(Ἐπαναδημοσίευση ἀπό 30-11-2021)Ἀπόδοση στήν Νεοελληνική - Ἐπιμέλεια:
Σάββας Ἠλιάδης (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλία Ιδ΄ εἰς το κατά Ματθαῖον)
«Νῦν δέ, ἄν μέν σωματικόν ἔχομεν πάθος, πάντα ποιοῦμεν καί πραγματευόμεθα, ὥστε ἀπαλλαγῆναι τοῦ λυποῦντος ἡμᾶς,`τής δέ ψυχῆς ἡμῶν κακῶς διακειμένης, μέλλομεν καί ἀναδυόμεθα. Διά τοῦτο οὐδέ ἐκείνων ἀπαλλασσόμεθα, ἐπειδή τα μέν ἀναγκαία ἡμῖν πάρεργα γίνεται, τά δέ πάρεργα ἀναγκαία` καί τήν πηγήν τῶν κακῶν ἀφέντες, τούς ρύακας ἐκκαθαίρειν ἐθέλομεν.
Ὅτι γάρ τῶν ἐν τῷ σώματι κακῶν ἡ πονηρία τῆς ψυχῆς αἰτία καί ὁ παραλελυμένος τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη καί ὁ διά τοῦ στέγους χαλασθείς καί πρό τούτων δέ ὁ Κάϊν ἐδήλωσε` καί πανταχόθεν δέ ἐτέρωθεν τοῦτο ἄν τίς κατίδοι. Ἀνέλωμεν τοίνυν...τῶν κακῶν τήν πηγήν καί πάντα στήσεται τῶν νοσημάτων τά ρεύματα. Οὐ,Οὗ γάρ τό παραλελύσθαι μόνον νόσημα, ἀλλά καί τό ἀμαρτάνειν` καί τοῦτο μᾶλλον ἤ ἐκεῖνο, ὅσῳ καί ψυχῇ σώματος ἀμείνων».
Μετάφραση:
Καί τώρα, ἄν μέν ἔχουμε κάποιο πάθος σωματικό, κάνουμε τά πάντα καί φροντίζουμε, ὥστε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτό, πού μᾶς προκαλεῖ τήν λύπη, τήν στεναχώρια. Ἀλλά γιά τήν ψυχή μας, ἡ ὁποία βρίσκεται σέ κακή κατάσταση, τό ἀναβάλλουμε καί τό ἀποφεύγουμε.