Δὲν μποροῦσα νὰ τοὺς πῶ Χριστὸς Ἀνέστη, δὲν τὸ δεχόταν ἡ ψυχή τους!

Μια Πασχαλιά ανεβήκαμε οικογενειακώς να του πούμε το Χριστός Ανέστη. Ήταν η ώρα εντεκάμιση το πρωί. Μπαίνουμε μέσα,

– Χριστός Ανέστη.

– Πάτερ, Αληθώς Ανέστη, χαρούμενοι εμείς.

Αυτήν την ώρα ήρθαν κάποιοι άλλοι. Βγαίνουμε έξω από το κελάκι του και τους λέει,

– Καλημέρα σας.

Μου έκανε εντύπωση αυτό το πράγμα, τους χαιρέτισε με τον καθιερωμένο χαιρετισμό. Τους μίλησε, δεν ξέρω τι είπανε, φύγανε οι άνθρωποι. Εμένα, μου σφηνώθηκε ο λογισμός, το ξέχασε το Χριστός Ανέστη ο Γέροντας κιόλας;

Μας φωνάζει:

– Ελάτε μέσα. Βρε κουτό, τι σκέψεις είναι αυτές που κάνεις; Δεν μπορούσα να τους πω Χριστός Ανέστη, δεν το δεχόταν η ψυχή τους. Καταλαβαίνεις μωρέ;

Και άρχισε να κλαίει. Έβλεπε τις ταλαιπωρημένες ψυχές, τις μη δεκτικές να χαρούν αυτή τη χαρά της Αναστάσεως. Το σεβότανε.

Ωραία συμπεριφορά. Για μένα ήταν, το μάθημα. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ. Εμείς τι λέμε; Εμείς θα το πούμε κι ας πέσει κάτω.

“Τώρα παπα-Λευτέρη, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν!" »

«Ο γέρων Πορφύριος ἀγάπησε πολύ καί συνδέθηκε ἄρρηκτα μέ τόν παπα-Λευτέρη τόν Καψωμένο ἀπό τότε μέχρι τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος τόν κάλεσε κοντά Του.

Μάλιστα τήν ὥρα κατά τήν ὁποία στα Χανιά γινόταν ἡ κηδεία τοῦ παπα-Λευτέρη, ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ παπα-Λευτέρη, Κοσμήτορας κατόπιν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μή μπορώντας νά κατεβῆ στα Χανιά, κάθονταν μαζί μέ τό γέρο-Πορφύριο στο κελλί του καί ἄκουγε τό γέροντα νά τοῦ περιγρά- φη λεπτό προς λεπτό τά συμβαίνοντα στόν Ἅγιο Κωνσταντίνο Νέας-Χώρας, τούς λόγους, τήν ἀκολουθία, τίς ἐκδηλώσεις τοῦ κόσμου.

Ὅταν πιά τελείωσε ἡ ταφή στόν ἅγιο Λουκᾶ Χανίων, ὁ γέρων Πορφύριος σηκώθηκε ὄρθιος, σταυροκοπήθηκε καί εἶπε: “Τώρα παπα-Λευτέρη, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν!" »

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/03/blog-post_80.html

Ὁ Σταυρός τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Ο Σταυρός του Αγίου Πορφυρίου που εδώρησε στην μακαριστή κ.Αθηνά Σιδέρη που ήταν πνευματικό παιδί του Αγίου Πορφυρίου...
Ο Σταυρός έως σήμερα συνεχίζει να κάνει θαύματα και φυλάσσεται στο
ησυχαστήριο των Οσίου Αββακούμ και Αγίου Νικολάου- Φτερικούδι Κύπρου

https://proskynitis.blogspot.com/2023/12/blog-post_20.html

Ὁ «ἐνοχλητικός» Ἅγιος Πορφύριος

Ο «ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΌΣ » ΆΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Ό γιός ενός ιερέα ήταν φοιτητής καί δυσκολεύονταν νά περάσει δύο μαθήματα. Δηλαδή δέν δυσκολεύονταν ακριβώς αλλά ό καθηγητής πού είχε τά μαθήματα τού είπε ότι δέν πρόκειται νά τόν περάσει ποτέ. Δέν τού άρεσε ή φάτσα του καί τό ότι ήταν παπαδοπαίδι μέ όλα τά.. αγιωτικά του.

Αυτό τόν εκνεύριζε αφαντάστατα καί μιλούσε μέ σκαιό τρόπο στό νεαρό άνδρα ή τόν έβριζε. Πήγε καί ό πατέρας του ό παπάς καί παρακάλεσε αλλά δίχως αποτέλεσμα.

Τρία χρόνια κρατούσε αυτή ή ιστορία. Ό ιερέας είπε τό πρόβλημα στόν Γέροντά του στό Άγιον Όρος.

Μετά από λίγο καιρό ό Γέροντας κάλεσε τόν ιερέα πατέρα του φοιτητή καί τού είπε:

Ὁ ὑποτακτικός καί ἡ ροδιά...

Είχε έρθει ο Άγιος Πορφύριος επίσκεψη από την Αθήνα στα Καυσοκαλύβια.Βγήκαν οι μοναχοί να του υποδεχθούν γεμάτοι χαρά.Όπως τον πλησίαζαν λέει ο Άγιος προς ένα μοναχό:

«Αυτή η ροδιά γιατί είναι τόσο χάλια; Δεν βλέπεις ότι θα ξεραθεί;»«Δεν την είδα γέροντα…» απάντησε ο υποτακτικός.Τότε ο Άγιος Πορφύριος τον κοίταξε λέγοντας:

Ὅσιος Πορφύριος:Ἕνας εὔκολος τρόπος γιά νά ζήσεις τόν Παράδεισο ἀπό αὐτή τή ζωή

https://enromiosini.gr/arthrografia/osios-porfyrios-enas-eykolos/

Ἡ ὠφέλεια τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

86. Ἡ ὠφέλεια τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 16-3-2019

«Τό Σάββατον διά τόν ἄνθρωπον ἔγινε καί οὐχ ὁ ἄνθρωπος διά τό Σάββατον»[1], εἶπε ὁ Κύριος εἰς τούς φθονερούς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ἔμεναν κολλημένοι στόν τύπο, στό γράμμα τοῦ νόμου καί δέν φρόντιζαν νά καλλιεργήσουν καί νά ἐπιτύχουν μία ζωντανή σχέση μέ τόν ζῶντα Θεόν. Ὁ Κύριος θέλει νά κοπιάζουμε, νά κάνουμε τίς προσευχές μας καί ὅλα τά λεγόμενα θρησκευτικά καί πνευματικά μας «καθήκοντα», ὄχι γιά νά τηρήσουμε κάποιον τύπο καί νά ἐκπληρώσουμε κάποιες ὑποχρεώσεις καί ἔτσι νά νιώσουμε μία ψυχολογική ἀνακούφιση, ἀλλά θέλει νά ἀναπτύξουμε μία ζωντανή πνευματική σχέση μαζί Του. Γιατί εἶναι πρόσωπο καί ἐμεῖς εἴμαστε πρόσωπα καί θέλει νά συνομιλοῦμε καί νά ἔχουμε μεταξύ μας ἀγάπη καί κοινωνία πραγματική.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός μᾶς δίδαξε μέ τήν ὅλη Του τή ζωή πῶς πρέπει νά συμπεριφερόμαστε. Μᾶς μίλησε γιά τήν προσευχή καί μᾶς δίδαξε νά ἀγαπήσουμε τήν προσευχή καί μάλιστα τήν νυχτερινή προσευχή. Μᾶς δίδαξε νά ἀγαποῦμε τόν σωματικό κόπο, τήν κακοπάθεια, ἡ ὁποία ταπεινώνει τό σῶμα καί συν-ταπεινώνει καί τήν ψυχή.

«Νά διαλέγετε», ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «τήν κούραση τήν σωματική. Νά τό ἐπιδιώκετε, γιά νά γυμνάζετε σῶμα καί ψυχή. Ἡ ζωή μας ἐξαρτᾶται ἀπό τό θέλημά μας. Ὅ,τι θέλουμε κι ὅπως τό θέλουμε μποροῦμε νά τό ζήσουμε. Αὐτός πού κάνει κόπο γιά τόν Χριστό μεγαλύτερο -κι αὐτό γίνεται βέβαια ἀπό θεῖο ἔρωτα- προσελκύει περισσότερη Χάρη»[2]. Καί τώρα, ἀδελφοί μου, πού κοπιάζουμε λίγο στήν νηστεία, λίγο στήν προσευχή περισσότερο, ὅλο αὐτό μᾶς δίνει μεγάλη Χάρη καί μεγάλο μισθό ἀπό τόν Θεό.

«Κι ὅταν λέμε κόπο», λέει κι ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «ἐννοοῦμε, ἐκτός τῶν ἄλλων, καί τήν προσευχή τῆς νυκτός. Πολύ ὠφελεῖ νά σηκώνεστε τήν νύκτα γιά προσευχή. Καλύτερη εἶναι ἡ προσευχή τῆς νύκτας. Ἀκοῦμε καί τόν -προφήτη- Ἡσαΐα νά λέγει: «Ἐκ νυκτός ὀρθρίζει τό πνεῦμά μου πρὸς σε ὁ Θεός»[3]. Καί τόν Δαυίδ: «ἠγρύπνησα καί ἐγενόμην ὡς στρουθίον μονάζον ἐπί δώματος»[4]…. «Τό πρωῒ εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου…». Τό πρωί εἰσακούσῃ τῆς φωνῆς μου, τό πρωί παραστήσομαί σοι καί ἐπόψει με…»[5]»[6]. Πολύ πρωί, ἀξημέρωτα ἀκόμα, πρίν φανεῖ τό φῶς τῆς ἡμέρας, ὁ Δαυίδ δοξολογοῦσε, ὑμνολογοῦσε τόν Θεό κι ἔκλαιγε τίς ἁμαρτίες του.

«Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου πρός σέ ὀρθρίζω»[7]. Πόσο ὡραῖα τά λέει ὁ Δαυίδ! Δέν τά λέει, τά ζεῖ, τά χαίρεται. Ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τό Ἅγιον Πνεῦμα»[8]. Βλέπουμε καί τόν ἴδιο τόν Κύριο, ὅπως μᾶς λέει τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, νά διανυκτερεύει πολλές φορές στήν προσευχή, δηλαδή νά περνᾶ ὅλη τήν νύκτα προσευχόμενος.

Κι ἕνας σημερινός Γέροντας εἶπε μιά μέρα σέ μιά πνευματική του κόρη: νά προσεύχεσαι γι' αὐτόν μυστικά

Κι ένας σημερινός Γεροντας (ο άγιος Πορφύριος) είπε μια μέρα σε μια πνευματική του κόρη:

- Έλα κοντά μου να σου πω να μυστικό. Αυτο αν εφαρμόσεις θα δεις τον άντρα σου να έρχεται και να σε αναζητά, όπου είσαι, χωρίς να ξέρει γιατί, και θα απορεί κι ο ίδιος. Το μυστικό ειναι τούτο:

Να προσεύχεσαι γι' αυτόν μυστικά. Έτσι μυστικά θα πηγαίνει η αγάπη σου και θα τον καλεί. Μη του λες την λέξη σ' αγαπώ, αλλά προπάντων μην απαιτείς να σου τη λέει. Η αγάπη δεν ζητείται, μα γεννιέται. Η αγάπη δεν λέγεται, εμπνέεται. Να τυλίγεις τον αγαπημένο σου με θαλπωρή μυστικά, δια της προσευχής.

Ἡ μελέτη τῶν θείων λόγων μᾶς ἁγιάζει, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

84. Ἡ μελέτη τῶν θείων λόγων μᾶς ἁγιάζει, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 14-3-2019

«Μακάριος ἀνήρ ὅς εὗρεν σοφίαν,»[1] ἀκούσαμε προηγουμένως στό ἀνάγνωσμα τῶν Παροιμιῶν. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος βρῆκε σοφία καί ἡ σοφία. Καί ἡ σοφία ἡ ἀληθινή εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Υἱός καί Λόγος, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἐνυπόστατος Σοφία. Καί Αὐτός ἦρθε εἰς τήν γῆ, πῆρε τήν ἀνθρώπινη φύση μας καί μᾶς δίδαξε μέ τά θεῖα Του λόγια ἀλλά καί μέ τήν ἁγία Του ζωή. Καί ὁ χριστιανός θά πρέπει νά ἐντρυφᾶ εἰς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί νά ἐγκολπώνεται τά θεῖα του διδάγματα.

«Νά ἐντρυφᾶτε στίς γραφές», ἔλεγε ὁ ὅσιος Πορφύριος, «ν' ἀγαπήσετε τή μελέτη. Ἐγώ, ὅσο ἀκούω τό Ψαλτήρι καί τούς Κανόνες, τόσο δέν τά χορταίνω». Ὁ Ὅσιος πάρα πολύ ἀγαποῦσε τούς Κανόνες τῶν Ἁγίων ἀλλά καί τήν Παρακλητική καί τό Ψαλτήρι καί τήν Παλαιά Διαθήκη. Ἐντρυφοῦσε εἰς αὐτά. «Εἶναι τόσο πραγματικά», ἔλεγε, «κι ἑλκυστικά, πού δέν ἔχουν χορτασμό». Γιατί δέν εἶναι ἁπλά λόγια, ἀλλά ἔχουν μέσα τους τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. «Νά διαβάζετε», ἔλεγε, «καθαρά, μία-μία τίς λέξεις. Νά τίς λέτε καί νά τίς ἀκοῦτε κιόλας. Αὐτό πολύ βοηθάει. Κι ὅπου βλέπετε καί ὑπάρχει πολύ οὐσία, νά τό ξαναδιαβάζετε, γιά νά τό καταλάβετε καλύτερα»[2]. Ἤθελε ὁ Ὅσιος, δηλαδή, τά πνευματικά του παιδιά, καί τό ἴδιο παρακινεῖ καί σέ μᾶς, νά ἐμβαθύνουμε στά νοήματα αὐτῶν πού μελετοῦμε καί διαβάζουμε ἤ πού ἀκοῦμε στήν ἐκκλησία.

«Ἐγώ τί νά σᾶς πῶ! Τ' ἀκούω μέ δίψα ξανά καί ξανά. Γλυκαίνουν τήν ψυχή. Αὐτό ἔχει ἔννοια. Ἐφόσον λοιπόν θά ὀρέγεσθε, ἐφόσον θά διαβάζετε, ἐφόσον θ' ἀκούετε στήν ἐκκλησία τά λόγια τῶν Μηναίων, τοῦ Ψαλτηρίου κι ὅλων τῶν βιβλίων τῆς Ἐκκλησίας μας, θά τά αἰσθάνεστε, ὅταν κτυπάει τό σήμαντρο, ἀμέσως θά τρέχετε νά ἀκούσετε τό «Ἐξεγερθέντες τοῦ ὕπνου προσπίπτομέν Σοι, Ἀγαθέ», μέ ἀγάπη καί μέ λαχτάρα.

Ὅσιος Πορφύριος-Ἡ ὅραση τῆς ἀγάπης

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Η ΟΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Γιὰ τὸν ὅσιο Πορφύριο μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ τοῦτο: Ἐκπυρωθεὶς ἀπὸ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸ ἄστεκτον πῦρ, ἔγινε γιὰ μᾶς ζωτικὴ δύναμις.

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐμπειρία ὅλων, ὅσοι τὸν γνωρίσαμε, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν γνωρίσουν κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωή του. Ἦταν, καὶ εἶναι ἀκόμη, ἡ παράκλησις τοῦ κόσμου. Ἔχοντας τὴν ἁγία εὐαισθησία τῶν Ἁγίων, εἶχε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἕνα ἰδιαίτερο χάρισμα: νὰ βλέπει. Κι ὅταν δυσκολευόταν νὰ βλέπει στὸ φυσικὸ φῶς, εἶχε τὸ χάρισμα νὰ βλέπει ὅσα συνέβαιναν μακριὰ ἢ κοντά, σὰν μέσα σὲ μιὰ ἀχτίδα φωτός.

Οἱ έμπειρίες ποὺ μοῦ χάρισε ὁ Θεὸς κοντά του εἶναι θαυμαστές. Ὅμως ὁ ἴδιος δὲν θεωροῦσε τὰ θαυμαστὰ σημεῖα ὡς τεκμήρια ἁγιότητας. Ἐκεῖνο ποὺ ἦταν ἀναμφισβήτητα τεκμήριο ἁγιότητας ἦταν ὅτι οἱ παρεμβάσεις του ἔσωζαν ἀνθρώπους. Ἐξίσου ἀδιαμφισβήτητο τεκμήριο ἦταν καὶ ἡ σωστικὴ καὶ ζωντανὴ παρουσία του μετὰ τὴν ὁσία του κοίμηση.

Ἀναφέρω μόνο ἐνδεικτικά αὐτὸ ποὺ μοῦ συνέβη ἕνα χρόνο περίπου μετὰ τὴν κοίμησή του. Ἦταν ἕνα τηλεφώνημα. Καλοῦσα ἐπανειλημμένως τὴν γερόντισσα τῆς μονῆς στὸν Ὠρωπό, γιὰ ἕνα θέμα ποὺ ἀφοροῦσε καὶ στὴ δική μας μονή. Κάποια στιγμή, τὸ τηλέφωνο ἀπάντησε, κι ἄκουσα στὴν ἄλλη γραμμή, άπότομη, ὡς συνήθως, τὴν φωνὴ τοῦ γέροντος: “Ἐμπρός, ἔλα.” Στὴν ἀρχὴ δὲν κατάλαβα τί συνέβαινε, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο συνεχίζει, “Ἔλα, ἐγὼ εἶμαι, ὁ Πορφύριος.” Τοῦ εἶπα, ὅταν συνῆλθα, “Γέροντα, δὲν ἔχεις φύγει πρὸς τὴν ἄλλη ζωή;” Μοῦ λέει “Ναί. Ἀλλὰ ἐφόσον θέλεις ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, καὶ ἡ γερόντισσα ἀπουσιάζει, ὁ Θεὸς παραχώρησε νὰ σοῦ ἀπαντήσω.”

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὁ Οἰκουμενισμός καί ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα μέ τούς αἱρετικούς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ Ἀγρυπνία ο Ἅγιος Πορφύριος, ὁ Οἰκουμενισμός καί ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα μέ τούς αἱρετικούς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορειτου,  2-12-2022

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: "Πέστε το στὴν Παναγία μας"

«Αὐτὰ ποὺ θέλετε νὰ πεῖτε στὰ παιδιά σας, νὰ τὰ λέτε μὲ τὴν προσευχή σας.Τὰ παιδιὰ δὲν ἀκοῦν μὲ τὰ αὐτιά, μόνο ὅταν ἔρχεται ἡ Θεία Χάρις ποὺ τὰ φωτίζει, τότε ἀκοῦνε αὐτὰ ποὺ θέλουμε νὰ τοὺς ποῦμε. Ὅταν θέλετε νὰ πεῖτε κάτι στὰ παιδιά σας, πέστε τὸ στὴν Παναγία κι αὐτὴ θὰ ἐνεργήσει.Ἡ προσευχὴ σᾶς αὐτὴ θὰ γίνει ζωογόνος πνοή, πνευματικὸ χάδι, ποὺ χαϊδεύει, ἀγκαλιάζει, ἕλκει τὰ παιδιά…»

Περιγραφή γιά τόν Ἄγιο Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη.

Βρῆκα τόν Γέροντα, μιά μέρα, νά εἶναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του καί νάχῃ πάνω ἀπό τίς κουβέρτες, πού τόν σκέπαζαν, ἕνα παλιό τρύπιο κιλίμι. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση και᾿ ὁ Γέροντας τό κατάλαβε, χωρίς νά τοῦ πῶ τίποτε γι' αὐτό. Μοῦ λέει: "Βλέπεις αὐτό τό παλιό κιλίμι καί ἀναρωτιέσαι, γιατί τό ἔχω ρίξει ἐπάνω μου; Τό κιλίμι αὐτό, πού λές, τό ἀγαπῶ πολύ, γιατί ἔχει μεγάλη ιστορία. Τό χάρισε στόν Γέροντά μου ἡ γιαγιά του, ἀπό τά προικιά της κι' ὁ Γέροντας τό χάρισε σε μένα, σάν εὐλογία, ὅταν ἤμουν νέος ὑποτακτικός του. Από τότε δέν τό ἀποχωρίσθηκα.

ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ἉγίουΠορφυρίου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

  ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ἉγίουΠορφυρίου

Ο Άγιος Πορφύριος θα σας πω- όχι δικά μου- έλεγε ότι πίσω από όλα τα λεγόμενα ψυχολογικά κρύβονται δαιμόνια έλεγε- κρύβονται πονηρά πνεύματα, από όλες τις ψυχικές νόσους. Άλλο μια διαταραχή στον εγκέφαλο η οποία έχει και κάποια συμπτώματα, άλλο αυτό εκεί πρέπει ο άνθρωπος να πάρει φάρμακα, για να διορθωθεί κάτι που λείπει, μπορεί να λείπει μια ουσία στον εγκέφαλο, αλλά η κύρια αιτία, σε όλα αυτά τα λεγόμενα ψυχολογικά, έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, είναι ο εγωισμός, η υπερηφάνεια- έτσι δηλαδή δαίμονες, επειδή πίσω από κάθε πάθος κρύβονται οι αντίστοιχοι δαίμονες. Ο άνθρωπος δηλαδή εκούσια με την θέληση του υποκύπτει σε αυτό το πονηρό πνεύμα, της υπερηφάνειας κλπ, οπότε μετά τι κάνει ο διάβολος μετά, του παίρνει αυτή την δύναμη της ψυχής, λέει ο Άγιος Πορφύριος.

Ξέρετε όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια δύναμη ένα ψυχικό δυναμικό θα το λέγαμε έτσι και μπορούμε να το διοχετεύσουμε όπου θέλουμε εμείς, κανονικά πρέπει να το διοχετεύσουμε στο Θεό, να κινηθούμε προς τον Θεό με όλη μας την ψυχική δύναμη ότι έχουμε, την προαίρεση μας, την βούληση μας, τη θέληση μας. Ο διάβολος λέει όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει, τι κάνει; καταφέρνει και του κλέβει αυτό το δυναμικό, του κλέβει αυτή την δύναμη και την κάνει λύπη, την κάνει κατάθλιψη, τον βυθίζει τον άνθρωπο έτσι; σε αυτά τα πολύ άσχημα πράγματα, τον αχρηστεύει ουσιαστικά του κλέβει την δύναμη.

Είναι μια δύναμη μας την έχει δώσει ο Θεός και την λύπη αλλά πως για ποιο λόγο μας την έδωσε; Να λυπόμαστε για τις αμαρτίες μας, όχι να λυπόμαστε γιατί αδικηθήκαμε, γιατί δηλαδή πληγώθηκε ο εγωισμός μας, γιατί ο άλλος δεν μας αγαπάει, γιατί δεν μας δίνει αυτό που περιμένουμε, αυτό είναι κακή λύπη.

Ὅταν εἶναι κανείς ἄδειος ἀπ'τόν Χριστό, τότε ἔρχονται χίλια δύο ἄλλα καί τόν γεμίζουν...

Όταν είναι κανείς άδειος απ'τον Χριστό,τότε έρχονται χίλια δύο άλλα και τον γεμίζουν: ζήλειες, μίση ,ανία, μελαγχολία, αντίδραση, κοσμικό φρόνημα, κοσμικές χαρές.

Προσπαθήστε να γεμίσετε την ψυχή σας με τον Χριστό, για να μην την έχετε άδεια. Η ψυχή μας μοιάζει με μια δεξαμενή γεμάτη νερό.

Ἅγιος Πορφύριος: Ἐννιά καίρια σημεῖα περί τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν

Ένας Άγιος των καιρών μας, μέσα από το μοναδικό του – εν Πνεύματι Αγίω- διορατικό χάρισμα, διεισδύει στον ψυχισμό ενός παιδιού και μας δίνει κάποια καίρια σημεία περί της αγωγής τους:

1. Η αγωγή των παιδιών αρχίζει απ’ την ώρα της συλλήψεώς τους.

Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας του. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματά της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει κι αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει κι αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κ.λπ., τα ζει κι αυτό.

2. Η αγιοσύνη των γονέων ως καθοριστικός παράγοντας.

Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι.

Οι γονείς πρέπει να δοθούνε στην αγάπη του Θεού. Πρέπει να γίνουμε άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους. Να βάζουμε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμό κι αγάπη στα παιδιά. Και η χαρά που θα τους έλθει, η αγιοσύνη που θα τους έχει επισκεφθεί, θα εξακοντίσει στα παιδιά την Χάρη.

3. Η Υπερπροστασία, αφήνει ανώριμα τα παιδιά.

Ένα άλλο πάλι, που βλάπτει τα παιδιά, είναι η υπερπροστασία, δηλαδή η υπερβολική φροντίδα, η υπερβολική αγωνία και το άγχος των γονέων. Να σταματήσεις αυτή την καταπίεση και την υπερπροστασία και θα δεις που το παιδί τότε θα ισορροπήσει. Τότε θα προχωρήσει, όταν τ’ αφήσεις ελεύθερο.

4. Το παιδί θέλει κοντά του ανθρώπους θερμής προσευχής.

Όχι ν’ αρκείται η μητέρα στο αισθητό χάδι για το παιδί της, αλλά να προσφέρει συγχρόνως και το χάδι της προσευχής. Το παιδί αισθάνεται στο βάθος της ψυχής του το πνευματικό χάδι, που μυστικά στέλνει η μητέρα του, και έλκεται προς αυτήν. Νιώθει ασφάλεια, σιγουριά, όταν η μητέρα με τη συνεχή, την επίμονη και θερμή προσευχή της αγκαλιάζει το παιδί της μυστικά και το ελευθερώνει απ’ ό,τι το σφίγγει.

Ὁ ἀμετανόητος ἀδερφός!

Το χειμώνα του 1990, μια πολύ κρύα μέρα, επισκεφτήκαμε μαζί με τον αδερφό μου, τον Άγιο Πορφύριο. Όταν μπήκαμε στο κελλί, είδα τον Άγιο ξαπλωμένο και βαριά άρρωστο.

Πλησίασα, πήρα την ευλογία του και θέλησα να του μιλήσω για τον αδερφό μου, που εκείνη τη στιγμή είχε σταθεί παραπίσω.

Με πρόλαβε όμως ο Άγιος και πολύ χαμηλόφωνα, χωρίς να μας ακούσει ο αδερφός μου, μου είπε στενοχωρημένος:

- Τί μου τον έφερες αυτόν εδώ;

Ντράπηκα, πάγωσα... Τα ήξερε όλα ο Άγιος! Φύγαμε, χωρίς να του μιλήσω για το πρόβλημα υγείας του αδερφού μου. Είχε κακοήθη καρκίνο στο λαιμό και γνώριζε πως σύντομα θα πέθαινε.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος σὲ oἶκο ἀνοχῆς τῶν Ἀθηνῶν παραμονὴ τῶν Θεοφανείων!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν», Ἁγίου Γέροντος Πορφυρίου

«Πρὶν μερικὰ χρόνια, παραμονὴ τῶν Θεοφανείων, ὁ Γέροντας Πορφύριος πῆγε, κατὰ τὸ ἔθιμο, ν’ ἁγιάσει τὰ σπίτια. Ὅπως ἔμπαινε στὰ σπίτια ἕνα ἕνα, μπῆκε καὶ σ’ ἕνα σπίτι, τὸ ὁποῖο, χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει ὁ ἴδιος, ἦταν οἶκος ἀνοχῆς. Τὴν ὥρα πού ἄρχισε νὰ ψάλλει «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν Σου …» καὶ ν’ ἁγιάζει, τοῦ λέει ἡ ἰδιοκτήτρια: «Μή, μή, δὲν κάνει αὐτὲς νὰ φιλήσουν τὸ σταυρό». Κι ὁ Γέροντας Πορφύριος τῆς εἶπε: «Δὲν ξέρω ἂν αὐτὲς ἢ ἐσὺ δὲν κάνει νὰ φιλήσουν τὸ Σταυρό». Ἀσπάσθηκαν τὸ σταυρὸ οἱ γυναῖκες ἐκεῖνες καὶ ὁ Γέροντας Πορφύριος τοὺς μίλησε μὲ τρυφερότητα. Τοὺς μίλησε γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ Θεό.

Εἶπε ἅγιος Πορφύριος...

" Ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.

Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά.

Είμαι ελεύθερος να διαλέξω, βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι ... "

( Άγιος Πορφύριος )

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_57.html

Ἔχω πάντοτε μιά Παναγίτσα κάτω ἀπ' τό μαξιλάρι μου....(Ὅσιος Πορφύριος)

Έχω πάντοτε μιά Παναγίτσα κάτω απ' το μαξιλάρι μου. Την βγάζω, την φιλώ το βράδυ με στοργή και την ασπάζομαι πάλι και με μεγαλύτερη στοργή, το πρωί. Και Την παρακαλώ να με σκεπάζει και Της λέω αυτό το τροπάρι που ξέρουμε όλοι: ''Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν Σκέπην Σου''.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_4.html