Διδαχὲς καὶ Ἅγιοι λόγοι ἀπὸ τὸν γέροντα Γαβριηλ τῆς Ἱερᾶς μονῆς Κουτλουμουσίου κατὰ τὴν ἐπίσκεψη μᾶς στὶς 24/03/2026 στὸ Ἅγιον Ὅρος.

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/24032026.html

Μητέρα Ἀγαθία Ἰλίε ἀπὸ τὸ ἐρημητήριο Ἀγαπία, στὴν κομητεία Νεάμτς.

Μητέρα Αγαθία Ιλίε από το ερημητήριο Αγαπία, στην κομητεία Νεάμτς.

Η σιωπή είναι το μέρος όπου ο Θεός μιλάει πιο καθαρά. Όταν σταματάς να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου, να εξηγείς τον εαυτό σου και να δικαιολογείς τον εαυτό σου, αρχίζει το έργο της χάρης. Μην βιάζεσαι να σε καταλάβουν οι άνθρωποι. Βιάσου να σε βρει ο Θεός με καθαρή καρδιά. Όποιος φεύγει από τη σιωπή φεύγει από την αλήθεια, και όποιος υπομένει κρυφά καθαρίζει τον εαυτό του χωρίς να ξέρει πώς.

Εἶπε γέρων...

«Ὅ,τι θέλησα να κρατήσω ἐγωϊστικά στά χέρια μου τό ἔχασα, ἀλλά ὅ,τι ἀπόθεσα στα χέρια τοῦ Θεοῦ ἐξακολουθῶ νά τά διατηρῶ στήν κατοχή μου»

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_10.html

Νὰ νιώθεις τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ παιδί μου!

Ρώτησε κάποιος έναν σύγχρονο Γέροντα:

- Γέροντα πώς να κάνω προσευχή;

Και εκείνος απάντησε: Να νιώθεις την παρουσία του Χριστού παιδί μου!

-Και πως γίνεται αυτό;

-Να, πως ενώ εγώ είμαι εδώ, ξέρω ότι οι Πατέρες είναι δίπλα; Έτσι να νιώθεις, ότι στο διπλανό δωμάτιο είναι ο Χριστός μας! Τόσο κοντά και τόσο αδιάλειπτα!

Πήγα και εγώ κάποτε στην Παναγούδα στον Άγιο Παϊσιο και τον ρώτησα: -Γέροντα πως θα κάνω καρδιακή προσευχή; Όλο αποσπάται ο νους μου!

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων

Βιώματα Ἁγίων Ἀνθρώπων – 1ον

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ πνευματικοὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὰ βιώματα, τὰ ὁποῖα μὲ δυσκολία ἐκφράζουν στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν καλὴ προαίρεση. Δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ φήμη καὶ τὴ δόξα. Τὸ ταπεινό τους φρόνημα πολλὲς φορὲς τοὺς κρατάει σιωπηλούς, ἰδίως ὅταν ἔχουν μπροστά τους ἁπλοῦς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ τὰ κατανοήσουν, γιατὶ τοὺς λείπει ἡ ἐγρήγορση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγώνας.

Οἱ διδαχὲς τῶν ἐνάρετων πνευματικῶν πατέρων προσφέρονται μὲ τὴ βοήθεια εἰκόνων ἀπὸ τὴ φύση καὶ ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες διαφόρων ἐπαγγελματιῶν. Συχνὲς εἶναι καὶ οἱ παρομοιώσεις ποὺ χρησιμοποιοῦν.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἀναφερόμενος στὸν πνευματικὸ ἀγώνα τῶν χριστιανῶν, χρησιμοποιοῦσε παραβολές, γιὰ νὰ γίνεται κατανοητός. Μιλοῦσε ἀκόμα γιὰ τὰ θεμέλια τῆς πνευματικῆς οἰκοδομῆς καὶ τὰ ὑλικά, ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦνται, ὅπως καὶ γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας. Ὁ λόγος του θυμίζει τὶς διηγήσεις καὶ τὰ ἀποφθέγματα τοῦ Γεροντικοῦ. Μεταφέρουμε ἐδῶ τρεῖς διηγήσεις τοῦ Ἁγίου, πρωτότυπες καὶ διδακτικές1.

* * *

Ρώτησε ὁ γέροντας τὸν πνευματικό του ἀδελφό:

– Ἀδελφέ, τί ἔκανες σήμερα;

+ Γερόντισσα Γαλακτία:ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΘΗ, ΣΑΡΚΑ -ΧΡΗΜΑ

(Από το προσωπικό της ημερολόγιο)

«Δύο είναι τα μεγάλα πάθη των ανθρώπων σήμερα. Η σάρκα και το χρήμα.

Τα σαρκικά τους κατεβάζουν πιο χαμηλά από τα ζώα. Τους κάνουν κόπρανα, λάσπη, βρωμιά, μαυρόπηλα με γλίτσα γεμάτη σκουλήκια, πώς να το περιγράψω δεν ξέρω…

Το χρήμα όμως, τους κάνει σκληρούς σαν το ατσάλι. Ένας έκφυλος είναι πιο εύκολο να μετανοήσει. Νοιώθει κάποτε την βρώμα, την αηδία των πράξεών του, την παραμόρφωση, τις πληγές που βασανίζουν την ψυχή του και αποφασίζει και καθαρίζει το χοιροστάσιο. Κάνει απολύμανση στο στάβλο της ζωής του. Πώς; Με τον ποταμό των δακρύων της μετανοίας του… Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει όλα τα μικρόβια της αμαρτίας, εξομολόγηση μετά και επουλώνει πλήρως η πληγή, λίγος αγώνας έπειτα και σβήνουν και οι κακές εικόνες από το νου! Όλα γίνονται λαμπίκος! Μη με παρεξηγήσετε που θα πω, πως υπήρξαν πόρνες που και τί δεν είχαν κάνει πάνω στο κορμί τους…Όμως, μπροστά στον ανθρώπινο πόνο λύγιζαν…Έδιδαν τα υλικά που κέρδιζαν για να φάνε πεινασμένα παιδιά την κατοχή στην Αθήνα! Ο Θεός τους το μέτρησε πολύ αυτό… Κάποιες πήραν Χάρη από αυτήν τους την γενναιοδωρία, έκλαψαν και μετανόησαν…

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ ἱκανότητα νὰ βλέπεις τὴν ἀλήθεια.(π.Ιωάννη Μασλόβ)

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΆ ΔΙΑΜΆΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΌΣΧΗΜΟΥ ΙΩΆΝΝΗ (ΜΆΣΛΟΒ)

Η ταπεινοφροσύνη είναι η ικανότητα να βλέπεις την αλήθεια.

Η υπερηφάνεια συσκοτίζει, η ταπεινοφροσύνη φωτίζει.

Η χριστιανική ταπεινοφροσύνη είναι μια εκδήλωση της δύναμης του ανθρωπίνου πνεύματος [...] Καμιά εσωτερική ή εξωτερική ανθρώπινη προσπάθεια δεν μπορεί να υποτάξει αυτήν τη δύναμη.

Tαπεινοφρoσύνη σημαίνει: Εξυβρίζουν οι άλλοι, μην εξυβρίζεις, σιώπαινε. Φθονούν, μη φθονείς, Φλυαρούν αυτοί, μη μιλάς εσύ. Θεώρησε τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους.

Οι μόνοι τρόποι απελευθέρωσης από την τυραννία του Διαβόλου και η αναγνώριση της κακής του πρόθεσης είναι η ταπεινοφροσύνη, δηλαδή η συνειδητοποίηση της μηδαμινότητάς μας, και η προσευχή. Αυτά είναι δύο φτερά, που μπορούν να σηκώσουν ψηλά στον ουρανό κάθε χριστιανό.

Η ταπεινότητα μπορεί να εξομαλύνει τα πάντα.

Τί θά συμβεῖ ἄν οἱ Χριστιανοί δέν ὁμολογοῦν καί δέν ἀντιδροῦν; Νά τί ἀπαντᾶ ὁ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος...

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Τό 1988 , μέ ἀφορμή βλάσφημη ταινία πού πρόσβαλλε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Γέροντας Παΐσιος ξεσήκωσε καί ἄλλους Πατέρες καί «παρ’ ὅλη τήν δυσκολία πού εἶχε ἀπὸ τὸν πόνο λόγῳ τῆς κήλης, βγῆκε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος μὲ ἄλλους Ἁγιορεῖτες καὶ παραβρέθηκε στὸ συλλαλητήριο ποὺ ἔγινε στὴν Θεσσαλονίκη, ἐνισχύοντας μὲ τὴν παρουσία του τὸν πιστὸ λαό». Τὸ συλλαλητήριο ἦταν ἐνάντια στὴν βλάσφημη ταινία «Ὁ τελευταῖος πειρασμὸς» ἡ ὁποία σκηνοθετήθηκε ἀπὸ τὸν Μαρτὶν Σκορτσέζε, παίχτηκε γιὰ λίγο σὲ κινηματογράφους τῶν Ἀθηνῶν τὸ 1988 καὶ προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριῶν ἀπὸ μέρους τῶν πιστῶν καὶ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ σταματήσει ἡ προβολή της»1.

Ἔκανε ἄραγε λάθος ὁ Γέροντας πού ἄφησε τό Ἅγιο Ὄρος καί διαμαρτυρήθηκε ἔτσι δυναμικά ἐνάντια στή βλάσφημη ταινία συμμετέχοντας στό συλλαλητήριο; Δέν σκέφτηκε ὅτι θά τῆς ἔκανε διαφήμιση;Ὄχι δέν ἔκανε λάθος. Διότι ὁ Χριστός μας δέν μᾶς εἶπε νά σκεπτόμαστε μέ κριτήρια μάρκετινγκ.

Μέ τό ἴδιο σκεπτικό καί ὁ Χριστός μας ἔκανε λάθος· δέν θά ἔπρεπε νά διαμαρτυρηθεῖ καί νά διώξει τούς βέβηλους ἐμπόρους ἀπό τό Ναό, ὅλους αὐτούς πού βλασφημοῦσαν τόν Πατέρα Του καί τόν Ἴδιο, γιά νά μήν αὐξήση τά κέρδη τους κάνοντάς τους διαφήμιση! (Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!)

Ὁ Γέροντας Παΐσιος εἶχε πεῖ μέ ἀφορμή τό βλάσφημο ἔργο τοῦ Σκορτσέζε καί τήν δυναμική διαμαρτυρία τῶν τότε Χριστιανῶν: «Μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ βλάσφημα πᾶνε νὰ δικαιολογήσουν ἠθικὲς ἀταξίες. Τὸ ἔχουν παρακάνει. Εἶχαν κάνει μήνυση ὅτι ἡ ταινία «Ὁ τελευταῖος πειρασμὸς» προσβάλλει τὴν θρησκεία καὶ οἱ εἰσαγγελεῖς εἶπαν: «Δὲν εἶναι τίποτε». Τέτοιες βλασφημίες δὲν ἀκούστηκαν ποτέ! Γιὰ μᾶς ἡ διαμαρτυρία γιὰ τὴν βλάσφημη ἐκείνη ταινία ἦταν ὁμολογία πίστεως. Βέβαια μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ βλάσφημα γίνεται καὶ ἕνα καλό· χωρίζει ἡ ἦρα ἀπὸ τὸ σιτάρι, κοσκινίζεται ὁ κόσμος»2.

Μετά 24 χρόνια ἀπό τήν διαμαρτυρία τοῦ Γέροντα Παΐσιου καί τῶν ἄλλων ἁγιορειτῶν ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται μέ τό βλάσφημο θεατρικό ἔργο Corpus Christi. Οἱ δικαστικές ἀρχές εἶπαν πάλι τά ἴδια ὅτι «δέν εἶναι τίποτα».

Τό ἄσχημο εἶναι πώς ἡ ἀντίδραση τῶν χριστιανῶν ἦταν τώρα πολύ πιό χλιαρή ἀπ’ ὅ,τι τότε τό 1988. Ὅσοι λίγοι ἔσωσαν τώρα «τήν τιμή τῶν ὅπλων» καί διαμαρτυρήθηκαν εἰρηνικά καί κόσμια, δέχθηκαν- ἐντελῶς ἄδικα- ἐπίθεση μέ χημικά, καί κατακρίθηκαν διότι τἄχατες κάνανε «διαφήμιση» τοῦ βλάσφημου ἔργου μέ τήν διαμαρτυρία τους.

Ἄν αὐτοί πού τούς κατακρίνουν ἔβλεπαν νά χλευάζεται μέ ἀνάλογο τρόπο (μ’ ἕνα θεατρικό ἤ μία ταινία) ὁ πατέρας τους, ἡ μητέρα τους, ἡ ἀδελφή τους, αὐτοί οἱ ἴδιοι… ἄραγε ΔΕΝ θά μιλοῦσαν… γιά νά μήν αὐξήσουν τά κέρδη τῶν θεατρίνων;(!)

Καί βέβαια ΘΑ ΜΙΛΟΥΣΑΝ, θά ἀντιδροῦσαν δυναμικώτατα καί κανείς ἔμφρων δέν θά τούς κατέκρινε.

Νά τί ἀπαντᾶ ὁ Γέρων Παΐσιος σ’αὐτούς πού λένε ὅτι οἱ Χριστιανοί δέν πρέπει νά ἀντιδροῦμε στίς ἀντίχριστες βλασφημίες: «Σὲ αὐτὰ τὰ δύσκολα χρόνια ὁ καθένας μας πρέπει νὰ κάνει ὅ,τι γίνεται ἀνθρωπίνως καὶ ὅ,τι δὲν γίνεται ἀνθρωπίνως νὰ τὸ ἀφήνει στὸν Θεό. Ἔτσι θὰ ἔχουμε ἥσυχη τὴν συνείδησή μας ὅτι κάναμε ἐκεῖνο ποὺ μπορούσαμε. Ἂν δὲν ἀντιδράσουμε, θὰ σηκωθοῦν οἱ πρόγονοί μας ἀπὸ τοὺς τάφους. Ἐκεῖνοι ὑπέφεραν τόσα γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἐμεῖς τί κάνουμε γι’ αὐτήν; Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν παράδοσή της, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές της, νὰ πολεμεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους Ἕλληνες καὶ ἐμεῖς νὰ μὴν μιλᾶμε! Εἶναι φοβερὸ!»3

Μήπως ὅμως δέν πρέπει νά ἀντιδροῦμε δυναμικά (χωρίς βέβαια νά ξεφεύγουμε ἀπό τούς νόμους τοῦ Χριστοῦ μας) ἐγκαταλείποντας τήν ἡσυχία μας;

Ὁ Γέρων Παΐσιος μᾶς δείχνει ὅτι πρέπει. Ἄς ἀκούσουμε πῶς τό διδάσκει ὁ ἴδιος: «Εἶπα σὲ κάποιον: «Γιατί δὲν μιλᾶτε; Τί εἶναι αὐτὰ πού κάνει ὁ τάδε;». «Τί νὰ πεῖς, μοῦ λέει, αὐτὸς ὅλος βρωμάει». «Ἂν βρωμάει ὅλος, γιατί δὲν μιλᾶτε; Χτυπῆστε τὸν». Τίποτε, τὸν ἀφήνουν. Ἕναν πολιτικὸ τὸν ἔφτυσα. «Πές, τοῦ λέω, «δὲν συμφωνῶ μὲ αὐτό». Τίμια πράγματα. Θέλεις νὰ ἐξυπηρετηθεῖς ἐσὺ καὶ νὰ ρημάξουν ὅλα;»4.

Τί θά συμβεῖ ἄν οἱ Χριστιανοί δέν ὁμολογοῦν καί δέν ἀντιδροῦν; 

Νά τί ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας Παΐσιος:

«Ἂν οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν, αὐτοὶ (οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ) θὰ κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ τὸ σκεφτοῦν. Ἀλλὰ καὶ οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ δὲν εἶναι γιὰ μάχες. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἦταν γερὰ καρύδια, ἄλλαξαν ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ στὴν Βυζαντινὴ ἐποχὴ μία εἰκόνα ἔβγαζαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀντιδροῦσε ὁ κόσμος. Ἐδῶ ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε, γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε ἐμεῖς, καὶ ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε! Ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν μιλάει, γιὰ νὰ μὴν ἔρθει σὲ ρήξη μὲ τὸ κράτος, ἂν οἱ μητροπολίτες δὲν μιλοῦν γιὰ νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους γιατί τοὺς βοηθᾶνε στὰ Ἱδρύματα, οἱ Ἁγιορεῖτες πάλι ἂν δὲν μιλοῦν γιὰ νὰ μὴν τοὺς κόψουν τὰ ἐπιδόματα5, τότε ποιὸς θὰ μιλήσει; Εἶπα σὲ κάποιον ἡγούμενο: «Ἂν σᾶς ποῦν ὅτι θὰ σᾶς κόψουν τὰ ἐπιδόματα», νὰ πεῖτε: «Θὰ κόψουμε καὶ ἐμεῖς τὴν φιλοξενία», γιὰ νὰ προβληματιστοῦν. Οἱ καθηγητὲς Θεολογίας δὲν φωνάζουν, γιατί λένε: «Εἴμαστε ὑπάλληλοι, θὰ χάσουμε τὸν μισθό μας, καὶ μετὰ πῶς θὰ ζήσουμε;»6.

Μήπως ὅμως ἡ προσευχή εἶναι προτιμώτερη;

Νά τί ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας Παΐσιος:

«Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία πίστεως. Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήσει περισσότερο, ἀλλὰ τὴν σιωπή του θὰ τὴν ἐκμεταλλευτοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν: «Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας». Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ χτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνει μεγαλύτερο κακὸ. Ἔτσι θὰ τονωθοῦν λίγο οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ θὰ ἐμποδιστοῦν λίγο ὅσοι πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι δικό τους καΐκι, νὰ κάνουν βόλτες· εἶναι τὸ σκάφος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοὶ εἶναι κατακριτέοι. Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ ἔχουν μεγάλο μισθό, πολυτελὲς αὐτοκίνητο, νὰ τρέχουν στὶς διασκεδάσεις. Καὶ ὕστερα κάνουν νόμο νὰ παντρεύονται μὲ πολιτικὸ γάμο, νομιμοποιοῦν τὶς ἀμβλώσεις.

Μὲ τὶς βλάσφημες ταινίες ποὺ παρουσιάζουν, θέλουν νὰ γελοιοποιήσουν τὸν Χριστό. Τὸ κάνουν, γιὰ νὰ ποῦν, «αὐτὸς ἦταν ὁ Χριστός, τώρα θὰ ἔρθει ὁ Μεσσίας», καὶ νὰ παρουσιάσουν μετὰ τὸν «Μεσσία» τους. Ἐκεῖ τὸ πᾶνε»7.

Ἄν οἱ Χριστιανοί δέν διαμαρτυρόμαστε ὅταν βλασφημεῖται ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, ἡ Ἁγία Τριάδα, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑτοιμάζουμε τό δρόμο γιά τόν Ἀντίχριστο καί ἀποδεικνύουμε ὅτι δέν ἔχουμε ζωντανή καί ἀληθινή πίστη καί ἀγάπη στόν Χριστό μας.

Ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία πρέπει νά παίρνει θέση ὅταν βλασφημεῖται ὁ Χριστός μας;

Ναί ἀπαντᾶ ὁ Γέροντας. Ἄς δοῦμε πῶς μᾶς διδάσκει: «Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ἕναν ἄλλο ἄθεο, ἕναν βλάσφημο, πού τόν ἀφήνουν στήν τηλεόραση καί μιλάει, ἐνῶ ἔχει πεῖ τά πιό βλάσφημα λόγια γιά τόν Χριστό καί τήν Παναγία. Δέν παίρνει καί ἡ Ἐκκλησία μιά θέση νά ἀφορίση μερικούς. Αὐτούς ἔπρεπε νά τούς ἀφορίζη ἡ Ἐκκλησία. Λυποῦνται τόν ἀφορισμό!

-Γέροντα, τί θά καταλάβουν μέ τόν ἀφορισμό, ἀφοῦ τίποτε δέν παραδέχονται;

-Τοὐλάχιστον νά φανῆ ὅτι ἡ Ἐκκλησία παίρνει μία θέση.

-Ἡ σιωπή της, Γέροντα, εἶναι σάν νά τά ἀναγνωρίζη;

-Ναί. Ἔγραψε ἕνας κάτι βλάσφημα γιά τήν Παναγία καί κανείς δέν μίλησε. Λέω σέ κάποιον: «Δέν εἶδες τί γράφει ἐκεῖνος;». «Ἔ, τί νά τούς κάνης, μοῦ λέει. Θά λερωθῆς, ἄν ἀσχοληθῆς μαζί τους». Φοβοῦνται νά μιλήσουν.

-Τί εἶχε νά φοβηθῆ, Γέροντα;

-Νά μή γράψουν τίποτε γι’ αὐτόν καί ἐκτεθῆ, καί ἀνέχεται νά βλασφημῆται ἡ Παναγία! Νά μή θέλουμε νά βγάλη ὁ ἄλλος τό φίδι ἀπό τήν τρύπα, γιά νά ἔχουμε ἐμεῖς τήν ἡσυχία μας. Αὐτό εἶναι ἔλλειψη ἀγάπης. Ὕστερα ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νά κινῆται ἀπό συμφέρον. Γι’ αὐτό βλέπεις ἕνα πνεῦμα σήμερα: «Μέ τόν τάδε νά ἔχουμε σχέσεις, γιά νά μᾶς λέη καλά λόγια. Μέ τόν ἄλλο νά τά ἔχουμε καλά, γιά νά μή μᾶς διασύρη κ.λ.π. Νά μή μᾶς πάρουν γιά κορόιδα, νά μή γίνουμε θύματα». Ἄλλος ἀδιαφορεῖ καί δέν μιλάει. «Νά μή μιλήσω λέει, γιά νά μή μέ γράψουν οἱ ἐφημερίδες». Οἱ περισσότεροι δηλαδή εἶναι τελείως ἀδιάφοροι»8.

Ὁ Θεός μᾶς δίνει πνεῦμα δυνάμεως καί ὄχι πνεῦμα δειλίας, ἀδιαφορίας καί φιλαυτίας. Ἄραγε πόσο τό δεχόμαστε;

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Τῼ ΘΕῼ ΔΟΞΑ!

1 Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου-Λόγοι Β΄, Πνευματική ἀφύπνιση, Β΄ ἔκδοση Ἰανουάριος 2000, σελ. 44.

2 Ὅ. π. σελ. 44.

3 Ὅ. π. σελ. 36-7.

4 Ὅ. π. σελ. 37.

5 Ὁ γέροντας ἐννοεῖ τὴν οἰκονομικὴ χορηγία, δηλαδὴ ἕνα ποσὸ χρημάτων τὸ ὁποῖο τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀνέλαβε τὴν ὑποχρέωση ἀπὸ τὸ 1924 νὰ δίνει κάθε χρόνο στὶς Ἱερὲς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἐπειδὴ οἱ Μονὲς ἔδωσαν στοὺς πρόσφυγες τὰ μετόχια τους, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶχαν τὸ λάδι, τὸ σιτάρι, τὸ κρασὶ κ.λ.π. τῆς χρονιᾶς.

6 Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου-Λόγοι Β΄, Πνευματική ἀφύπνιση, Β΄ ἔκδοση Ἰανουάριος 2000, σελ. 37.

7 Ὅ. π. σελ. 43-4.

8 Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου-Λόγοι Β΄, Πνευματική ἀφύπνιση, Β΄ ἔκδοση Ἰανουάριος 2000, σελ. 35-6. Εἰπώθηκε τό 1992.

Μερικές φορές....

▫️️Μερικές φορές έχουμε μέρες σαν τον Παύλο στο οποίο νιώθουμε να γράφουμε γράμματα και να ενθαρρύνουμε τους άλλους.

▫️️Έχουμε κι άλλες μέρες σαν του Πέτρου όπου νιώθουμε ότι θέλουμε να ξεφύγουμε από όλους και από όλα.

▫️️Έχουμε μέρες που νιώθουμε σαν τον Ιωβ. Θέλουμε να πεθάνουμε, απλώς για να τελειώσουμε τον πόνο και την ταλαιπωρία.

▫️️Κάποιες μέρες νιώθουμε σαν ΣΟΛΩΜΩΝ. όταν ζητάμε συμβουλές για να πάρουμε αποφάσεις.

▫️️Έπειτα, υπάρχουν μέρες που είμαστε σαν τον Ιωνά. όταν θέλουμε να ξεφύγουμε από τις ευθύνες.

▫️️Έχουμε επίσης μέρες παρόμοιες με τον MΩΗΣΗ όπου δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ψυχραιμία μας λόγω πόνου και πίεσης από αυτούς που μας ενδιαφέρουν.

▫️️Υπάρχουν μέρες που είμαστε σαν τη ΣΑΡΑ λυπηθήκαμε γιατί δεν έχουμε δει ακόμη υποσχέσεις να εκπληρώνονται και γελάσαμε γιατί πιστεύαμε ότι ήταν αδύνατες.

▫️️Υπάρχουν μέρες που είμαστε σαν τον ΚΑΛΟ ΣΑΜΑΡΙΤΗ. θέλουμε να κάνουμε καλό άνευ όρων.

Ἡ ἄσεμνη ἐνδυμασία τῶν γυναικῶν.Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὶς γυναῖκες; Δὲν ἔχουν ἄλλο στὸ νοῦ τους παρὰ πῶς νὰ στολιστοῦν. Συναγωνίζονται ποιὰ θὰ ξεπεράσει τὴν ἄλλη στὸ στολισμό. Τί νὰ πῶ καὶ γιὰ τὴν ἄσεμνη ἐνδυμασία, τὴν ὁποία ὁ ἐφευρέτης τῆς κακίας διάβολος δίδαξε τὶς γυναῖκες, νὰ ντύνονται δηλ. μὲ γυμνὰ χέρια, μὲ γυμνὰ ποδάρια; Ἀλίμονο, ἀλίμονο!

Πῶς δὲν ντρέπονται οἱ γυναῖκες τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν; Οἱ τσιγγάνες καὶ οἱ Τουρκάλες ντύνονται κόσμια, γιὰ νὰ μὴ σκανδαλίζουν τοὺς ἄντρες, ἐνῶ οἱ Ἑλληνίδες καὶ Χριστιανὲς γυναῖκες, ποὺ ἔχουν παράδοση ἀπὸ τὸ Χριστό, ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ ντύνονται σεμνά, ἔφτασαν σὲ τέλεια παραφροσύνη μὲ τὸν τρόπο ποὺ ντύνονται! Οἱ πατέρες καὶ οἱ μητέρες νὰ εἶναι οἱ ἴδιοι τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ νὰ μὴν ἀφήνουν τὰ παιδιὰ τους – συμβουλεύοντάς τα μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ – νὰ ντύνονται ἔτσι ἄσεμνα. Καὶ οἱ ἄντρες νὰ ἀποτρέψουν τὶς γυναῖκες τους ἀπὸ τὸ ἄσεμνο ντύσιμο, γιατί θὰ δώσουν λόγο τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Ὅσες γυναῖκες εἰσέρχονται στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ γυμνὲς καὶ ἀδιάντροπες, κάνουν τὸ θέλημα τοῦ διαβόλου. Καλύτερα νὰ μὴν πατοῦν στὴν Ἐκκλησία, γιατί ἐκτὸς ποὺ δὲν ὠφελοῦν τὸν ἑαυτό τους, βλάπτουν καὶ σκανδαλίζουν τοὺς ἐκκλησιαζόμενους.

Ἡ πιό φα­νε­ρή ἀπό­δει­ξη, ὅτι μία ψυχή δέν ἔχει κα­θα­ρι­στεῖ ἀπό τά κα­τα­κά­θια τῆς κα­κί­ας...

Ἡ πιὸ φανερὴ ἀπόδειξη, ὅτι μιὰ ψυχὴ δὲν ἔχει καθαριστεῖ ἀπο τὰ κατακάθια τῆς κακίας εἶναι, ὅτι αὐτὴ δὲν εὐσπλαχνίζεται καὶ δὲν συγκαταβαίνει στὸν συνάνθρωπο ποὺ βρίσκεται ἀκόμα κάτω ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζει αὐτὸν ποὺ ἁμαρτάνει, μὲ τὸ νομικὸ φρόνημα ἑνὸς δικαστῆ. 

Δὲν θὰ φτάσει ποτὲ κανεὶς στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, ἂν δὲν ἀποκτήσει αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: ''Νὰ σηκώνεται ὁ ἕνας τὸ φορτίο τοῦ ἄλλου καὶ ἔτσι θὰ ἐφαρμόσετε πλήρως τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ" (Γάλ. 6,2). Δὲν θὰ φτάσει ἐπίσης κανεὶς στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, ἂν δὲν ἔχει τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης. 

Ἀββᾶς Χαιρήμονας 

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (σκα-τ). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

Ὁ Γέροντας θλιμ­μέ­νος δι­ό­τι φω­το­γρα­φί­ζε­ται πα­ρά τήν θέ­λη­σή του.

σ­Ϟα’

«Τό θέ­μα εἶ­ναι νά γί­νη κα­νείς ἐ­λεύ­θε­ρα σω­στός. Δέν ἔ­χει ση­μα­σί­α, ἂν γί­νη κα­νείς φα­νά­ρι τῆς πό­λε­ως ἤ φά­ρος στίς ἀ­κτές. Τό θέ­μα εἶ­ναι νά φω­τί­ζη».

σ­Ϟβ’

«Γιά νά προ­κό­ψη κά­ποι­ος, πάν­τα στούς ἄλ­λους πρέ­πει νά βρί­σκη ἐ­λα­φρυν­τι­κά, ἀ­κό­μη καί στόν δι­ά­βο­λο, καί μό­νο τόν ἑ­αυ­τό του δέν πρέ­πει νά δι­και­ο­λο­γῆ, ἤ νά με­τα­θέ­τη σέ ἄλ­λους τήν εὐ­θύ­νη».

σ­Ϟ­γ’

«Ἐ­γώ δέν δι­α­κό­πτω τόν ἄλ­λον στήν συ­ζή­τη­ση, ἐ­κτός ἂν λέ­η βλά­σφη­μα πράγ­μα­τα ἤ αἰ­σχρο­λο­γί­ες».

σϞ­­δ’

«Ἂν θέ­λης νά ἀ­χρη­στέ­ψης ἕ­ναν πνευ­μα­τι­κό μο­να­χό, νά τόν μπλέ­ξης μέ τά δι­οι­κη­τι­κά».

σϞ­ε’

Ὁ Γέ­ρον­τας εἶ­πε σ᾿ ἕ­ναν Ὑ­πουρ­γό: «Μή δί­νε­τε στό Ἅ­γιον Ὄ­ρος λε­φτά, για­τί οἱ μο­να­χοί θ᾿ ἀ­φή­σουν τά κα­λο­γε­ρι­κά τους καί θά γί­νουν ἐρ­γο­λά­βοι».

σϞ­ς’

Μέ κά­ποι­ον Κα­θο­λι­κό μο­να­χό, πού με­τά βα­πτί­στη­κε Ὀρ­θό­δο­ξος καί ἤ­θε­λε νά παν­τρευ­τῆ, ὁ Γέροντας δέν συμ­φώ­νη­σε. Τοῦ εἶ­πε: «Ἀ­φοῦ στόν Χρι­στό ὑ­πο­σχέ­θη­κες παρ­θε­νί­α –οὔ­τε στόν Βο­ύ­δα οὔ­τε στόν Μω­ά­μεθ τώ­ρα δέν μπο­ρεῖς νά παν­τρευ­τῆς».

- Γέροντα, εἶναι εὔκολο νά ἁγιάσεις;

Ρώτησε μία κυρία τον Άγιο Πορφύριο:

- Γέροντα, είναι εύκολο να αγιάσεις;

- Ου, λέει, πάρα πολύ εύκολο!

- Και τι να κάνω; λέει

-Θα διαβάζεις μια σελίδα από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα. Αλλά κάθε μέρα!

Και στο βιβλίο του το γράφει αυτό, στο "Βίος και λόγοι" ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να διαβάζουμε την Καινή Διαθήκη.

Οι περισσότεροι είμαστε Χριστιανοί, διαβάζουμε τις οδηγίες του καινούργιου μας αυτοκινήτου, του καινούργιου μας πλυντηρίου αλλά την Καινή Διαθήκη δεν την έχουμε διαβάσει.

Ἔφτασες νά ἔχεις τόν ἐξευτελισμό, ὅπως τήν τιμή;

Κάποτε που καθόμουν κοντά σε άλλο γέροντα, τον επισκέφτηκε μία μοναχή και του είπε:

-Πάτερ νήστεψα διακόσιες εβδομάδες τρώγοντας μόνο τις Κυριακές και απήγγειλα όλη την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Τι άλλο μου λείπει, ώστε να το κάνω;

Ο γέροντας την ρώτησε:

-Και ποιος είναι ο καρπός σου από αυτά; Έφτασες να έχεις τον εξευτελισμό όπως την τιμή;

-Όχι, είπε εκείνη, και ο γέροντας συνέχισε:

-Θεωρείς την ζημία σαν κέρδος; Η τους ξένους σαν τους συγγενείς; Η τη στέρηση σαν την αφθονία;

Πῶς ἔρχεται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή;

Ένας αδελφός ρώτησε ένα Γέροντα:

-Πώς έρχεται ο φόβος του Θεού στην ψυχή;

-Εάν εκλέξει ο άνθρωπος -απάντησε ο Γέροντας- την ταπείνωση και την ακτημοσύνη, και εάν δεν κατακρίνει κανέναν και σε κάθε πράγμα ελέγχει την ψυχή του για να θυμάται, ότι πρόκειται κάποτε να συναντήσει τον Θεό, τότε έρχεται σ’ αυτόν ο φόβος του Θεού.

Μοναχού Παύλου: Ευεργετινός.

Τόμος 1ος. Υπόθεση ΙΔ΄.

Από που γεννιέται κατ’ αρχάς στον άνθρωπο ο φόβος προς τον Θεό και η αγάπη. Και επί πόσο καιρό ο άνθρωπος χρωστάει να φοβάται και να αγαπά τον Θεό.

https://wra9.blogspot.com/2023/10/blog-post_779.html

Πῶς θὰ ἀποφύγης τὴν κατάθλιψιν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Πῶς θὰ ἀποφύγης τὴν κατάθλιψιν

«Ἐργάζεσθε μὴ τὴν βρῶσιν τὴν ἀπολλυμένην, ἀλλὰ τὴν βρῶσιν τὴν μένουσαν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἣν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑμῖν δώσει· τοῦτον γὰρ ὁ πατὴρ ἐσφράγισεν ὁ Θεός» (Ἰωάν. στ. 27). (Δηλ.: Δὲν πρέπει ὅμως τὸ ἐνδιαφέρον σας ὁλόκληρο νὰ στρέφεται στὰ ὑλικὰ ψωμιά, ἀλλὰ νὰ ἐργάζεσθε μὲ ζῆλο νὰ ἀποκτήσετε ὅχι τὴν ὑλικὴ τροφή, ποὺ εἶναι προσωρινὴ καὶ φθείρεται, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴ τροφή, ποὺ μένει ἄφθαρτη καὶ παράγει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν αἰώνιο ζωή. Τὴν τροφὴ αὐτὴ θὰ σᾶς δώσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ μόνος αὐτός. Διότι αὐτὸν ὁ Πατήρ, δηλαδὴ αὐτὸς ὁ Θεός, ἀπέδειξε καὶ ἐφανέρωσε μὲ τὴν σφραγῖδα καὶ μαρτυρία τῶν θαυμάτων του ὡς τὸν μόνον χορηγὸ τῆς τροφῆς καὶ τῆς ζωῆς αὐτῆς).

Ποιὰ λοιπὸν εἶναι αὐτὴ ἡ ἐργασία; «Τοῦτό ἐστιν τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύετε εἰς ὅν ἀπέστειλεν ὁ Θεός». Μόλις τηρήσητε τὶς ἐντολές μου, τότε θὰ πλημμυρίσετε ἀπὸ τὴν παρουσία τῆς χάριτος καὶ τῆς χαρᾶς τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά σας.

• Ὅταν ἔχουμε κάποιο πρόβλημα μᾶς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος ποῦ νὰ καταφύγουμε:

«Κι ἄν εἶσαι στενοχωρημένος, νὰ καταφεύγης στὸν Ἰώβ. Κι ἂν εἶσαι πλούσιος, ἀπὸ ἐδῶ νὰ παίρνης τὸ φάρμακο, ὥστε οὔτε ἀπ’ τὴ πτώχεια νὰ καταποντισθῆς, οὔτε ἀπ’ τὸν πλοῦτο νὰ ὑπερηφανευτῆς. Κι ἂν χάσης τὰ παιδιά σου, ἔχεις ἀπὸ ἐδῶ τὴν παρηγοριά, γιατί ἐδῶ θὰ βρῆς τὴν ὑπερβολὴ καὶ τῶν συμφορῶν καὶ τῆς καρτερίας. Κι ἂν πέσης σὲ ἀρρώστια, σκέψου τὶς πηγὲς τῶν σκουληκιῶν, ποὺ γέμισε τὸ δικό του σῶμα, καὶ θὰ τὰ ὑποφέρης ὅλα μὲ ἠρεμία. Κι ἂν φίλος θέλη νὰ σὲ βλάψη, θυμήσου πάλι τὸν Ἅγιο αὐτόν, καὶ θὰ νικήσης τὸ πάθος σου. Κι ἂν οἱ ὁποιοιδήποτε σὲ μεταχειρισθοῦν γιὰ ὠφέλειά τους, σκέψου αὐτὰ ποὺ πάθαινε ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες του, καὶ θὰ δεχθῆς μεγάλη θεραπεία. Κι ἂν σὲ περιτυλίξη κάποια συκοφαντία, νὰ λογαριάσης τί ἔλεγαν γι’ αὐτόν, ὅτι δηλαδὴ δὲν τιμωρήθηκε ἀκόμη, ὅπως ἄξιζε στὰ παραπτώματά του, καὶ τί τὸν κατηγοροῦσαν καὶ τότε θὰ νικήσης κι αὐτὸ τὸ πάθος».

Τότε ποῦ κατάθλιψη, ποῦ θλίψη, ποῦ ἀπόγνωση, ποῦ ἀπελπισία; Ἀγάπησε τὸν Θεό «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος».

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (σς-σιγ). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

σς’

«Τό Κοι­νό­βιο πο­λύ βο­η­θᾶ νά δοῦ­με τόν ἑ­αυ­τό μας. Κά­θε ἀ­δελ­φός εἶ­ναι καί ἕ­νας κα­θρέ­φτης γιά μᾶς. Βλέ­πεις τίς ἀ­ρε­τές του (σ᾿ ὅ­λα τά παι­διά του ὁ Θε­ός ἔ­χει δώ­σει καί κά­ποι­α ἀ­ρε­τή, ὅ­λα τά ἔ­χει ντύ­σει μέ κά­ποι­α ἀ­ρε­τή), καί προ­σπα­θεῖς νά τόν μι­μη­θῆς. Βλέ­πεις πά­λι τά ἐ­λατ­τώ­μα­τά του, κοι­τά­ζεις τόν ἑ­αυ­τό σου καί βλέ­πεις ὅ­τι τό ἴ­διο ἐ­λάτ­τω­μα τό ἔ­χεις σέ με­γα­λύ­τε­ρο βαθ­μό, καί ἔ­τσι τα­πει­νώ­νε­σαι καί ὠ­φε­λεῖ­σαι».

σζ’

«Ὁ τα­πει­νός ὅ,­τι κα­λό κά­νει, τό ξε­χνᾶ ἀ­μέ­σως, ἐ­νῶ τό πα­ρα­μι­κρό κα­λό πού τοῦ κά­νουν, τό θε­ω­ρεῖ πο­λύ με­γά­λο, νι­ώ­θει εὐ­γνω­μο­σύ­νη. Δέν τό ξε­χνᾶ πο­τέ, νι­ώ­θει ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­χά­ρι­στος. Ὑ­πάρ­χουν τέ­τοι­ες ψυ­χές».

ση’

«Πρό­ο­δος πνευ­μα­τι­κή εἶ­ναι νά μή θυ­μᾶ­ται ὁ μο­να­χός κα­νέ­να κα­λό του. Φθά­νει σέ εὐ­αι­σθη­σί­α, ξε­χνᾶ ὅ­λα τά κα­λά καί λέ­ει: “δέν ἔ­κα­να τί­πο­τα”».

σθ’

«Πρέ­πει νά προ­σευ­χώ­μα­στε γιά τούς ἄλ­λους μέ τήν καρ­διά μας. Ἕ­νας ἀ­να­στε­ναγ­μός μέ­σα ἀ­πό τήν καρ­διά μας ἰ­σο­δυ­να­μεῖ μέ προ­σευ­χή· μέ ὧ­ρες προσ­ευ­χῆς μπο­ρῶ νά πῶ».

Λόγοι Ἀγίου Παϊσίου

Όταν παραβαίνη ένας άνθρωπος μια εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός. Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται από το κράτος νόμος, τότε έρχεται η οργή του Θεού σε όλο το έθνος, για να παιδαγωγηθή.

(Λόγοι Παϊσίου, τόμος Δ΄, Οικογενειακή Ζωή, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”, σελ. 76-78)

Να παρακαλούμε να δίνη ο Θεός μετάνοια στον κόσμο, για να αποφύγουμε την δικαία οργή του Θεού. Η μέλλουσα οργή του Θεού δεν μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί διαφορετικά παρά μόνο με μετάνοια και τήρηση των εντολών Του.

(Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου – Λόγοι A’ – Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο)

***

“Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί! Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας, να μας έχει κοντά του στον παράδεισο. Γι’ αυτό δίνει δοκιμασίες σ’ αυτή τη ζωή”.

“Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή”.

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (ρπβ-ρπθ). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

ρπβ’

«Ὁ μο­να­χός νά δέ­χε­ται ἁ­πλά ἀ­πό ὅ­λους πα­ρα­τη­ρή­σεις καί νά ἀ­φή­νη ὅ­λους μέ­σα στό Μο­να­στή­ρι νά γί­νουν οἱ τε­χνί­τες τοῦ νέ­ου του ἀν­θρώ­που. Νά ἔχη τό νοῦ του συ­νέ­χεια στόν Χρι­στό».

ρπγ’

«Δι­α­φέ­ρει πο­λύ ὁ κό­σμος ἀ­πό τόν μο­να­χι­σμό. Οἱ κο­σμι­κοί εἶ­ναι ὁ­μό­φω­νοι, ὄ­χι ὅ­μως καί ὁ­μό­τρο­ποι. Μέ­σα στό ἴ­διο σπί­τι ἄλ­λα κά­νει ὁ πα­τέ­ρας, ἄλ­λα ἡ μη­τέ­ρα. Στό Μο­να­στή­ρι εἴ­μα­στε ὁ­μό­φω­νοι καί ὁ­μό­τρο­ποι. Εἴ­μα­στε ἀ­πό δι­α­φο­ρε­τι­κά μέ­ρη, ὅ­μως ἕνας εἶ­ναι ὁ σκο­πός. Τά ἴ­δια φρο­νοῦ­με, τόν ἴ­διο τρό­πο ἀ­γῶ­νος ἔ­χου­με. Πρέ­πει νά νι­ώ­θου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό ἀ­δελ­φοί, δι­ό­τι μᾶς ἑ­νώ­νει ὁ Χρι­στός».

ρπδ’

«Νά κό­βε­τε τό θέ­λη­μά σας. Ὑ­πα­κο­ή στόν δι­α­κο­νη­τή, ὅ­πως στόν Γέ­ρον­τα, ἀ­φοῦ ἐ­κεῖ­νος ἔ­χει τήν εὐ­θύ­νη καί αὐ­τός θά ἀ­πο­λο­γη­θῆ, ἄν γί­νη κά­ποι­ο λά­θος. Ἄν δέν κά­νης ὑ­πα­κο­ή στόν δι­α­κο­νη­τή, οὔ­τε στόν Γέ­ρον­τα θά κά­νεις».

Ρήσεις καί Διηγήσεις Ἁγίου Παϊσίου (ροε-ρπα). Ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

ρο­ε’

«Πα­λαι­ό­τε­ρα σ᾿ ἕ­να Μο­να­στή­ρι ἰ­δι­όρ­ρυθ­μο, ὁ οἰ­κο­νό­μος τοῦ Μο­να­στη­ριοῦ φε­ρό­ταν αὐ­στη­ρά στούς μο­να­χούς μέ τσιγ­γου­νιά. Τέ­τοι­α ἦ­ταν ἡ τσιγ­γου­νιά του πού τόν φώ­να­ζαν “σπάγ­γο”. Ὅ­ταν ἐ­κοι­μή­θη “ὁ σπάγ­γος”, οἱ μο­να­χοί ἔ­ψα­χναν νά βροῦν χρυ­σό στά μπα­οῦ­λα του, ἀλ­λά δέν βρῆ­καν τί­πο­τε. Στήν κη­δεί­α του οἱ βορ­δο­νά­ρη­δες πού με­τέ­φε­ραν τά ξύ­λα ἀπ᾿ τό βου­νό στόν Ἀρ­σα­νᾶ, ἔ­κλαι­γαν ἀ­πα­ρη­γό­ρη­τα, για­τί τούς εἶ­χε βο­η­θή­σει πο­λύ. Ἀ­νά­λο­γα μέ τήν οἰ­κο­γέ­νεια πού εἶ­χε νά θρέ­ψη ὁ κά­θε ἀ­γω­γιά­της, ὁ “σπάγ­γος” ἀ­γό­ρα­ζε καί χά­ρι­ζε στόν κα­θέ­να ἀ­πό ἕ­να, δύ­ο, τρί­α μου­λά­ρια».

ρο­ς’

«Στούς Κα­θο­λι­κούς (πα­πι­κο­ύς) εἶ­ναι ἄ­γνω­στη ἡ τα­πεί­νω­ση, γι᾿ αὐ­τό δέν μπο­ρεῖ νά πλη­σιά­ση ἡ θεί­α Χά­ρις».

ρο­ζ’

«Ἕ­νας μο­να­χός μπο­ρεῖ νά ἔ­χη ψυ­χι­κά πά­θη (ἀ­πό τούς γο­νεῖς), ἀλ­λά ἄν δέν ἐ­πι­τρέ­ψη στόν δι­ά­βο­λο νά τά ξε­σκα­λί­ση, μέ­νουν νε­κρω­μέ­να, δι­ό­τι ἡ χά­ρις τοῦ Θε­οῦ τά πε­τά­ει ὅ­λα».

ρο­η’