Οἱ Περὶ Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ Κακόδοξες καὶ Ἀλλόκοτες Δοξασίες τῆς Ἑταιρείας "Σκοπιά"

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15η Απριλίου 2026

ΟΙ ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΣΚΟΠΙΑ»

Αγαπητοί μας αναγνώστες ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Αξιωθήκαμε για μια ακόμη φορά να εορτάσουμε την λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού. Να βιώσουμε τον αστείρευτο πλούτο των θείων ευλογιών, που απορρέουν από το υπέρτατο αυτό γεγονός. Να αντλήσουμε ελπίδα και αισιοδοξία και να αποβάλλουμε κάθε αίσθημα απαισιοδοξίας, λύπης και απελπισίας, «ότι Χριστός Ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Να συνειδητοποιήσουμε την υπέρτατη ευεργεσία του Θεού, ότι χάρις στην Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, νικήθηκε κατά κράτος ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» διάβολος (Ιωάν.8,44) και καταργήθηκε ο θάνατος, «ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α΄Κορ.15,26).

Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ο Αναστημένος Χριστός «ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο … ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ ᾿Αδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α΄Κορ.15,20-23) και «ο εγείρας τον Χριστόν εκ νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα ημών» (Ρωμ.8,11). Αυτό είναι το πλέον ευφρόσυνο μήνυμα της ανθρώπινης ιστορίας! Γι’ αυτό και η Μεγάλη Εορτή του Πάσχα είναι πανηγύρι ανείπωτης χαράς και ανέκφραστης ελπίδας, καθότι «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου της καθαίρεσιν»[1]. Γι’ αυτό και ο πιστός λαός μας, με το αλάνθαστο αισθητήριό του, χαίρεται, αγάλλεται και δοξολογεί ως Μεγάλο Ελευθερωτή του, τον Υπέρτατο Τροπαιούχο του Πάσχα, κατά την Μεγάλη Εορτή!

Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ....

Μόνον στην ανάσταση του Χριστού λαμβάνουν την πλήρη εξήγησή τους όλα τα θαύματα του Χριστού, όλες οι αλήθειές Του, όλα τα λόγιά Του, όλα τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης…

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_999.html

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀγαπητοί μας ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Χριστῷ!

Χριστός Ανέστη!

Αγαπητοί μας αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ! Η αγαθότητα είναι έργο ελευθερίας. Η νικηφόρα δύναμη της Ανάστασης του Κυρίου Ιησού Χριστού ήταν η δύναμη του εκούσιου παθήματος και του θανάτου Του, που μας ελευθέρωσε από τη δουλεία της διαφθοράς (Ρωμ. 8:21). Μία σταγόνα από το αίμα του Σωτήρα, που έπεσε στη γη στον Γολγοθά, η εκούσια θυσία Του, άλλαξε αόρατα τα πάντα στη γη. Μια εντελώς νέα δύναμη έχει εισέλθει στον κόσμο - η δύναμη της Ανάστασης. Δεν περιέχει τίποτα από εξαναγκασμό ή βία. Επομένως, όλα όσα χαρίζει κατευθύνονται προς την ελευθερία μας, και μόνο προς αυτήν.

Ἡ δυνατότητα βιώσεως τῆς Ἀναστάσεως

Ἡ δυνατότητα βιώσεως τῆς Ἀναστάσεως

Του Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών- Δρος Θεολογίας

Η Ορθόδοξος Εκκλησία πανηγυρίζει την εκ νεκρών Ανάσταση του Θεανθρώπου Κυρίου· «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας».

Ο θάνατος και η Ανάσταση του «σαρκωθέντος δι᾽ ημάς» Θεού Λόγου αποτελούν το θεμέλιο της λυτρώσεως και σωτηρίας του ανθρώπου. Ο Απόστολος Παύλος το διατρανώνει με παρρησία: «Εάν ομολογήσης εν τω στόματί σου Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός αυτόν ήγειρεν εκ νεκρών, σωθήση» (Ρωμ. 10, 9).

Η Ανάσταση συνιστά την βεβαία απόδειξη ότι η επί του Σταυρού θυσία του Θεανθρώπου για την σωτηρία του πλάσματός Του εξασφάλισε την παλιγγενεσία του ανθρώπου. Ο Ιερός Χρυσόστομος αναφωνεί με μεταρσιωμένο λόγο, εξαγγέλοντας την ουράνια χαρά για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους: «Σήμερον χαρά πανταχού της οικουμένης και ευφροσύνη πνευματική. Σήμερον και των αγγέλων ο δήμος και πασών των άνω δυνάμεων ο χορός διά την των ανθρώπων σωτηρίαν αγάλλονται» (PG 52, 768).

Τὴν Ἀνάστασή Σου, Χριστὲ Σωτῆρα μας, οἱ ἄγγελοι ψάλλουν στὸν οὐρανό, καὶ δῶσε μας στὴ γῆ νὰ Σὲ δοξάζουμε μὲ καθαρὲς καρδιές.

 Την Ανάστασή Σου, Χριστέ Σωτήρα μας, οι άγγελοι ψάλλουν στον ουρανό, και δώσε μας στη γη να Σε δοξάζουμε με καθαρές καρδιές.

Τώρα όλα είναι γεμάτα φως: ο ουρανός, η γη και ο κάτω κόσμος· όλη η κτίση χαίρεται και αγαλλιάζει. Η γη χαίρεται, απαλλαγμένη από την κατάρα για την αμαρτία του Αδάμ. Οι ουρανοί χαίρονται, βλέποντας Αυτόν που κατέβηκε από αυτούς στη γη, τώρα να ανεβαίνει από τον κάτω κόσμο και να οδηγεί έξω όσους μαραζώνουν εκεί. Οι άγγελοι ψάλλουν, δοξάζοντας τον Νικητή του θανάτου, τον Δημιουργό τους, τώρα ορατό. Όλη η κτίση, όλες οι δυνάμεις της φύσης, δοξάζουν τον Κύριο. Κάθε μία από αυτές, με τον δικό της τρόπο, ψάλλει και υψώνει τον Αναστημένο. Κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Η ιερή και σωτήρια νύχτα δίνει τη θέση της στη φωτεινή Μεγάλη Ημέρα.

Ο ανατέλλων ήλιος παίζει με τις ακτίνες του, όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής πηδάει στη μήτρα, χαιρετώντας τον Ήλιο της Αλήθειας, που ανατέλλει από τον τάφο. Όλοι σήμερα, είμαστε γεμάτοι με τη χάρη του Θεού και προσμένουμε την ανανέωση του σύμπαντος. Το νιώθουν οι καρδιές μας; Ναι, οι ψυχές εκείνων που χαιρετούν το Άγιο Πάσχα με πίστη και ευλάβεια είναι τώρα γεμάτες με απερίγραπτο χαρά, και μια ευλογημένη ειρήνη αγγίζει τις καρδιές τους. Όλες οι λύπες και οι θλίψεις υποχωρούν στο βάθος, και ακόμη και τα βάσανα και οι αντιξοότητες γίνονται φωτεινά. Απολαμβάνουμε μια μυστηριώδη προσμονή της Θείας Γιορτής στην επερχόμενη, αιώνια, ένδοξη Βασιλεία του Θεού. Ευχόμαστε αυτές οι ευλογημένες ώρες να μην σταματήσουν ποτέ, η νύχτα και η μέρα του Αγίου Πάσχα να συνεχιστούν ατελείωτα. Σαν τους απόστολους στο Όρος Θαβώρ, είμαστε έτοιμοι να αναφωνήσουμε: «Κύριε, καλό είναι να είμαστε εδώ!» (Ματθαίος 17:4).

«Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!».

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου – συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 11η Απριλίου 2026

Με την Χάρη του Θεού φθάσαμε στο τέρμα της πένθιμης και κατανυκτικής περιόδου του Τριωδίου. Και το τέρμα αυτό είναι, βέβαια, το Πάσχα, η Ανάσταση του Κυρίου, η «εορτή των εορτών» και η «πανήγυρις των πανηγύρεων», «η μία των Σαββάτων η βασιλίς και κυρία». Όσοι αγωνίστηκαν διά νηστείας και ασκήσεως, διά πένθους και προσευχής να σταυρώσουν τα πάθη και τις επιθυμίες, όσοι αγωνίστηκαν και πάλεψαν με την αμαρτία και τον πατέρα της αμαρτίας, τον διάβολο, ζουν τώρα την Ανάσταση του Χριστού σαν ένα προσωπικό γεγονός. Βιώνουν την εμπειρία της Αναστάσεως μέσα στο βάθος της υπάρξεώς τους. Βλέπουν με τους νοερούς οφθαλμούς της καρδιάς τους το άκτιστον φως του αναστάντος Χριστού να πλημμυρίζει το είναι τους. Νοιώθουν το πέρασμά τους από τον θάνατο στη ζωή, δηλαδή σε μιά άλλη διάσταση της υπάρξεως, που ξεπερνά τα όρια του χώρου και του χρόνου, της φθαρτότητος και της παροδικότητος. Που αποτελεί τον αιώνιο σαββατισμό, την ημέρα την ογδόη, την απαρχή της Βασιλείας των Ουρανών, την αφετηρία της ανακαινίσεως του σύμπαντος, σύμφωνα με τον απόστολο «εί τις εν Χριστώ καινή κτίσις. Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β΄Κορ. 5,17). Γι’ αυτό το πέρασμα ομιλεί εκφραστικώτατα και με μεγάλο θεολογικό βάθος στο πρώτο τροπάριο του αναστασίμου κανόνος του ο μέγας της Εκκλησίας πατήρ και υμνογράφος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα. Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν και εκ γής προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας».

Λόγοι στήν Ἀνάσταση, Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Λόγοι στήν Ἀνάσταση, Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, 12-4-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

«Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·» (Ματθ. κστ΄, 30). (: Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·).

Τί λέγει μετὰ ὁ Κύριος. Μὴ κλονισθῆτε στὴν πίστη, μὴ σκανδαλισθῆτε γιὰ ὅσα ἐπακολουθήσουν πρὶν καὶ κατὰ τὴν Σταύρωση. Πίστη χρειάζεται, πίστη στὸν Κύριο, χωρὶς φόβο.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τοῦ Προφήτου Δανιήλ, τὸ 3ο κεφάλαιο ἀναφέρεται στοὺς τρεῖς παῖδες ἐν Βαβυλῶνι.

«Βρισκόμαστε στὴν Βαβυλώνα, στὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, ὅπου βασιλιὰς εἶναι ὁ εἰδωλολάτρης Ναβουχοδονόσορ. Αὐτὸς στήνει ἕνα χρυσὸ ἄγαλμα (εἴδωλο) καὶ ὁρίζει τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ τελοῦνταν τὰ ἐγκαίνιά του. Ἀπαίτησε ὅμως ἐκείνη τὴν ὥρα κατὰ τὴν ὁποία θὰ σήμαιναν, ὡς σύνθημα, τὰ μουσικὰ ὄργανα, νὰ σκύψουν ὅλοι οἱ τοπάρχες καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἄγαλμα. Ὅποιος θὰ τολμοῦσε νὰ μὴ προσ­κυνήση, (θὰ τὸν ἔριχναν στὸ τεράστιο καμίνι, τὸ ὁποῖο ἑτοίμασαν ἐκεῖ κοντά).

Μόλις τὸ σύνθημα δόθηκε, τὰ μουσικὰ ὄργανα ἔπαιξαν καὶ ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι ἔσκυψαν καὶ προσκύνησαν τὸ χρυσὸ ἄγαλμα. Τρεῖς παῖδες, Ἑβραῖοι στὴν καταγωγή, ὄχι μόνο δὲν προσκύνησαν τὸ ἄγαλμα, ἀλλὰ ἔμειναν ὄρθιοι, σὰν ἀναμμένες λαμπάδες, γιὰ νὰ διακηρύξουν τὴν πίστη τους στὸν ἕνα καὶ μόνο ἀληθινὸ Θεό. Δὲν ὑπολόγισαν οὔτε τὴν ὑψηλὴ κρατικὴ θέση, ποὺ εἶχαν καὶ θὰ τὴν ἔχαναν, οὔτε τὴν ζωή τους. Καὶ ὅταν ρωτήθηκαν ἀπὸ τὸν βασιλιὰ γι’ αὐτή τους τὴν ἄρνηση, εἶπαν:

Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2026 Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ

Ἐν Κυθήροις τῇ 1ῃ Ἀπριλίου 2026

Ἀριθ. Πρωτ.: 186

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ 2026

(ὑπ’ ἀριθ. 257/2026)

Πρός

Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί

τόν Χριστώνυμον Λαόν

τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Σήμερον χαρά πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης καί εὐφροσύνη πνευματική … ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ καί τήν οἰκουμένην ἑαυτῷ συνανέστησε»(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ε.Π.Ε. 36, 76.82)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ὁ Ἀναστάς Κύριος καί Θεός ἡμῶν εἴθε νά μᾶς δωροφορήσῃ τό Ἀναστάσιμον Θεῖον καί ἀνέσπερον Φῶς Του, τό «φωτίζον καί ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον», τήν πνευματικήν καί λυτρωτικήν χαράν τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως, τήν ἄνωθεν εἰρήνην, τήν θεοδώρητον ἀγάπην καί τήν ἐκ τοῦ Κενοῦ Τάφου πηγάσασαν Θείαν Εὐλογίαν.

Ὁ Χρυσορρήμων Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, διαλαλεῖ τήν σῴζουσαν ἀλήθειαν ὅτι : «Σήμερον χαρά πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης καί εὐφροσύνη πνευματική. Σήμερον καί τῶν Ἀγγέλων ὁ δῆμος καί ὁ χορός πασῶν τῶν ἄνω Δυνάμεων ἀγάλλονται διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων… Ἀνέστη ὁ Κύριος καί συνανέστησε μέ τόν ἑαυτόν Του καί ὅλην τήν οἰκουμένην. Καί Αὐτός μέν ἀνέστη, ἀφοῦ ἔσπασε τά δεσμά τοῦ θανάτου. Μᾶς ἀνέστησε δέ, ἀφοῦ διέλυσε τίς ἁλυσίδες τῶν ἁμαρτημάτων μας» (ἔνθ’ ἀνωτ.)

Τήν πνευματικήν μας ἀνάστασιν τήν προσδιορίζει ὡς ἑξῆς ὁ Ἱερός Χρυσόστομος : «Ἀπό δοῦλοι τοῦ θανάτου ἐγίναμε ἀθάνατοι. Ἀπό πεσμένοι, ἀναστηθήκαμε. Ἀπό ἡττημένοι ἐγίναμε νικητές» (Ε.Π.Ε. 36, 76).

«Ἄν κάποιος ἀπιστῇ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀπέθανε καί ἀνέστη, καθώς βλέπει ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι καθημερινῶς ἀποθνήσκουμε καί ἀνασταινόματε, ἄς πιστεύη εἰς τό ἑξῆς εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ» (Ε.Π.Ε. 19, 254). «Ἄν δέν ἀναστήθηκε (ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἄπιστοι), σημειώνει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, τότε δέν θυσιάσθηκε ἐπάνω στό Σταυρό ὁ Κύριός μας. Ἄν δέν θυσιάσθηκε, οὔτε καί ἡ ἁμαρτία καταλύθηκε. Ἄν ὅμως ἡ ἁμαρτία δέν καταλύθηκε, τότε εὑρίσκεσθε συνέχεια κάτω ἀπό τήν τυραννία της. Ἄν δέ κυριαρχῆσθε ἀκόμη ἀπό τήν ἁμαρτία, τότε μάταια ἐκηρύξαμε τήν ἀπελευθέρωσί σας ἀπό αὐτήν. Ἄν δέ μάταια ἐκηρύξαμε, μάταια ἐπιστεύσατε, ὅτι ἔχετε ἀπαλλαγῆ ἀπό τήν ἁμαρτία, ἐνῶ παραμένετε σκλάβοι της» (Ε.Π.Ε. 18α, 596).

Καί προσθέτει ὁ χρυσορρήμων Ἅγιος : «Ὅταν τόν ἄνθρωπο, πού κυριεύθηκε ἀπό τήν ἀπόγνωσι καί ἔφθασε σ’ αὐτές τίς πύλες τοῦ ἅδη, τόν ἀνασύρη ἀπό ἐκεῖ ὁ Πανάγαθος Κύριος, τίποτε ἄλλο δέν δείχνει αὐτό, παρά ἀνάστασι, πνευματική ἀνάστασι» (Ε.Π.Ε. 19, 52).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Περί Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ

❈ Τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι»;

Λέει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος: ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει ὡς πρός τά πάθη του, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τόν παλαιό ἄνθρωπο, ὅταν νεκρωθεῖ ὡς πρός τήν ἁμαρτία, ὡς πρός τόν κόσμο, μέ ἁπλά λόγια, ὅταν σταματήσει νά κάνει τήν ἁμαρτία - τήν ὅποια ἁμαρτία - τότε, λέει, πεθαίνει μαζί μέ τόν Χριστό, συν-νεκρώνεται καί συν-θάπτεται, θάβεται μαζί μέ τόν Χριστό μέσα στό μνῆμα τῆς μετάνοιας καί τῆς ταπείνωσης. Μέσα στό μνῆμα αὐτό εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός μας ὅμως πού εἶναι ἡ Αὐτοζωή, δέν μένει στό μνῆμα, ἀνίσταται, καί μαζί μ’ Αὐτόν ἀνασταίνει καί τόν κάθε μετανοημένο ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο δηλαδή πού ἔκοψε τήν ἁμαρτία καί θέλει νά τηρήσει ἀπό δῶ καί μπρός τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη.

❈ Ἡ εἰκόνα πού δείχνει ἕναν Ἄγγελο νά μετακινεῖ τήν πέτρα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀναπηδᾶ ἀπό μέσα ὁ Χριστός μέ ἕνα σημαιάκι, εἶναι λανθασμένη.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη

 

❈ Ἡ εἰκόνα πού δείχνει ἕναν Ἄγγελο νά μετακινεῖ τήν πέτρα ἀπό τόν τάφο τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀναπηδᾶ ἀπό μέσα ὁ Χριστός μέ ἕνα σημαιάκι, εἶναι λανθασμένη. Δέν εἶναι Ὀρθόδοξη εἰκόνα, γιατί δείχνει ὅτι χρειάζεται μιά βοήθεια ὁ Χριστός γιά νά βγεῖ, τόν Ἄγγελο γιά νά κουνήσει τήν πέτρα. Εἶναι λάθος. Ὁ Χριστός μας ἀναστήθηκε καί μετά κύλησε τήν πέτρα. Σφραγισμένου τοῦ τάφου ἀναστήθηκε ὁ Χριστός μας.

Ἡ Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἀνάστασης εἶναι ἡ κάθοδος στόν Ἅδη. Ἡ ἄλλη μᾶς ἦρθε ἀπό τούς Παπικούς. ➤Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 15 – 5 – 2016)

ΤΟ “ΣΚΟΤΟΣ” ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ “ΦΩΤΟΣ” !

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

ΤΟ “ΣΚΟΤΟΣ” ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ “ΦΩΤΟΣ” !

Ίσως ξενίζει λίγο ο τίτλος που δόθηκε σ’ αυτό το κείμενο, ωστόσο υπάρχει σοβαρός λόγος όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω, με τη χάρη του Αναστάντος Χριστού μας.

Όλα στην Ανάσταση του Κυρίου είναι φωτεινά.

Ο Κύριος ο ίδιος είναι φως!

Το γεγονός της Αναστάσεως παράγει άπλετο άκτιστο φως!

Στη Θ. Κοινωνία μας δωρίζει τα χαρίσματά του το Αγ. Πνεύμα καθιστώντας μας φωτεινούς ανθρώπους!

Οι άγιοί μας, από αυτήν ακόμα τη ζωή “λούζονται” στο θαβώρειο φως!

Όλα του Χριστού μας φως!

Ο λαός όμως, ο ευρισκόμενος σε τόπο σκιάς θανάτου είδε φως μέγα που ανέτειλε στον κόσμο και είναι ο Χριστός, όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (δ’ 16).

Δυστυχώς, όμως, 2.000 χρόνια μετά η συντριπτική πλειοψηφία του λαού γιά τον οποίο έπαθε και σταυρώθηκε και ανέστη ο Κύριος παραμένει στη “χώρα της σκιάς θανάτου”.

Σκοτάδι θανάτου με τη μορφή της απιστίας, με τη μορφή της ψευτοπροοδευτικότητας, με την μορφή της απολυτοποίησης της ειδωλολατρικής ηδονής και της χαμερπούς σαρκολατρείας και φιληδονίας, με τη μορφή του “έχω τη γνώμη”, με τη μορφή της ειδωλοποίησης της τεχνολογικής προόδου, με τη μορφή της αίρεσης και κάθε λογής πλάνης, με τη μορφή της άρνησης άρσης του Σταυρού, με τη μορφή της αλλοίωσης των αρχών της πίστεώς μας και της επιλεκτικής εφαρμογής των εντολών του Θεού, με τη μορφή της δαιμονικής εκκοσμίκευσης της λατρείας, με τη μορφή της υποκρισίας στην πνευματική ζωή…

Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα συνιστούν την μεγάλη πλάνη του μισοκάλου ο οποίος με πρωτοφανή αγριότητα και μίσος γιά το πλάσμα του Θεού χειραγωγεί τον νου του επιρρεπούς ανθρώπου και τον οδηγεί δι’ αυτού στη χώρα της “σκιάς θανάτου”, στο απόλυτο πνευματικό σκότος.

Είναι η κίνηση του νου αυτή που μπορεί να ανατρέψει τα πιό ιερά βιώματα και κλίσεις του ανθρώπου και να τις μετατρέψει σε σκοτάδι ζοφερό.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας αναλύουν αγιοπνευματικά τις 3 κινήσεις του νου. Την κατ’ ευθείαν, την κυκλική και την ελικοειδή.

Στις παρακάτω γραμμές θα δανειστούμε πολύτιμες διδασκαλίες του αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτου (“Περί θείων ονομάτων”, 4, 9 PG 3 705 AB) έτσι όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο “Φιλοκαλικές σελίδες 2 : Ο Νους” (Εκδ. Ιερ. Ησυχαστηρ. Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 1994 επιμεληθέν υπό του Αρχιμ. Ιωαννικίου Κοτσώνη, Γ’ Έκδοση)

Από την θεόπνευστη διδασκαλία του Αγίου μαθαίνουμε πως :

Ἡ βίωση τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ βίωση τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, 07-04-2011 Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου, (Ὁμιλίες σέ Κυκλάρχισσες), 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ πίστι στὴν Ἀνάστασι. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

«Ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου» (Ἰω. 20,28)

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, σὲ νέα περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ ὁποία λίγεται

Πεντηκοστάριο γιατὶ διαρκεῖ 50 ἡμέρες. Ὅπως κάθε κύκλος ἔχει ἕνα κέντρο, ἔτσι καὶ ὁ νέος αὐτὸς κύκλος τοῦ Πεντηκοσταρίου ἔχει κέντρο τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ποὺ εἶνε «ἑορτῶν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων», «ἡ βασιλὶς» (βασίλισσα) τῶν ἑορτῶν ὅλου τοῦ ἔτους (καν. Πάσχ. η΄ ᾠδ.). Γι᾿ αὐτὸ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας· «Αὕτη ἡ ἡμέρα, ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος· ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» (Ψαλμ. 117,24· στίχ. ἀναστ. ἀκολ.).

Αὐτὸ ποὺ ἑορτάζουμε τώρα εἶνε τὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας. Ἑορτάζουμε τὸ ὅτι, μέσ᾿ στὰ δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων, ἕνας καὶ μόνο, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὴ θεϊκὴ δύναμι ποὺ ἔχει ἀνέστησε ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του ἐκ νεκρῶν. Τὸ πιστεύεις; εἶσαι Χριστιανός· δὲν τὸ πιστεύεις; δὲν εἶσαι Χριστιανός. Εἶνε θεμελιώδης ἀλήθεια αὐτή. Γι᾿ αὐτὸ τὴν ὁμολογοῦμε στὸ Σύμβολο τῆς πίστεως· «Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ, κατὰ τὰς Γραφάς» (ἄρθρ. 4-5).

Ἀλλ᾿ ἀκούω ἀντιρρήσεις· δὲν ἀκοῦτε σεῖς; Στὴν ἐποχὴ τῶν πυραύλων, λένε, ἐσὺ μιλᾷς περὶ ἀναστάσεως; Ποιός τὰ πιστεύει αὐτά; Ἐγὼ πιστεύω στὴν ἐπιστήμη καὶ θέλω ἀποδείξεις…

Ὁ κοσμικὸς «ἑορτασμὸς» τοῦ Πάσχα

ΤΟ ΜΕΓΑ καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ γιὰ μᾶς τοὺς πιστοὺς ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς ὑπάρξεώς μας, γιὰ τοὺς ἀρνητές της ἀποτελεῖ τὸ «μεγάλο σκάνδαλο» καὶ τὴν «ἔσχατη μωρία» καὶ γι’ αὐτὸ πασχίζουν ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια νὰ ἀπομειώσουν τὴ σημασία του, νὰ τὸ ἐξαφανίσουν. Ἀλλὰ μάταια κοπιάζουν καὶ ἀγχώνονται! Ἡ πίστη στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ συνεχίζει νὰ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστεως, τὴν κινητήρια δύναμη τῆς ἱστορίας!

Εὔχομαι ἡ θεία δροσιὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου νὰ σὲ κρατᾶ γενναία στὴ γενικὴ δύσκολη ζωή...

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/04/blog-post_890.html

«Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου».

Ἐν Κυθήροις τῆ 27η Ἀπριλίου 2025

Ἀρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητὲ φίλε ἀναγνώστα, εἶναι τὸ κυρίαρχο, τὸ κεντρικότερο, τὸ κατ’ ἐξοχὴν γεγονὸς τῆς ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας. Εἶναι τὸ γεγονός, πάνω στὸ ὁποῖο θεμελιώνεται καὶ στηρίζεται ὅλο το οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. «Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἠμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν…Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαῖα ἡ πίστις ὑμῶν» (Α΄ Κορ.15,14,17), βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε, δὲν ἔχει πλέον κανένα νόημα καὶ περιεχόμενο τὸ κήρυγμά μας, ἀλλ’ ἐπίσης εἶναι ματαῖα καὶ κούφια ἀπὸ κάθε οὐσιαστικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ πίστις σας. Καὶ τοῦτο διότι ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σημαίνει τὴν ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου, τὴν λύτρωσή του ἀπὸ τὸ πτῶμα τοῦ θανάτου, ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας. Σημαίνει τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή, στὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωή. Χωρὶς τὴν ἀνάσταση ὅλο το χριστιανικὸ οἰκοδόμημα καταρρέει καὶ μεταβάλλεται σὲ μιὰ ἰδεολογία, σὲ ἕνα ἀνθρώπινο φιλοσοφικὸ κατασκεύασμα, ἀνίκανο νὰ σώσει, νὰ λυτρώσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν θάνατον, ὁ ὁποῖος εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς «ἡ μόνη πικρία τῆς ζωῆς, ἡ μόνη πικρία τῆς ὑπάρξεως. Ἐξ αὐτοῦ προέρχεται καὶ ὅλη ἡ τραγικότητα τῆς ζωῆς».

Ἐπειδὴ δὲ ἀκριβῶς ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ θεμελιακὸ γεγονὸς τῆς πίστεως, ἔπρεπε τὸ γεγονὸς αὐτὸ, νὰ βεβαιωθῆ, ὡς ἀδιάψευστη ἱστορικὴ πραγματικότητα, ἀπὸ πολλοὺς αὐτόπτες μάρτυρες. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ὁ Κύριος μετὰ τὴν ἀνάστασή του ἐμφανίστηκε πολλὲς φορὲς ἐπὶ σαράντα ἥμερες, σὲ διάφορα πρόσωπα καὶ σὲ διάφορους τόπους.

Περὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ὑπάρχουν ὡς γνωστὸν διάφορα ἐπιχειρήματα ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἀρνητὲς προκειμένου νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἐδῶ θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τέσσερα ἀπὸ αὐτά. Τὸ πρῶτο εἶναι πολὺ παλαιὸ καὶ ἀνάγεται ἀκόμα στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν τὸ ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποίησαν οἱ Φαρισαῖοι, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὸν ἄδειο τάφο. Ἐπειδὴ ἦταν καὶ οἱ ἴδιοι παρόντες στὴν ταφὴ μαζὶ μὲ τοὺς Ρωμαίους στρατιῶτες, ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀμφισβητήσουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐτάφη (Ματθ. 27, 62 – 65). Εἶπαν λοιπὸν ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύκτας, οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἔκλεψαν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τὴν ὥρα ποὺ οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες κοιμοῦνταν.

Ὅμως τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου ἰσχυρὸ γιὰ τοὺς παρακάτω λόγους: Γνωρίζουμε ὅτι ἡ φρουρὰ ποὺ ὅρισε ὁ βασιλιὰς Ἡρῴδης Ἀγρίππας νὰ φρουρεῖ τὸν Πέτρο στὴ φυλακὴ ἀριθμοῦσε ὄχι ἕνα ἢ δύο ἀλλὰ δεκαέξι ἄνδρες (Πράξ. ιβ΄ 4). Ἀνάλογος ἢ καὶ μεγαλύτερος θὰ πρέπει νὰ ἦταν καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατιωτῶν ποὺ φυλοῦσαν τὸν τάφο, δεδομένης τῆς ὑπόνοιας ὅτι οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχε περίπτωση νὰ θελήσουν νὰ βγάλουν τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν τάφο. Εἶναι λοιπὸν δυνατὸν οἱ στρατιῶτες ἑνὸς τόσο αὐστηροῦ κι ὀργανωμένου στρατοῦ νὰ κοιμήθηκαν ὅλοι; Κι ἀφοῦ κοιμήθηκαν πῶς εἶδαν τοὺς μαθητὲς νὰ κλέβουν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ; Ἑπομένως μιλοῦν ὄχι μὲ ἀποδείξεις, ἀλλὰ μὲ ὑποθέσεις.

Χριστὸς Ἀνέστη! Ὄντως Ἀνέστη!

Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών, Δρος Θεολογίας.

Ο Θεάνθρωπος ἀναστήθηκε. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀναμφισβήτητο γεγονός. Εἶναι ἕνα γεγονὸς ὀντολογικό, ἱστορικό, ὑπαρξιακό.

«Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἀναφωνεῖ: «Εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, ματαία ἡ πίστις ἡμῶν… Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων». Καὶ συμπληρώνει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες, Ἀνέστη Χριστὸς καὶ χαίρουσιν Ἄγγελοι, Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι».

Ἡ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως εἶναι τὸ ἰσχυρότερο χτύπημα κατὰ τῆς ὀλιγοπιστίας ποὺ τρέφεται μὲ τὴν ἀμφιβολία, τὴν ἀμφιβολία καὶ τὴν ἀπογοήτευση. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου εἶναι κοσμοσωτήριο γεγονός. Εἶναι θρίαμβος τῶν θριάμβων. Εἶναι νίκη κατὰ τοῦ θανάτου. Εἶναι συντριβὴ τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους. Εἶναι ἐξουδετέρωση τοῦ διαβόλου. «Πού σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Πού σου, Ἅδη, τὸ νῖκος;… Ἀνέστη Χριστός, καὶ πεπτώκασι δαίμονες», βροντοφωνεὶ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος.

Πέθανε ὁ Χριστός; Ὄντως πέθανε. Πέθανε, ὅμως, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖ ποὺ βρισκόταν, στὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο, στὴν ὀδύνη καὶ στὴν ἀπογοήτευση, στὴν παράλογη ζωή του, γιὰ νὰ τὸν ἀναστήση.