Τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ καί πῶς ἀποκτᾶται, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Νὰ ξέρετε ὅτι δὲν ὑπάρχει κανεὶς πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε στὴ γῆ.

- Να ξέρετε ότι δεν υπάρχει κανείς πιο ισχυρός από τον Κύριο Ιησού Χριστό, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη.

- Θα πετύχει τη νίκη μαζί σας και κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην Παντοδύναμη Δύναμή Του! Απλώς προσπαθήστε να προφέρετε πάντα το Πανάγιο Όνομά Του, τρομακτικό για κάθε πλάσμα, είτε ορατό είτε αόρατο.

- Μην εγκαταλείπετε την Προσευχή του Ιησού και αν την αφήσετε για μια μέρα, ή δύο ή περισσότερες μέρες, όταν συνέλθετε, ξεκινήστε την από την αρχή. Αν κάποιος κατακλύζεται από ανησυχίες και υποθέσεις, αλλά λυπάται που ξεχνάει την προσευχή και αγωνίζεται γι' αυτήν, κανείς δεν μπορεί να τον βλάψει.

Ὅ,τι εἶναι μεσα στὸ νοῦ, εἶναι καὶ στὴν καρδιά.

Νά προσεύχεσθε στόν Θεό μέ ανοιχτά τά χέρια. Αυτό είναι τό μυστικό τών αγίων.

Μόλις άνοιγαν τά χέρια τους,τούς επεσκέπτετο ή θεία χάρις.

Οί Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν ώς πιό αποτελεσματική τή μονολόγιστη ευχή:«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».Τό κλειδί γιά τήν πνευματική ζωή είναι ή ευχή.

Τήν ευχή δέν μπορεί κανείς νά τή διδάξει,ούτε τά βιβλία, ούτε ό γέροντας, ούτε κανείς.

Ό μόνος διδάσκαλος είναι ή θεία χάρις.Άν σάς πώ ότι τό μέλι είναι γλυκό, είναι ρευστό, είναι έτσι κι έτσι, δέν θά καταλάβετε,άν δέν τό γευθείτε.

Τό ίδιο καί στήν προσευχή,άν σάς πώ, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ.,δέν θά καταλάβετε, ούτε θά προσευχηθείτε,«εἰ μὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».

Μόνο τό Πνεύμα τό Άγιον,μόνο ή χάρις τού Θεού μπορεί νά εμπνεύσει τήν ευχή.

Δέν είναι δύσκολο νά πείτε τήν ευχή,αλλά δέν μπορείτε νά τήν πείτε σωστά,γιατί κλωτσάει ό παλαιός εαυτός σας.

Ὁ νοῦς πάντα νά βρίσκεται κοντά στόν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη μελέτη

Ὁ νοῦς πάντα νά βρίσκεται κοντά στόν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη μελέτη".

Ποῦ εἶναι ὁ νοῦς μᾶς ὅλη τὴν ἡμέρα; Ὁ Θεός θέλει ὅλη τήν ἡμέρα τόν νοῦ σου. Ὄχι μόνο τά λίγα λεπτά στό Ἀπόδειπνο. Διότι, ἄν δέν εἶναι ὅλη τή μέρα ὁ νοῦς σου στόν Θεό, καί αὐτά τά λίγα λεπτά τοῦ Ἀπόδειπνου, δέν θά τά κάνεις σωστά.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 5 - 6 - 2011)

Πρέπει νά προσευχώμεθα ἀδιάλειπτα. Τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή καί πῶς κατορθώνεται Β΄, Εὐεργετινός Τόμος Δ΄ Ὑπόθεσις Η΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Πρέπει νά προσευχώμεθα ἀδιάλειπτα. Τί εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή καί πῶς κατορθώνεται Β΄, Εὐεργετινός Τόμος Δ΄ Ὑπόθεσις Η΄, 10-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ χαρά ἔρχεται ἀπό τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ...

Ἄν κάποιος ἀρχίσει νά προσεύχεται συνέχεια , θά ἔχει χαρά. Αὐτό τό βλέπουμε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, πού λέει ὁ Δαβίδ: «ἐμνήσθην τοῦ Θεοῦ καί εὐφράνθην» (Ψαλμ. 76,4). Μέ τό πού θυμήθηκα τόν Θεό, εὐφράνθηκα, φτερούγησε ἡ καρδιά μου, χάρηκα. Ἀπό κεῖ ἐρχεται ἡ χαρά, ἀπό τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 1 – 4 – 2015)

Γιατί μᾶς κυνηγάει ο πειρασμός;

❈ Ὅταν μᾶς δοῦνε οἱ Δαίμονες νά εἴμαστε μέσα στή χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν μᾶς βρεῖ ὁ Διάβολος νά χαιρόμαστε αὐτά τά μελλοντικά ἀγαθά, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τόν Παράδεισο, ὅταν μᾶς βρεῖ νά σκεφτόμαστε τό πῶς ἔζησε ὁ Χριστός, τό τί ἔκανε γιά μᾶς, τί εἶπε, πῶς μᾶς κήρυξε, πῶς θαυματούργησε, πῶς ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἐτάφη, ἀναστήθηκε, ἀναλήφθηκε, δοξάστηκε, πού εἶναι τώρα στά δεξιά τοῦ Πατρός, ὅταν τά σκεφτόμαστε ὅλα αὐτά, τότε δέν ἔχει καμιά δύναμη ὁ Δαίμονας ἐπάνω μας.

Ὅταν σκεφτόμαστε, ὅτι ὅλα εἶναι στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, στό χέρι τοῦ Θεοῦ, τότε πάλι δέν ἔχουν καμία ἐξουσία πάνω μας καί ἔτσι βλέποντας τήν ψυχή ἀσφαλισμένη μέ τέτοιους λογισμούς, γυρίζουν καί φεύγουν καταντροπιασμένοι.

Ὑπάρχει ἕνα ὁλόκληρο μηχάνημα στήν καρδιά μέ τό ὁποῖο μπορεῖς νά δεῖς τόν Θεό. Εἶναι ἕνα τηλεσκόπιο πού ἔχει βάλει ὁ Θεός μέσα μας.

❈ *Ἐρώτηση* : Εἴπατε τήν προσευχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», νά τό λέμε καί στήν ἐργασία μας. Ἀλλά ἐνῶ τό λέμε τό μυαλό μας πάει ἀλλοῦ...

*Ἀπάντηση* : Παντοῦ θά τό λέμε. Καί ἄν φεύγει τό μυαλό μας πάλι θά προσπαθοῦμε. Ἀνθρώπινο εἶναι αὐτό. Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ στά Κατουνάκια: Ἔφυγε τό μυαλό; Ἀνθρώπινο εἶναι. Ξαναγύρνα το. Μήν ἀπελπίζεσαι. Μήν τά παρατᾶς. Δέν εἶναι θέμα μυαλοῦ. Εἶναι θέμα καρδιᾶς.

Κοιτάξτε στά ἀνθρώπινα, ἔνα ἁπλό παράδειγμα, ἕνας νέος ἀγαπάει μιά κοπέλα. Αὐτό τόν ἐμποδίζει νά κάνει τίς δουλειές του; Καθόλου! Ὁ νοῦς του εἶναι στήν κοπέλα πού ἀγαπάει ἀλλά τό χέρι εἶναι στή δουλειά. Τά κάνει ὅλα. Μήπως τόν ἐμποδίζει νά φάει; Ὄχι, μιά χαρά τρώει.

Ἔτσι καί ὅταν ἀγαπήσουμε τόν Χριστό. Γιατί εἶναι θέμα καρδιᾶς, δέν εἶναι θέμα μυαλοῦ. Μέ τό μυαλό μας θά κάνουμε ὅλες τίς δουλειές καί μέ τήν καρδιά μας θά φωνάζουμε τόν Χριστό καί θά αἰσθανόμαστε τόν Χριστό. Στήν ἀρχή ὅμως θά βιάσουμε τόν ἑαυτό μας ἐπειδή ἔχουν σκουριάσει τά μηχανήματα μέσα μας, γιατί γιά πολύ καιρό δέν θυμόμαστε τόν Θεό καί ἔχει ἀτονίσει τό μνημονικό σύστημα τῆς καρδιᾶς.

Αὐτός πού ἔχει καθαρή καρδιά, ἔχει τήν ὅραση τοῦ Θεοῦ, βλέπει τόν Θεό...

❈ Ἐμεῖς οἱ Πνευματικοί ἀκοῦμε ἕνα σωρό ἁμαρτίες. Μέ τό πού τίς ἀκοῦμε, ἁμαρτάνουμε; Θεός φυλάξοι! Μόνο ἄν τίς δεχτεῖ μέσα του κάποιος καί κάνει εἰκόνες... τότε βέβαια θά ἔχει κάνει πάρα πολλές ἁμαρτίες, γιατί ὁ Πνευματικός σέ λίγο καιρό γίνεται «πανεπιστήμιο κακίας», ξέρει ὅλες τίς κακίες τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ ἀκούει τόν κόσμο! Τά πάντα ξέρει ὁ Πνευματικός. Αὐτό θά πεῖ ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός; Ὄχι. Μένουν μόνο στόν ἐγκέφαλο, δέν τά κατεβάζει στήν καρδιά.

Ἔτσι καί ἐσεῖς, μπορεῖ νά ἔρχεται μία σκέψη, μία φαντασία διαβολική, ἀλλά δέν θά πρέπει νά τήν δέχεστε. Ἐκεῖ εἶναι τό μυστικό.

Καί πῶς θά γίνει νά μήν κατέβει στήν καρδιά; Λένε οἱ Πατέρες, πρέπει νά βάλεις ἕναν φρουρό στήν πόρτα τῆς καρδιᾶς. Ὁ φρουρός εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησέ με».

Ἡ προσευχή εἶναι τεῖχος καί σέ προστατεύει ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Πονηροῦ

Ἔχουμε πάψει νά προσευχόμαστε! Πόσοι προσεύχονται πραγματικά καί ὄχι τυπικά – πέντε λεπτά τό πρωί καί πέντε λεπτά τό βράδυ; Πόσοι προσπαθοῦν νά κάνουν ἀδιάλειπτη προσευχή, ὅπως μᾶς διδάσκει ὁ Χριστός γιατί εἶναι τό ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς; Δέν λέει κανείς, ἀρκεῖ μιά ὥρα τήν ἡμέρα ν’ ἀναπνέω, ἄρα σταματάω. Ἔλεγε κάποιος: «ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ πίστη μας εἶναι ὁ πολιτισμός τῆς ἀνάσας». Δηλαδή κάθε ἀνάσα σου νά εἶναι γιά τόν Χριστό.

Αὐτὸ εἶναι ἡ προσευχή: νὰ μὴν φεύγει ὁ νοῦς σου ἀπ’ τὸν Χριστό.

❈ Ἂν ἔχεις στὸν νοῦ σου νὰ κάνεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ κάθε στιγμή, θὰ ἔχεις προσευχή. Κοιτάξτε, προσευχὴ δὲν εἶναι κάποιες λέξεις. Μπορεῖ νὰ λὲς λέξεις καὶ νὰ μὴν προσέχεις τὶς λέξεις. Ὅποτε, πάλι δὲν κάνεις προσευχή. Κάνεις κάτι μηχανικά. Ἀλλά, ὅταν ἔχεις στὸν νοῦ σου νὰ κάνεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τότε λές…

- Ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Τί λέει ἡ πρώτη ἐντολή;

- «Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης της ψυχῆς σου, ἐξ ὅλης της καρδίας σου, ἐξ ὅλης της διανοίας σου, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου». Νάτο!

- Τί θὰ πεῖ «ἐξ ὅλης της διανοίας σου»;

Ὁ ἐπαναπροσανατολισμός τοῦ νοῦ μας κατεξοχήν γίνεται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή

❈ Ἀπό τήν στιγμή πού ἔγινε ἡ πτώση τῶν Πρωτόπλαστων, λένε οἱ Πατέρες, ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί σκοτίστηκε; Γιατί χωρίστηκε ἡ ἐνέργεια τοῦ νοῦ ἀπό τήν οὐσία, διασκορπίστηκε ὁ νοῦς πρός τά ἔξω καί ἔχασε ὁ ἄνθρωπος τήν ὄραση τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι φῶς.

Ὁ Θεός εἶναι φῶς καί ὁ νοῦς εἶναι ἕνα κάτοπτρο, ἕνας καθρέφτης. Ὁπότε, ὅταν ὁ καθρέφτης εἶναι πρός τό φῶς, εἶναι φωτεινός, ἀντανακλᾶ τό φῶς. Ὅταν, ὅμως, στρίψει ὁ καθρέφτης καί δεῖ πρός τή γῆ, σκοτεινιάζει.

Αὐτό ἀκριβῶς ἐχει πάθει ὁ ἄνθρωπος. Ἀντί νά βλέπει πρός τόν Θεό, παίρνει λανθασμένη κατεύθυνση ὁ νοῦς του καί βλέπει πρός τά κτίσματα καί μετά γίνεται εἰδωλολάτρης. Ἔτσι δημιουργήθηκαν τά εἴδωλα, λέει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.

«Ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσεται»

❈ Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, λέει: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5,17). Καί ὁ Χριστός μας εἶπε μία εἰδική παραβολή γι’ αὐτό τό θέμα, τήν Παραβολή τοῦ ἄδικου κριτοῦ καί τῆς χήρας. Σ’ αὐτή τήν Παραβολή λέει, πώς ἦταν ἕνας κριτής πού δέν φοβόταν οὔτε τόν Θεό, οὔτε τούς ἀνθρώπους. Ἄδικος. Πήγαινε μιά φτωχιά, κακομοίρα χήρα πού τήν εἶχαν ἀδικήσει καί τοῦ ἔλεγε:

- Σέ παρακαλῶ μέ ἀδίκησαν, δῶσε μου τό δίκιο μου.

Αὐτός τήν ἔδιωχνε. Μιά, δυό, τρεῖς, αὐτή ἐπέμενε. Στό τέλος τήν βαρέθηκε καί τῆς λέει:

- Θά στήν κάνω τήν χάρη γιά νά σταματήσεις νά μέ ἐνοχλεῖς. Καί τῆς ἔδωσε τό δίκαιο της. Καί ρωτάει ὁ Χριστός:

«Ἄν αὐτός ὁ ἄδικος κριτής ἔδωσε τελικά τό δίκαιο στή χήρα πού ἐπέμενε, ὁ Θεός πού εἶναι δίκαιος, δέν θά δώσει σ’ αὐτούς πού ἐπιμένουν καί Τοῦ ζητᾶνε τήν χάρη Του;» (Λουκ. 18,7).

Δέν μπορεῖς νά κάνεις ἀδιάλειπτη προσευχή, σωστή προσευχή ἄν δέν ἔχεις ἐγρήγορση, νήψη

❈ Δέν μπορεῖς νά κάνεις ἀδιάλειπτη προσευχή, σωστή προσευχή ἄν δέν ἔχεις ἐγρήγορση, νήψη. Αὐτά εἶναι συνδεδεμένα. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά κοινωνήσει μέ τόν Θεό, τόσο εἶναι καί σέ πνευματική ἐγρήγορση, δέν τόν πιάνει ὁ Διάβολος στόν ὕπνο...

Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μας στούς Ἀποστόλους εἶχε πεῖ:

«γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε ἵνα μή εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν» (Ματθ. 26,41).

«Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει...»

Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».

Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών.

Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή.

Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά.

Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γι’ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής.

Ἄν καθαρίσει ἡ καρδιά , μετά γίνεται καθαρός ὅλος ὁ ἄνθρωπος...

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος συνέχεια προσεύχεται, παρακαλάει τόν Θεό, σιγά - σιγά ἀπαλλάσσεται ἀπό τούς λογισμούς. Οἱ ὁποῖοι λογισμοί οὐσιαστικά τί εἶναι; Εἶναι εἰκόνες συνδεδεμένες μέ πάθη. Ὅλα αὐτά λοιπόν λερώνουν τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί αὐτά μετά δημιουργοῦν ἐπιθυμίες, δηλαδή θελήματα. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσεύχεται καρδιακά, σιγά - σιγά διώχνει αὐτούς τούς λογισμούς καί καθαρίζει ἡ καρδιά.

Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος γίνεται λευκή σελίδα, καθαρός, μέ καθαρή καρδιά, ὁπότε μετά βλέπει τόν Θεό, βλέπει καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀποκαλύπτεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ἀμελεῖς τήν προσευχή, τί γίνεται;

❈ Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α’ Θεσ. 5,17). Πρέπει συνέχεια νά προσευχόμαστε.

Ὅταν ἀμελεῖς τήν προσευχή, τί γίνεται; Μένει ἀφύλακτος ὁ ἑαυτός μας, ἡ ὕπαρξή μας. Εἶναι σάν τό σπίτι πού τό ἀφήνεις ξεκλείδωτο καί ἔχεις ἀνοιχτές πόρτες καί παράθυρα. Ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά μπεῖ ἕνας κλέφτης καί νά σέ ρημάξει.

"Νὰ λέτε τὴν Εὐχὴ καὶ ἡ εὐχὴ θὰ τὰ κανονίσει ὅλα...(Ἅγιος Φιλούμενος)

Ο Άγιος Φιλούμενος o Νέος Ιερομάρτυς, αναφέρει η μοναχή Ευπραξία «ήταν πάρα πολύ ολιγόλογος. Όταν όμως πηγαίναμε στο προσκύνημα που διακονούσε, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, πάντοτε έκανε ένα σύντομο και απλό κήρυγμα.
Μας έλεγε, για παράδειγμα, να έχουμε ταπείνωση, να έχουμε αγάπη, να ήμαστε ελεήμονες…
“Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, “και η ευχή θα τα κανονίσει όλα.
Όταν λέτε την Ευχή, μη φοβείστε τίποτα.
Αλλά κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή, η οποια δεν έλειπε ο από το στόμα του.Περπατούσε και έβλεπες συνεχώς τα χείλη του να κινούνται.

Ἄν μπορούσαμε νά βλέπαμε τί γίνεται στόν ἀέρα γύρω μας, θά φρίτταμε!

❈ Ἄν μπορούσαμε νά βλέπαμε τί γίνεται στόν ἀέρα γύρω μας, θά φρίτταμε! Κάθε στιγμή οἱ Δαίμονες προσπαθοῦν νά μᾶς κάνουν κακό καί οἱ Ἄγγελοι νά τούς ἀποτρέψουν. Γίνεται μάχη γύρω μας! Καί ὅταν κανείς ἐπικαλεῖται τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, βοηθάει τούς Ἁγίους Ἀγγέλους νά κατατροπώσουν τούς Δαίμονες πού μᾶς ἐπιτίθενται, γιατί οἱ Δαίμονες φρίττουν μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν αὐτό τό κάνεις ἀδιάλειπτα, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με», καθαρίζει ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σου, καθαρίζει τό μυαλό σου, καθαρίζει ἡ ὕπαρξή σου ἀπό τίς δαιμονικές ἐνέργειες, γιατί ὁ Διάβολος φρίττει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί φεύγει.

Γέροντας Ἰάκωβος Βαλαδῆμος «Μὲ μιὰ μπουκιὰ ψωμὶ δὲ χορταίνεις καὶ ἡ εὐχὴ εἶναι ὁ ἄρτος τῆς ψυχῆς»

Όταν προς το τέλος της ζωής του ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος βρισκόταν στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων τον επισκέφθηκε μιά λόγια και ευσεβής ψυχή, η οποία ποθούσε να γίνει και νύμφη Χριστού ακολουθώντας την μοναχική πολιτεία. Ο Γέροντας κατά την ψυχωφελή συζήτηση την ρώτησε:

- Προσεύχεσαι καθημερινά, κόρη, στον γλυκύτατό μας Ιησού;

- Προσεύχομαι Γέροντα, του απάντησε με κατεβασμένο από συστολή κεφάλι.

- Την ευχή την λές; Συνέχισε.

- Την λέω Γέροντα!

- Πόσες φορές την λές;

- Την λέω, Γέροντα, επανέλαβε αμήχανα.