Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν

Διαβάζουμε στοὺς χαιρετισμοὺς «Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός», χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν.

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἤ τῶν Χαιρετισμῶν, εἶναι ἕνας γλαφυρὸς ὑπέροχος ὕμνος στὴν Παναγία.

Στὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, Ἁγ. Ὄρους ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Παν­αγίας τῶν Χαιρετισμῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο συγκλονιστικὸ ἱστορικό.

«Τὸ 1592, ὁ Ἀλγερινὸς πειρατὴς Ἲφ Ἀρταβάν – Ἀλφά, ξεκινώντας ἀπὸ τὴν Νῆσον Σκύρο ἔφθασε εἰς τὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, διὰ νὰ ἁρπάξη τοὺς θησαυρούς της. Εἶχε μάθει ὅτι ὑπῆρχε ἐκεῖ μία περίφημη καὶ πολύτιμη εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, «Τῶν Χαιρετισμῶν» λεγομένη.

Ἀπεβίβασε διακόσιους ἄνδρες ὡπλισμένους καὶ μὲ πρόσ­θετο ὁπλισμὸ τρία πυροβόλα. Ὁ Ἡγούμενος τότε σκέφθηκε νὰ ἔλθη σὲ διαπραγματεύσεις μὲ τὸν πειρατή, γιὰ νὰ μπορέση νὰ σώση τοὺς μοναχοὺς καὶ τὴ Μονή. Ὁ Ἴφ – Ἀρταβὰν ἔφθασε στὴν κλεισμένη πόρτα τῶν τειχῶν τῆς Μονῆς. Ἕνας μοναχός, τοῦ εἶπε τότε ἀπὸ ἕνα ἄνοιγμα τοῦ ἄνω τμήματος τῆς θύρας:

– Μποροῦμε ν’ ἀντισταθοῦμε, ἀλλὰ ἄς τὰ κανονίσωμε φιλικά, ὥστε οὔτε σεῖς, οὔτε ἐμεῖς νὰ σκοτωθοῦμε. Ἀποφασίσαμε νὰ σᾶς δώσωμε 50.000 φλωριά, ἑκατὸ βαρέλια λάδι καὶ ἑκατὸ κρασί, καὶ νὰ μᾶς ἀφήσετε ἥσυχους

«Χαῖρε κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις...», (Γ΄ στάση Χαιρετισμῶν).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων, Εν Κυθήροις τη 13η Μαρτίου 2026

Η ακολουθία των Χαιρετισμών, αγαπητοί μου αδελφοί, μοιάζει με έναν ανθόσπαρτο κήπο, στον οποίον ο κάθε στίχος της είναι και ένα ευωδιαστό λουλούδι, που αναδίδει την ευωδία της Χάριτος. Ένα από αυτά τα ευωδιαστά και πανέμορφα λουλούδια είναι και ο στίχος: «Χαίρε κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις, χαίρε απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις», από την τρίτη στάση των χαιρετισμών.

Η Παναγία μας είναι εκείνη που έφερε στον κόσμο τον Χριστόν, ο οποίος είναι ο μόνος απλανής και ασφαλής οδηγός προς την σωτηρία, αλλά και ο μόνος λυτρωτής του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας. Από τότε που αμάρτησε ο άνθρωπος και εισήλθε μέσα στην ψυχή του το πυκνό σκοτάδι της πλάνης, δεν έχει πλέον από μόνος του την δύναμη, να βρή την αλήθεια, να βρή το νόημα της ζωής και τον αιώνιο προορισμό του. Δεν έχει την δύναμη να διακρίνει τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του, για να επιτύχει αυτόν τον αιώνιο προορισμό του.

Επί πολλούς αιώνες προσπαθούσε ο άνθρωπος και συνεχίζει να προσπαθεί μέχρι σήμερα, να το επιτύχει με τις δικές του δυνάμεις, με την φιλοσοφία, την θρησκεία, την επιστήμη και τον πολιτισμό του, πλήν όμως ματαίως. Μοιάζει με ένα τυφλό που ψάχνει μέσα σε ψηλαφητό σκοτάδι, με ταξιδιώτη που ταξιδεύει σ’ ένα άγνωστο δρόμο, όπου δεν υπάρχουν πινακίδες κυκλοφορίας και γι’ αυτό δεν γνωρίζει, ποιά κατεύθυνση να ακολουθήσει. Μοιάζει με πλοίο που ταξιδεύει μέσα στο πέλαγος, χωρίς πυξίδα και ραντάρ.

Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1)

Ἂς εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί μου, ἀπόψε τὸν Κύριο καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ποὺ μᾶς ἀξιώνει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ παρακολουθήσουμε τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀπ᾿ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούστηκαν, θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸν πρῶτο χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος λέει· «Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1). Μιλάει περὶ «ἀρᾶς», περὶ κατάρας δηλαδή. Ποιά νὰ εἶνε ἆραγε αὐτὴ ἡ κατάρα, ποὺ εἶχε ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ ποιητὴς τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου;

Γιὰ νὰ δοῦμε, ποιά εἶνε ἡ κατάρα, πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεσι. Ἐκεῖ, στὰ τρία πρῶτα κεφάλαια, ὑπάρχει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ λεγομένη κοσμογονία. Ἐκεῖ βλέπουμε, ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ τελευταῖο ἀπ᾿ ὅλα τὸν ἄνθρωπο. Ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» αὐτοῦ (Γέν. 1,26). Καὶ τὸν τοποθέτησε στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ· «Ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε» (ἔ.ἀ. 2,8).

Τί ἦταν ὁ παράδεισος; Ὅ,τι ὡραιότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς. Δὲν ἦταν τόσο τὰ δέντρα, ἡ χλόη, τὰ πουλιά, τὰ κρυστάλλινα νερὰ κ.τ.λ.· αὐτὸς εἶνε ὁ ὑλικὸς παράδεισος. Ὁ παράδεισος ἦταν κάτι ἀνώτερο. Ἦταν ἡ ἀθῳότης, ἡ ἁγνότης· τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀμόλυντος, δὲν εἶχε διαπράξει τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὴ φύσι, μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ὑγιὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ εἰδυλλιακὴ αὐτὴ κατάστασις ἀνετράπη. Πῶς; Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Φάνηκε ἀχάριστος στὸ Θεό. Δὲν ἄκουσε τὴ φωνή του, ἔδωσε προσοχὴ στὴ φωνὴ τοῦ διαβόλου. Παρέβη μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε πλέον ἔσβησε γι᾿ αὐτὸν ὁ παράδεισος. Ἔφυγε ἡ «χαρὰ» καὶ ἦρθε ἡ «ἀρά», ἡ κατάρα. Κατάρα εἶνε ἡ τιμωρία.

Πόσα εἴδη τιμωρίας ἦρθαν;

«Χαῖρε δι ᾖς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει, χαῖρε δι’ ᾖς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει».

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 27η Φεβρουαρίου 2026

Την πένθιμη και κατανυκτική ατμόσφαιρα της αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, έρχεται να διαλύσει ο φαιδρός και χαρμόσυνος τόνος της ακολουθίας του Ακαθίστου Ύμνου, ή των Χαιρετισμών, όπως λέγεται. Από αρχαιοτάτων χρόνων καθιέρωσε η Εκκλησία μας να ψάλλεται πανηγυρικά η ακολουθία αυτή κάθε χρόνο την περίοδο της αγίας Τεσσαρακοστής, τις Παρασκευές των πέντε εβδομάδων των νηστειών. Η ακολουθία είναι εντεταγμένη μέσα στα πλαίσια της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου και ψάλλεται μαζί με τον κανόνα του Ακαθίστου τις πρώτες τέσσερις Παρασκευές τμηματικά και την πέμπτη ολόκληρη. Ο ύμνος αποτελείται από το προοίμιο και 24 οίκους, (στροφές), σε αλφαβητική ακροστιχίδα από το Α μέχρι το Ω.

Δεν γνωρίζουμε ποιός είναι ο συγγραφέας του υπέροχου αυτού ύμνου. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση ο ποιητής του ύμνου θεωρείται ο μεγάλος βυζαντινός υμνογράφος του 6ου αιώνος, ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός. Γνωρίζουμε όμως με βεβαιότητα, ότι η καθιέρωσή του στο εορτολόγιο της Εκκλησίας, είναι συνδεδεμένη με δύο γεγονότα: τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την θαυμαστή απελευθέρωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Αβάρους το 626 μ.Χ. μετά από μια φοβερή επιδρομή και πολιορκία της πόλεως από ξηρά και από θάλασσα. Η θαυμαστή διάσωση της πόλεως από μια βεβαία καταστροφή και λεηλασία αποδόθηκε στη Παναγία, την «υπέρμαχο στρατηγό», προς τιμήν της οποίας όλος ο λαός της πόλεως την νύχτα εκείνη της 7ης προς 8η Αυγούστου του 626, έψαλλε όρθιος τον Ακάθιστο Ύμνο στον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών.

Ὁ Ἅγιος Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε) κληροδότησε σὲ ὅλους νὰ διαβάσουν αὐτὴν τὴν προσευχὴ στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο γιὰ προστασία ἀπὸ κάθε κακὸ καὶ γιὰ θεραπεία τῶν πασχόντων καὶ τῶν ἀσθενῶν.

Ο Άγιος Γαβριήλ (Ουργκεμπάτζε) κληροδότησε σε όλους να διαβάσουν αυτήν την προσευχή στην Υπεραγία Θεοτόκο για προστασία από κάθε κακό και για θεραπεία των πασχόντων και των ασθενών.

Προσευχή του Οσίου Γαβριήλ.

- Χαίρε, ευσπλαχνική και πανεύσπλαχνη Μητέρα του Θεού, Μεσίτρια των Χριστιανών, ότι η Σύναξη των Αγγέλων αγαλλιάζει ενώπιόν σου και οι Αρχάγγελοι σε υπηρετούν στον Ουρανό.

- Χαίρε, παρηγορήτρια της θλιβερής, σωτήρια ράβδος των τυφλών, που έρχονται σε εσένα με πίστη, αναμφισβήτητη βοηθός και μεσίτρια.

- Χαίρε, τράπεζα της ουράνιας αγιότητας.

- Χαίρε, φωτεινότερο παλάτι του Κυρίου.

- Χαίρε, χρυσό θυμιατήρι του Δημιουργού σου.

- Χαίρε, χρυσούτσικη στήλη.

- Χαίρε, Παναγία και Άμωμη Παρθένε, δωρήτρια του Ηλιακού Σταυρού στον Ουράνιο Θρόνο. Σκεπάσου με με το πολύτιμο ωμοφόριό σου, ω αδιάλειπτη μεσίτευσή μας. Έχοντας αυτή την προσευχή ως όπλο μου, παραδίδω την ψυχή μου στα αγνά σου χέρια. Οδήγησέ με στο δρόμο της δικαιοσύνης και δώσε μου τη νίκη επί του κακού, για να εισέλθω στη Βασιλεία των Ουρανών με το έλεος του Κυρίου μας Θεού και Σωτήρα Ιησού Χριστού.

- Χαίρε, Παναγία Μαρία, Άμωμη Στήλη και Πνευματική Δύναμη.

- Χαίρε, Νύμφη Άγαμη.

- Χαίρε, Μητέρα άγαμη και άμωμη, που κράτησες στην αγνή σου αγκαλιά Εκείνον που πήρε όλα τα βάρη του κόσμου. Γίνε βοηθός και μεσίτης του ανάξιου δούλου σου, προστάτεψέ με όλες τις ημέρες της ζωής μου από ταλαιπωρίες και τους πειρασμούς, δώσε μου μακροζωία για τα καλά, ευλόγησέ με να περπατώ την οδό της ζωής με ευλάβεια και δοξολογία του ονόματός σου, για να σου ψάλλω σε τούτον τον αιώνα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν!

- Χαίρε, Βασίλισσα των Αγγέλων, Κυρία της Δικαιοσύνης.

- Χαίρε, ο Κύριος μαζί σου, Αγία των Αγίων, πιο τιμημένη από τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ.

- Χαίρε, Παναγία, βοηθός στη διόρθωση των αμαρτωλών.

- Χαίρε, άνθος των μαρτύρων και ελπίδα των πατέρων μας. Μαρία, Υπεραγία Παρθένε, δια της οποίας ο Χριστός ο Θεός μας έγινε άνθρωπος και κατοικούσε μαζί με τους ανθρώπους, ελέησέ με, τον δούλο σου, ενίσχυσέ με με τη δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού του Υιού σου και οδήγησέ με στην οδό της αλήθειας.

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

«Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει!» (Ἰάκ. 3, 5). (Ἰδοὺ ὀλίγη φωτιά, πῶς φουντώνει καὶ καταστρέφει ἐκτεταμένα καὶ πυκνὰ δάση).

Δὲν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γιὰ νὰ κάψης ἕνα δάσος, ἀλλὰ λίγη φωτιὰ καταστρέφει ὁλόκληρα δάση. Ἰδιαίτερα ὅταν γίνεται μὲ πρόθεση, ὅπου πίσω ἀπὸ τὴν πρόθεση κρύβεται κάποιο πάθος καὶ κάθε πάθος εἶναι καὶ ἕνας διάβολος, λέγει ὁ ὅσιος Ἀγάθων.Οἱ ἐμπρησμοὶ ἀνέκαθεν γινόντουσαν. Ἀκόμη καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Ἰησοῦ Ναυῆ 6, 24) ἀναφέρεται:

«καὶ ἡ πόλις ἐνεπρήσθη ἐν πυρισμῷ σὺν πᾶσι τοῖς ἐν αὐτῇ, πλὴν ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου ἔδωκαν εἰς θησαυρὸν Κυρίου εἰσενεχθῆναι» (Ἔπειτα ἡ πόλη παραδόθηκε στὴ φωτιὰ μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ὑπῆρχαν μέσα σ’ αὐτήν· πυρπολήθηκαν κι ἔγιναν στάκτη τὰ πάντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀσήμι, τὸ χρυσάφι, τὸν χαλκὸ καὶ τὸν σίδηρο, τὰ ὁποῖα εἶχαν συγκεντρώσει καὶ εἶχαν καταθέσει στὸ θησαυροφυλάκιο τοῦ Κυρίου)».Ἀλλὰ καὶ στοὺς Ψαλμοὺς (73, 7) ἀναφέρεται:

«ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου, εἰς τὴν γῆν ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου». (: Κατέκαψαν τὸ θυσιαστήριό σου καὶ βεβήλωσαν τὸν Ναὸ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένος στὸ ὄνομά σου, ἀφοῦ πρῶτα τὸν σώριασαν σὲ ἐρείπια πάνω στὴ γῆ).

Ἡ Θεοτόκος ὡς πηγὴ τῆς σωτηρίας

Του Αρχ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκα της Ι.Μ.Πατρών -Δρ. Θεολογίας

Αναψυχή και παρηγορία μέσα στον πολυκύμαντο και τεταραγμένο βίο του σημερινού ανθρώπου αποτελεί η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου με τους καθ' εκάστην ψαλλόμενους Παρακλητικούς Κανόνες προς την Υπεραγία Θεοτόκο.

Σαν φάρος μέσα στο ζοφερό σκοτάδι της απέλπιδος εποχής μας το Φως που εκπέμπεται από την Αγνή Κόρη της Ναζαρέτ καθοδηγεί τους πεπλανημένους στις δαιδαλωδεις ατραπούς της ματαιοδοξίας και του υλισμού προς την όντως ευδαιμονία και χαρά, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιόν και Θεόν της.

Το Φως αυτό πηγάζει από την τεθεωμένη προσωπικότητα της Μητέρας του Κυρίου μας. Η Ορθόδοξος Εκκλησία και Θεολογία δέχεται και βιώνει την μεγίστη αλήθεια ότι η Θεοτόκος είναι το μοναδικό κτίσμα, το οποίο, μέσα σε όλη την υλική και πνευματική δημιουργία, εκπλήρωσε τον σκοπό, για τον οποίο υπάρχει η κτίση.

Είναι το κορυφαίο δημιούργημα του Τριαδικού Θεού, το οποίο -μόνον αυτό σε όλη τη Δημιουργία- έφθασε στην οντολογική ένωση με τον Θεό.

Οι παράγοντες, οι οποίοι συνετέλεσαν σ’ αυτήν την ένωση, είναι η αγνότητα και παρθενία της και η ταπεινοφροσύνη της.

Δεν είναι τόσο εύκολο να κατανοήσει κανείς το μέγεθος και το βάθος της αγνότητας της παρθενίας της Θεοτόκου Μαριάμ. Αγωνίσθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του βίου της να κρατήσει τον εαυτόν της αμόλυντο, ώστε να αναδειχθεί «καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών».

Η Παναγία μας δεν υπήρξε απλώς μία παρθένος κόρη, αλλ’ ήταν και είναι η Παρθένος, η άσπιλη, η αμόλυντη, μέχρι του σημείου ώστε Παρθένος και Παναγία να είναι πλέον λέξεις ταυτόσημες.

Αλλά και η ταπεινοφροσύνη της αφήνει έκπληκτο κάθε άνθρωπο, ο οποίος θα μελετήσει την ζωή της.

Ἄρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος, Ἡ Θεοτόκος-Ἐκκλησία στὰ ἔσχατα

Ομιλία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου, στο τέλος της Ιεράς Αγρυπνίας επί τη μνήμη της Κοιμήσεως και της εις Ουρανούς Μεταστάσεως της Κυρίας Θεοτόκου (15/08/2025).

(youtube.com)

Ἡ νέα Εὔα. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

15 Αὐγούστου! ἑορτὴ καὶ πανήγυρις μεγάλη. Σήμερα εἶνε ἡ Κοίμησις τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Θ᾿ ἀπευθύνω στὴν ἀγάπη σας λίγες λέξεις, πρὸς ὕμνον τῆς Παναγίας.

Ἦταν, ἀγαπητοί μου, κάποτε ἐποχή, ποὺ ἐπάνω στὸν φλοιὸ τῆς γῆς δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος. Τώρα ὑπάρχουν δισεκατομμύρια. Ποιός ἔφτειαξε τὸν ἄνθρωπο; Ὁ Θεός. Πρῶτα δημιουργήθηκε ὁ ἄντρας, ὁ Ἀδάμ, ποὺ ζοῦσε στὸ ἰδανικὸ περιβάλλον τοῦ παραδείσου. Ἐκεῖ ὁ Ἀδὰμ ἦταν εὐχαριστημένος; Ὄχι ἀπολύτως. Αἰσθανόταν μοναξιά· ἤθελε σύντροφο. Καὶ ὁ Θεός, ἀνταποκρινόμενος στὴν ἐπιθυμία του, δημιούργησε τὴν Εὔα. Πῶς τὴν δημιούργησε; Ὁ Ἀδὰμ βυθίστηκε σὲ ὕπνο, «καὶ ἔλαβε» τότε ὁ Θεὸς μία πλευρά του, καὶ ἀπὸ αὐτὴν «ᾠκοδόμησε», δημιούργησε, τὴ γυναῖκα, τὴν Εὔα (βλ. Γέν. 2,21-22). Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς παρατηρεῖ, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν πῆρε τμῆμα οὔτε ἀπὸ τὸ κεφάλι οὔτε ἀπὸ τὰ πόδια, ἀλλὰ πῆρε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἀνδρός. Καὶ αὐτὸ γιὰ νὰ διδάξῃ, ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπικρατῇ οὔτε ἀνδροκρατία οὔτε γυναικοκρατία, ἀλλὰ ἡ γυναίκα πρέπει νά ᾿νε κοντὰ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνδρός· σύντροφος, βοηθός, ἄγγελος παραστάτης.

Ὅταν ξύπνησε ὁ Ἀδὰμ ἔμεινε ἔκπληκτος. Πολλὰ ἦταν τὰ ὡραῖα τῆς γῆς· ἀλλὰ τὸ ὡραιότερο ἀπ᾿ ὅλα ἦταν ἡ γυναίκα. Καὶ τότε ἔψαλε τὸ μεγαλεῖο της. Αὐτή, εἶπε, εἶνε «ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου»· κι ὅτι ὁ δεσμὸς μεταξὺ γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς θὰ εἶνε τόσο στενὸς καὶ ἱερός, ὥστε ὁ ἄνδρας θὰ ἐγκαταλείψῃ τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα του «καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν» (ἔ.ἀ. 2,23-24).

Τό ταπεινό καί κενωτικό φρόνημα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, Ἄρχ. Γεωργίου Καψάνη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό ταπεινό καί κενωτικό φρόνημα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, Ἄρχ. Γεωργίου Καψάνη, 15-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com, 

 

Ἡ ἀρχαία αἵρεση τῶν «ἀντιδικομαριαμιτὼν» καὶ οἱ σύγχρονες αἱρετικὲς ἀμφισβητήσεις της ἀειπαρθενίας τῆς Παναγίας

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή

Η αρχαία αίρεση των «αντιδικομαριαμιτών» και οι σύγχρονες αιρετικές αμφισβητήσεις της αειπαρθενίας της Παναγίας

Ο άγιος Επιφάνιος Σαλαμίνος Κύπρου στα αντιαιρετικά του έργα αναφέρει μία αίρεση της εποχής του, τους “Ἀντιδικομαριαμίτας” οι οποίοι υποστήριζαν ότι η Θεοτόκος «μετὰ τὸ τὸν Σωτῆρα γεγεννηκέναι τῷ Ἰωσὴφ συνῆφθαι». Πρέσβευαν δηλαδή ότι μετά την γέννηση του Ιησού, η Μαρία συνήψε συζυγικὲς σχέσεις με τον μνήστορα Ιωσήφ, απέκτησαν απογόνους και αρνούνταν την αειπαρθενία της Παναγίας.

Σύγχρονοι αιρετικοί όπως οι μάρτυρες του Ιεχωβά αλλά και ορισμένες προτεσταντικές παραφυάδες, όπως οι Πεντηκοστιανοί, οι Αντβεντιστές, κ.α., αρνούνται και αυτοί την αειπαρθενία της Θεοτόκου Μαρίας, υποστηρίζοντας ότι ναι μεν η γέννηση του Ιησού έγινε με υπερφυσικό τρόπο αλλά μετά τη γέννηση του Ιησού η Παναγία είχε συζυγικές σχέσεις με τον Ιωσήφ.

Αυτό το χωρίο που επικαλούνται για να στηρίξουν τις απόψεις τους είναι το Ματθ. 1, 25: «καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον». Το χωρίο όμως δεν υποστηρίζει τις αιρετικές απόψεις διότι ο χρονικός σύνδεσμος «ἕως» θέλει να δώσει έμφαση στην αλήθεια ότι η γέννηση του Ιησού έγινε «ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου» (Ματθ. 1, 18), άνευ συνδρομής ανδρός. Και σε άλλα χωρία, η αγία Γραφή χρησιμοποιεί με την ίδια έννοια τον χρονικό σύνδεσμό «ἕως» ώστε να δώσει έμφαση ότι κάτι συμβαίνει σε μια χρονική περίοδο χωρίς να σημαίνει όμως ότι μετά την περίοδο αυτήν υπάρχει μεταβολή της καταστάσεως.

Ἡ Κυρία τοῦ σπιτιοῦ μας, ἡ Παναγία

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ Κυρία τοῦ σπιτιοῦ μας, ἡ Παναγία

Διαβάζουμε στὴν Παράκληση τῆς Παναγίας μας:

«Πρεσβεία θερμὴ καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος».Στὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο οἱ Πατέρες ἐδογμάτισαν:

«…ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμολογεῖν Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, πρὸ αἰώνων μὲν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα κατὰ τὴν Θεότητα καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα…». Ἕνας εἶναι ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Θεὸς καὶ Ἄνθρωπος. Θεός, ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Πατέρα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Ἄνθρωπος ἀφοῦ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν Παναγία μας. Θεάνθρωπος!

*Περί Παναγίας - Θεοτόκου*

❈ Ἕνας ἄνθρωπος ζοῦσε στή Ρώμη, ἦταν εὐλαβής, πλούσιος καί λεγόταν Ἰωάννης. Αὐτός πῆγε σ’ ἕνα μοναστήρι, ἀφιέρωσε ὅλα τά ὑπάρχοντά του στόν Θεό καί ἔγινε μοναχός. Ἀλλά ἦταν ἀγράμματος καί δέν μποροῦσε νά τυπώσει στό μυαλό του καμιά προσευχή. Δέν μποροῦσε νά μάθει κάποια προσευχή ἀπ’ ἔξω.

Μάταια οἱ ὑπόλοιποι μοναχοί προσπαθοῦσαν νά τοῦ μάθουν γραφή καί ἀνάγνωση. Δέν ἤξερε νά γράφει. Τοῦ ἑρμήνευαν ψαλμούς καί εὐχές, μά ἐκεῖνος δέν μποροῦσε νά μάθει τίποτα. Δέν κρατοῦσε τό μυαλό του τίποτα. Ἀλλά κάτι ἔπρεπε νά μάθει γιά νά λέει συνέχεια.

Τότε, ἕνας ἔμπειρος καί ἐνάρετος ἀδελφός, ἀφοῦ τοῦ διάβασε ὅλες τίς εὐχές, μία πρός μία, τόν ρώτησε ποιά ἀπ΄ ὅλες τοῦ φαινόταν πιό ὡραία, γιά νά τήν μάθει. Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε τό «Χαῖρε Μαρία, Χαῖρε Θεοτόκε Παρθένε».

Ἔτσι ἔβαλαν τά δυνατά τους οἱ μοναχοί καί τοῦ ἔμαθαν αὐτή την μικρή προσευχή. Καί τήν ἔμαθε τόσο καλά πού γέμισε ἡ ψυχή του, τήν ἔλεγε συνέχεια. Ἐκτός ἀπό αὐτό δέν ἔλεγε τίποτα ἄλλο. Συνέχεια ἐπαναλάμβανε αὐτή τήν προσευχή. Ἀδιάλειπτα προσευχόταν στήν Παναγία, μέχρι τίς τελευταῖες ὧρες πού ἔβγαινε ἡ ψυχή του. Ὅλη του τήν ζωή ἔλεγε αὐτή τήν προσευχούλα στήν Παναγία.

Ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας Πέτρας Ὀλύμπου

Η ιστορική Μονή της Πέτρας ορθώνεται ανάμεσα στον Όλυμπο και στα Πιέρια όρη. Το έτος της ιδρύσεώς της ανάγεται στην εποχή του βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ του Παλαιολόγου.

Ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας Borkolabovskaya

Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν Μπορκολαμπώφ τῆς Ρωσίας

Η προέλευση της εικόνας της Παναγίας Borkolabovskaya είναι άγνωστη.

Ὅταν γεμίζης τό λαδικό, νά πηγαίνης μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας»!

῾Ο παπα-Χρυσόστομος, παλαιὸς Σταυρονικητιανός, διηγεῖτο ὅτι, ὅταν πῆγε νὰ κοινοβιάση στὴν Σταυρονικήτα, ὁ γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης (1889-1956) τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν ἀγάπη του.

Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος ἀνέλαβε τὸ διακόνημα τοῦ παρεκκλησιαστικοῦ, κάποιος προϊστάμενος τοῦ ἔδωσε ἕνα πεντοκάρικο (πέντε ὀκάδες) λάδι καὶ τοῦ εἶπε νὰ κανονίση νὰ τοῦ φθάση, διότι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο θὰ τοῦ ξαναδώση λάδι. Φυσικὰ αὐτὸ ἦταν ἀδύνατο.

Ὁ π. Χρυσόστομος ἦταν σὲ ἀπορία καὶ ρώτησε τὸν γερω-Φιλάρετο. Ἐκεῖνος τοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ φθάση τὸ λάδι.

«Τὸ θυμίαμα τοῦ τσιγάρου»

Καθόμασταν ένα απόγευμα στο μικρό μπαλκόνι της Ιεράς Μονής Διονυσίου., μετά το απόδειπνο και την προσκύνηση των λειψάνων ο πατήρ Χαρίτων, όπως συνήθιζε, είχε έρθει να μας κάνει λίγη παρέα. Μιλούσε με απλότητα και σοφία για πνευματικά θέματα – για την προσευχή, την ταπείνωση, τη μετάνοια. Και, όπως συχνά έκανε, δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο τσιγάρο.

– Το τσιγάρο, έλεγε, κάνει κακό στον άνθρωπο. Όχι μόνο στο σώμα – αυτό το ξέρουν όλοι – αλλά κυρίως στην ψυχή. Είναι δέσιμο. Πάθος.

Δεν κρατήθηκα. Του λέω:

– Πάτερ Χαρίτων, γιατί κυνηγάς με τέτοια μανία όσους καπνίζουν; Μόλις δεις κάποιον με τσιγάρο, αμέσως τρέχεις να του πεις να το σβήσει. Ακόμα και στην αυλή, αν πάει κανείς να καπνίσει, ξαφνικά εμφανίζεσαι και τον μαλώνεις. Γιατί, καλέ μου πάτερ; Κυνηγάς τον κόσμο μερικοί σκανδαλίζονται.

Με κοίταξε ήρεμα, με βλέμμα βαθύ, και μου είπε:

– Άκου, Πασχάλη μου! θα σου πω. Εδώ, στο μοναστήρι μας, ένας αδελφός μοναχός – είχε μια φοβερή εμπειρία.

Μια μέρα πήγαινε να ετοιμάσει τον ναό για την ακολουθία. Και εκεί, είδε αισθητά – με τα μάτια του – την Παναγία μέσα στην εκκλησία Να κλαίει.

Την πλησίασε ταραγμένος και της είπε:

Οἱ ''περιπέτειες''' τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τῆς ''Παναγίας τῆς Λήδδας ἢ Ρωμαίας''

Στην φωτογραφία η Σκήτη Icoana Veche(Παλαιά Εικόνα) η οποία βρίσκεται σ'ένα ξέφωτο στο Κόκκινο Όρος στην Β.Α.Ρουμανία.

Κατά την Επανάσταση του 1821,και συγκεκριμένα από τον Ιούνιο του 1821 μέχρι τον Οκτώβριο του 1822,εδώ έθαψαν την θαυματουργή εικόνα της ''Παναγίας της Λήδδας ή Ρωμαίας'' για να την προφυλάξουν από τους Τούρκους.

Οἱ παπικοί καί οἱ λατινόφρονες εἶναι ἐχθροί τῆς Παναγίας καί τοῦ Χριστοῦ μας. Τό εἶπε ἡ ἴδια ἡ Παναγία.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τοῦ ’’ΧΑΙΡΟΒΟ’’

Βρισκόμαστε στά 1274. Αὐτοκράτορας στήν Πόλη εἶναι ὁ Μιχαήλ Παλαιολόγος καί πατριάρχης ὁ ἀμείλικτος διώκτης τῶν Ὀρθοδόξων Ἁγιορειτῶν πατέρων, ὁ λατινόφρων Ἰωάννης Βέκκος. Μόλις ἔχει ὑπογραφεῖ στήν Λυών ἡ ψευδοένωση Ὀρθοδόξων και παπικῶν, και ἀπεσταλμένοι τοῦ πάπα μαζί με ’’δικούς μας’’ ἑνωτικούς καταφθάνουν στο Ἅγιον Ὄρος, γιά νά ἐπιβάλλουν την ἐφαρμογή τῆς προδοτικῆς συμφωνίας.

Σέ ἔνα κελλί, πού βρίσκεται σέ ἀπόσταση ἀπό την Ἱερά Μονή Ζωγράφου, ἀσκήτευε τότε ἕνας γέροντας πολύ μεγάλης ἀρετῆς.

Κάποια ἡμέρα και ἐνῷ βίωνε ὑψηλές πνευματικές καταστάσεις λέγοντας μέ λαχτάρα τό ’’Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε’’, ἄκουσε τήν Παναγία ἀπό την ἱερή Της εἰκόνα νά τοῦ λέει: ’’Χαῖρε και σύ, Γέρων τοῦ Θεοῦ. Μή φοβοῦ, ἀλλά ἀπελθών ταχέως εἰς την Μονήν, ἀνάγγειλον τοῖς ἀδελφοῖς και τῷ Καθηγουμένῳ, ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε και τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν. Ὅστις οὖν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ κρυβήτω, ἕως παρελθεῖν τον πειρασμόν. Οἱ δέ στεφάνων μαρτυρικῶν ἐφιέμενοι, παραμενέτωσαν ἐν τῇ Μονῇ. Ἄπελθε οὖν ταχέως…’’.

Ἀπὸ τὰ θαύματα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς ΙΙ

Ας έλθουμε τώρα και στην Βασίλισσα Θεοδώρα, εκείνην που εγκωμίασε την Παναγία, την Βασίλισσα όλων. Η Θεοδώρα αυτή, σύζυγος του βασιλιά Θεοφίλου, η οποία είχε επίσημο γνώρισμα την Ορθοδοξία, είχε μία θυγατέρα ωραιότατη και χαριτωμένη, Θέκλα στο όνομα. Σε αυτήν παρουσιάστηκε ασθένεια θέρμης, δηλαδή πυρετών σφοδρών και ατάκτων, και τόση λάβρα και θερμότητα είχε, που δεν μπορούσε άνθρωπος να κρατήσει το χέρι του επάνω της.

Πάσχοντας λοιπόν έτσι πολύν καιρό, παρακινήθηκε από την μητέρα της να πάει στον ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής. (*) Και με το που ήλθε και ήπιε, σαν διψασμένο ελάφι, από εκείνο το ιερό νερό, έσβησε η υπερβολική λάβρα και θερμότητα που είχε, και εξέλιπε τελείως το πάθος της από το ιαματικό νερό της Θεομήτορος. Επέστρεψε λοιπόν υγιής στον οίκο της, και την ευχαρίστησε με διάφορα χρυσά σκεύη, κατάλληλα για εκκλησιαστική υπηρεσία.