγος της τὴν εἶχε ἐγκαταλείψει.

Τά ἅγια Μυστήρια καί ἡ συνεργία τοῦ ἀνθρώπου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτες στήν Φιλοκαλία

Τά ἅγια Μυστήρια, χωρίς τήν ἀνθρώπινη συνεργία, δέν ἐπαρκοῦν ἀπό μόνα τους γιά τήν σωτηρία. Εἶναι ἀναγκαῖο νά συνδυαστοῦν μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, στήν ὁποία συμβάλλει πολύ ἡ κατά Χριστόν ἄσκηση-ἡσυχία. Αὐτή ταπεινώνει τόν ἄνθρωπο καί τόν κάνει δεκτικό τῆς θείας χάρης, τῆς προσφερομένης σ’ αὐτόν διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων.

«Εἶναι φανερό», ἐπισημαίνει ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ.κ. Ἱερόθεος, «ὅτι ἡ Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν περιέχει τήν μέθοδο τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας, πού εἶναι ὁ ἱερός ἡσυχασμός, ἡ ὁποία μέθοδος συνδέεται στενά μέ τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας-τό Βάπτισμα, τό Χρίσμα, τήν θεία Εὐχαριστία-καί δείχνει στόν ἄνθρωπο τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο φθάνει στή θέωση. Ἑπομένως Μυστήρια καί ἡσυχασμός συνδέονται στενότατα μεταξύ τους. Ὁπότε, ὅποιος ὑποτιμᾶ τήν Φιλοκαλία καί ὁμιλεῖ περιφρονητικῶς καί ὑβριστικῶς γι’ αὐτήν, στήν πραγματικότητα ὑπονομεύει ὅλην τήν ἀσκητική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κατοχυρώθηκε συνοδικῶς»[1].

Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν μελέτη τῶν φιλοκαλικῶν κειμένων, δέν εἰσάγουν μία ἀσκητική ἤ μία ἐκκλησιολογία -σωτηριολογία χωρίς Μυστήρια, ἀλλά μία ἐκκλησιαστική εὐχαριστιακή ζωή, πού συνδυάζει τήν ἄσκηση-ἡσυχία μέ τήν μέθεξη τῆς θείας χάρης διά τῶν Μυστηρίων. Τό πρῶτο, δηλαδή ἡ ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή, εἶναι προϋπόθεσι τοῦ δευτέρου, δηλαδή τῆς μετοχῆς στή θεοποιό θεία χάρη τῶν ἁγίων Μυστηρίων.

«Ἡ Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν», παρατηρεῖ ὁ Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ.κ. Ἱερόθεος, «δέν παραθεώρησε τά Μυστήρια, ἀλλά κατέγραψε τίς πραγματικές προϋποθέσεις μεθέξεως τῆς Χάρης δι’ αὐτῶν»[2].

Μία μυστηριακή ζωή χωρίς ἄσκηση δέν ὠφελεῖ, ἀλλά μπορεῖ καί νά βλάψει.

Ἡ μετοχή στή Θεία Εὐχαριστία δέν γίνεται ἀπροϋπόθετα, ἀλλά «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης»[3]. Γιά τήν κατόρθωση αὐτῶν τῶν προϋποθέσεων ἀπαιτεῖται ἐγκράτεια, αὐτοκυριαρχία, αὐταπάρνηση, καταπολέμηση τῆς φιλαυτίας καί ὅλων τῶν παθῶν. Ὁ ἀγωνιζόμενος πιστός γιά νά διώξει τά πάθη-δαίμονες χρειάζεται «προσευχή καί νηστεία»[4], δηλαδή ἄσκηση, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ Κύριος. 

Χωρίς ἄσκηση ὁ προσερχόμενος στή Θεία Μετάληψι, ὄντας γεμᾶτος μέ τά πάθη, γίνεται ἔνοχος τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου.

Ἀπαραίτητη ἡ μετοχή στά ἅγια Μυστήρια, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτες στήν Φιλοκαλία

Ὁ Θεός χάρισε στούς πιστούς τά ἅγια Μυστήρια ὡς παροχεῖς τῆς θείας χάριτος. Αὐτό ἀναγνωρίζεται περίτρανα στήν Φιλοκαλία.

Τά ἅγια Μυστήρια, ὅπως τό ἅγιο Βάπτισμα-Χρίσμα, ἡ Ἱερά Ἐξομολόγηση καί ἡ Θεία Κοινωνία μᾶς λυτρώνουν ἀπό τήν δουλεία στήν ἁμαρτία, μᾶς σώζουν, μᾶς τρέφουν, μᾶς ζωογονοῦν.

Ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνθηκε διά τῆς παρακοῆς ἀπό τόν Θεό, χάνοντας τήν θεία χάρη. Ἐταλαιπωρεῖτο ὁ ἐκπεσών ἄνθρωπος στό σκότος τῆς εἰδωλολατρείας, «μά ὁ πολυέλεος Θεός», παρατηρεῖ ὁ Ἀνώνυμος φιλοκαλικός ἑρμηνευτής τοῦ «Κύριε ἐλέησον», «τόν σπλαχνίστηκε τελικά κι ἔτσι χαμήλωσε τούς οὐρανούς καί κατέβηκε στή γῆ[1] κι ἔγινε ἄνθρωπος γιά τόν ἄνθρωπο· καί μέ τό πανάχραντο αἷμα Του τόν λύτρωσε ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί διά μέσου του ἱεροῦ Εὐαγγελίου τόν ὁδήγησε πῶς νά ζεῖ θεάρεστα. Καί, κατά τόν Θεολόγο Ἰωάννη, μᾶς ἔδωσε ἐξουσία νά γίνομε τέκνα Θεοῦ[2] καί μέ τό θεῖο βάπτισμα μᾶς ἀναγέννησε καί μᾶς ἀνέπλασε καί μέ τά ἄχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά τήν ψυχή μας καί τή ζωογονεῖ. Καί μ' ἕνα λόγο, μέ τήν ἄκρα Του σοφία βρῆκε τόν τρόπο νά μένει πάντοτε ἀχώριστος μ' ἐμᾶς κι ἐμεῖς μέ Αὐτόν, γιά νά μήν ἔχει πλέον καθόλου τόπο σ' ἐμᾶς ὁ διάβολος»[3].

Τό μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολόγησης ἐπίσης προβάλλεται στά φιλοκαλικά κείμενα, ὡς ἀναγκαῖο γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν καί τή σωτηρία.

«Ὅποιος μισεῖ τίς ἁμαρτίες του», παρατηροῦν οἱ ἅγιοι Κάλλιστος καί Ἰγνάτιος, παραθέτοντας κείμενο τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, «τίς σταματᾶ· ὅποιος τίς ἐξομολογεῖται, θά ἐπιτύχει τήν ἄφεση. Εἶναι ἀδύνατο νά ἐλευθερωθεῖ κανείς ἀπό τήν ἕξη τῆς ἁμαρτίας, πρίν δημιουργηθεῖ μέσα του ἔχθρα ἐναντίον της· καί εἶναι ἀδύνατο νά ἐπιτύχει τή συγχώρηση, πρίν ἐξομολογηθεῖ τά ἁμαρτήματά του. Γιατί ἡ ἔχθρα αὐτή εἶναι αἰτία ἀληθινῆς ταπεινώσεως, καί ἡ ἐξομολόγηση εἶναι αἰτία κατανύξεως, ἡ ὁποία πηγάζει στήν καρδιά ἀπό τήν αἰσχύνη»[4].

Τό πόσο ἄστοχη καί ἄδικη εἶναι ἡ κατάκριση τῆς Φιλοκαλίας καί τῶν φιλοκαλικῶν Πατέρων ὡς ἀτομιστῶν καί «μή ἐκκλησιαστικῶν», περιορισμένων μόνο στήν νοερά προσευχή, εἶναι πέρα ἀπό κάθε ἀμφιβολία. Ἡ ἀναλήθεια τῆς ἀπόφανσης ὅτι «ἡ μετοχὴ στὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς (στὸ εὐχαριστιακὸ σῶμα ποὺ πραγματοποιεῖ δυναμικὰ τὸν Τριαδικὸ τρόπο τῆς ὑπάρξεως) ἀγνοεῖται ἐντελῶς στὶς σελίδες τῆς Φιλοκαλίας — δὲν ὑπάρχει οὔτε ὑπαινιγμὸς ὅτι εἶναι αὐτὴ ἡ μετοχὴ ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ σωτηρία»[5], ἀποδεικνύεται περίτρανα ἀπό τά περί τῶν ἁγίων Μυστηρίων τοῦ Ἀνώνυμου ἑρμηνευτοῦ πού ἤδη παραθέσαμε, ὅπως καί ἀπό τά ἑπόμενα φιλοκαλικά κείμενα πού θά παρουσιάσουμε.

Τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τό πιό θαυμαστό ἀπό ὅλα τά θαύματα πού ἐπιτέλεσε ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ (Ἁγίου Νεκταρίου)

Το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας που μας παραδόθηκε από τον Κύριο είναι ανώτερο όλων των Μυστηρίων. Είναι το πιο θαυμαστό από όλα τα θαύματα που επιτέλεσε η δύναμη του Θεού· είναι το ανώτερο όλων όσα η σοφία του Θεού επινόησε· είναι δε και το πολυτιμότερο από όλα τα χαρίσματα που η αγάπη του Θεού χάρισε στους ανθρώπους, γιατί αυτό υπερέχει όλων των άλλων μυστηρίων κατά την αριθμητική υπέρβαση των όρων της φύσεως, αφού όλα τα θαύματα προέρχονται από υπέρβαση κάποιων νόμων της φύσεως. Το Μυστήριο της θείας Μεταλήψεως τα υπερβαίνει όλα. Γι’ αυτό δικαίως μπορεί να ονομασθεί και να θεωρηθεί θαύμα θαυμάτων και μυστήριο μυστηρίων.

Ο Αριστοτέλης, ορίζοντας τους τρόπους υπάρξεως των φυσικών πραγμάτων, τους ανάγει σε δέκα, τους οποίους ονομάζει κατηγορίες. Είναι δε οι εξής: ουσία, ποσόν, ποιόν, προς τι, που, πότε, κείσθαι, ευρίσκεσθαι, έχειν, ποιείν (ή ενεργείν) και πάσχειν!

" Είναι θαύμα κατά την ουσία. Ενώ τα άγια δώρα πριν από την ευλογία, είναι ουσία άρτου και οίνου, μετά την ευλογία και τον αγιασμό, είναι ουσία του σώματος και του αίματος του Χριστού."

Το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας υπερβαίνει όλους τους προαναφερόμενους τύπους, γι’ αυτό και δικαίως μπορεί να ονομασθεί θαύμα θαυμάτων. Ας δούμε την απόδειξη. 

Είναι θαύμα κατά την ουσία. Ενώ τα άγια δώρα πριν από την ευλογία, είναι ουσία άρτου και οίνου, μετά την ευλογία και τον αγιασμό, είναι ουσία του σώματος και του αίματος του Χριστού. 

Θαύμα κατά πόσον. Είναι θαύμα, γιατί ολόκληρο το σώμα του Χριστού βρίσκεται σε όλο τον άγιο άρτο και ταυτοχρόνως ολόκληρο σε κάθε μερίδα. 

Είναι θαύμα κατά ποιόν, γιατί αισθανόμαστε την ποιότητα του άρτου και του οίνου, αλλά τρώμε και πίνουμε το σώμα και το αίμα του Χριστού. 

Θαύμα κατά το προς τι, δηλαδή κατά τη σχέση· γιατί στη θεία Ευχαριστία είναι μεν ο ίδιος ο Υιός, τον Οποίο γέννησε η Παρθένος Μαρία σε ορισμένο χρόνο, πλην όμως, εδώ δεν γεννιέται κυρίως από Πατέρα ή Μητέρα, αλλά τελεσιουργείται Μυστήριο, ώστε στον τρόπο της μεταβολής του άρτου και του οίνου, σε σώμα και αίμα Του, δεν αναφέρεται ούτε σε πατέρα ούτε σε μητέρα.

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν παράδοση τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ 

[Υπομνηματισμός στα εδάφια: Ματθ.26,26-30] 

«᾿Εσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου(:και ενώ έτρωγαν, πήρε ο Ιησούς στα χέρια Του τον άρτο, κι αφού ευχαρίστησε, τον έκοψε σε κομμάτια κι άρχισε να τον μοιράζει στους μαθητές λέγοντας: ‘’Λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου’’). καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες(:και αφού πήρε το ποτήριο και ευχαρίστησε, το έδωσε σε αυτούς και είπε: ‘’Πιείτε απ’ αυτό όλοι)˙τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν(:διότι αυτό είναι το αίμα μου, που επικυρώνει τη νέα Διαθήκη και χύνεται για τη σωτηρία πολλών, για να τους συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους)»[Ματθ.26,26-28]. 

Πω, πω πόση ήταν η τύφλωση του προδότη! Και όταν ακόμη συμμετείχαν στα μυστήρια, έμεινε ο ίδιος, και όταν απολάμβανε την πιο φρικτή τράπεζα, δεν μεταβαλόταν. Και αυτό το δηλώνει ο Λουκάς όταν λέγει ότι μετά από αυτό εισήλθε μέσα στον Ιούδα ο σατανάς, όχι περιφρονώντας το σώμα του Δεσπότη, αλλά περιπαίζοντας ο σατανάς έτσι την αναισχυντία του προδότη· διότι το αμάρτημα ήταν πολύ μεγάλο και από το ένα και από το άλλο μέρος, και ότι με αυτή την σκέψη της προδοσίας προσερχόταν στα μυστήρια, και ότι όταν προσήλθε δεν έγινε καλύτερος, ούτε από φόβο, ούτε από την ευεργεσία, ούτε από την τιμή που του έγινε. 

Και ο Χριστός δεν τον εμπόδισε, αν και γνώριζε τα πάντα, για να μάθει ότι δεν εγκαταλείπει εκείνους που προσέρχονται μετανοημένοι για διόρθωση. Και αυτό και πριν από αυτό και μετά από αυτό διαρκώς του το υπενθύμιζε και τον συγκρατούσε, και με έργα και με φόβο και με λόγια και με περιποίηση και με απειλή και με τιμή. Αλλά τίποτα δεν τον απομάκρυνε από εκείνο το φοβερό νόσημα. 

Και γι’ αυτό, αφού άφησε εκείνον, υπενθυμίζει πάλι στους μαθητές την σφαγή και κατά την διάρκεια του δείπνου μιλάει περί της σταύρωσης, προσπαθώντας με την συνεχή επανάληψη της προρρήσεώς του, να κάνει το πάθος πιο ευπρόσδεκτο· διότι αν θορυβήθηκαν ύστερα από όσα έγιναν και προλέχθηκαν, τι θα πάθαιναν αν δεν είχαν ακούσει τίποτα από αυτά;

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβασμιωτάτου γιά τό ζήτημα τῆς πανδημίας σέ σχέση μέ τά Ἱερά Μυστήρια

Πρός

Τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα

τῆς καθ᾿ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

Μὲ ἀφορμὴ ὅσα ἔγιναν τὶς τελευταῖες μέρες μὲ τὴν παύση τῶν ἱεροπραξιῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ πρωτοφανοῦς ἰοῦ, ταπεινὰ θὰ θέλαμε νὰ διατυπώσουμε τὴν θέση τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὸ ἐὰν μεταδίδονται οἱ ἀσθένειες μέσῳ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, ἢ μέσῳ τῶν ἁγιαστικῶν μέσων της, τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων εἰκόνων, τὸν ἀσπασμὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων ἢ ἀκόμη καὶ τὴν παραμονή μας μέσα στοὺς ἱεροὺς ναούς.

1. Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῆς Θείας εὐχαριστίας: Ὑπάρχει κοινὴ παραδοχὴ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει ἀσθένειες. Αὐτὸ πιστεύει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καὶ ἀποδεικνύει καὶ ἡ πράξη. Ἱερεῖς ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ὑπηρέτησαν σὲ νοσοκομεῖα μὲ λοιμώδη νοσήματα, πολὺ μεταδοτικὰ καὶ ἀνίατα γιὰ τὴν ἐποχή τους, οὐδέποτε νόσησαν. Γι' αὐτὸ ἦταν μέγα λάθος ἡ πράξη ἑνὸς ἱερέως τῆς Μητροπόλεώς μας νὰ κοινωνήσει τοὺς πιστοὺς μὲ κοχλιάρια (κουταλάκια) τῆς μιᾶς χρήσεως.

2. Ὁ ἀσπασμὸς τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων καὶ ἡ παραμονὴ στοὺς ἱεροὺς ναούς: Ἡ συζήτηση γι' αὐτὰ ἔχει ἕναν ἐξίσου ἰσχυρὸ συμβολισμὸ στὸν χρόνο ποὺ γίνεται. Τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ποὺ ἑορτάσαμε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος διετράνωσε καὶ διεκήρυξε μὲ λόγια καὶ ἔργα τὴν δυνατότητα τῆς μετοχῆς τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, πολλοὶ ἀπὸ μᾶς μὲ τὴν ἀποχὴ μας ἀπὸ τὸν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμὸ σπεύσαμε νὰ διακηρύξουμε τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλαὰμ ποὺ ἀρνοῦνταν τὴν μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες. Ὁ ἱερέας εἶναι ἄνθρωπος, ἀσθενής, πεπτωκώς, ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἔσω ἀνθρώπου. Ὁ ἱερέας «ἐνδεδυμένος τὴν τῆς ἱερωσύνης χάριν» μετέχει καὶ μεταδίδει τὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες διὰ τῆς ἱερωσύνης καὶ ὄχι διὰ τοῦ προσωπικοῦ του ἁγιασμοῦ. Ὅταν ὑπάρχει καὶ αὐτός, φυσικά, ἔχει διπλὴ τὴν χάρη. Ὅταν ὅμως ἀσπαζόμαστε τὰ χέρια τῶν ἱερέων, μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ λαμβάνουμε τὴν Θεία Χάρη ἐν τῷ μέτρω τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐλαβείας μας.

Παράνομη ἡ θρησκευτική Λατρεία;

Εκείνοι που μάχονταν πριν λίγες ημέρες για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης της γυναίκας, ενάντια στο δικαίωμα της ζωής των αγέννητων παιδιών, σήμερα έγιναν υπέρμαχοι του δικαιώματος της υγείας ενάντια στο δικαιώμα της θρησκευτικής ελευθερίας των χριστιανών, οι οποίοι ούτως ή άλλως, συχνά αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας, με μόνιμους συνοδούς τη χλεύη, την ειρωνεία, ακόμα και τις απειλές, κατά την υπόσχεση του Χριστού «ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου».

Έτσι, λοιπόν, για λόγους δημοσίου συμφέροντος, εν προκειμένω δημοσίας υγείας, απαγορεύτηκε κάθε μορφή ιεροπραξιών στην πατρίδα μας, σε μία κίνηση που χειροκρότησαν οι γνωστοί εμμονικοί με την Εκκλησία, αλλά και οι επίσης γνωστοί θεολόγοι και κληρικοί του μοντέρνου ρεύματος, μόνιμα ομονοούντες σε όλα τα «καυτά» θέματα.

Το ερώτημα που γεννάται, είναι με ποιο τρόπο κινδυνεύει η δημόσια υγεία σε περίπτωση που γίνονται λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών, με την παρουσία του ιερέως, του ψάλτη και του νεωκόρου; Ακόμα πιο μεγάλο ερώτημα τίθεται με την απαγόρευση των ιεροπραξιών στις Ιερές Μονές. Μήπως οι μοναχοί δεν τηρούν το σλόγκαν των ημερών «μένουμε σπίτι μας»; Μα το σπίτι των μοναχών είναι το μοναστήρι τους, ο ναός τους.

Η κυβέρνηση έχοντας μπροστά της ένα όντως τεράστιο υγειονομικό πρόβλημα, λαμβάνει αυστηρά μέτρα και πήρε τόση φόρα, ώστε να στερεί από τους πολίτες βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα της θρησκευτικής λατρείας, χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν της την αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή την προτίμηση των πιο ήπιων μέτρων για την επίτευξη του σκοπού, εν προκειμένω του περιορισμού της διάδοσης του ιού.

Η γενική απαγόρευση που επεκτείνεται και σε «ακίνδυνες» ακολουθίες, συνιστά εξόφθαλμη καταπάτηση του δικαιώματος του θρησκεύειν. Η χαιρεκακία με την οποία πολλοί συνάνθρωποί μας υποδέχθηκαν αυτή την αντισυνταγματική επιβολή, δημιουργεί την ψευδαίσθηση στην κυβέρνηση ότι η κίνηση αυτή θα έχει πολιτικό κέρδος. Ξέχασαν ότι και οι προηγούμενοι πόνταραν στην πολεμική κατά της Εκκλησίας που υποστηρίζουν συστηματικά τα ΜΜΕ, χωρίς όμως να εκφράζουν πάντα την πλειοψηφία. Και αυτή η πολεμική δεν έρχεται μόνο εναντίον των κληρικών, αλλά στρέφεται απ’ ευθείας κατά του πιστού λαού, ο οποίος στερείται το δικαίωμα στη λατρεία.

Λοιμωξιολόγος Ε. Γιαμαρέλλου: ''Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ δέν μεταδίδει μικρόβια''

«Ανήκω σε αυτούς που θα πήγαιναν στην εκκλησία δήλωσε στον Realfm 97,8 και την εκπομπή  με τους Μάνο Νιφλή και Άκη Παυλόπουλο η καθηγήτρια λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ελένη Γιαμαρέλλου.

«Αδίκως έχει δημιουργηθεί ένα τέτοιο θέμα. Η θεία κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού. Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών. Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας.