Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ στὸ Μητροπολίτη τῆς γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο τὸν Φιλοθεάμονα.

Αλεξανδρούπολη, 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Μυροφόρων

Βασιλική Οικονόμου

Ανοικτή επιστολή

Προς το Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο

«Ὢ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! ἀφ’ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν.» Στιχηρό της Μ. Πέμπτης

«…η Μεγάλη Διδάσκαλος Τζούλι Σκοτ θα μας οδηγήσει σε μια βαθιά σύνδεση με την κλασική μουσική από την περίοδο του Μπαρόκ (περ. 1600-1750). Θα βιώσουμε πώς συγκεκριμένη μουσική επηρεάζει τον καρδιακό μας ρυθμό και τα εγκεφαλικά μας κύματα.» Από ανακοίνωση του Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδινου Σταυρού

«Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς» (Τὸ ὀρθόδοξον οἰκουμενικὸν σήμαντρον)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Έτσι συνοψίζει, ο μακαριστός Ορθόδοξος επίσκοπος Ύδρας Ιερόθεος, την Πατερική παρουσία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ως «ορθόδοξον οικουμενικόν σήμαντρον, ιδιαιτέρως επίκαιρον και εξόχως αναγκαίον εις τας κρισίμους ημέρας τας οποίας διέρχεται ο Ορθόδοξος Ελληνισμός» (Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεος). Αυτή η πολύ γνήσια (πνευματικά) δήλωση του μακαριστού επισκόπου, αποτελεί (πλέον) μια διαχρονική ατέρμονη προλόγιση της παρουσίας του Αγίου για ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Ο Όσιος κοιμήθηκε την ημέρα της εορτής του Ακαθίστου Ύμνου (7 Απριλίου 1979).

Οι άξονες της σπουδής – κατάρτισης του Αγίου Ιουστίνου είναι γνωσιολογικοί, οντολογικοί, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, οργανωμένοι δηλ. σύμφωνα με τις λειτουργίες της Πατερικής – Αγιοπνευματικής όρασης.

Στη μελέτη του: «Το πρόβλημα της σωτηρίας κατά την διδασκαλίαν του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου», γράφει:

Τὸ ἰδανικὸ προφὶλ τοῦ «ἐκλεκτοῦ» μοιχεπιβάτη — τὴν ὥρα ποὺ ἀδικεῖται ὁ Τυχικός.

Το ιδανικό προφίλ του “εκλεκτού” μοιχεπιβάτη — την ώρα που αδικείται ο Τυχικός

Ενώ ο άξιος Τυχικός μένει στο περιθώριο, αναζητείται ο βολικός υποψήφιος με όλα τα… απαραίτητα προσόντα

Σε μια εποχή που η Εκκλησία χρειάζεται ποιμένες με πίστη, ταπείνωση και αγάπη για τον λαό, φαίνεται πως αναζητείται κάτι πολύ πιο… σύγχρονο. Το ιδανικό προφίλ του «εκλεκτού» μοιχεπιβάτη του θρόνου. Ένα προφίλ με σαφείς προδιαγραφές, για να μην υπάρξουν και παρεξηγήσεις.

Πρώτη βασική προϋπόθεση: να είναι οικουμενιστής. Να προσαρμόζεται εύκολα σε κάθε νέα τάση και να μη δεσμεύεται από παραδόσεις, Ιερούς Κανόνες και Αγίους Πατέρες. Αυτά είναι παλιά πράγματα. Σήμερα χρειάζεται ευελιξία. Και κυρίως, προθυμία.

Δεύτερη προϋπόθεση: να είναι πειθήνιο όργανο. Να μην έχει δική του άποψη. Να μη φέρνει αντιρρήσεις. Να μη σηκώνει κεφάλι. Να ακούει, να υπακούει και να εκτελεί. Άλλωστε, οι ανεξάρτητες προσωπικότητες δημιουργούν προβλήματα. Οι βολικές προσωπικότητες λύνουν… καταστάσεις.

Τρίτη προϋπόθεση: να είναι αυταρχικός προς τον λαό, αλλά ευγενικός προς την εξουσία. Να μη δίνει σημασία στις φωνές των πιστών, αλλά να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στους κύκλους επιρροής. Να μην είναι φιλακόλουθος, αλλά να είναι πάντα παρών σε δημόσιες σχέσεις, εκδηλώσεις και χειραψίες.

Στὴν Γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἢ τῶν Φιλοενωτικῶν;

Στην Γραμμή των Αγίων Πατέρων ή των Φιλοενωτικών;

Η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού απέναντι στον Παπισμό και η ιστορική συνέχεια της Ορθόδοξης αντιπαπικής παράδοσης

Δρ.Θεολογίας Σέργιος Ντόριτς

Εισαγωγή

Η ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι γεμάτη από αγώνες για τη διατήρηση της αλήθειας της πίστεως. Σε κάθε εποχή, Άγιοι και Πατέρες αντιστάθηκαν σε διδασκαλίες που θεώρησαν ως αποκλίσεις από την Ορθόδοξη Παράδοση. Ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα του 1054, πολλοί Άγιοι στάθηκαν απέναντι στον Παπισμό, θεωρώντας ότι οι δογματικές του θέσεις αποτελούν απόκλιση από την Ορθόδοξη πίστη.

Στο πλαίσιο αυτό, η στάση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού — όπως παρουσιάζεται από όσους τον υποστηρίζουν — θεωρείται ότι κινείται στο ίδιο πνεύμα με τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αρνήθηκαν την ένωση χωρίς δογματική αποκατάσταση και απέφυγαν τις συμπροσευχές με ετεροδόξους.

…………………………………………….

Οι Άγιοι που Αντιστάθηκαν στον Παπισμό και την Ένωση

Από τον 13ο αιώνα έως σήμερα, πολλοί Άγιοι αντιστάθηκαν στις προσπάθειες ένωσης χωρίς δογματική συμφωνία:

Κατά την περίοδο των ενώσεων

• Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός

• Άγιος Γεννάδιος Σχολάριος

• Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης

• Άγιος Ιωσήφ Βρυέννιος

• Άγιος Μαξίμος ο Γραικός

Μεταγενέστεροι Πατέρες

• Άγιος Μελέτιος Πηγάς

Ἄραγε ὁ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος μετάνιωσε γιὰ τὴ Λατρευτικὴ Ἑβδομάδα 2026;

Άραγε ο Θεσσαλονίκης Φιλόθεος μετάνιωσε για τη Λατρευτική Εβδομάδα 2026;

Η αντορθόδοξη «εγκοσμίκευση» που επαγγέλλεται και η ανεπίτρεπτη μετατροπή των Ιερών Ναών σε συναυλιακούς χώρους προξένησαν την αυθόρμητη αντίδραση του πιστού λαού

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Η Θεσσαλονίκη μετατράπηκε σε πεδίο αντιδράσεων και διχασμού παραμονές της Μεγάλης Εβδομάδος, με αποκλειστική ευθύνη του οικείου Μητροπολίτη Φιλοθέου (Θεοχάρη).

Ο σκανδαλισμός που προξένησε ο οικείος Μητροπολίτης έχει να κάνει αποκλειστικά με την επιλογή του να ευλογήσει την διεξαγωγή ενός πολιτιστικού – καλλιτεχνικού δρώμενου εντός των Ιερών Ναών.

Μουσικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, που λαμβάνουν χώρα σε συναυλιακούς χώρους και άλλους χώρους καλλιτεχνικών παραστάσεων, πραγματοποιήθηκαν εντός των Ιερών Ναών.

Ο πιστός λαός, όμως, γνωρίζει καλά την παράδοση της Εκκλησίας και πως οι Ιεροί Ναοί στην Ορθοδοξία έχουν μια και μοναδική χρήση: είναι οίκος λατρείας και προσευχής. 

Από τα «αδέσποτα κορμιά» στα «αδέσποτα βιολιά»

Είναι ακόμα νωπή η απαράδεκτη στάση του Θεσσαλονίκης Φιλοθέου (με τη βοήθεια του εκλιπόντος πλέον φίλου του, καθηγητή Α.Π.Θ. Χρυσοστόμου Σταμούλη) καθώς, όταν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φιλοξένησε τη βλάσφημη μορφή «τέχνης» «Αδέσποτα Κορμιά», έκανε μια «ατυχή» παρέμβαση (όχι όμως για το περιεχόμενο, αλλά για την αφίσα της εν λόγω φεστιβαλικής ταινίας).

Ἰδοὺ «ταυτότης» τεκτονισμοῦ – οἰκουμενισμοῦ!

ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟ ἀπόσπασμα εἶναι κείμενο τοῦ ὑψηλόβαθμου μασόνου βαρόνου Yves Marsaudon καὶ Emeritus Minister τοῦ «Κυρίαρχου Στρατιωτικοῦ Ὀσπιτάλιου Τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Ἱερουσαλήμ, τῆς Ρόδου καὶ τῆς Μάλτας», ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅπως τὸν βλέπει ἕνας παραδοσιακὸς Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’ ecumenisme vu par un franc-macon de tradition, ἔκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σέλ. 119-121):

«Αὐτοὶ [οἱ Χριστιανοὶ] δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στὸν Θεό. Καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτὴ ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τὴν ὁποία μποροῦμε πρα­γματικῶς νὰ ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπὸ τὶς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπὸ τὸν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ὁ νόμιμος υἱὸς τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […]

Ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας οἱ σημερινοὶ Ἐπίσκοποι;

Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά με τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας τα εξής: «Η ενασχόλησις περί τους ιερούς Κανόνας αποτελεί επείγουσαν ανάγκην διά την Εκκλησίαν. Η σύγχυσις ήτις υπάρχει ως προς την αξίαν και την σημασίαν των ιερών Κανόνων οδηγεί τα πράγματα της Εκκλησίας ένθα ου δει. Πρέπει να αποβή συνείδησις πάντων ότι οι ιεροί Κανόνες δεν είνε ανθρώπινα επινοήματα, αλλά καρποί του Αγίου Πνεύματος.[…]. Μόνον διά της πιστής και ανιδιοτελούς τηρήσεως των ιερών Κανόνων η Εκκλησία κυβερνάται θεανθρωπίνως και ουχί ανθρωπίνως. Παν ό,τι δεν οικοδομείται επί του θεμελίου των ιερών Κανόνων, θεμελιούται επί της άμμου και, όσον περίτεχνον και αν είνε, θάττον ή βραδύτερον θα καταρρεύση και θα κονιορτοποιηθή. Πάσα διευθέτησις εκκλησιαστικών πραγμάτων, εξ οσονδήποτε καλής διαθέσεως και αν ορμάται, εφ’ όσον παρακάμπτει τους ιερούς Κανόνας, είνε αδύνατον να επισύρη την ευλογίαν του Ουρανού. Όταν δε αι παραβιάσεις των ιερών Κανόνων δεν ορμώνται καν εξ αγαθών διαθέσεων, τότε η εκδίκησις αυτών είνε αδυσώπητος και σκληροτάτη. Η ιστορία είνε αψευδής μάρτυς των αληθειών αυτών. Το κακόν όμως είναι  ότι «το μόνον δίδαγμα εκ της ιστορίας είνε ότι οι άνθρωποι δεν διδάσκονται εκ της ιστορίας», ως ευστόχως παρετήρησε ξένος φιλόσοφος και ιστορικός. Πλανώνται οικτρώς οι νομίζοντες ότι οι ιεροί Κανόνες είνε απλά «νομικά» κείμενα. Έχουσι βεβαίως πολλάκις νομοτεχνικήν διατύπωσιν, αλλ’εκφράζουσι την πίστιν και την θεολογίαν της Εκκλησίας. Οι ιεροί Κανόνες αποτελούσι την πρακτικήν εφαρμογήν των δογμάτων, είνε, θα έλεγον, ο αντικατοπτρισμός του δόγματος εις την καθ’ ημέραν ζωήν των πιστών (Κλήρου και Λαού).1».

Κατά τον μακαριστό Γέροντα, λοιπόν, η παραβίαση των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας συνεπάγεται την σκληρή τους εκδίκηση. Δυστυχώς, αυτό επιβεβαιώνεται σε τρομακτικό βαθμό στους έσχατους καιρούς που ζούμε, σε καιρούς δηλαδή για τους οποίους προφήτευσαν οι Άγιοι Πατέρες, ότι η πλάνη θα είναι δυσδιάκριτη, το φως θα παρουσιάζεται ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως, ούτως ώστε και ο απλός λαϊκός ορθόδοξος χριστιανός (όπως η γράφουσα) να πρέπει, με τη βοήθεια του Αγίου Τριαδικού Θεού, να μελετά συνεχώς την αγία πίστη του και να κατηχεί συνεχώς τον εαυτό του, για να μπορέσει να προστατευθεί πρωτίστως από την παναίρεση του Οικουμενισμού2, ως προς την οποία οι Επίσκοποι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σιωπούν, αλλά και από τις υπόλοιπες διαστρεβλώσεις και αναλήθειες στα λεγόμενα πρωτίστως των Επισκόπων (αλλά και των απλών ιερέων, θεολόγων) και τις καινοτομίες που εισάγουν στην θεία λατρεία. Κατωτέρω, παρουσιάζονται εν συντομία μερικές από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις παραβιάσεων Ιερών Κανόνων, διαστρεβλώσεων της αλήθειας της ορθοδόξου πίστεως σε κηρύγματα και καινοτομιών στα ζητήματα της θείας λατρείας.

α) Παναίρεση του Οικουμενισμού

Όλοι οι σύγχρονοι άγιοι χαρακτήρισαν τον Οικουμενισμό ως αίρεση, και συγκεκριμένα ως παναίρεση, καθότι συμπεριλαμβάνει όλες τις αιρέσεις (π.χ. παπισμό, προτεσταντισμό, μονοφυσιτισμό, ακόμη και ισλαμισμό/μωαμεθανισμό κ.α.).

Καταπέλτης κατὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου – Δέκα πράγματα ποὺ ἐνόχλησαν... καὶ ἐνοχλοῦν τον ἀρχέκακο ὄφι

Καταπέλτης κατά του Αρχιεπισκόπου – Δέκα πράγματα που ενόχλησαν… και ενοχλούν τον αρχέκακο όφι

Η σύγκρουση που ξέσπασε γύρω από τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό δεν είναι μια απλή διοικητική διαφωνία. Είναι μια βαθιά πνευματική σύγκρουση. Είναι μια αντιπαράθεση που αποκαλύπτει δύο διαφορετικούς δρόμους: τον δρόμο της παράδοσης και τον δρόμο της εκκοσμίκευσης.

Και πολλοί πιστοί θέτουν πλέον ευθέως το ερώτημα:

Με ποιον είναι τελικά ο Αρχιεπίσκοπος; Με τον Χριστό ή με τον διάβολο;

Διότι, όπως φαίνεται, ό,τι ενοχλεί τον αρχέκακο όφι φαίνεται να ενοχλεί και τον ίδιο τον Αρχιεπίσκοπο.

1. Τον ενόχλησε η προσευχή πριν το φαγητό

Ο Τυχικός είπε το αυτονόητο. Να προσευχόμαστε πριν το φαγητό και να σταυρώνουμε την τροφή. Ό,τι δίδαξαν οι Άγιοι της Εκκλησίας.

Και όμως αυτό ενόχλησε.

Ενόχλησε τον Αρχιεπίσκοπο.

Ενόχλησε τους αυλικούς του.

Ενόχλησε γιατί ενοχλεί και τον αρχέκακο όφι ο Σταυρός.

2. Τον ενόχλησαν οι εξορκισμοί

Ο Τυχικός έκανε εξορκισμούς. Όπως κάνει αιώνες τώρα η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Και όμως προκλήθηκε αναστάτωση.

Στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας (2025) ἐπιβραβεύτηκαν ὅλες οἱ αἱρετικὲς παραφυάδες...

Στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας (2025) ἐπιβραβεύτηκαν ὅλες οἱ αἱρετικὲς παραφυάδες...

Γράφει ο Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς,

Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας

23 Μαρτίου 2026

Στὶς 20 Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴ μνήμη τῶν 34 μοναχῶν τῆς Μονῆς Βαλαάμ.

Οἱ 34 αὐτοὶ Ὅσιοι πατέρες τῆς Μονῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Βαλαάμ, στὴ λίμνη Λάντογκα, προσέφεραν ἀνδρείως καὶ μαρτυρικῶς τὴ ζωή τους γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὶς 20 Φεβρουαρίου 1578. Σφαγιάστηκαν ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα προσηλύτων στὸν Λουθηρανισμό, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ περικύκλωσαν τὸ μοναστήρι ματαίως προσπάθησαν νὰ ἀναγκάσουν τοὺς μοναχοὺς νὰ ἀρνηθοῦν τὴν Ὀρθοδοξία.Ἔκτοτε τελεῖται κάθε χρόνο τὸ μνημόσυνό τους στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς.

Τὰ ὀνόματα τῶν Ἁγίων αὐτῶν Ὁμολογητῶν καὶ Μαρτύρων εἶναι:

Τίτος Ἱερομόναχος, Τύχων Μοναχὸς μεγαλόσχημος, Γελάσιος, Σέργιος, Βαρλαάμ, Σάββας, Κόνων, Σύλβεστρος, Κυπριανός, Ποιμήν, Ἰωάννης, Σίμων, Ἰωνᾶς, Δαυίδ, Κορνήλιος, Νήφων, Ἀθανάσιος, Σεραπίων, Βαρλαάμ, καὶ οἱ δόκιμοι: Ἀθανάσιος, Λουκᾶς, Λεόντιος, Θωμᾶς, Διονύσιος, Φίλιππος, Ἰγνάτιος, Βασίλειος, Παχώμιος, Βασίλειος, Θεόφιλος, Ἰωάννης, Θεόδωρος καὶ Ἰωάννης, μοναχοί. Ἡ τιμή τους ἀναγνωρίστηκε ἐπίσημα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸν Αὔγουστο τοῦ 2000.

Πηγή: (Νέος Συναξαριστὴς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Φεβρουάριος, ἐκδόσεις Ἴνδικτος, Ἀθήνα 2006).

Στὶς 28 καὶ 29 Νοεμβρίου 2025, συναντήθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ τὸν αἰρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ καὶ τὴ συνοδεία του, με εκπροσώπους ἄλλων «χριστιανικῶν» ὁμολογιῶν καὶ δυστυχῶς παρέστη και ο Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος. Μετέβησαν στὰ ἐρείπια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν 1.700ὴ ἐπέτειο ἀπὸ τὴν Πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ποὺ συγκρότησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τὸ 325 μ.Χ, γιὰ νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου ποὺ ἀμφισβητοῦσε τὴν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Μεταξὺ αὐτῶν, ὅπως διαβάζουμε στὸ παγχριστιανικὸ κάλεσμα γιὰ τὰ 1700 χρόνια ἀπὸ τὴν Α' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἐστάλησαν ἐπιστολὲς καὶ στοὺς πέντε ὀργανισμοὺς ποὺ ἐκπροσωποῦν τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες καὶ κοινότητες σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Σχόλια

Παπισμός-Οἰκουμενισμὸς καὶ τὸ χρέος τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ.

Αριστείδης Δασκαλάκης

«ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν… οὕτω κηρύσσομεν» (Συνοδικόν της Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)

Λόγοι, που δεν βρίσκουν πλέον ευρεία εφαρμογή, στους κόλπους της Ορθοδόξου εκκλησίας. Ζούμε στην εποχή των εκπτώσεων, των αποκλίσεων , της ύβρεως προς τα Θεία, της νομιμοποίησης της αμαρτίας, «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» (Ιω. 12,31) . Θα κρημνισθή από την εξουσίαν του, ο άρχοντας αυτού του κόσμου. Ο αντίδικος όμως, μέχρι την εκπλήρωση της προφητείας, χρησιμοποιεί τα όργανά του, κυβερνήτες και ποιμένες, για να ζημιώσει την ανθρωπότητα.

Η πολιτεία νομοθετεί. Εναντίον Θεού και ανθρώπου. Η διοικούσα εκκλησία πολλάκις επικυρώνει ή τηρεί σιγή ιχθύος. Ο λαός αγνοεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας και απ’ το Ευαγγέλιο. Ο ένας παρασέρνει τον άλλο σε μια ελεύθερη πτώση προς την άβυσσο της απώλειας.

Πρωτεργάτες τα διάφορα κέντρα εξουσίας, πολιτικής ή θρησκευτικής. Το μεγάλο κέντρο θρησκευτικής εξουσίας , η «Αγία έδρα (Sancta Sedes)» αντιλαλεί και επιταχύνει το σχέδιο του Σιωνισμού, εναντίον της ανθρωπότητας. Το Βατικανό, το συνώνυμο της αίρεσης, πλέον ομοιάζει ως προϊστάμενη αρχή της Ορθοδόξου Διοικούσας Εκκλησίας. Την έχει ήδη εντάξει με το σκοτεινό κίνημα του Οικουμενισμού, σε ένα στροβιλισμό απείθειας στο θέλημα του Θεού.

Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται. Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.

Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας. Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει. Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού , αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας .

Γίναμε ακροατές μιας νέας ρητορικής , περί κοινωνικής ευθύνης , αγάπης στον πλησίον, υπακοής αδιάκριτης, οικονομίας. Μια «οικονομία» που κατάντησε παρανομία. Μιας πλανεμένης επισκοπολατρείας και μιας απολύτου υποταγής στα κελεύσματα της εξουσίας.

Είδαμε να αναγνωρίζονται μυστήρια σε αιρετικούς. Παρατηρήσαμε επισκόπους να δωρίζουν Κοράνι ως ιερό βιβλίο. Προκαθημένους να κρύβουν εγκόλπια μπροστά σε λαθρομετανάστες, για να μην στενοχωρήσουν. Μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε συμπροσευχές, συνευχές και συλλείτουργα επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, με αιρετικούς, μουσουλμάνους και σχισματικούς.

Οι άμβωνες σιώπησαν. Σταμάτησαν να αντηχούν το λόγο της Αληθείας. Δεν αποτελούν πλέον ορμητήρια ορθοδόξου αγώνα.

Αντ’ αυτού κατάντησαν αντηχεία κυβερνητικών αποφάσεων και ιατρικών τελεσιγράφων.

Ἡ ἀπὸ μακροῦ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου.

«Νὰ κάμωμεν ὥστε νὰ περιπέσουν εἰς ἀνυποληψίαν αἱ θρησκεῖαι»[1]

(- Ἡ σκυταλορομία τοῦ Σατανᾶ…)

Ἡ δόλια αὐτὴ μεθόδευση ἐναντίον ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου ΚΑΙ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὁμοῦ, χρονολογεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀπὸ τὸ ἔτος 1776 καὶ δῶθε, ἔτος ποὺ ἱδρύθηκε ἡ Μυστικὴ Ὀργάνωση τῶν ILLUMINATI, τῶν «πεφωτισμένων» στὴ Γερμανία[2]. Ἱδρύθηκε ἀπὸ δύο μασόνους καὶ θεωρεῖται παρὰ τῶν «πατέρων» πάσης Μασονίας ὡς ἕνας ἐκ τῶν 38 τύπων αὐτῆς [3] παγκοσμίως.

Αἱ δόλιαι μεθοδεύσεις

Μὲ ποιοὺς ὅμως τρόπους καὶ μεθοδεύσεις θὰ περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία οἱ θρησκεῖες ὅλου τοῦ κόσμου;

1. Μὲ τὴ σήψη καὶ διαφθορὰ, στὴν ὁποία καταπίπτουν μερικοὶ ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τῶν θρησκειῶν, μηδὲ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐξαιρουμένου, δίδοντες ἀφορμὲς γενικῶν κακολογιῶν ἐναντίον δικαίων καὶ ἀδίκων… Βοοῦν δὲ σχετικῶς οἱ ἐφημερίδες, ὅπως καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος στὴ δεύτερη σελίδα του, ἐπαρκῶς τεκμηριωμένα ἐκεῖ, διὰ παραπομπῶν εἰς τὰ κατὰ καιροὺς ἔντυπα, ξένα καὶ ἑλληνικά.

2. Ἡ μὲ μύριους τρόπους, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ἀποδυνάμωση τοῦ ἄλλοτε κραταιοῦ παπισμοῦ.

3. Διά τοῦ συνεχοῦς κατακερματισμοῦ τῶν προτεσταντικῶν Ὁμάδων καὶ τῶν ἔξω ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ Παράδοση καὶ λογικὴ ἐκκλησιαστικῶν κατὰ καιροὺς καινοτομιῶν καὶ ἀνοχῶν παρ’ αὐτῶν.

4. Ἡ μύηση ἡγετικῶν στελεχῶν στὴ Μασονία, ἰδίως στὸν προτεσταντικὸ κόσμο Εὐρώπης καὶ ΗΠΑ.

5. Ἡ προσέλκυση μερικῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν – κατὰ καιροὺς – στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξυπηρετήσεως γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν μεγάλων Δυνάμεων.

6. Οἱ «ἀπροσεξίες» καὶ οἱ σκοπιμότητες κατὰ τὴν ἐκλογὴ θρησκευτικῶν τινων ἡγετῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὁμοίων, μηδὲ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαιρουμένης.

Ἀνοιχτὴ ἐπιστολὴ ὑπερπολύτεκνου Ὀρθόδοξου πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεο μὲ θέμα «Λατρευτικὴ Ἑβδομάδα».

Τσακιρίδης Μιχαήλ -Θεσσαλονίκη 27/3/2026

Επίσκοπε Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεε

Ως ορθόδοξος χριστιανός και με συναίσθηση της ευθύνης για την ορθόδοξη ενημέρωση και διαπαιδαγώγηση των 10 παιδιών που μου έδωσε ο θεός και παίρνοντας αφορμή από τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς που έλεγε ότι στα έσχατα χρόνια κάθε χριστιανός θα είναι υπεύθυνος για το σύνολο της χριστιανοσύνης και με αφορμή τις εκδηλώσεις της λατρευτικής εβδομάδας που γίνεται για τρίτη χρονιά στη θεσσαλονίκη θα ήθελα να μου απαντήσετε σε κάποια ερωτήματα.

1) Μήπως κάνει λάθος ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που λέει ότι "ουκ έστι θέατρον η Εκκλησία ίνα προς τέρψιν ακούομεν.";

Σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες οι ιεροί ναοί είναι χώροι με αποκλειστική χρήση από τους ορθοδόξους για την θεία λειτουργία τα ιερά μυστήρια της εκκλησίας μας και την προσευχή.

2) Μήπως έκαναν λάθος οι Άγιοι Πατέρες που θέσπισαν αυτούς τους κανόνες;

3) Μήπως αλλάζοντας κάποιος την αποκλειστική χρήση των ιερών ναών ομοιάζει με τα αντίχριστα καθεστώτα κρατών που βεβήλωσαν και βεβηλώνουν τους ιερούς ναούς μας και κίνησαν διωγμούς στους ορθόδοξους χριστιανούς;

Πρὸς τὸν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεο.

Με βαθιά λύπη και έντονο προβληματισμό πληροφορούμαστε ότι και φέτος, στο πλαίσιο της λεγόμενης «λατρευτικής βδομάδας» της ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, προγραμματίζονται εκδηλώσεις εντός ιερών ναών που δεν έχουν χαρακτήρα λατρευτικό, αλλά καθαρά καλλιτεχνικό και θεατρικό. Συγκεκριμένα προβλέπονται αναγνώσεις κειμένων από έργα του Νίκου Καζαντζάκη και του Κωνσταντίνου Καβάφη, συναυλίες με μουσικά όργανα εντός των ναών, καθώς και καλλιτεχνικές εμφανίσεις με τραγουδιστές.

Τα γεγονότα αυτά προκαλούν εύλογη αγανάκτηση σε πολλούς πιστούς, διότι βλέπουν να μετατρέπεται ο Ιερός χώρος των Ναών σε σκηνή πολιτιστικών εκδηλώσεων και θεάματος. Μετατρέπετε Παναγιότατε κάθε μεγάλη σαρακοστή, την πιο ιερά και κατανυκτική περίοδο του εκκλησιαστικού έτους, τους ναούς σε χώρους εκδηλώσεων. Μουσικά όργανα, ποιήματα, ακόμη και κομμάτια από έργα του βλάσφημου Καζαντζάκη κάθε χρόνο πλέον απαγγέλλονται.

Ὑπερμεγέθεις κατασκευές….στήν ἐρημικὴ- ἀσκητική Καψάλα Ἁγίου Ὄρους.

σ.σ. Απολαμβάνουν τα αργύρια του Ιούδα. Δεν τους προβληματίζει το τέλος του Ιούδα.

Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 2//15.3.2026.

Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.

Ὅταν προσκυνοῦν οἱ Παντοκρατορινοί τούς σχισματο-αἱρετικοὺς Οὐκρανούς… (βλέπε ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὅρος τοῦ αὐτοχειροτονημένου καὶ ἀφορισμένου Ἐπιφανίου Ντουμένκο στις 10-13 Ὀκτωβρίου 2025 ν.ἡμ.),

Τότε τὸ χρῆμα ρέει ἄφθονο γιὰ ὑπερμεγέθεις κατασκευὲς ξενοδοχειακῶν ἐγκαταστάσεων… ἐάν συγκριθοῦν μὲ τὰ ἀσκητικὰ ἀπέριττα παραδοσιακά κελλάκια γύρω ἀπὸ τὴν ἐρημική – ἀσκητικὴ Καψάλα…

Παντοκρατορινοί συνέλθετε…!!! Καταστρέφετε συνείδητά τὸ Ἅγιον Ὄρος… Οὐαὶ καὶ ἀλίμονο σας …

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί ( σ.σ. Παντοκρατορινοί), ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Ματθ. κεφ.ΚΓ΄, στιχ.14).

Νεωτερισμοὶ στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγίτσας Κυπριάδου.

Ιδού η συνοδική επιτροπή της λεγόμενης «λειτουργικής αναγέννησης», επί το ορθότερον «λειτουργικής αλλοτρίωσης», η οποία ταράζει κάθε λίγο και λιγάκι την ζωή μας στην Εκκλησία με τις εξυπναδίστικες, «μοντέρνες» ιδέες της! Παραθέτουμε σύντομο σχόλιο φίλου αναγνώστη, ο οποίος πήγε στους Χαιρετισμούς της Παναγίας στον Ιερό Ναό Παναγίτσας Κυπριάδου και βρέθηκε προ εκπλήξεως. Ακολουθεί μικρό βίντεο.

«Καλησπέρα σας.

Σήμερα στον ναό, κατά τη διάρκεια των Δ’ Χαιρετισμών, παρατηρήθκε κάτι ανεπίτρεπτο που αντιβαίνει στην ιερά παράδοση της εκκλησίας μας.

«Λατρευτικὴ ἑβδομάδα» ἢ Σατανικὴ ἑβδομάδα; Ἐπιστολὴ Διαμαρτυρίας πρὸς τὸν Μητροπολίτη κ.κ.Φιλόθεο τῆς Ι. Μ. Θεσσαλονίκης.

23/3/2026 Του Αγίου Ιερομάρτυρος Νίκωνος και των συν αυτών 119 μαθητών

αυτού.

«Λατρευτική εβδομάδα» ή Σατανική εβδομάδα;

«Καὶ εἰσῆλθεν ο Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερόν, καὶ ἐξέβαλεν πάντας τοὺς πωλοῦντας και ἀγοράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ καὶ τὰς τραπέζας τῶν κολλυβιστῶν κατέστρεψεν καὶ τὰς καθέδρας τῶν πωλούντων τὰς περιστεράς, καὶ λέγει αὐτοῖς· Γέγραπται· Ὁ οἶκός μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται, ὑμεῖς δὲ αὐτὸν [r]ποιεῖτε σπήλαιον λῃστῶν.»(Ματθ.21, 12-13).

Ευλογείτε Παναγιώτατε.

Ενημερωθήκαμε οι πιστοί της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ότι και φέτος για τρίτη συνεχόμενη χρονιά θα πραγματοποιηθεί με τις ευλογίες σας η λεγόμενη «λατρευτική εβδομάδα» 2026 κάτι το οποίο μας λύπησε σφόδρα.

Όπως προσπαθούν ορισμένοι να καθιερώσουν το gay pride και τα καρναβάλια κάθε χρόνο στην Αγιοτόκο Θεσσαλονίκη μολύνοντάς την, έτσι γίνεται προσπάθεια να καθιερωθεί η «λατρευτική εβδομάδα» σαν μια κοσμική εκδήλωση εντός των Ι.Ναών. Αυτή η διαβολική, ασεβής και βέβηλη κίνηση, που αποϊεροποιεί τους Ιερούς Ναούς μετατρέποντάς τους σε κοσμικά καταγώγια, διοργανώνεται από την Ι.Μ.Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με κοσμικούς άρχοντες, που δεν μπορούν να διακρίνουν το ιερό από το ανίερο. Με την άδειά σας δυστυχώς τάχα για το καλό και τον πολιτισμό. Ποιόν πολιτισμό από την στιγμή που δεν σέβονται την Ιερότητα των Ναών της Εκκλησίας μας;

Ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

Στοκχόλμη, 11/3/2026

Τιμούδας Χρήστος

Η δεύτερη Κυριακή των νηστειών είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Σε όποια Ορθόδοξη Εκκλησία κι΄ αν βρεθεί κανείς αυτήν την ημέρα, οποιασδήποτε εθνικότητας, όσο και να μην καταλαβαίνει την γλώσσα, το αυτί του θα πιάσει τις λέξεις Γρηγόριος, Παλαμάς, Θεσσαλονίκη. Στην διασπορά σου δίνεται η δυνατότητα να ζήσεις πραγματικά και όχι φανταστικά ή θεωρητικά την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας. Στην Στοκχόλμη για παράδειγμα, όπου ζεί ο υποφαινόμενος από το 80, εκτός από τον ελληνορθόδοξο ναό, μπορεί κάποιος να εκκλησιαστεί σε ρώσικο, φιλανδικό, σέρβικο, ρουμάνικο, βουλγάρικο, ουκρανικό που ανήκει στον πατριάρχη Ονούφριο, ακόμα και σε αμιγώς σουηδόφωνο ορθόδοξο ναό. Ο υποφαινόμενος εκκλησιάζεται στην σέρβικη Εκκλησία της Στοκχόλμης και ο ιερέας αυτή την ημέρα αφιέρωσε όλο το κήρυγμα του, πάνω από δέκα λεπτά, στον άγιο Γρηγόριο, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης.

Παραθέτουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα από άρθρο του Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως της Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων για τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.

Η ασκητική ζωή και οι αντιαιρετικοί αγώνες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Β’ Κυριακή των Νηστειών).

«Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζωής του αγίου ήταν ο συνδυασμός της ασκητικής του ζωής και των αντιαιρετικών του αγώνων. Ο άγιος Γρηγόριος ήταν ο μεγάλος ασκητής, που έφθασε σε μεγάλα μέτρα αγιότητος, ο άνθρωπος που ανέβηκε όλη τη σκάλα των αρετών. Εκείνος ο οποίος διά συνεχούς νηστείας, αγρυπνίας και προσευχής πέρασε από τη κάθαρση στον φωτισμό και από τον φωτισμό στην θέωση και αξιώθηκε μεγάλων πνευματικών χαρισμάτων, κατ’ εξοχήν δε του χαρίσματος της Θεολογίας. Ταυτόχρονα όμως υπήρξε και ο μεγάλος υπέρμαχος της Ορθοδόξου πίστεως και ο σφοδρός πολέμιος της παναιρέσεως του Παπισμού. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εξ’ αιτίας των αντιαιρετικών του αγώνων υπέμεινε με ακατάβλητο ηρωϊσμό και ομολογιακό φρόνημα πολλές θλίψεις, διωγμούς και φυλακίσεις, προκειμένου να διαφυλαχθεί η Εκκλησία από τις καινοτομίες, τις διαστρεβλώσεις και παραχαράξεις, που προσπαθούσε την εποχή εκείνη να εισαγάγει ο Παπισμός μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας.»

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

… Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχ τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.

… Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).

… Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.

Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.

Διά τήν Ἁγιοκατάταξιν τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου.

Νικόλαος Μάννης, ἐκπαιδευτικός

Κύριε Διευθυντά,

Ἔλαβα γνώση τῆς προσπάθειας ποὺ γίνεται ἀπὸ πνευματικὰ τέκνα τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, γιὰ νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἁγιότητά του ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο [1]. Ἡ προσπάθεια αὐτὴ εἶναι μὲν ἐπαινετή, ἐπειδὴ φανερώνει τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ζῆλο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος, ἀλλὰ τυγχάνει, κατὰ τὴν γνώμη μου, λίαν ἐσφαλμένη γιὰ τοὺς ἑξῆς τρεῖς λόγους:

Πρῶτον, διότι ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ὡς ὑπόδικος στὸ ἁρμόδιο συνοδικὸ ὄργανο (ἐφόσον ἀφενὸς μὲν ἐκκρεμεῖ ἡ ἐκδίκαση τῆς ἐναντίον του καταγνώσεως ἑτεροδιδασκαλιῶν, ποὺ ὑπέβαλε ὁ μακαριστὸς καθηγούμενος π. Χρυσόστομος Πῆχος, πνευματικὸς διάδοχος τοῦ Ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου [2], ἀφετέρου δὲ κοινωνεῖ μὲ τοὺς σχισματικούς στὴν Οὐκρανία καὶ ἀναγνωρίζει τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς) δὲν ἀντιπροσωπεύει τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία (τὸν θεσμὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), καὶ ἔτσι τὸ κῦρος τῶν ἁγιοκατατάξεων καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν του πράξεων τίθεται ἐν ἀμφιβόλῳ [3].

Σχόλιο σὲ ἰδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οἱ Πατέρες γιὰ τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ τὸ σῶμα.

Για το παρακάτω κείμενο αφορμή δόθηκε από την συζήτηση με τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο με θέμα «Πνευματικότητα και σεξουαλικότητα» στα «Ευαγγελίστρια 2026, αλλά και από άλλες παρόμοιες δημόσιες τοποθετήσεις του.

Γράφει ο Καππαδόκης

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατά το δοκούν χρήση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, στην μία περίπτωση να παρουσιάζεται ως η αυθεντική και γνήσια ανθρώπινη σκέψη την οποία δεν μπορεί να αντικρούσει κανένας, ούτε άπιστος, ούτε πιστός, και στην άλλη περίπτωση να χρησιμοποιείται εντέχνως η αντίθεση φιλοσοφίας και χριστιανισμού για να κεντρίσει την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών, ούτως ώστε να τους χειραγωγήσει στο αντίθετο συμπέρασμα: για να είναι κάποιος γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να μην ταυτίζεται με αυτές τις αρχαιοελληνικές σκέψεις.

Την ίδια ακριβώς χρήση κάνει και της δυτικής χριστιανικής σκέψης. Η τακτική δηλαδή είναι η εξής: Παρουσιάζεται η αντίθετη σκέψη από αυτήν που υποστηρίζουμε εμείς ως δυτική, ούτως ώστε αυτόματα να χειραγωγήσουμε την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών στην δική μας θέση που είναι η αντίθετη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο γενικότερο τελευταία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η υποτίμηση του Σταυρού έναντι της Ανάστασης που έγινε από τον μητροπολίτη Περιστερίου τα τελευταία χρόνια έγινε επάνω σε αυτήν την βάση: ότι η υπερτίμηση του Σταυρού είναι δυτικό πράγμα, οπότε εμείς πρέπει να πάμε στο αντίθετο άκρο αν θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι.