Ἐμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Εμφάνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Τήν ἐποχή ἐκείνη ἐμφανίστηκε στα χωριά τῶν Φαρσάλων ἡ ἁγία Παρασκευή σε σχῆμα μοναχῆς καί ζητοῦσε λίγο λάδι γιά τό μοναστήρι της. (Ἔλεγαν πώς κοντά στην Αθήνα ἦταν ἕνα μοναστήρι τῆς Ἁγίας,πού στα χρόνια τῆς Κατοχῆς δέν τοῦ ἔλειψε τό λάδι). Οἱ κάτοικοι, νομίζοντας ὅτι εἶναι καλογριά, ἄλλοι τῆς ἔδιναν καί ἄλλοι τήν ἔδιωχναν.

«Πέρασε καί ἀπό τό σπίτι μας», διηγεῖται ἡ ἀδελφή Εφραιμία. «Ανυποψίαστη ἡ μητέρα μου τήν φιλοξένησε με χαρά καί τῆς ἔδωσε καί ἀρκετό λάδι. Κατόπιν τῆς λέγει ἡ Ἁγία: “Φέρε μου τα κοριτσάκια σου νά τά σταυρώσω.

Μα τί εὐλογία ἦταν αὐτή! Την πλησιάσαμε καί μᾶς σταύρωσε στο κεφαλάκι. Το τί χάρη αἰσθανθήκαμε δέν λέγεται!»

Ένας ἄλλος ἔμπορος, ὅπως ξεγελοῦσε τούς ἄλλους, πῆγε να ξεγελάσει στο ζύγι καί τήν Ἁγία. Τήν ἴδια στιγμή ἔγινε τοπικός σεισμός καί τό πάτωμα ἔφυγε ἀπό τή θέση του. Έκτοτε το κατάστημα αὐτό ἔκλεισε καί δέν μπόρεσε να ξανανοίξει.

Μία γυναίκα πῆγε να δώσει λάδι στήν Ἁγία, ἀλλά ἐκείνη δέν τό δέχτηκε: «Δέν παίρνω ἀπό σένα, εἶπε, γιατί εἶσαι φόνισσα». Πράγματι, ἡ γυναίκα αὐτή, χωρίς νά τό γνωρίζει κανείς, είχε δηλητηριάσει το μικρό παιδάκι της, ἐπειδή νόμιζε πώς δέν θά μποροῦσε νά τό θρέψει.

''Ἁγία μου, ἐγὼ σὲ διακονῶ τόσα χρόνια. Ἐσὺ δὲν μπορεῖς νὰ βάλης ἕνα κεραμῖδι πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια τῶν παιδιῶν μου;".

Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά και δεν είχαμε δικό μας σπίτι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε:

«Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;».

«Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας».

Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε:

«Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε να το ξαναπουλήση.

Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε.

Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά, και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε,μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο, γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.

Ἁγία Παρασκευὴ Κρήνης Μικρᾶς Ἀσίας Καστέλλο Χίος

Ο προσφυγικός Ναός της Αγίας Παρασκευής Καστέλλου κτίστηκε το 1936 με τον μόχθο και τον ιδρώτα των κατοίκων του ομώνυμου συνοικισμού και τους απανταχού Έλληνες πρόσφυγες από την Αγία Παρασκευή Κρήνης Μικράς Ασίας.

Εντός του Ναού φυλάσσεται η ιστορική και θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής, η οποία μεταφέρθηκε στη Χίο μαζί με άλλα σημαντικά εκκλησιαστικά κειμήλια από τους πρόσφυγες κατά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Ἡ ἐφέστιος εἰκόνα τοῦ ὁμώνυμου ναοῦ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς του Σχολαρίου τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης..

Η εφέστιος εικόνα του ομώνυμου ναού της Αγίας Παρασκευής του Σχολαρίου της Ανατολικής Θράκης, που την έφεραν το 1922 οι βάναυσα διωγμένοι από την πατρίδα τους πρόγονοί μας. Συντηρήθηκε πρόσφατα από τους απογόνους των Σχολαριωτών και φυλάσσεται στον ιερό ναό του Κάτω Σχολαρίου Θεσσαλονίκης.

πηγή
https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_756.html

– Καί μήπως ψέματα μοῦ εἶπε, ἀδελφέ μου, ἡ ἁγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μοῦ ἔδωσε; Μ᾽ἔκανε ἱερέα τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ!

ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ π. ΙΑΚΩΒΟ ΤΣΑΛΙΚΗ

 

«... Ὅλα τά παιδάκια πήγαιναν σχολεῖο μιά φορά τήν ἡμέρα. Τό Ἰακωβάκι πήγαινε δύο. Τό ἀγαποῦσε πολύ, γιατί τό σχολεῖο του στά πρῶτα χρόνια ἤτανε κι Ἐκκλησία, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Ἀργά τό ἀπόγευμα πήγαινε κι ἄναβε τά καντήλια. Πήγαινε μόνο του τό παιδί καί τοῦ ἄρεσε νά μένει μέχρι τό νύχτωμα. Προσευχότανε ὅσο ἤξερε κι ὅσο μποροῦσε. Ἔπειτα ἔπαιρνε τόν κατήφορο γιά τό σπίτι, ἀφήνοντας τό δάσος μέ τά πεῦκα.

Ἕνα ἀπόγευμα ὅμως, θά᾽ τανε τότε ὀκτώ-ἐννέα ἐτῶν, ἐκεῖ πού προευχότανε τοῦ ἐμφανίστηκε ὁλοζώντανη ἡ ἁγία Παρασκευή ὡς μοναχή, ὅπως ἤτανε στήν εἰκόνα. Τό παιδί τρόμαξε, τό ᾽βαλε στά πόδια κι ἔφτασε λαχανιασμένο στό σπίτι. Οὔτε γύρισε νά κοιτάξει πίσω ἀπό τόν φόβο του.

Ξαναπῆγε ἄλλη μέρα ν᾽ ἀνάψει τά καντήλια καί τοῦ ἐμφανίστηκε πάλι. Καί πάλι τρόμαξε. Ἔφυγε τρέχοντας τόν κατήφορο, μά ἡ Ἁγία βγῆκε ἀπό τό ναό, μίλησε γλυκά καί καθησύχασε τό παιδάκι. Αὐτό, τώρα, σταμάτησε νά τρέχει, γύρισε να δεῖ ποιός τοῦ μιλοῦσε. Ἡ Ἁγία τοῦ ἐξήγησε ποιά εἶναι, τοῦ ᾽πε νά μή φοβᾶται, καί τό Ἰακωβάκι ἀνέβηκε δειλά δειλά πάλι πρός τό ἐκκλησάκι. Ἔκατσε κοντά της καί τήν ἄκουσε προσεκτικά.

''Η Οθωμανίδα άλλαξε πίστη και βαπτίσθηκε χριστιανή, με τ' όνομα Παρασκευή και το παιδί της γιατρεύτηκε"...

Στο 114 φύλλο της εφημερίδας ΑΡΤΟΖΗΝΟΣ έχει δημοσιευθεί ομιλία του Σερβαίου ιστοριοδίφη κ. Νίκου Παπαγεωργίου, σε εκδήλωση που οργάνωσε ο Σύνδεσμος του χωριού μας στις 16 Αυγούστου 1997, κατά την οποία έγινε αποκάλυψη αναμνηστικής πλάκας στου "Παπά το Λιθάρι".

Αντιγράφουμε από την ομιλία το κείμενο που αναφέρεται στο Θαύμα της Αγίας Παρασκευής.

"...Με αισθήματα υπερηφάνειας και ευγνωμοσύνης συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ στου «Παπά το λιθά­ρι» για να εκπληρώσουμε με καθυ­στέρηση ένα μεγάλο χρέος. Συγκεντρωθήκαμε να τιμήσουμε κυρίως ένα προγονό μας, τον παπα-Γιώργη Δάρα για τη θρη­σκευτική και εθνική του προσφορά και ν' αποτίσουμε φόρο τιμής στους Σερβαίους αγωνιστές της Παλιγγενεσίας μας.

Πριν από λίγο έγινε αποκάλυψη της μαρμάρινης πλάκας που γρά­φει:

«ΤΟΠΟΣ ΕΠΙΚΛΗΣΕΩΣ ΑΝΩ­ΘΕΝ ΒΟΗΘΕΙΑΝ ΥΠΟ ΙΕΡΕΩΣ Γ. ΔΑΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΕΒΗΛΩΣΑΝΤΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥ ΚΑΤΑΚΤΗΤΟΥ (ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ) ΕΙΣΑΚΟΥΣΘΕΙΣΗΣ ΤΗΣ ΔΕΗΣΕΩΣ».

Θαῦμα Ἁγ.Παρασκευής:Οι γιατροὶ μοῦ εἶπαν πὼς δὲν ἔχει ξαναγίνει στὴν καριέρα τους καὶ οὔτε ὑπάρχει στὴ βιβλιογραφία!

Ήμουν στον 7ο μήνα κύησης όταν άρχισε να δακρύζει διαρκώς το δεξί μου μάτι. Ήταν πολύ ενοχλητικό και μου προκαλούσε ζάλη και εκνευρισμό η θολή όραση.

Χειρούργος οφθαλμίατρος μου είπε πως είναι ήπιο σύμπτωμα μιας πάθησης επικίνδυνης, με θεραπεία δύσκολη συνήθως χειρουργική. Απόφραξη δακρυϊκού σωλήνα. Προσπάθησε να κάνει διάνοιξη με καθετηριασμό έτσι ώστε να αποφύγω το χειρουργείο. Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Μου είπε να κάνω υπομονή να βάζω τοπική αντιβίωση και ότι πρέπει να χειρουργηθώ πριν πρηστεί και προχωρήσει η ζημιά. Οφθαλμίατρος δεύτερος με συμβούλεψε και αυτός ότι πρέπει να κάνω χειρουργείο οπωσδήποτε. Έτσι πηγα σε μεγάλη κλινική,να με δει ένας κορυφαίος χειρουργός που έχει κάνει εξειδίκευση σε θέματα δακρυϊκού σωλήνα.

Μετά από ενδελεχή έλεγχο μου είπε πως πρέπει να χειρουργηθώ γιατί αν δεν το κάνω είναι θέμα χρόνου η μόλυνση, πράγμα επικίνδυνο μιας και είναι κοντά στον εγκέφαλο. Συγκεκριμένα μου είπε πως είναι τσιμεντωμένο και δεν ανοίγει. Στο χειρουργείο θα έκανε παράκαμψη με ένα σωληνάκι απ” το δακρυϊκό πόρο ως τη μύτη και αυτό φυσικά σε συνεργασία με χειρούργο Ω.Ρ.Λ. Είναι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις μιας και δεν υπάρχει άλλη μόνιμη θεραπεία. Επίσης αν μου πρηστεί το μάτι έστω και λίγο θα πάρω αμέσως τηλέφωνο για να μου δώσει βαρειά αντιβίωση γιατί όπως είπαμε είναι πολύ επικίνδυνο. Άρχισα να ψάχνω και μέσω γνωστού έρχομαι σε επαφή με μια κυρία που είχε περάσει το ίδιο το 2008 κάνοντας χειρουργείο στον Ευαγγελισμό και στα δυο μάτια. Μου είπε και κείνη ακριβώς ότι και οι προηγούμενοι γιατροί. Εκείνης μάλιστα κινδύνεψε η ζωή της και ταλαιπωρήθηκε με επαναλαμβανόμενα χειρουργεία για ένα χρόνο.

Ήταν Παρασκευή βράδυ (19-4-2013) όταν μου είπε «σε παρακαλώ για να μην περάσεις όσα πέρασα και κινδυνέψεις, μόλις σου πρηστεί έστω και λίγο φύγε για εφημερεύων νοσοκομείο. Της απάντησα πως απόψε έχει ήδη ξεκινήσει να πρήζεται, πως φοβάμαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ήθελα να πάρω ούτε βαρειά αντιβίωση ούτε χειρουργείο με γενική αναισθησία να κάνω, μιας και πια είχα γεννήσει και θήλαζα το μικρό μου αγοράκι. Το πρόβλημα όμως ήταν πολύ έντονο. Είχα ήδη 4 μήνες δακρύρροια, μου προκαλούσε ζαλάδα, θολή όραση και δυσκολευόμουν να φροντίσω το παιδί μου. Επίσης όταν το θήλαζα σκουπιζόμουν με χαρτί συνέχεια για να μην πέφτει πάνω στο μικρό.

Γιατί, πάτερ, ἐνοχλεῖτε τὸν Κύριο, μὲ τὶς καθημερινὲς προσευχές σας, γιὰ τὸν ἀδελφὸ Συνέσιο;

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Στο Γεροντικό του Αγίου Όρους διαβάζουμε:

Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο Μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του -μετάνοιες και κομβοσχοίνια- που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήσει, για να σώσει την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχει επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέσει με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέει αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής [26 Ιουλίου] αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς στήν Μάνδρα Θερμοῦ τό 1918.Ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τήν θανατηφόρο γρίπη!

Το έτος, 1918 ξέσπασε επιδημία γρίπης, σε όλη την Ευρώπη, και σε όλη την Ελλάδα, η λεγόμενη “Ισπανική γρίπη”. Στην περιοχή δε του Θέρμου, η επιδημία γρίπης βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση.

Καθημερινά και για τρεις μήνες περίπου, οι θάνατοι από τη γρίπη, όπως βεβαιώνονται από τα βιβλία της Εκκλησίας, ανέρχονταν σε δυο – τρεις – τέσσερις – πέντε – έξι ακόμα και δώδεκα την ημέρα. Η κατάσταση ήταν τραγική.

Οι ομολογίες των ανθρώπων που έζησαν, συγκλονιστικές εμπειρίες.

Οι συγγενείς των νεκρών δεν τολμούσαν να συνοδεύσουν τους δικούς τους ανθρώπους, ούτε στην τελευταία τους κατοικία, επειδή η νόσος ήταν μεταδοτική.

Οι ιερείς της εποχής εκείνης το ομολογούσαν. Οι άνθρωποι γενικά ήταν πανικόβλητοι μπροστά στο μεγάλο κακό. Δεν υπήρχε τρόπος να την καταπολεμήσουν.

Έκαναν περιφορά της εικόνας, δεήσεις και έψαλαν το «Κύριε Ελέησον» για να σταματήσει το κακό!

Η μόνη τους ελπίδα, ο Θεός και η Αγία Παρασκευή. Έτσι οι ιερείς μαζί με τους κατοίκους, πήραν την απόφαση να κατεβάσουν την ίδια την εικόνα της Αγίας Παρασκευής στο Θέρμο και να την περιφέρουν στους δρόμους.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ Η «ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ»

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Δὲν εἴμαστε πλέον χριστιανικὸ κράτος. Τὰ ἔβαλε μὲ τὸν Θεὸ ὁ πρωθυπουργός

Μᾶς ἀξίωσε καὶ ἐφέτος ὁ Θεὸς νὰ τιμήσουμε τὴν μνήμη τῆς Ὁσιομάρτυρος Ἁγίας Παρασκευῆς καὶ νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὰ ἀσκητικὰ καὶ μαρτυρικά της κατορθώματα, σὲ μία πνευματικὰ δύσκολη ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἀπειλεῖται καὶ πάλι ἡ Χριστιανικὴ Πίστη, ἡ φίλη Ὀρθοδοξία.

Τότε, στὴν ἐποχὴ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας προσπαθοῦσαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν διάδοση καὶ ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ὡς ὁ νέος ἔφηβος τῆς ἱστορίας, μὲ τὴν πρωτοφανῆ θεϊκὴ δύναμη ποὺ διέθετε καὶ τὴν ἀξιωσύνη καὶ ἁγιωσύνη τῶν Χριστιανῶν, γκρέμισε τὸν παλαιὸ κόσμο τῆς πλάνης, τῆς κακίας, τοῦ μίσους, τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς καὶ ὁδήγησε τὴν ἀνθρωπότητα στὴν ἀληθινὴ Νέα Ἐποχή, στὴν Καινὴ Κτίση, τῆς ἀγάπης, τῆς συνδιαλλαγῆς, τῆς ἀρετῆς, τῆς συγχώρησης, τῆς ταπείνωσης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἁγιωσύνης, τῆς ἀληθινῆς θεογνωσίας. Ἡ πρὸ Χριστοῦ στείρα ἀνθρωπότητα γεννᾶ τώρα καὶ καρποφορεῖ πλῆθος, μυριάδες, ἁγίων ἀνθρώπων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν. Συντελεῖται μία ἀληθινὴ ἀλλαγὴ καὶ ἀναγέννηση στὴν ἠθικὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀξία τοῦ ὁποίου ἐξυψώνεται, τοῦ καθενὸς ἀνθρώπου, ὡς εἰκόνας καὶ ὁμοίωσης τοῦ Θεοῦ.

Σήμερα, τώρα, οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ψευδώνυμης «Νέας Ἐποχῆς», ὄχι τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τοῦ Ἀντιχρίστου, ἔχουν ἀνασυνταχθῆ ἐδῶ καὶ μερικοὺς αἰῶνες, ἰδιαίτερα στὴν σκοτεινὴ Δύση, στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν προέκτασή της, τὴν Ἀμερική, καὶ στὰ παρακλάδια τους, καὶ ἐπιχειροῦν τὴν ἀνατροπή, προσπαθοῦν νὰ πάρουν τὴν ρεβάνς. Νὰ γκρεμίσουν, νὰ ξεθεμελιώσουν, τὶς χριστιανικὲς ἀξίες, νὰ ἀποχριστιανίσουν τὸν κόσμο καὶ νὰ ὁδηγήσουν ξανά τοὺς ἀνθρώπους στὴν διαφθορὰ καὶ στὴν διαστροφή. Ἡ Δύση ἔχει ἤδη ἤδη ἀποχριστιανισθῆ, ξεψυχάει ἐκεῖ ἡ Χριστιανικὴ Πίστη. Οἱ ἐκεῖ ἀνάξιοι ἐκπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, στὸν Παπισμὸ καὶ στὸν Προτεσταντισμό, ὄχι μόνο δὲν ἀντιδροῦν καὶ δὲν ἀντιστέκονται, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες καὶ ἡ Ἁγία Παρασκευὴ στὴν καιρό τους, ἀλλὰ συνεργοῦν, συμμαχοῦν μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ καὶ ἔχουν ἤδη προχωρήσει πολὺ στὸ καταστροφικό τους ἔργο.

Μέρος πλέον αὐτῆς τῆς σκοτεινῆς, τῆς ἀντίχριστης, Δύσης καὶ ἡ πατρίδα μας ἀλλοιώνεται καὶ μεταλλάσσεται σὲ μία μεταχριστιανική, μεταευαγγελικὴ καὶ μεταπατερικὴ χώρα, μὲ συμφωνία, δυστυχῶς, τοῦ συνόλου τῶν πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἀρχόντων, μὲ ἐλάχιστες ἀσθενεῖς, ἀσθενέστατες, ἐξαιρέσεις. Δὲν θὰ ἀπαριθμήσω τοὺς κρίκους στὴν ἁλυσίδα τῶν κακῶν οὔτε θὰ διαζωγραφήσω τὸ ἠθικὸ καὶ πνευματικό μας κατάντημα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Ὅσοι ἀνησυχοῦμε ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ χτυποῦμε τὶς καμπάνες τοῦ κινδύνου γιὰ τὴν Πίστη καὶ γιὰ τὴν Πατρίδα μας, βλέπουμε τὶς φωτιὲς τοῦ κακοῦ νὰ γιγαντώνουν καὶ νὰ ἀπειλοῦν νὰ μᾶς κατακαύσουν[1].

Καταθρυμμάτισε Εἰκόνα τῆς Ἁγ.Παρασκευῆς ἀλλά πέθανε τήν ἑπόμενη ἡμέρα...

Πρόκειται γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Περικλέους Ἀργυρίου, ὁ ὁποῖος ἔλαβε χώρα στὸ χωριὸ Πράσινο ἤ Τύρνωβο τοῦ Νομοῦ Φλωρίνης. Τὸ ἱστορικὸ τοῦ θανάτου αὐτοῦ ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ὁ Ἀργυρίου διακήρυττε σὲ ὅλο τὸ χωριὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει θρησκεία, δὲν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ πιστεύει σὲ τίποτε. Σημειωτέον, ὅτι αὐτὸς παρέμεινε ἐπὶ ἀρκετὰ χρόνια στὴν Πολωνία, ὅπου εἶχε καταφύγει μετὰ τὴν συντριβὴ τοῦ συμμοριτοπολέμου καὶ ἐπανῆλθε κατόπιν στὸ χωριό του.

Κάποια στιγμὴ κλήθηκε ἀπὸ τὴν Ἐνοριακὴ Ἐπιτροπὴ νὰ κάνει ὁρισμένες ἐπισκευὲς στὴν στέγη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ χωριοῦ καὶ τοῦ συστήθηκε νὰ εἶναι προσεκτικός, διότι ἐντὸς αὐτοῦ ὑπῆρχαν Εἰκόνες μεγάλης ἀξίας, στὶς ὁποῖες προσερχόταν πλῆθος πιστῶν ἀπὸ ὅλη τὴν περιοχὴ καὶ προσευχόταν.

Ὁ ἄθεος ὅμως Ἀργυρίου τοὺς ἀπάντησε εἰρωνικά:

-Πιστεύετε στὰ χρωματισμένα σανίδια!…

Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ἄλλα παρόμοια ὁ Περικλῆς Ἀργυρίου ἐπιδόθηκε στὴν ἐργασία του. Κατάπληκτοι ὅμως οἱ συγχωριανοί του κατὰ τὸ μεσημέρι διαπίστωσαν, ὅτι αὐτὸς ἔσπασε τὴν θαυματουργὴ Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, ἡ ὁποία βρισκόταν ἐντὸς τοῦ Ναοῦ! Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξόργισε τοὺς φιλόθρησκους κατοίκους τοῦ Πρασίνου καὶ ὅλοι κατηγοροῦσαν τὸν ἱερόσυλο.

Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, ὁ Ἀργυρίου πῆγε γιὰ νὰ συναντήσει ὁμάδα συγχωριανῶν του, γιὰ νὰ μεταβεῖ σὲ νέα ἐργασία. Ὅταν ἄρχισε νὰ συνομιλεῖ μαζί τους, εἶπε σὲ μία στιγμή:

-Παιδιά, ἐγὼ θὰ πεθάνω σήμερα!

Μία διαφορετική ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς

Η Αγία Παρασκευή και δίπλα ο Άγιος Ερμόλαος. Εορτάζουν και οι δύο σήμερα...

Εδώ μια διαφορετική απεικόνιση της Αγίας Παρασκευής...

Στο αριστερό χέρι κρατά το κεφάλι της και αναγράφει:

Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ Ἁγία Παρασκευή μέσα ἀπό τό Ἀπολυτίκιό της

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Γνωστός, στοὺς περισσοτέρους, ὁ βίος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς καὶ θαυμαστὴ ἡ πολιτεία της. Ἐνήθλησε στερρῶς καὶ κέρδισε ἐπαξίως τὸν στέφανο τῆς θείας δόξης, αὐτὸν ποὺ ἀποδίδει ὁ Κύριος σ’ ὅλους ὅσοι ἀγωνίστηκαν «τὸν ἀγῶνα τὸν καλόν» καὶ ὁλοκλήρωσαν μὲ ἐπιτυχία τὴν πορεία των (Τιμ. Β’, δ’ 5-8).

Ἔτσι, λοιπόν, ὁ ὑμνογράφος, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα δὲν γνωρίζομε, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς Ἁγίας, συνέθεσε τὸ Ἀπολυτίκιό της, πλούσιο σὲ ἔκφραση καὶ βαθὺ σὲ θεολογικὸ περιεχόμενο. Ἀξίζει, θεωροῦμε, νὰ τὸ προσεγγίσωμε καὶ νὰ προσπαθήσωμε νὰ τὸ κατανοήσωμε, δεδομένου ὅτι πρόκειται, κατὰ κοινὴ ὁμολογία, γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολώτερα Ἀπολυτίκια. Ὅσο περισσότερο, ὅμως, ἐμβαθύνει κανεὶς στὴν ὑπέροχη γλῶσσα του καὶ διεισδύει στὰ πυκνά του νοήματα, τόσο μεγαλύτερη ὠφέλεια ἀποκομίζει καὶ ὁ ἴδιος καὶ ἔτσι ὁδηγεῖται καλύτερα στὴν μίμηση τοῦ Ἁγίου, ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι ὁ τελικὸς στόχος κάθε πιστοῦ Χριστιανοῦ.

Παραθέτομε, στὴν συνέχεια, τὸ Ἀπολυτίκιο, τοποθετῶντας τὰ κόμματα ὄχι μὲ βάση τὶς παύσεις, κατὰ τὸ ψάλσιμο, ἀλλὰ μὲ βάση τὸ νόημα. Νὰ διευκρινίσωμε, ἐπίσης, ὅτι ἡ ἀπόπειρά μας στοχεύει ὄχι στὴν πιστὴ ἀπόδοση, ἀλλὰ στὴν ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ Ἀπολυτικίου, γιὰ τὴν ὁποία λάβαμε φυσικὰ ὑπ’ ὄψιν καὶ ἀντίστοιχες ἑρμηνευτικὲς προσπάθειες.

«Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον ἐργασαμένη, φερώνυμε,

τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ ἀθληφόρε·

ὅθεν προχέεις ἰάματα καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.»

Κατὰ τὸν ὑμνογράφο, ἡ Παρασκευή, ποὺ τὸ ὄνομά της σημαίνει προετοιμασία, δὲν ἔκανε τίποτε ἄλλο στὴν ἐπίγεια ζωή της ἀπὸ τὸ νὰ προετοιμάζῃ τὸν ἑαυτό της γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία.

Λέει, λοιπόν, ὅτι ἡ Ἁγία ἐργάστηκε μὲ ζῆλο («σπουδή») ἀντάξιο τοῦ ὀνόματός της («τῇ κλήσει κατάλληλον»), ὅπως δηλώνει καὶ ἡ κλητικὴ προσφώνηση -«φερώνυμε» -, ποὺ χρησιμοποιεῖται ἀντὶ τοῦ ὀνόματός της! Εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ ὑμνογράφος χειρίζεται τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ τρόπο κατάλληλο, μὲ τοὺς συνδυασμοὺς λέξεων καὶ μὲ τὴν εὐελιξία ποὺ τοῦ προσφέρει ἡ δομή της, ὥστε νὰ ἀποδώσῃ τὰ ἀντίστοιχα θεολογικὰ νοήματα.

Σπάνια ἀπεικόνιση σέ φορητή εἰκόνα τῶν δύο ἁγίων μέ τό ὄνομα Παρασκευή

Πολύ σπάνια απεικόνιση σε φορητή εικόνα του 1846 από τον Αγιορείτη ιερομόναχο Αγάπιο, μαζί των δύο αγίων Παρασκευή της Επιβατινής και Αγίας Οσιομάρτυρος Παρασκευής, που βρίσκεται στον Ναό Αγίας Παρασκευής Θεολόγου στην νήσο Θάσο στην κωμόπολη Θεολόγος.

Ο ναός κτίστηκε το 1833 και πανηγυρίζει στη μνήμη των δύο αγίων στις 26 Ιουλίου και 14 Οκτωβρίου.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/10/blog-post_33.html

Ὁ μοναχός πού παρακαλοῦσε τήν Ἁγία Παρασκευή νά ἀφαιρέσει ἐκεῖνο πού εἶναι ἐμπόδιο στήν ψυχική του σωτηρία;».

Στο Γεροντικό του Αγίου Όρους διαβάζουμε:«Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του — μετάνοιες και κομβοσχοίνια — που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήση, για να σώση την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχη επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέση με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέη αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Από τότε έκανε πολλές προσπάθειες, για να καθαρίση τη φωνή του, αλλά βελτίωση και θεραπεία δεν υπήρχε, απεναντίας όσο πήγαινε και χειροτέρευε η βραχνάδα στη φωνή του.

Επειδή ήταν καλός μουσικός και περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ο ίδιος κι όλοι οι αδελφοί της Μονής αυτής, αλλά και όλοι οι πατέρες που τον γνώριζαν σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος.

Ὁ ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης καί τό θαῦμα τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς!

Στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών, όπου ζούσε ο άγιος Πατήρ, υπάρχει ένα παρεκκλήσιο της αγίας Παρασκευής, στους πρόποδες του βουνού. Επειδή η περιοχή έχει πολλά παρεκκλήσια, όπου έγιναν πολλά θαύματα, ο παππούλης μάς έλεγε ότι ο τόπος αυτός είναι ένα δεύτερο Άγιον Όρος!

Κάποτε λοιπόν μας διηγήθηκε:

" Στους πρόποδες του βουνού ( Μπέλες), υπάρχει ένα πολύ παλιό εκκλησάκι της αγίας Παρασκευής. Πήραμε άδεια από την αρχαιολογική υπηρεσία για να το επισκευάσουμε και χρειάστηκε να αφαιρεθεί η παλιά στέγη του ναού. Πλησίαζε η γιορτή της αγίας και σκεφτόμουν πώς θα κάνουμε την θεία λειτουργία χωρίς την οροφή, διότι είχε πολλή ζέστη. Για μένα είχαν τοποθετήσει μια μικρή τέντα, στο ιερό. Τότε είπα: Αγία Παρασκευή πώς θα σταθούν οι ηλικιωμένες γυναίκες μέσα στον ήλιο; Σε παρακαλώ κάνε το θαύμα σου!

Διδάγματα ἀπό τήν Ἁγία Παρθενομάρτυρα Παρασκευή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 25-7-2020

Διδάγματα ἀπό τήν Ἁγία Παρθενομάρτυρα Παρασκευή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 25-7-2020

Ἡ πέτρα πού ἔβαλε τό χέρι της ἡ Ἁγία Παρασκευή νά τήν ἀποκεφαλίσουν ἔκανε βαθούλωμα. Βρίσκεται στό καναλάκι Πρεβέζης δίπλα στόν τάφο της .Μεγάλη ἡ χάρη σου Ἁγία τοῦ Θεοῦ!!

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/07/blog-post_485.html

Εἶμαι ἡ ἁγία Παρασκευή.

""....Μικρό παιδάκι έφευγε από το χωριό του και πήγαινε σ' ένα εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο χωριό του και έκανε όλη νύχτα μετάνοιες, όπως είχε διδαχθεί από την μάνα του.Και, κάποια μέρα, όπως βγήκε, είδε την Αγία μαυροφορεμένη, να στέκεται κάτω από ένα δένδρο και του φώναξε: -Ελα Ιάκωβε, παιδί μου , έλα.Ελα να σου πω ό, τι θέλεις , να μου το ζητήσεις.ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, η σπιτονοικοκυρά εδώ του σπιτιού μου, που έρχεσαι , που το καθαρίζεις, που το συντηρείς, έλα να μου ζητήσεις ό,τι θέλεις.Κι εκείνος της είπε : - Θα ρωτήσω την μητέρα μου, εγώ δεν ξέρω, μικρό παιδί είμαι.Πήγε στη μητέρα του και εκείνη τον συμβούλευσε να της ζητήσει να του πει την τύχη του. Κι έτσι έγινε και η Αγία του απάντησε:

π. Δημητρίου Μπόκου - Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

 Ήταν ένας νέος άνθρωπος η αγία Παρασκευή. Με όλες τις προοπτικές για μια ωραία ζωή. Για να τη ζήσει όπως ήθελε. Να κάνει τη ζωή της, όπως λέμε. 

1. Η επιλογή της 

Μα η αγία Παρασκευή δεν βρέθηκε καθόλου σε δίλημμα, όταν τής ζητήθηκε να διαλέξει ανάμεσα στον Χριστό και τη ζωή της. 

Αν και ήταν μια πολύ νεαρή κοπέλα, με τα όνειρα όλα μπροστά της, αλλά και με όλες τις δυνατότητες να τα πετύχει, δεν είχε καθόλου πρόβλημα να θυσιάσει τα πάντα, παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Είχε ήδη ευθυγραμμίσει τη ζωή της με το θέλημα του Χριστού. 

Νόημα της ζωής της, για να είναι αληθινή, έκαμε τον Χριστό (Ιω. 14, 6). Χωρίς αυτόν δεν ήθελε να ζήσει. 

Γι’ αυτό και προτίμησε το μαρτύριο με ολοπρόθυμη διάθεση, απ’ το να ζει ανοημάτιστα, μια ά-χριστη (χωρίς Χριστό) και συνεπώς άχρηστη ζωή. 

 

Είναι η βασική της διαφορά με μάς, τους σημερινούς Χριστιανούς. Που δεν καλούμαστε φυσικά να μαρτυρήσουμε. Δεν μας οδηγούν ενώπιον βασιλέων και ηγεμόνων, δεν μας τραβολογούν «εις συνέδρια και εις συναγωγάς» (Μαρκ. 13, 9). Υπάρχουν βέβαια Χριστιανοί, σε άλλες χώρες, που και σήμερα δίνουν τη μαρτυρία τους ενώπιον βασιλέων και ηγεμόνων, βασανίζονται το ίδιο σκληρά με τους παλιούς μάρτυρες και σφραγίζουν με το αίμα τους τη μαρτυρία τους για τον Χριστό. 

 

Εμείς όμως σήμερα εδώ ζούμε σε μια εντελώς άλλη διάσταση. Δεν καλούμαστε όπως εκείνοι να μαρτυρήσουμε. Και ευτυχώς, γιατί η διάθεση που μας χαρακτηρίζει είναι η άρνηση του μαρτυρίου. Και σ’ αυτό διαφέρουμε καίρια απ’ την αγία Παρασκευή και όλους τους μάρτυρες και τους αγίους. Για ποια όμως άρνηση του μαρτυρίου μιλάμε; Ποιο είναι αυτό το μαρτύριο; 

 

2. Η ψεύτικη ζωή 

 

«Δεν θα γίνω οσιομάρτυρας», είπε μια νεαρή κοπέλα, της εποχής μας αυτή. Εννοούσε πως δεν το ’χε σκοπό να κάτσει να σκάσει υπομένοντας ένα σύζυγο, με τον οποίο πλέον δεν μπορούσε, η και ίσως να μην ήθελε, να τα βρει. Τόσες άλλες ευκαιρίες έχει πλέον η ζωή! Γιατί να μην προτιμήσει και αυτή να κάνει τη ζωή της, αντί να τη χαραμίσει; Ο σημερινός Χριστιανός ζωή θεωρεί ό,τι και ο κόσμος, που δεν έχει φρόνημα Θεού.