«Ὁ Θεῖος γνόφος καί ὁ γνόφος τῆς ἀπεκδύσεως» Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, 35ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ὁ Θεῖος γνόφος καί ὁ γνόφος τῆς ἀπεκδύσεως»

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, 35ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 27-09-2015

Συνεχίζουμε καί σήμερα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἅγιο. Σιλουανό. Καί ἡ σειρά σήμερα εἶναι νά ποῦμε κάτι πού ἴσως ἀκουστεῖ λίγο δύσκολο. Ἀλλά χρειάζεται νά λέμε καί κάτι δύσκολο καί νά ξεκαθαρίζουμε κάποιες ἔννοιες. Θά ἔχετε ἀκούσει γιά τόν «Θεῖο γνόφο». Τί εἶναι αὐτός ὁ Θεῖος γνόφος; Διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή, ὅτι ὁ Μωυσῆς ἤτανε 40 ἡμέρες ἐπάνω στήν κορυφή τοῦ Χωρήβ καί ἐκεῖ συνομιλοῦσε μέ τόν Θεό καί ἤτανε μέσα στόν Θεῖο γνόφο, μέσα στό ἄκτιστο φῶς τοῦ Θεοῦ.

Λέει ὁ π. Σωφρόνιος, λοιπόν: «Στόν Χριστό», στήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, ««κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» ». Αὐτό τό παίρνει ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἀπό τήν Κολοσσαεῖς ἐπιστολή του. Στόν Χριστό κατοικεῖ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Θεότητος σωματικά. Ὀ Χριστός εἶναι δηλαδή τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. «Καί ὁ Χριστός, μετά τήν ἀνάληψή Του, κάθισε στόν θρόνο Του στά δεξιά τοῦ Πατέρα, ὡς ἄνθρωπος πλέον» καί ὄχι μόνο ὡς Θεός πού ἦταν πάντα. Ὡς τέλειος Θεός καί ὡς τέλειος ἄνθρωπος τώρα ὁ Χριστός μας εἶναι στά δεξιά τοῦ Πατρός. Καί αὐτό βεβαίως μᾶς θυμίζει αὐτό πού λέει στήν Ἀποκάλυψη στό 3ο κεφάλαιο, «ὁ νικῶν, δώσω αὐτῷ καθίσαι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ θρόνῳ μου» . Λέει ὁ Χριστός, αὐτός πού θά νικήσει στόν πνευματικό ἀγώνα, θά νικήσει τά πάθη του, ἑπομένως θά νικήσει τόν διάβολο, σ’ αὐτόν, λέει ὁ Χριστός, θά δώσω νά καθίσει μαζί Μου στόν θρόνο Μου. Δηλαδή ὅπως ὁ Ἴδιος κάθεται στόν θρόνο, στά δεξιά τοῦ Πατρός, αὐτό θά τό δώσει καί σέ κάθε χριστιανό, ἐφόσον θά ζήσει σωστά. Καί συνεχίζει στήν Ἀποκάλυψη καί λέει: «ὡς κἀγώ ἐνίκησα καί ἐκάθισα μετά τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ» . Ὅπως καί Ἐγώ, λέει ὁ Χριστός, νίκησα ὡς ἄνθρωπος. Νίκησε τόν διάβολο, δέν ἁμάρτησε ποτέ, νίκησε τήν ἁμαρτία, νίκησε τήν φθορά μέ τήν ἀνάστασή Του καί νίκησε καί τόν θάνατο. «Ἐνίκησα κἀγώ καί ἐκάθισα μετά τοῦ πατρός μου ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ» . Καί κάθισα μαζί μέ τόν Πατέρα Μου στόν θρόνο Του. Αὐτό πού ἔγινε στόν Χριστό, τό ἴδιο ἔχει προοριστεῖ νά γίνει καί στόν κάθε ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος, ὅπως εἴπαμε, θά ζήσει μιμούμενος τόν Χριστό.

«Ἡ Θεία Χάρις καί πῶς θά τήν λάβουμε» Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου. 36ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ἡ Θεία Χάρις καί πῶς θά τήν λάβουμε»

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου. 36ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 04-10-2015

Συνεχίζουμε, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, τόν Ἅγιο Σιλουανό καί εἴμαστε στό κεφάλαιο πού ἔχει τίτλο: «Ἡ Χάρη καί ἡ δογματική συνείδηση πού γεννᾶ»[1] καί θά τό ἐξηγήσουμε τί σημαίνει δογματική συνείδηση καί τί σημαίνει Χάρη. Βέβαια, λίγο-πολύ, ξέρουμε τί θά πεῖ Χάρις. Εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία λέγεται Θεία Χάρις καί ἡ ὁποία εἶναι μία κοινή ἐνέργεια τῶν τριῶν προσώπων, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος∙ ἀλλά εἶναι καί πολλές. Ἀνάλογα μέ τά ἀποτελέσματα πού ἔχει ἡ Χάρις, ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νά λέγεται οὐσιοποιός Χάρις∙ εἶναι ἡ Χάρις ἡ ὁποία δίνει οὐσία, δίνει ὀντότητα σ’ αὐτά πού ὑπάρχουνε. Μπορεῖ νά λέγεται ζωοποιός Χάρις καί εἶναι ἡ Χάρις πού δίνει ζωή στά ζωντανά ὄντα, στά ζῶα, στά φυτά, στούς ἀνθρώπους. Μπορεῖ νά λέγεται σοφοποιός Χάρις∙ εἶναι ἡ Χάρις ἡ ὁποία δίνεται στά ὄντα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔχουνε σοφία, ἔχουνε λογική. Καί αὐτά εἶναι οἱ Ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι. Καί οἱ δαίμονες βέβαια, οἱ ὁποῖοι εἶναι Ἄγγελοι ἐκπεσόντες καί χρησιμοποιοῦν αὐτή τή Χάρη γιά τό κακό. Καί ὑπάρχει καί μία ἄλλη Χάρις πού λέγεται θεοποιός Χάρις, καί εἶναι αὐτή ἡ Χάρις πού μᾶς κάνει θεούς κατά χάριν καί ὄχι κατ’ οὐσίαν. Καί αὐτή ἡ Χάρις δίνεται στούς ἀνθρώπους -καί στούς Ἀγγέλους- ἀλλά σ’ αὐτούς πού θέλουν, ὄχι σ’ αὐτούς πού δέν θέλουν. Ἡ θεοποιός Χάρις εἶναι λοιπόν ἡ Θεία Χάρις τήν ὁποία μᾶς εὔχεται ὁ ἱερέας στή Θεία Λειτουργία καί λέει «ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη (εἴθε δηλαδή νά εἶναι) μετά πάντων ὑμῶν». Αὐτή ἡ Χάρις πού μᾶς εὔχεται ὁ ἱερέας εἶναι ἡ θεοποιός Χάρις. Γιατί τήν Χάρη τήν ἄλλη, τή οὐσιοποιό, τήν ἔχουμε. Δέν μᾶς ρώτησε ὁ Θεός, μᾶς τήν ἔδωσε. Μᾶς ἔδωσε δηλαδή τήν ὕπαρξη, τήν οὐσία. Τήν ζωοποιό Χάρη ἐπίσης μᾶς τήν ἔδωσε χωρίς νά μᾶς ρωτήσει, ἔχουμε ζωή. Τήν σοφοποιό Χάρη ἐπίσης μᾶς τήν ἔδωσε χωρίς νά μᾶς ρωτήσει. Μᾶς τήν ἔκανε δῶρο κι αὐτή. Ἔχουμε λογική, ἔχουμε σκέψη. Ἀλλά τήν θεοποιό Χάρη μᾶς ρωτάει. Μᾶς λέει, θέλεις νά γίνεις θεός κατά χάριν, θέλεις νά γίνεις ἅγιος; Αὐτό θά πεῖ θεός κατά χάριν. Καί ὅποιοι θέλουν, καί τό δείχνουν αὐτό στήν πράξη, ὄχι ἁπλῶς τό λένε μέ τά λόγια, δηλαδή ὅποιοι τηροῦν τίς ἐντολές, αὐτοί παίρνουνε τή Χάρη αὐτή.

«Στά γραπτά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς ἡ λέξη Χάρις». Ὁ Ἅγιος Σιλουανός ἔχει ἀφήσει κάποια γραπτά, τά ὁποῖα σύν Θεῷ θά τά δοῦμε. Εἶναι γλυκύτατα, ὡραιότατα, στό δεύτερο μέρος τοῦ βιβλίου κατατεθειμένα. Καί ἐκεῖ, πολύ συχνά, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σιλουανός τή λέξη Χάρη. «Γιά τήν καλύτερη κατανόηση τῆς θεολογικῆς σημασίας τῆς λέξεως αὐτῆς θά ἐκθέσουμε πῶς ἀντιλαμβάνεται τήν Χάρη ὁ ὀρθόδοξος μοναχός (καί χριστιανός). Χάρις σημαίνει θεολογικῶς ἀγαθή δωρεά τοῦ Θεοῦ, χάρισμα τῆς Θείας ἀγαθότητος. Πρόκειται δηλαδή γιά τήν ἄκτιστη ὑπερκόσμια ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι «Θεότητα»»[2],

«Οἱ δοκιμασίες φανερώνουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ» Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, 40ο μέρος.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Οἱ δοκιμασίες φανερώνουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ»

Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, 40ο μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 01-11-2015

Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τῶν ἑορταζόντων σήμερα Ἁγίων Ἀναργύρων θά συνεχίσουμε τόν Ἅγιο Σιλουανό σχολιάζοντας κατά δύναμην αὐτά πού γράφει ὁ π. Σωφρόνιος γιά αὐτόν τόν μεγάλο σύγχρονο Ἅγιο τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν Ἅγιο Σιλουανό. Καί εἴχαμε μείνει τήν προηγούμενη φορά στό κεφάλαιο πού λέγεται «Πνευματικές δοκιμασίες»[1] καί λέγαμε πώς ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ὁ Θεός, βοηθάει τόν ἄνθρωπο στό ξεκίνημά του πάρα πολύ. Ὅταν μετανοεῖ ὁ ἄνθρωπος καί ἐξομολογεῖται καί ἀλλάζει τρόπο ζωῆς, αὐτό σημαίνει μετανοῶ, καί προσπαθεῖ νά κάνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός τοῦ δίνει πάρα πολλή βοήθεια, πάρα πολλή Χάρη, τήν αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος καί ζεῖ ἕναν παράδεισο∙ τόν ὁποῖο βέβαια δέν ἀξίζει θά λέγαμε ἐκείνη τήν στιγμή, διότι δέν ἔκανε κάτι γιά τόν Θεό, οὔτε κουράστηκε οὔτε νήστεψε οὔτε ἐνδεχομένως ἔκανε μετάνοιες οὔτε ἔχει ἐργαστεῖ τίς ἐντολές μέχρι τότε, ἀφοῦ ἦταν ἀμετανόητος ὥς τότε. Ὡστόσο ὅμως ὁ Θεός, γιά νά τοῦ δώσει νά καταλάβει τί σημαίνει Θεός, τί σημαίνει παράδεισος, τί σημαίνει Ἐκκλησία, τί σημαίνει νά ζοῦμε μέσα στόν Θεό, τοῦ δίνει μία πολύ ἐνισχυμένη θά λέγαμε δόση Χάρης, χαρᾶς, εἰρήνης, μακαριότητας, παραδείσου!

Στή συνέχεια, ὅμως, γιά νά δοκιμαστεῖ καί ἡ θέληση καί ἡ βούληση καί ἡ σταθερότητα τοῦ ἀνθρώπου, παραχωρεῖ μία συστολή τῆς Χάρης. Μικραίνει δηλαδή ἡ ἔνταση καί ἡ δόση θά λέγαμε τῆς Χάρης πού δίνει ὁ Θεός καί ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται σάν νά ἐγκαταλείφθηκε ἀπό τόν Θεό. Μερικοί χρησιμοποιοῦν καί τήν λέξη «Θεοεγκατάλειψη» γιά νά ἐκφράσουν αὐτή τήν κατάσταση, ἀλλά στήν πραγματικότητα ὁ Θεός δέν ἐγκαταλείπει ποτέ τόν ἄνθρωπο. «Οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ᾿ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω»[2], λέει ἡ Ἁγία Γραφή, λέει ὁ Θεός στήν Ἁγία Γραφή. Δέν θά σέ ἀφήσω, δέν θά σέ ἐγκαταλείψω ποτέ. Ἀλλά τί συμβαίνει; Πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά ἀποδείξει ὅτι ὄντως πιστεύει στόν Θεό, Τόν ἐμπιστεύεται δηλαδή καί μένει κοντά Του, ὄχι μόνο ὅταν ἀπολαμβάνει αὐτόν τόν παράδεισο πού εἴπαμε στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς, πού τοῦ ἔδειξε ὁ Θεός, ἀλλά καί ὅταν δέν τόν ἀπολαμβάνει ἀλλά ὅμως δέν παύει καί πάλι νά πιστεύει. Καί ἰσχύει αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος στόν Θωμᾶ: «Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες»[3]. Δηλαδή θέλουμε πολλές φορές συνέχεια νά ἔχουμε αὐτή τήν ἐμπειρία καί αὐτή τή Χάρη καί, εἰ δυνατόν, νά βλέπουμε ζωντανό τόν Θεό κάθε στιγμή μπροστά μας. Ἀλλά ὁ Κύριος εἶπε, μακάριοι εἶναι αὐτοί πού δέν βλέπουν καί πιστεύουν στόν Θεό! Ἔτσι λοιπόν περνάει ἕνα ἀρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεῖ καί χρόνια, σ’ αὐτή τήν κατάσταση πού λέγεται ἄρση τῆς Χάρης, καί ὁ ἄνθρωπος δοκιμάζεται. Καί πολλοί, γιά νά μήν ποῦμε οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς, εἴμαστε σ’ αὐτό τό στάδιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί κρινόμαστε ἀπό τό ἄν θά παραμείνουμε σταθερά, ὅπως στό πρῶτο ξεκίνημα, στήν πρώτη ἀγάπη. Ὅπως λέει στήν Ἀποκάλυψη σέ μία ἐπιστολή πού ἔχει σέ ἕναν ἐπίσκοπο ἐκεῖ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Χριστός, τοῦ λέει, «ἔχω κάτι κατά σοῦ», ἔχω κάτι ἐναντίον σου, «ὅτι τήν πρώτην ἀγάπην ἀφῆκας»[4]. Ἄφησες τήν πρώτη ἀγάπη πού εἶχες σέ Μένα! Δέν πρέπει νά ἀφήνουμε δηλαδή καί τόν καιρό τῆς συστολῆς τῆς Χάρης, τῆς μείωσης τῆς Χάρης, τήν ἀγάπη μας στόν Θεό. Εἶναι ὅπως καί ἡ μητέρα πού κάνει μερικές φορές ἕνα παιχνίδι καί κρύβεται ἀπό τό μικρό παιδάκι καί τό παιδάκι ἀρχίζει καί φωνάζει καί την ἀναζητάει ἐφόσον ἔχει ἀγάπη γι’ αὐτήν. Ἔτσι καί ὁ Θεός κρύβεται λίγο, ἀλλά μᾶς παρακολουθεῖ. Καί μετά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος παραμείνει σταθερός στήν πίστη, στήν προσευχή, στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, τότε ξαναέρχεται ἡ πρώτη Χάρις καί ἀκόμα περισσότερη.

«Πνευματικές δοκιμασίες καί ὑπερηφάνεια» Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, 39ο μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Πνευματικές δοκιμασίες καί ὑπερηφάνεια»

Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, 39ο μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 25-10-2015

Συνεχίζουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν Ἅγιο Σιλουανό καί βρισκόμασε στό κεφάλαιο πού λέγεται «Πνευματικές δοκιμασίες». Καί λέγαμε τήν προηγούμενη φορά, ὅτι ἡ ὁδός τοῦ χριστιανοῦ γενικά εἶναι ἕνα μαρτύριο «καί ὅποιος τήν πορεύεται μέ τόν τρόπο πού πρέπει», λέει ὁ π. Σωφρόνιος, «διστάζει νά ἀρχίσει τό κήρυγμα. Ἡ ψυχή του λαχταρᾶ νά δεῖ τόν ἀδελφό του κοινωνό στό αἰώνιο Φῶς, ἀλλά αὐτός ὁ ἴδιος νά ὑποστεῖ μόνος τόν πόνο τοῦ ἀγώνα, καί κυρίως γι' αὐτό καί καταφεύγει στήν προσευχή γιά τόν κόσμο»[1]. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δηλαδή πονάει γιά ὅλο τόν κόσμο καί, εἰ δυνατόν, θά ἤθελε νά πάρει τόν πόνο καί τόν κόπο τοῦ κόσμου καί οἱ ἄλλοι νά πάρουν τήν σωτηρία. Γι’ αὐτό καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγε, βγῆκα ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος καί εἶπα, ἄς χαθῶ ἐγώ γιά νά σωθοῦνε τά ἀδέλφια μου!

«Μέσα στά ὅρια τῆς ἐπίγειας ζωῆς, στά πλαίσια τῆς περιοχῆς πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά φανερωθοῦν ὄχι μόνο οἱ θετικές, ἀλλά καί οἱ ἀρνητικές δυνατότητες τῆς ἐλευθερίας, κανένας καί τίποτε δέν μπορεῖ νά ἀναχαιτίσει τελείως τήν ἐκδήλωση τοῦ κακοῦ»[2]. Ὁ Θεός δηλαδή ἀφήνει καί τό κακό νά φανερώνεται μέσα στά πλαίσια τῆς ἐλευθερίας πού ἔχει δώσει ὁ Θεός στά πλάσματά Του. Καί στόν διάβολο ἔχει δώσει ἐλευθερία καί στούς ἀνθρώπους πού τόν ὑπηρετοῦν. Καί αὐτοί ὅλοι, ἐπειδή ἐνεργοῦν μέ τόν τρόπο πού ἐνεργοῦν, κακῶς δηλαδή, ἀφήνονται ἀπό τόν Θεό νά φανερώσουν τό κακό καί ἑπομένως στά πλαίσια αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι ἀναπόφευκτο τό κακό καί ἡ φανέρωσή του. Αὐτό ὅμως δέν πρέπει νά μᾶς κάνει ἐμᾶς νά δειλιάζουμε, νά στενοχωριόμαστε, γιατί γιά νά τό ἀφήνει ὁ Θεός νά φανερώνεται, σημαίνει ὅτι καί αὐτό λειτουργεῖ γιά τήν σωτηρία μας, ὅταν κανείς ἀξιοποιεῖ σωστά τίς περιστάσεις τίς ὁποῖες συναντᾶ. Καί ἀκόμα περισσότερο, μᾶς δίνει ὁ Θεός ἀφορμή μέσα ἀπό αὐτό τό κακό πού ὑπάρχει καί ταλαιπωρεῖ τούς ἀνθρώπους, νά προσευχόμαστε ἐντονότερα καί γιά τούς ἄλλους καί γιά τή δική μας σωτηρία.

«Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι» Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 
«Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι»

Ἅγιος Σιλουανός, π. Σωφρονίου, 41^ο μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 15-11-2015

            

«Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι»[1]. Εἴμαστε στό κεφάλαιο αὐτό τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ πού ἔχει ἀκριβῶς αὐτόν τόν τίτλο. Καί εἶναι ὁ λόγος πού εἶπε ὁ Θεός στόν Ἅγιο Σιλουανό, ὅταν εἶχε μιά ὀδυνηρή ἐμπειρία λόγω ὑπερηφανείας. Προσπάθησε νά κάνει προσευχή, δηλαδή καθαρή προσευχή χωρίς λογισμούς, καί πηγαίνοντας νά σταθεῖ μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου καί τῆς Θεοτόκου, στεκόταν μπροστά ἀπό τήν εἰκόνα ἕνας δαίμονας καί λέει, ἐγώ τώρα τί πάω νά κάνω, νά προσκυνήσω τόν διάβολο; Καί ἔτσι στενοχωρήθηκε πάρα πολύ καί ὁ Θεός τοῦ εἶπε, ὅτι αὐτά παθαίνουν οἱ ὑπερήφανοι. Καί τότε ρώτησε τόν Θεό ὁ Ἅγιος, τί νά κάνω, Κύριε, γιά νά γίνω ταπεινός; Καί πῆρε αὐτή τήν πληροφορία: Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι.

Καί σχολιάζει ὁ π. Σωφρόνιος: «Ἡ ἔκφραση εἶναι ἀκατάληπτη. Τί σημαίνει νά κρατᾶς τόν νοῦ σου στόν Ἅδη; Μήπως νά φαντάζεσαι κάτι παρόμοιο μέ τίς λαϊκές χρωμολιθογραφίες πού ζωγραφίζει ἡ ἀφελής ἀνθρώπινη φαντασία;». Ὁ π. Σωφρόνιος ἦταν ἁγιογράφος. Ζωγράφος πρῶτα στήν κοσμική ζωή, στήν κοσμική του ζωή, καί μετά ἁγιογράφος. Καί ξέρετε πῶς οἱ ἄνθρωποι ἀπεικονίζουν τόν Ἅδη. «Ὄχι, δέν εἶναι αὐτό. Στόν Σιλουανό, ὅπως καί σέ ὁρισμένους μεγάλους Πατέρες, λ.χ. τόν Μέγα Ἀντώνιο, τόν Ἅγιο Σισώη, τόν Ἅγιο Μακάριο καί τόν Ἅγιο Ποιμένα τόν Μέγα», ὅλοι αὐτοί ἔχουνε τήν προσωνυμία «μέγας». Μέγας Ἀντώνιος, Μέγας Σισώης, Μέγας Μακάριος, Μέγας Ποιμήν.. «καί σέ ἄλλους -Ἁγίους Πατέρες-, δόθηκε νά ζήσουν κατά τήν ἐπίγεια ζωή τους πραγματικά τήν κατάσταση τῶν βασάνων τοῦ ἅδη. Ἡ ἐπανάληψη αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἐντυπώνεται τελικῶς βαθιά μέσα στήν καρδιά τους. Ἔτσι μποροῦν νά τήν ἀνανεώνουν στό ἑξῆς στήν ψυχή τους μέ μιά ἀνάλογη ἐσωτερική κίνηση τοῦ πνεύματος καί νά ἐπανέρχονται σέ αὐτήν ὅταν θέλουν»[2]. Δηλαδή ζοῦνε οἱ Ἅγιοι τά βάσανα τοῦ Ἅδη, τῆς κόλασης -αὐτό θά πεῖ Ἅδης- καί αὐτή ἡ ἐμπειρία πού τούς δόθηκε ἀπό τόν Θεό, μπορεῖ νά ἀνακληθεῖ, δηλαδή νά τήν ξαναζήσουν καί σέ ἄλλη περίπτωση καί ὅταν αὐτοί θέλουνε μέ μιά ἀνάλογη, κατάλληλη κίνηση πού κάνουν στό πνεῦμα τους, στόν νοῦ τους.

«Σ’ αὐτή τήν ἐργασία κατέφευγαν, ὅταν ἄρχιζε νά ἐμφανίζεται στήν ψυχή τους κάποιο πάθος, καί κυρίως τό λεπτότερο ἀπό ὅλα, ἡ ὑπερηφάνεια»[3]. Δηλαδή εἶναι μία κάθοδος τοῦ νοῦ στήν ἄκρα ταπείνωση. Γνωρίζουμε τήν εἰκόνα τοῦ Κυρίου, ἡ ἄκρα ταπείνωσις, ὅπου ὁ Κύριος εἶναι μέσα στόν τάφο. Καί ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἄκρως ταπεινός, ὁ Ὁποῖος κατέβηκε μέχρι τόν Ἅδη. Ἔτσι καί ἡ μεγαλύτερη θά λέγαμε ταπείνωση εἶναι αὐτή, νά κατεβοῦμε κι ἐμεῖς μαζί Του καί νά ζήσουμε αὐτά τά βάσανα τῆς κόλασης, ἔτσι ὥστε νά καταλάβουμε λίγο ἀπό τήν ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ καί λίγο νά ἔχουμε μετοχή σ’ αὐτή τήν μακαριότητα. Γιατί ἡ ταπείνωση εἶναι καί ἡ ἀρχή τῆς μακαριότητας, γιατί μᾶς φέρνει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ταπεινώνεται, ἑλκύει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος εἶπε: «ὁ Θεός ταπεινοῖς δίδωσι Χάρη»[4]. Καί ἡ ἄκρα ταπείνωση εἶναι νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ἄξιο γιά τήν κόλαση. Αὐτό θά πεῖ, κράτα τόν νοῦ σου στόν ἅδη. Καί νά μπαίνεις ἐκεῖ καί νά ζεῖς αὐτό τόν βασανισμό πού ζοῦνε οἱ κολασμένοι. Καί ἔτσι καίγονται τά πάθη∙ καίγεται ἡ ὑπερηφάνεια, πού εἶναι πάρα πολύ λεπτό πάθος καί πολύ εὔκολα μπαίνει στήν ψυχή χωρίς νά τό καταλάβουμε.

Ὁ ὑπερήφανος φοβᾶται τίς ἐπιπλήξεις – Ἁγίου Σιλουανοῦ Ἀθωνίτου

Ο υπερήφανος φοβάται τις επιπλήξεις

Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης

Ο υπερήφανος φοβάται τις επιπλήξεις, ενώ ο ταπεινός καθόλου. Όποιος απέκτησε την κατά Χριστόν ταπείνωση, πάντα επιθυμεί να κατηγορεί τον εαυτό του· χαίρεται με τις ύβρεις και στενοχωριέται με τους επαίνους. Και αυτό, όμως, δεν είναι παρά η αρχή της ταπεινώσεως. Όταν η ψυχή γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο, πόσο ταπεινός και πράος είναι, τότε βλέπει τον εαυτό της ως τον τελευταίο απ’ όλους. Τότε χαίρεται να κάθεται «επί κοπριάς», όπως ο Ιώβ, ντυμένη με σάκκο και να βλέπει εν’ Πνεύματι Αγίω λαμπρούς τους άλλους ανθρώπους και όμοιους με τον Χριστό.

Μακάρι να δώσει ο Ελεήμων Κύριος σε όλους να γευθούν την ταπείνωση του Χριστού, που είναι ανεκδιήγητη, και τότε η ψυχή δεν θα επιθυμεί τίποτε πλέον, αλλά θα ζει αιώνια με ταπείνωση, αγάπη και πραότητα.

«Κύριε, Εσένα επιθυμεί η ψυχή μου. Απέκρυψες το πρόσωπό Σου από μένα και ταράχθηκε η ψυχή μου και ποθεί μέχρι θανάτου να Σε δει πάλι, γιατί Εσύ, Κύριε, αιχμαλώτισες την ψυχή μου. Αν δεν με προσέλκυες με τη Χάρη Σου, δεν θα μπορούσα να Σε νοσταλγώ τόσο και να Σε ζητώ με δάκρυα.

Πώς να ζητά και τι να ζητά όποιος δεν έχασε κάτι, που το είχε προηγουμένως γνωρίσει;

Όταν ζούσα στον κόσμο, Σε σκεφτόμουν, όχι όμως πάντοτε. Τώρα όμως, φλέγεται το πνεύμα μου και δακρύζει από την επιθυμία να Σε δει, Φως μου.

Ὁ κόσμος ὑπάρχει χάρη στίς προσευχές τῶν Ἁγίων...

https://proskynitis.blogspot.com/2023/01/blog-post_80.html

Γιά τήν συχνότητα τοῦ Θεοῦ, γιά τήν ἁγιότητα, γιά τήν συγγένεια κατά πνεῦμα, γιά τόν ψυχικό κόπο νά ἀγαπήσεις αὐτόν πού σέ κακοποιεῖ, γιά τήν θέωση

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία:

Δίψα Θεοῦ (Β΄). Ἅγιος Σιλουανός.Π. Σωφρονίου. 47ο. Ἀρχ. Σάββας ἁγιορείτης 26-12-2015

Ἀκοῦστε ὅλη τήν ὁμιλία ἐδῶ:

https://www.youtube.com/watch?v=BNSgkY0yxGM&list=PL1IyRFUYI0Q2qb1dPfU63fIJiByahIgGU&index=46

Ὁ Κύριος ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί ἡ χάρη Του θά εἶναι ἡ ἴδια στήν Ἐκκλησία, ὅπως καί στό παρελθόν, μέχρι τήν ἡμέρα τῆς φοβερᾶς Κρίσεως. Ὁ Θεός δέν ἀλλάζει, οὔτε παίρνει πίσω τις ὑποσχέσεις Του, οὔτε ἀκυρώνει τά δῶρα Του καί τίς προσφορές Του. Τά χαρίσματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀμεταμέλητα, δέν τά παίρνει πίσω ὁ Θεός καί ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ στήν Ἐκκλησία εἶναι κατατεθειμένη καί ὑπάρχει καί θά ὑπάρχει πάντα γιά ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μέ τίς κατάλληλες προϋποθέσεις θά τήν ζητήσουν.

Γιατί, καί ἐδῶ εἶναι ἕνα σπουδαῖο ζήτημα, ὅτι ναί μέν ὑπάρχει ἡ χάρις, ἀλλά τήν παίρνουν αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔχουν, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ταπείνωση καί ἀγάπη, ἔχουν τήν συχνότητα τοῦ Θεοῦ. Ὅπως γιά νά ἐπικοινωνήσουμε μέ ἕναν πού εἶναι σέ μιά ἀπόσταση μεγάλη μέ τό τηλέφωνο, παλιά μέ τόν ἀσύρματο κλπ., ἔπρεπε νά βρισκόμαστε στήν ἴδια συχνότητα, νά ἐκπέμπουμε καί νά λαμβάνουμε ἀπό τόν ἄλλον στήν ἴδια συχνότητα γιά νά μπορέσουμε νά ἐπικοινωνήσουμε, ἔτσι καί γιά νά ἐπικοινωνήσουμε μέ τόν Θεό καί γιά νά πάρουμε την χάρη τοῦ Θεοῦ, χρειάζεται νά ὑπάρχει ἡ ταπείνωση καί ἡ ἀγάπη.

Καί ὅταν λέμε ἀγάπη, ἐννοοῦμε τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν καί ὅταν λέμε ταπείνωση, πάλι ἐννοοῦμε τήν ὑπακοή καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά τότε ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τήν ἴδια χάρη πού βρῆκε καί ἡ Παναγία μας, πού βρήκανε καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι μέσα στήν Ἐκκλησία, μέσα στόν Χριστό, καί δέν στερούμαστε τίποτα σέ σχέση μέ τούς παλαιούς Ἁγίους.

Γιατί λένε μερικοί ὅτι σήμερα ἄλλαξαν τά δεδομένα, ἄλλαξαν τά χρόνια, σήμερα δέν μπορεῖς νά ἁγιάσεις. Αὐτό εἶναι βλασφημία, νά πεῖς ὅτι σήμερα δέν μπορεῖς νά γίνεις Ἅγιος. Ὅπως καί τότε, ἔτσι καί σήμερα, ἔτσι καί πάντα, μέχρι τό τέλος τῶν αἰώνων, μέχρι καί τά χρόνια τοῦ Ἀντιχρίστου, θά μπορεῖ νά ἁγιάσει αὐτός πού θέλει νά ἁγιάσει. Καί θά πρέπει νά θέλουμε νά ἁγιάσουμε, γιατί εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ: «Ἅγιοι γίνεσθε».

Xωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα κανείς δέν μπορεῖ νά γνωρίσει τό Θεό καί πόσο πολύ μᾶς ἀγαπάει

«Zοῦμε στή γῆ καί δέν βλέπουμε τό Θεό, δέν μποροῦμε νά Tόν δοῦμε.

Ἀλλά σάν ἔρθει τό Ἅγιο Πνεῦμα στήν ψυχή, τότε θά δοῦμε τό Θεό, ὅπως Tόν εἶδε ὁ ἅγιος Στέφανος (Πράξ. 7:55-56).

Ἡ ψυχή καί ὁ νοῦς ἀναγνωρίζουν ἀμέσως μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅτι Aὐτός εἶναι ὁ Κύριος.

Ἔτσι ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Θεοδόχος, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀναγνώρισε στό μικρό βρέφος τόν Κύριο (Λουκ. 2:25-32).

Ἔτσι καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Bαπτιστής, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπίσης, ἀναγνώρισε τόν Κύριο καί Tόν ὑπέδειξε στούς ἀνθρώπους.

«Ὁ ἀγῶνας κατά τῆς φαντασίας» Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ὁ ἀγῶνας κατά τῆς φαντασίας»

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, 29ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 23-08-2015

Ὅπως γνωρίζετε, διαβάζουμε ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό καί κατά δύναμη ἑρμηνεύουμε. Καί εἴμαστε στό 7ο κεφάλαιο, πού εἶναι τά εἴδη τῆς φανατασίας καί ὁ ἀγώνας ἐναντίον της. Καί εἴχαμε πεῖ, ὅτι οἱ Ἅγιοι μᾶς ἀποτρέπουν ἀπό τήν χρήση τῆς φανατασίας. Μᾶς συνιστοῦν δηλαδή νά νεκρώνουμε, νά ἀπενεργοποιοῦμε τήν φαντασία. Νά μήν τήν χρησιμοποιοῦμε ἤ, ἄν θέλετε, νά τήν σταυρώνουμε, ὅπως χρησιμοποιοῦν αὐτή τήν ἔκφραση οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Γιατί ἡ φαντασία, στήν ὅποια μορφή της, τελικά εἶναι ἐμπόδιο στήν καθαρή προσευχή.

Καί μᾶς εἶχε μιλήσει ὁ π. Σωφρόνιος γιά τά τέσσερα εἴδη τῆς φαντασίας. Τό πρῶτο εἶδος πού συνδέεται μέ τά χονδρά σαρκικά πάθη, τό εἶδος τό ἄλλο πού συνδέεται μέ τήν ὀνειροπόληση, αὐτό πού λέγεται ρεμβασμός, τό τρίτο εἶδος πού συνδέεται μέ τήν λεγόμενη «δημιουργική φαντασία», πού ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ τήν φαντασία του γιά νά λύσει κάποια πρακτικά προβλήματα καί τέλος, τό τέταρτο εἶδος, πού λέγεται θεολογική δημιουργία, προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσω τῆς φαντασίας νά φανταστεῖ τόν Θεό, νά πλησιάσει τόν Θεό. Καί τά τέσσερα εἴδη εἶναι ἐπικίνδυνα καί ἀπορριπτέα, τό λέμε ἔτσι ἀπερίφραστα. Ὅσο κι ἄν δίνουμε ὡραῖα ὀνόματα, ἡ φαντασία δέν βοηθάει στό νά βρεῖ ὁ ἄνθρωπος τόν Θεό. Ἀντίθετα μπορεῖ νά γίνει καί ὄχημα τῶν δαιμόνων, δηλαδή νά περάσει δαιμονική ἐνέργεια μέσω τῆς φαντασίας μέσα στόν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό καί ὅλοι οἱ πλανεμένοι καί οἱ θρησκεῖες πού πλανοῦν -καί ὅλες πλανοῦν ἐκτός ἀπό τήν Ὀρθοδοξία- χρησιμοποιοῦν τήν φαντασία.

«Ἡ δη­μιουρ­γι­κή ἰδέα τοῦ Θεοῦ πραγ­μα­το­ποιεῖ­ται καί ὑλο­ποιεῖ­ται στόν κόσμο». Δηλαδή ὁ Θεός πραγματοποίησε τήν ἰδέα του στόν κόσμο καί δημιουργήθηκε ὁ κόσμος. Ἀπό τόν Θεό δημιουργήθηκε φυσικά, ὁ ὁποῖος εἶναι Νοῦς, ὁ ὁποῖος συνέλαβε τήν ἰδέα αὐτή καί τήν ἔκανε πράξη καί ἔχουμε τόν κόσμο αὐτόν. «Ἡ κτι­στή ἐλευ­θε­ρία ὅμως», ἡ δική μας ἐλευ­θε­ρία ἡ κτιστή, ἡ ἀνθρώπινη ἐλευ­θε­ρία, «πο­ρεύ­ε­ται ἀντί­στρο­φο δρόμο: Ἀνα­ζη­τεῖ τόν Ἴδιο τόν Θεό, στόν Ὁποῖο βρί­σκε­ται τό ἄκρο τέλος της καί ἡ ἔσχα­τη ἔν­νοια τῆς ὑπάρξεώς της»[1]. Δηλαδή ὁ Θεός πραγματοποίησε τήν δημιουργική Του ἰδέα καί ἔφτιαξε τόν κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως δέν πάει ἔτσι. Δέν φτιάχνει μιά ἰδέα καί μετά τήν πραγματώνει, δηλαδή συλλαμβάνει τόν Θεό μέσα του καί μετά Τόν φτιάχνει κατά κάποιο τρόπο, Τόν βρίσκει, ἀλλά πηγαίνει κατευθείαν στόν Θεό χωρίς νά φτιάχνει στόν νοῦ του κάποια πράγματα, φαντάσματα τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ ἀγῶνας κατά τῶν παθῶν» Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, 27ο Μέρος Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη

«Ὁ ἀγῶνας κατά τῶν παθῶν»

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, 27ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 09-08-2015

Τό κεφάλαιο σήμερα, πού θά δοῦμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό, ἔχει τίτλο «Ἀρχή τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὁ ἀγώνας κατά τῶν παθῶν». Λέει ὁ π. Σωφρόνιος, ὅτι «στήν ἀσκητική ἀνθρωπολογία πού ἀναφέρεται στήν νοερά προσευχή», γιά τήν ὁποία μᾶς μίλησε μέχρι τώρα, «θά προσθέσουμε ἀκόμα λίγα λόγια γιά νά ἀποσαφηνίσουμε τό ἔργο αὐτό καί τά ἀποτελέσματά του. Ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, ὁ ἀσκητής, διατηρώντας τήν προσοχή τῆς καρδιᾶς στήν προσευχή, προσπαθεῖ νά διαφυλάξει τόν νοῦ καθαρό ἀπό κάθε λογισμό. Οἱ λογισμοί μπορεῖ νά εἶvαι φυσικοί στά πλαίσια τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ἀλλά μπορεῖ vά εἶναι καί ἀποτέλεσμα δαιμονικῶν ἐπιδράσεων»[1]. Ἕνας φυσικός λογισμός ἄς ποῦμε, ὅτι πρέπει νά φροντίσω γιά τό φαγητό, γιατί πεινάω, ὑπάρχει ἀνάγκη. Ἀλλά ὑπάρχουν καί λογισμοί πού ἔρχονται ἀπό τούς δαίμονες, δέν εἶvαι φυσικοί λογισμοί. Καί οἱ μέν καί οἱ δέ εἶναι μολυσμός γιά τήν καρδία. Καί ὁ ἀσκητής προσπαθεῖ νά τηρεῖ τόν νοῦ του, νά τηρεῖ τήν καρδιά του καθαρή ἀπό ὅλους τούς λογισμούς, καί τούς φυσικούς καί πολύ περισσότερο τούς δαιμονικούς.

«Πέφτοντας σέ δαιμονική ἐπίδραση ὁ ἄνθρωπος ὑφίσταται ἦττα τῆς ἐλευθερίας του, πού εἶναι καθ' ὁμοίωση Θεοῦ καί ἔτσι στερεῖται τή Θεία Χάρη»[2] καί τή Θεία ζωή. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ. Ἔχει τό αὐτεξούσιο καί τό νοερό, τά στοιχεῖα αὐτά τοῦ κατ’ εἰκόνα, καί καλεῖται νά πορευθεῖ στό καθ’ ὁμοίωση. Δηλαδή αὐτό τό αὐτεξούσιο, τήν ἐλευθερία πού τοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός νά τήν χρησιμοποιήσει, ὥστε νά πλησιάσει καί νά μοιάσει στόν Θεό πού εἶναι ἀπόλυτα ἐλεύθερος. Καί αὐτό βέβαια θά γίνει ὅταν ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τά πάθη. Ὅταν ὅμως ὁ ἄνθρωπος δέχεται τούς δαιμονικούς λογισμούς, οὐσιαστικά ὑποδουλώνεται, χάνει τό αὐτεξούσιο καί γίνεται ἄς ποῦμε μετά ἕνα κατευθυνόμενο, ἕνα ὑποχείριο τῶν δαιμόνων. Καί αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη χαρά τῶν δαιμόνων, νά πέφτουμε καί νά τούς προσκυνᾶμε, ὅπως τό ζήτησε καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο, ἐκεῖ στό Σαραντάρειο Ὄρος: «ὅλα θά στά δώσω, ἄν πέσεις νά μέ προσκυνήσεις!»[3]. Ὁ διάβολος ἀκριβῶς θέλει ὅλοι νά τόν λατρέψουν ὡς θεό. Αὐτή εἶναι ἡ φιλοδοξία του. Καί οἱ σύγχρονοι σατανιστές καί αὐτοί οἱ τραγουδιστές τῆς ρόκ κ.λ.π. μέ τίς διάφορες παραφυάδες, πού ὅλο καί κάτι καινούριο ξεφυτρώνει, αὐτό λένε, ὅτι ὁ διάβολος εἶναι θεός, θά μποροῦσε νά εἶναι θεός.. κάποιοι ἀπ’ αὐτούς λέγανε, ὅτι ἐμεῖς εἴμασε πιό διάσημοι ἀπό τόν Χριστό! Βλέπετε, αὐτή ἡ δαιμονική ἔπαρση περνάει καί στούς ἴδιους τούς σατανιστές καί θέλουνε καί ὁ Χριστός νά προσκυνήσει τόν διάβολο, τόν σατανᾶ. Λοιπόν, ὅλα αὐτά προσπαθεῖ ὁ διάβολος νά τά καταφέρει στόν καθένα μας.

«Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία», Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 17ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία», Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 17ο Μέρος

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη στίς 17-05-2015

Σήμερα μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, θά ποῦμε τό κεφάλαιο ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό πού ἔχει τίτλο «Σκέψεις γιά τήν ἐλευθερία.

Διηγηθήκαμε πιό πάνω τήν συνομιλία τοῦ Γέροντα μέ κάποιο νεαρό φοιτητή, πού κάνει φανερές σ’ ἕνα σημεῖο καί τίς ἀπόψεις του γιά τήν ἐλευθερίa»[1]. Καί μέ λίγα λόγια πρέπει νά ποῦμε ὅτι ὁ Γέροντας πίστευε, ὅτι ἡ ἐλευθερία ὑπάρχει ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπου ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, στόν ἄνθρωπο πού ἐνεργεῖ, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀληθινά ἐλεύθερος. Ἀλλά γιά νά ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα στόν ἄνθρωπο προϋποτίθεται, εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεση, ἡ κάθαρση καί ὁ φωτισμός.

Ἐδῶ «συμπληρωματικά», λέει ὁ π. Σωφρόνιος, «θέλουμε νά ἀναφέρουμε καί μερικές ἄλλες σκέψεις πού ἀκούσαμε ἀπό τόν ἴδιο καί ἄλλες πού βρήκαμε στά γραπτά του, σέ μία ὅμως γλώσσα, πού γιά τούς περισσοτέρους εἶναι ἀκατανόητη»[2]. Γιατί ἡ γλώσσα τοῦ Γέροντα, τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ, εἶναι γλώσσα ἐμπειρική. Εἶναι κείμενα ἤ λόγοι πού πηγάζουν ἀπό τήν ἐμπειρία καί κανείς δέν καταλαβαίνει -ἄν δέν ἔχει κι αὐτός λίγο γευτεῖ- αὐτά πού ἔχει ζήσει ὁ Ἅγιος.

«Ἡ ζωή τοῦ Γέροντα πέρασε κυρίως μέσα στήν προσευχή· καί ὁ νοῦς πού προσεύχεται δέν σκέφτεται, ἀλλά ζεῖ. Ἡ ἐνέργεια τοῦ προσευχομένου νοῦ δέν εἶναι χειρισμός ἀφηρημένων ἐννοιῶν, ἀλλά συμμετοχή στήν ὕπαρξη»[3], στήν ὄντως Ὕπαρξη, στόν ὄντως Ὄντα, πού εἶναι ὁ Θεός. Καί μετέχοντας στόν Θεό ὑπάρχει καί ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Γέροντας δέν σκεφτόταν, δέν στοχαζόταν φιλοσοφικά. Οἱ φιλόσοφοι σκέφτονται, καί μέ βάση τή λογική διατυπώνουν διάφορες θεωρίες καί καταλήγουν σέ κάποια συμπεράσματα. Ὁ Γέροντας ζοῦσε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ζοῦσε τόν Θεό καί μέ τήν λογική του, μέ τήν σκέψη του, φανέρωνε αὐτά πού ζοῦσε. Καί αὐτή εἶναι ἡ σωστή, θά λέγαμε, θέση καί λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου, τῆς διανοίας, τῆς σκέψης, νά ὑπηρετεῖ τόν νοῦ, νά ὑπηρετεῖ τήν καρδιά, νά ὑπηρετεῖ δηλαδή τήν ἀνώτερη δύναμη πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος καί λέγεται νοῦς, μέ τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά βλέπει τόν Θεό, νά ζεῖ τόν Θεό, νά ἑνώνεται μέ τόν Θεό. Καί τίς ἐμπειρίες πού ἔχει ὁ νοῦς, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τίς περιγράφει μέ τόν λόγο, μέ τήν σκέψη, μέ τόν ἔναρθρο λόγο καί μέ τόν γραπτό λόγο, τά ὁποῖα βεβαίως τά κάνει διά τῆς διανοίας, διά τοῦ ἐγκεφάλου.

Περί Μετανοίας-Ἅγιος Σιλουανός

Ζ’

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Η ψυχή μου Σε εγνώρισε, Κύριε, και διηγούμαι τα ελέη Σου εις τον λαόν Σου.

Μη θλίβεσθε, λαοί, διότι δύσκολος είναι η ζωή. Αγωνίζεσθε μόνον κατά της αμαρτίας και ζητείτε παρά του Κυρίου βοήθειαν, και Αυτός θα δώση εις υμάς το ωφέλιμον, διότι είναι ελεήμων και αγαπά ημάς.

Ώ, λαοί! Μετά δακρύων γράφω αυτάς τας γραμμάς. Η ψυχή μου επιθυμεί όπως γνωρίσητε τον Κύριον και ίδητε το έλεος και την δόξαν Αυτού. Είμαι εβδομήντα δύο ετών, και επλησίασα τον θάνατον, και γράφω περί του ελέους του Κυρίου, όπερ έδωκεν εις εμέ ο Κύριος να γνωρίσω δια Πνεύματος Αγίου. Ώ, εάν ήτο δυνατόν, θα ανεβίβαζον υμάς εις όρος υψηλόν, ίνα δυνηθήτε να ίδητε εκ του ύψους της κορυφής το πράον και ελεήμον πρόσωπον του Κυρίου, και θα ηγαλλιώντο αι καρδίαι υμών.

Αλήθειαν λέγω εις υμάς. Δεν γνωρίζω ουδέν καλόν εις εμέ και έχω πολλάς αμαρτίας, αλλ’ η χάρις του Αγίου Πνεύματος εξήλειψε τας αμαρτίας μου, και γνωρίζω ότι, εις όσους παλαίουν κατά της αμαρτίας, ο Κύριος χαρίζεται ουχί μόνον την άφεσιν, αλλά και την χάριν του Αγίου Πνεύματος, ήτις χαροποιεί και πληροί την ψυχήν μετά βαθείας και γλυκείας ειρήνης.

Ώ, Κύριε, Συ αγαπάς το πλάσμα Σου· και τις δύναται να κατανοήση την αγάπην Σου ή να γευθή της γλυκύτητος αυτής, εάν δεν διδάξης Συ ο Ίδιος αυτόν δια του Αγίου Σου Πνεύματος;

Δέομαι ουν Σου, Κύριε, εξαπόστειλον επί τον κόσμον Σου την χάριν του Αγίου Πνεύματος, ίνα οι πάντες γνωρίσουν την αγάπην Σου. Θέρμανον τας τεθλιμμένας καρδίας των ανθρώπων, όπως εν χαρά δοξάζουν το έλεος Σου.

Παράκλητε αγαθέ, μετά δακρύων Σε ικετεύω, παρηγόρησον τας τεθλιμμένας ψυχάς του κόσμου Σου. Δος εις πάντας τους λαούς να ακούσουν της γλυκείας Σου φωνής: «Αφέωνται υμίν αι αμαρτίαι». Ναι, Κύριε, εις την εξουσίαν Σου είναι να ποιής θαύματα, και δεν υπάρχει μεγαλύτερον θαύμα της αγάπης προς τον αμαρτωλόν εν τη πτώσει αυτού. Τον άγιον είναι εύκολον να αγαπάς, είναι άξιος.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης: «Ψυχή πού παραδόθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ δέν φοβᾶται τίποτε» (Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ τοῦ Ἔσσεξ)

Είναι μεγάλο αγαθό το να παραδινώμαστε στο θέλημα του Θεού. Τότε στην ψυχή είναι Μόνος ο Κύριος και δεν έρχεται καμιά ξένη σκέψη· η ψυχή προσεύχεται με καθαρό νου και αισθάνεται την αγάπη του Θεού, έστω και αν υποφέρη σωματικά.

Όταν η ψυχή παραδοθή ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, τότε ο Ίδιος ο Κύριος αρχίζει να την καθοδηγή, και η ψυχή διδάσκεται απευθείας από τον Θεό, ενώ προηγουμένως την οδηγούσαν οι άνθρωποι και η Γραφή.

Αλλά το να είναι Δάσκαλος της ψυχής ο Ίδιος ο Κύριος με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σπάνιο και λίγοι γνωρίζουν αυτό το μυστήριο, μόνο όσοι ζουν κατά το θέλημα του Θεού.

Ο υπερήφανος δεν αναζητεί το θέλημα του Θεού, αλλά προτιμά να κατευθύνη ο ίδιος τη ζωή του.

Και δεν καταλαβαίνει πως, χωρίς τον Θεό, δεν επαρκεί το λογικό του ανθρώπου για να τον καθοδηγή.

Κι εγώ, όταν εζούσα στον κόσμο προτού να γνωρίσω τον Κύριο και το Άγιο Πνεύμα, εστηριζόμουν στο λογικό μου.

Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, τότε παραδόθηκε η ψυχή μου στον Θεό και δέχομαι οτιδήποτε θλιβερό μου συμβή και λέω: «Ο Κύριος με βλέπει… Τι να φοβηθώ;»

«Σέ διψῶ μέχρι δακρύων...»

«Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ. Πώς να μη Σε ζητώ; Εσύ με ζήτησες πρώτος και μου έδωσες να γευθώ τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους. Βλέπεις, Κύριε, τη λύπη και τα δάκρυά μου... Αν δεν με προσείλκυες με την Αγάπη Σου, δεν θα Σε ζητούσα όπως Σε ζητώ. Αλλά το Πνεύμα Σου το Άγιο μου έδωσε το χάρισμα να Σε γνωρίσω και χαίρεται η ψυχή μου, γιατί Εσύ είσαι ο Θεός μου και ο Κύριός μου και Σε διψώ μέχρι δακρύων».

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

''Διψά η ψυχή μου τον Κύριο'' Τοιχογραφία στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου στο Essex.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/06/blog-post_110.html?m=0

Μέ αὐτόν τόν τρόπο θά βρεῖς ἀνάπαυση ἐν τῷ Θεῷ...

«Αν συνηθίσει στην αμαρτία, τότε θα ελκύεται συνεχώς στην αμαρτία, και σε αυτό βοηθούν οι δαίμονες. Αν πάλι συνηθίσει στο καλό, τότε συνεργεί ο Θεός με τη χάρη Του. Έτσι, αν συνηθίσεις να προσεύχεσαι συνεχώς, να αγαπάς τον πλησίον σου και να κλαίς στην προσευχή σου για όλον τον κόσμο, η ψυχή σου θα ελκύεται προς την προσευχή, τα δάκρυα και την αγάπη.

Καί πῶς μπορεῖ κανείς νά καταλάβει κάτι, πού οὔτε τό εἶδε οὔτε τό δοκίμασε;

Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τά πάντα γιά νά τόν δοξάζουμε. Ὁ κόσμος ὅμως δέν τό καταλαβαίνει. 

Καί πῶς μπορεῖ κανείς νά καταλάβει κάτι, πού οὔτε τό εἶδε οὔτε τό δοκίμασε; 

Κι ἐγώ ὅταν ἤμουν στόν κόσμο, σκεφτόμουν κι ἔλεγα: Νά, αὐτή εἶναι ἡ εὐτυχία πάνω στή γῆ. Εἶμαι ὑγιής, κομψός, πλούσιος, ὁ κόσμος μ’ ἀγαπᾶ. Αὐτή τήν κενοδοξία εἶχα.

Ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου – Ἡ πιό σύντομη καί εὔκολη ὁδός γιά τήν σωτηρία

Αγ. Σιλουανού του Αθωνίτου

Να η πιο σύντομη και εύκολη οδός για την σωτηρία:

Να είσαι υπάκουος, εγκρατής, να μην κατακρίνεις, και να φυλάγεις το νου και την καρδιά σου από τους κακούς λογισμούς.

Να σκέφτεσαι ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και τους αγαπά ο Κύριος. Για τις ταπεινές αυτές σκέψεις η χάρη του Αγίου Πνεύματος θα κατοικήσει στην καρδιά σου και εσύ θα λες:«Ελεήμων ο Κύριος».

Αν, όμως, κατακρίνεις, αν είσαι μεμψοίμιρος και αγαπάς να κάνεις το θέλημά σου, τότε, έστω και αν προσεύχεσαι πολύ ,η ψυχή σου θα φτωχαίνει και θα λες: «Ο Κύριος με εγκατέλειψε».

Οἱ ὑπεροπτικοί ἄνθρωποι συνεχῶς ἐλπίζουν νά τά μάθουν ὅλα μέ τό νοῦ τους, ἀλλά...

 ''

Οἱ ὑπεροπτικοί ἄνθρωποι συνεχῶς ἐλπίζουν νά τά μάθουν ὅλα μέ τό νοῦ τους, ἀλλά ὁ Θεός τούς ἔθεσε ὅρια.''


∽ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Τό Ἄκτιστο Φῶς καί οἱ τρόποι θεωρίας του Ἅγιος Σιλουανός 33ο, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τό Ἄκτιστο Φῶς καί οἱ τρόποι θεωρίας του Ἅγιος Σιλουανός 33ο, Αρχίμ. Σάββα Αγιορείτου