Τὰ πρότυπα τῶν γυναικῶν. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης.

Ἡ Κυριακὴ αὐτή, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν Μυροφόρων. Οἱ Μυροφόρες ἦταν ἕνας ὅμιλος ἐκλεκτῶν, ὑπερόχων γυναικῶν, ποὺ εἶχαν ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀκολουθοῦσαν (βλ. Μάρκ. 15,41) καὶ «διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). Καὶ τὸ κυριώτερο· κατὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν δὲν ἔλειψαν οὔτε λεπτὸ ἀπὸ κοντά του στὴν πορεία τοῦ μαρτυρίου. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ἀξιώθηκαν, πρῶτες αὐτές, ν ̓ ἀκούσουν τὸ κοσμοχαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Δὲν εἶνε τυχαῖο ὅτι· τὸ μὲν «Χριστὸς γεννᾶται» δὲν τὸ ἄκουσαν φιλόσοφοι ἀλλὰ βοσκοὶ τῆς Βηθλεέμ, τὸ δὲ «Χριστὸς ἀνέστη» δὲν τὸ ἄκουσαν μεγάλοι τῆς γῆς ἀλλὰ ἁπλοϊκὲς γυναῖκες.

Ἂς μεταφερθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νοερῶς στὸν φρικτὸ Γολγοθᾶ. Εἶνε «ὥρα τρίτη καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν» (Μάρκ. 15,25). Κατὰ τὸ ἑβραϊκὸ ὡρολόγιο ἡ τρίτη ὥρα ποὺ ἀκοῦμε ἀντιστοιχεῖ μὲ τὴ δική μας ἐνάτη πρωινή, 9 τὸ πρωί. Τὴ νύχτα τὸν δίκασαν, τὸ πρωὶ μὲ τὴν ἔγκρισι τοῦ Πιλάτου βγῆκε ἡ ἀπόφασι. Τὸν ἔδεσαν μ ̓ ἕνα σχοινί, σὰν τὰ ὑποζύγια, τὸν ἔσυραν μέσ ̓ ἀπ ̓ τὰ καλντερίμια τῆς Ἰερουσαλήμ, τὸν ἀνέβασαν στὸ Γολγοθᾶ, καὶ στὶς 9 τὸν σταύρωσαν. Οἱ ἅγιες γυναῖκες τὸν συνώδευαν.

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ – Τί ὄφελος ἔχουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 Τί ὄφελος ἔχουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία

«Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ᾿ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς» (Ἰω. 20,24)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

ΚΥΡΙΑΚΗ εἶνε σήμερα, ἀγαπητοί μου, ἡμέρα τοῦ Κυρίου, οἱ ἐκκλησίες ὅλες λειτουργοῦν καὶ καλοῦν τοὺς πιστοὺς στὸν ἐκκλησιασμό. Στὴν παλιὰ ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι πίστευαν στὸ Θεό, μόλις ἄκουγαν νὰ χτυπᾷ ἡ καμπάνα, τὰ πόδια τους ἔκαναν φτερὰ καὶ πήγαιναν ὅλοι στὴν ἐκκλησία.

Οἱ γυναῖκες πλησίον τοῦ πάσχοντος Χριστοῦ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Στραφεὶς δὲ πρὸς αὐτὰς ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, μὴ κλαίετε ἐπ ̓ ἐμέ, πλὴν ἐφ ̓ ἑαυτὰς κλαίετε καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ὑμῶν» (Λουκ. 23,28)

Ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου μας. Ποιός μπορεῖ ν ̓ ἀναπαραστήσῃ τὸ θεῖο δρᾶμα; «Λόγος ἅπας ἡττᾶται» (Ἀκάθ. Ὕμν. Λ). Τολμοῦμε ὅμως σὰν μικρὰ παιδιὰ νὰ ψελλίσουμε λίγα λόγια πρὸς δόξαν τοῦ Ἐσταυρωμένου.

Βρισκόμαστε στὸ τέλος τοῦ θείου δράματος, ποὺ κλείνει μὲ μία ὑπογραφή – τί εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ διοικοῦν! Ὁ Πιλᾶτος, ὕστερα ἀπὸ ἐσωτερικὴ πάλη, ὑποκύπτει στὶς φωνὲς τοῦ ὄχλου «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21) καὶ ὑπογράφει τὴν καταδίκη. «Ἤδη βάπτεται κάλαμος ἀποφάσεως» (ἀπόστ. αἴν. ὄρθρ. Μ. Παρ.). Καὶ ἡ ἀπόφασι ἔπρεπε νὰ ἐκτελεσθῇ ἀμέσως. Ἄλλες ἐκτελέσεις συχνὰ καθυστεροῦν, μὲ τὴν ἐλπίδα μήπως δοθῇ χάρις· ἐδῶ καμμία ἀναβολή. Ἡ ἐκτέλεσις ἔπρεπε νὰ γίνῃ τὴν ἴδια μέρα, γιὰ δύο λόγους. Ὁ ἕνας· τὴν ἄλλη μέρα ξημέρωνε Σάββατο, οἱ Ἰουδαῖοι θὰ ἑώρταζαν τὸ πάσχα, καὶ δὲν ἔπρεπε ἡ ἑορτὴ νὰ μολυνθῇ μὲ αἷμα – ὤ ὑποκρισία! Ὁ δεύτερος λόγος· φοβοῦνταν μήπως τελευταία στιγμὴ ὁ λαὸς ἀνανήψῃ, ἐξεγερθῇ καὶ σαρώσῃ ἄρχοντες καὶ θανατικὲς ἀποφάσεις.

Γι ̓ αὐτὸ σπεύδουν. Καὶ νά, ἔξω ἀπὸ τὸ πραιτώριο σχηματίζεται ἡ πομπή. Σκληροὶ στρατιῶτες τῶν λεγεώνων τῆς Ῥώμης, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς ἑκατόνταρχο, βγάζουν ἀπὸ τὸ Χριστὸ τὴν κόκκινη χλαμύδα μὲ τὴν ὁποία τὸν περιέπαιξαν, τὸν ντύνουν μὲ τὰ φτωχικά του ῥοῦχα καὶ τὸ χιτῶνα ποὺ εἶχε ὑφάνει ἡ Παναγία, καὶ γράφουν σὲ μιὰ πινακίδα μὲ γράμματα ἑλληνικὰ ῥωμαϊκὰ καὶ ἑβραϊκὰ τὴν αἰτία τῆς ποινῆς· «Αὐτὸς ἀνακήρυξε τὸν ἑαυτό του βασιλέα». Μαζί του εἶνε καὶ δύο λῃσταί. Ἀκμαῖοι αὐτοί· ὁ Χριστὸς κατάκοπος ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες.

Τὸ Εὐαγγέλιο. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Βρισκόμαστε, ἀγαπητοί μου, στὸ μέσον τῆς ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος. Ἀπόψε στὴν ἐκκλησία μας ὡρίστηκε νὰ γίνεται ἡ ἀκολουθία τῶν ἀχράντων παθῶν τοῦ Κυρίου. Καρδιὰ τῆς ἀκολουθίας εἶνε 12 ἐκλεκτὲς βιβλικὲς περικοπές. Αὐτές, καθὼς οἱ ἄφθαστοι κατανυκτικοὶ ὕμνοι συνοδεύουν μελῳδικῶς τὰ σωτήρια γεγονότα τῆς θυσίας τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, παρεμβάλλονται στὰ κατάλληλα σημεῖα καὶ ζωντανεύουν μὲ τὴ θεόπνευστη ἐξιστόρησί τους τὶς συγκλονιστικὲς στιγμὲς τοῦ θείου δράματος ποὺ ἐκτυλίσσεται ἐνώπιόν μας. Ὁ λαός μας συνήθισε νὰ ὀνομάζῃ τὴν ἀποψινὴ ἀκολουθία «Τὰ Δώδεκα Εὐαγγέλια». Ἐπειδὴ ὅμως πολλοί, ἀκόμα καὶ μορφωμένοι, ἔχουν παρεξηγήσει αὐτὸ τὸν τίτλο, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε, χωρὶς νὰ θέλω νὰ σᾶς κουράσω, νὰ πῶ ἐπ ̓ αὐτοῦ λίγες λέξεις.

Τί εἶνε εὐαγγέλιο (μὲ μικρὸ ἔψιλον); τί σημαίνει εὐαγγέλιο; Εἶνε λέξι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ σημαίνει «καλὴ εἴδησις». Καλὲς εἰδήσεις βέβαια θεωροῦνται πολλές· θὰ μποροῦσα τώρα νὰ σᾶς μετρήσω καμμιὰ ἑκατοστὴ τέτοιες καλὲς εἰδήσεις. Ἀλλ ̓ αὐτὲς κατὰ τὸ πλεῖστον ἀναφέρονται σὲ πράγματα δευτερεύοντα, σχετικῶς μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα μία εἶνε ἡ μεγάλη καλὴ εἴδησι, ποὺ ὅμως δὲν τὴν προσέχουμε δυστυχῶς. Ἡ δὲ μεγάλη εἴδησι, ἡ κορυφαία εἴδησι, εἶνε – ποιά· ὅτι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κατῆλθε ἐδῶ στὴ γῆ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Σωτήρας τῆς ἀνθρωπότητος. Αὐτὴ εἶνε ἡ μεγάλη εἴδησι· καὶ αὐτὴν εὐαγγελίστηκαν, δίνοντας καὶ τὴ ζωή τους γι ̓ αὐτήν, οἱ δώδεκα ἀπόστολοι ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος καὶ ἄλλοι.

Ἡ ἐπανάστασι δὲν ἦταν ταξικὴ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Ἡ ἐπανάστασις τοῦ ᾿21, ἀγαπητοί μου, ὑπῆρξε μοναδικὴ στὸν κόσμο ὡς πρὸς τὸ εἶδος της. Διαφέρει ἀπὸ ὅλες τὶς ἐπαναστάσεις τῆς παγκοσμίου ἱστορίας ὡς πρὸς τὸν σκοπὸ καὶ τὰ ἐλατήριά της. Δὲν μοιάζει οὔτε μὲ τὴ Γαλλικὴ ἐπανάστασι οὔτε μὲ ἄλλες νεώτερες ἐπαναστάσεις. Εἶνε ἐπανάστασι σούι γκένερις (sui generis), ἀνήκει σὲ δικό της εἶδος· ἔχει ἕνα δικό της μοναδικὸ χαρακτῆρα. Τὰ ἐλατήριά της ἦταν ὑψηλὰ καὶ εὐγενῆ. Δὲν ἦταν ὕλη, ὅπως θέλουν νὰ λένε οἱ ἄθεοι καὶ οἱ ὑλισταί, ἀλλὰ ἦταν πνεῦμα.

Ποιά ἦταν τὰ ἐλατήρια τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ ᾿21; Ἦταν τρία· πρῶτον ἔρωτας ἐλευθερίας, δεύτερον φλογερὴ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, τρίτον –τὸ καὶ σπουδαιότερο– ἀκράδαντη πίστι στὸ Θεό.

Τὸ τρίτο ἐλατήριο τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ Γένους μας, μὲ τὸ ὁποῖο σὰν μὲ μοχλὸ ἀποκυλίστηκε τὸ βουνὸ τῆς πικρῆς δουλείας, ὑπῆρξε ὅπως εἴπαμε, ἡ πίστι στὸ Θεό. Αὐτὸ μαρτυροῦν αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες.

Τὸ μαρτυρεῖ ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ ὁποῖος στὴν Προκήρυξί του γράφει· Μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὸν τίμιο Σταυρό, ὑψώνουμε τὸ λάβαρο τῆς ἐλευθερίας! Τὸ μαρτυροῦν οἱ 30 Ἱερολοχῖται, οἱ ὁποῖοι ἔπεσαν στὴ μάχη κραυγάζοντας «Ὑπεραγία Θεοτόκε, βοήθησον ἡμᾶς».

Κλίμα μετανοίας. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχει θαυμάσιες ὁμιλίες στὰ εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν, ἑρμηνεύει δὲ καὶ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (β. Μάρκ. 2,1-12). Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου, ποὺ φανερώνουν ὅτι εἶνε Θεός.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν αὐστηρὴ νηστεία του ἐπὶ σαράντα ἡμέρες στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ποὺ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἤπιε, ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία, τὴν ἀγαπημένη του ἐπαρχία, κ᾿ ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναούμ, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος. Ἀπὸ ᾿κεῖ διάλεξε τοὺς πρώτους μαθητάς του, τοὺς εὐλόγησε νὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἐκεῖ δίδασκε τὸ λαό.

Στὴν Καπερναοὺμ λοιπὸν διδάσκει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ποῦ; στὴ συναγωγή, στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἀπὸ τὴ βάρκα, σὲ ὕπαιθρο, σὲ κορυφὴ ὄρους; Ὄχι. Σὲ ἕνα σπίτι. Κι ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι ὁ Χριστός, σταμάτησαν κάθε ἐργασία. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ἔγινε τόσος συνωστισμός, ὥστε νὰ μὴ χωράῃ κανείς ἄλλος. Ἄκουγαν ὅλοι τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἐδῶ σταματῶ – μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἀναλογίζομαι, ὅτι σὲ κάθε σπίτι ἔρχεται ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι πρέπει νὰ εἶνε ἐκκλησία. Στὴν ἀρχαία ἐποχὴ κάθε σπίτι ἦταν ἐκκλησία, καὶ ἱερεὺς ἦταν ὁ πατέρας. Μέσα στὸ σπίτι εἶχαν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων. Εἶχαν καντήλι, θυμιατό, κεριά. Εἶχαν πρὸ παντὸς ἁγία Γραφή· τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Εἶχαν βίους ἁγίων. Καὶ προσεύχονταν ὅλοι μαζί.

Ἡγεμὼν μελῶν καὶ αἰσθήσεων. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Τελεῖται, ἀγαπητοί μου, ἡ λειτουργία τῶν προηγιασμένων δώρων. Γιατί ἡ λειτουργία αὐτὴ ὀνομάζεται ἔτσι; ποιός εἶνε ὁ λόγος;

Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι τὸ μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας ἢ θείας κοινωνίας ἢ θείας μεταλήψεως, τὸ ἀνώτερο ἀπ᾿ ὅλα τὰ μυστήρια, ὁ Κύριος τὸ ἵδρυσε τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης στὸ ὑπερῷο, ὅπου συνήχθη μὲ τοὺς μαθητάς του γιὰ νὰ τελέσουν τὸ πάσχα. Ἐκεῖ ἔλαβε στὰ πανάχραντά του χέρια τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, τὰ εὐλόγησε, καὶ ὤ τοῦ θαύματος! τὸ ψωμὶ ἔγινε σῶμα Χριστοῦ καὶ τὸ κρασὶ ἔγινε αἷμα Χριστοῦ. Ἔδωσε δὲ ἐντολή, νὰ τελῆται αὐτὸ «εἰς ἀνάμνησίν» του (Λουκ. 22,19). Καὶ πράγματι οἱ μαθηταὶ τελοῦσαν πάντοτε τὸ μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας, μὲ τρόπο ἀπέριττο στὴν ἀρχή, χωρὶς πολλὰ ψάλματα καὶ ὄχι σὲ μεγαλοπρεπεῖς ναοὺς σὰν αὐτοὺς ποὺ ἔχουμε τώρα· μὲ κίνδυνο κατέβαιναν στὶς κατακόμβες.

Σιγὰ – σιγὰ διαμορφώθηκαν τρεῖς λειτουργίες· τοῦ ἁγίου Ἰακώβου, ποὺ εἶνε ἐκτεταμένη, τοῦ μεγάλου Βασιλείου ποὺ τελεῖται καὶ τὶς Κυριακὲς τῆς μεγάλης Σαρακοστῆς, καὶ τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ποὺ τελεῖται συνήθως.

Πῶς ἔγινε ὅμως ἡ λειτουργία τῶν προηγιασμένων; Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν ἑξῆς ἀνάγκη. Τὴ μεγάλη Σαρακοστὴ τελεία λειτουργία τελεῖται μόνο Σάββατο καὶ Κυριακή· τὶς ἄλλες ἡμέρες οἱ πιστοὶ δὲν μποροῦσαν νὰ κοινωνήσουν. Καλά, θὰ πῆτε, δὲν μποροῦσαν νὰ περιμένουν ὣς τὴν Κυριακή; Εἶχαν, ἀγαπητοί μου, πόθο νὰ κοινωνοῦν συχνά, εἰ δυνατὸν καθημερινῶς.

Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1)

Ἂς εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί μου, ἀπόψε τὸν Κύριο καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ποὺ μᾶς ἀξιώνει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ παρακολουθήσουμε τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀπ᾿ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούστηκαν, θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸν πρῶτο χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος λέει· «Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1). Μιλάει περὶ «ἀρᾶς», περὶ κατάρας δηλαδή. Ποιά νὰ εἶνε ἆραγε αὐτὴ ἡ κατάρα, ποὺ εἶχε ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ ποιητὴς τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου;

Γιὰ νὰ δοῦμε, ποιά εἶνε ἡ κατάρα, πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεσι. Ἐκεῖ, στὰ τρία πρῶτα κεφάλαια, ὑπάρχει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ λεγομένη κοσμογονία. Ἐκεῖ βλέπουμε, ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ τελευταῖο ἀπ᾿ ὅλα τὸν ἄνθρωπο. Ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» αὐτοῦ (Γέν. 1,26). Καὶ τὸν τοποθέτησε στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ· «Ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε» (ἔ.ἀ. 2,8).

Τί ἦταν ὁ παράδεισος; Ὅ,τι ὡραιότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς. Δὲν ἦταν τόσο τὰ δέντρα, ἡ χλόη, τὰ πουλιά, τὰ κρυστάλλινα νερὰ κ.τ.λ.· αὐτὸς εἶνε ὁ ὑλικὸς παράδεισος. Ὁ παράδεισος ἦταν κάτι ἀνώτερο. Ἦταν ἡ ἀθῳότης, ἡ ἁγνότης· τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀμόλυντος, δὲν εἶχε διαπράξει τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὴ φύσι, μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ὑγιὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ εἰδυλλιακὴ αὐτὴ κατάστασις ἀνετράπη. Πῶς; Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Φάνηκε ἀχάριστος στὸ Θεό. Δὲν ἄκουσε τὴ φωνή του, ἔδωσε προσοχὴ στὴ φωνὴ τοῦ διαβόλου. Παρέβη μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε πλέον ἔσβησε γι᾿ αὐτὸν ὁ παράδεισος. Ἔφυγε ἡ «χαρὰ» καὶ ἦρθε ἡ «ἀρά», ἡ κατάρα. Κατάρα εἶνε ἡ τιμωρία.

Πόσα εἴδη τιμωρίας ἦρθαν;

«Κύριε τῶν δυνάμεων…», +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Μπήκαμε, ἀγαπητοί μου, στὴν ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἂς δοξάσουμε τὸ Θεό, ποὺ μᾶς δίνει μία νέα εὐκαιρία μετανοίας. Ἂν ὁ ἅγιος Ἀντώνιος στὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἔλεγε «Θεέ μου, δός μου μετάνοια», τί νὰ ποῦμε ἐμεῖς;

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶνε ἡ πιὸ κατανυκτικὴ περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Περιέχει ἱερὲς ἀκολουθίες, ποὺ φέρνουν δάκρυα σὲ ὅποιον προσέχει τὰ νοήματά τους. Μία δὲ ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες αὐτὲς εἶνε τὸ Μέγα Ἀπόδειπνο, ποὺ ἀκούσατε ἀπόψε.

Τί εἶνε τὸ ἀπόδειπνο; Εἶνε μία ἀνθοδέσμη ἀπὸ ὡραίους ψαλμούς, κείμενα τῆς Γραφῆς, εὐχὲς καὶ ὑπέροχα τροπάρια. Ἕνα δὲ τροπάριο ποὺ σὲ παλαιότερες γενεὲς ἦταν γνωστὸ καὶ στὰ μικρὰ παιδιά, ἕνα τροπάριο ποὺ συγκινεῖ κάθε ψυχὴ χριστιανική, εἶνε αὐτὸ ποὺ ἀκούσατε πρὸ ὀλίγου· «Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ᾿ ἡμῶν γενοῦ· ἄλλον γὰρ ἐκτός σου βοηθὸν ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν. Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς».

Αὐτὸ τὸ τροπάριο μὲ ἁπλᾶ λόγια θὰ ἑρμηνεύσουμε, καὶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε.

Ἐδῶ ὁ Θεός, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὀνομάζεται «Κύριος τῶν Δυνάμεων». Τί ἆραγε νὰ σημαίνῃ αὐτό; Γιατί ὁ Θεὸς ὀνομάζεται «Κύριος τῶν Δυνάμεων»; Δύο ἑρμηνεῖες ὑπάρχουν.

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας προειδοποίησαν γιὰ τὰ «μουλάρια» ποὺ θὰ κυκλώσουν, καὶ πάλι, τὴν Ἁγία Τράπεζα.

Ο Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης είχε βάλει σε εξώφυλλο βιβλίου του το φοβερό όραμα του Μεγάλου Αντωνίου, στο οποίο άλογα κτήνη περικύκλωσαν την Αγία Τράπεζα, χοροπηδούσαν και κλωτσούσαν. Ο Άγιος Αντώνιος συγκλονίστηκε όταν άκουσε μία φωνή να λέει «θα μιανθεί το θυσιαστήριό μου» και με δάκρυα παρακαλούσε να μην ζήσει να δει αυτό το πράγμα. Δύο χρόνια αργότερα οι Αρειανοί άρπαξαν τις Εκκλησίες και διέπραξαν κάθε ασέβεια.

Κυριακή της Ἀπόκρεω – Περὶ καρναβάλου (β΄) (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω (Ματθ. 25,31-46)

Περὶ καρναβάλου (β΄)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Σᾶς ἔκανα ἀνάλυσι τοῦ καρναβαλικοῦ ὀρ­γίου ἀπὸ ἀπόψεως ἠθικῆς καὶ θρησκευτικῆς. Τώρα παίρνω μιὰ ἄλλη πλευρά. Ἀφήνω τὴ θρησκευτικὴ πλάστιγγα καὶ ζυγίζω τὸν καρνάβαλο μὲ ἄλλη πλάστιγγα, τὴν κοινωνική.

Ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀντικοινωνικός. Σκορπάει, θὰ πῇς, γέλιο καὶ χαρά; Τί μοῦ λές; Ἐ­ρωτῶ· ποιά εἶνε ἡ πιὸ μεγάλη ἀνακάλυψι στὸν κόσμο; ὁ ἠλεκτρισμός; οἱ σπούτνικ; οἱ δορυφόροι; ἡ πυρηνικὴ ἐνέργεια; Δὲν μοῦ ᾽πες τίποτα. Τὸ σπουδαιότερο πρᾶγμα, ἀδέρφια μου, εἶνε ν᾽ ἀνακαλύψῃς, ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου ὑπάρχει δίπλα σου κ᾽ ἕνας ἄλλος ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀγαπᾷς, νὰ τὸν πο­νᾷς. Γλεντᾷς ἐσὺ καὶ διασκεδάζεις·ῥῖξε μιὰ ματιὰ γύρω σου νὰ δῇς τί γίνεται, πόσοι ἄποροι ὑπάρχουν. Διαβάζω ὅτι βουλευ­τὴς τῆς κυβερνητικῆς παρατάξεως πῆγε σ᾽ ἕνα χωριὸ καὶ βρῆ­κε γυναῖκες μὲ μικρὰ ποὺ στέρεψαν τὰ στήθη τους, δὲν εἶχαν γάλα νὰ τὰ θηλάσουν γιατὶ δὲν εἶχαν τίποτα νὰ φᾶνε. Κ᾽ ἐσὺ σκορπᾷς χρή­ματα. Ποῦ τὰ σκορπᾷς; στὸν διάβολο; Ἄκουσα Ἀ­θηναῖο νὰ καυχᾶται, ὅτι μέσα σὲ μιὰ νύχτα ὀργίου δαπάνησε στὴν Πάτρα 30 χιλιάδες, ἄλλον νὰ λέῃ ὅτι δαπάνησε 60 χι­λιάδες, ἄλλους…, ἄλλους… Ἔμαθα ὅτι κ᾽ ἐ­δῶ κάποιος καπνέμπορος πρὸ δύο-τριῶν ἐ­τῶν ξώδεψε σὲ καρναβαλικὴ χοροεσπερίδα χίλιες λίρες. Πῆρα λοιπὸν τὸ μολύβι κ᾽ ἔκανα λογαριασμὸ τί χρήματα ξοδεύουν οἱ ἄνθρωποι μέσα στὶς λίγες αὐτὲς ἡμέρας τῆς ἀποκρι­ᾶς γιὰ ταξίδια καὶ μετακινήσεις, γιὰ φαγη­τὸ καὶ πιοτὸ σὲ ἑστιατόρια καὶ ξενοδοχεῖα, γιὰ μεταμφιέσεις, γλέντια καὶ ὄργια. Θὰ μοῦ πῆτε· Ἐπειδὴ ἐσὺ ἔγινες καλόγερος, θέλεις νὰ μᾶς κάνῃς κ᾽ ἐμᾶς καλογέρους; Κοπιάζουμε ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, θέλουμε λίγη χαρά… Χαρὰ θέλετε; Νὰ σᾶς δώσω χαρά, νὰ πετᾶτε μὲ φτερὰ ἀγ­γέλων καὶ ἀρ­χαγγέλων. Λοιπόν, ἐὰν ἀποφάσιζαν, μόνο μιὰ φορά, νὰ σταματήσουν τὸ καρ­ναβάλι καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ξώδευαν νὰ τὰ δώσουν σὲ μιὰ ἐπιτροπή, σᾶς λέω ὅτι θά ᾽φτειαναν 50.000 δέματα μὲ ὅλα τ᾽ ἀ­γαθά (ἀλεύρι, ῥύζι, ζάχαρη, γάλα, σαπούνι…). Καὶ ὅταν θὰ πήγαιναν νὰ τὰ προσ­φέρουν στὴ φτωχολογιά, θὰ χτυποῦσαν καμπάνες· αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη χαρά.

Οἱ συνέπειες τῆς ἁμαρτίας. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι» (Λουκ. 15,14

Ἀρχίζω, ἀγαπητοί μου, μὲ ἕνα ἐρώτημα· Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἐὰν μπορούσαμε νὰ τὸ νιώσουμε, θὰ χτυπούσαμε τὰ ἁμαρτωλά μας στήθη κι ἀπὸ τὰ βάθη μας θὰ ἔβγαινε ἡ φωνὴ τῶν μετανοούντων· «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,18,21) καὶ «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (ἔ.ἀ. 18,13). Ἐὰν μπορούσαμε νὰ νιώσουμε τὴ φρίκη τῆς ἁμαρτίας, δὲν θὰ ἔπαυαν τὰ μάτια μας νὰ κλαῖνε, τὰ χέρια μας νὰ ἐλεοῦν, τὰ γόνατά μας νὰ κάνουν μετάνοιες· θὰ φεύγαμε στὶς σπηλιὲς καὶ στὰ βουνά, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Τί εἶνε ἁμαρτία; Ποιός μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσῃ; Ἂν ἔβγαινε ἕνας ἁμαρτωλὸς ἀπὸ τὴν κόλασι, ἢ ἂν βρισκόταν ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μετανόησαν καὶ ἔκλαψαν, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς περιγράψῃ τὴ φοβερὴ αὐτὴ κατάστασι, τὸ μυστήριο καὶ τὴν τύφλωσι τῆς ἁμαρτίας.

Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἀπαντᾷ ὁ σατανᾶς· Εἶνε διασκέδασι, εὐχαρίστησι, ἡδονή, ἀπόλαυσι, γλύκυσμα, ποικιλία τῆς ζωῆς!… Τί εἶνε ἁμαρτία; Ἀπαντᾷ τὸ εὐαγγέλιο σήμερα· Εἶνε «κεράτιον» (ἔ.ἀ. 15,16), ξυλοκέρατο, γλύκυσμα ποὺ ἐπάνω του ὅμως ἔρριξε ὁ διάβολος στρυχνίνη. Ἡ ἁμαρτία, μᾶς λέει ἡ πικρὴ πεῖρα, εἶνε φίδι φαρμακερὸ ποὺ δαγκώνει, βδέλλα ποὺ ῥουφᾷ τὸ αἷμα, Λερναία ὕδρα, σεισμὸς ποὺ σείει συθέμελα τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξι… Ὅ,τι νὰ ποῦμε εἶνε κατώτερο τῆς πραγματικότητος.

Πὲρὶ καρναβάλου (α΄). +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Ὑποτάγητε οὖν τῷ Θεῷ. ἀν
τίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ᾽ ὑμῶν» (Ἰάκ. 4,7)

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, στιγμὲς στὴ ζωὴ ποὺ ἡ γλῶσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράσῃ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά. Εὐχαριστῶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ μὲ ἀξιώνει νὰ σταθῶ ἐνώπιόν σας καὶ νὰ μιλήσω. Ἄκουσα ὅτι γίνεται κάποια μάχη, καὶ αὐτὸ μὲ ἠλέκτρισε.

Ποιός εἶνε ὁ ἐχθρός; Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς φυλῆς μας καὶ κάθε ἔθνους ποιός εἶνε; Τὸν ἐπισημαίνω καὶ πάρτε τὰ μέτρα σας· εἶνε ἡ διαφθορά. Διεφθάρη ἕνα ἔθνος, κατέπεσαν τὰ ἤθη του; Δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ. Τὸ φωνάζει ἡ ἱστορία. Τί ἔγινε ἡ Νινευΐ, ἡ Βαβυλών, ἡ κοσμοκράτειρα Ρώμη; διεφθάρησαν ἐσωτερικῶς καὶ κατέπεσαν. Κ᾽ ἐμᾶς λοιπὸν μᾶς ἐνδιαφέρει πῶς εἶνε ὁ λαός μας ἠθικῶς καὶ θρησκευτικῶς. Ὑπάρχει φόβος Θεοῦ, τιμιότης, ἁγνότης; εἶνε τ᾽ ἀντρόγυνα ἀγαπημένα, πιστὰ μέχρι θανάτου; τὰ παιδιὰ ὑπακοῦνε, ὑπάρχει σεβασμὸς στοὺς μεγαλυτέρους; τηροῦνται οἱ νόμοι, ἐφαρμόζονται; ὑπάρχει τάξις, ἡσυχία, ἀσφάλεια; Τότε χαῖρε, Ἑλλάδα! ἔχεις ῥίζα ποὺ δὲν μπορεῖ κανείς νὰ τὴν κλονίσῃ.

Σᾶς συνιστῶ νὰ διαβάσετε ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι, ποὺ ἔκανε κρότο – δὲν ἐξετάζω ἂν εἶνε γνήσιο ἢ ὄχι· μ᾽ ἐνδιαφέρει ἡ ἀλήθεια. Ὁ τίτλος του εἶνε «Τὰ μυστικὰ Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών». Ἐκεῖ λέει, ὅτι μαζεύτηκαν κάπου οἱ μασόνοι καὶ συσκέφθηκαν μὲ ποιό τρόπο νὰ διαλύσουν τὰ χριστιανικὰ κράτη. Καὶ κατέληξαν· μὲ τὴ διαφθορά (τὴν εὐμάρεια, τὸ ἀλκοόλ, τὶς γκαγκστερικὲς ταινίες, τὰ θεάματα, τὰ ἔντυπα, τὴν ἀνηθικότητα…).

Μία λοιπὸν μορφὴ τῆς διαφθορᾶς αὐτῆς –μὴ γελάσῃ κανείς– εἶνε καὶ ὁ καρνάβαλος. Μπᾶ; ἀκοῦς ὁ ἱεροκήρυκας νὰ ἀσχολῆται τώρα μὲ τέτοια θέματα, νὰ κατεβαίνει τόσο χαμηλά… θὰ ποῦνε διάφοροι μοντερνίζοντες ποὺ θέλουν νὰ ἐκκοσμικεύσουν τὴν ὀρθόδοξη ζωὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἐγὼ ὅμως ἔκλεισα τ᾽ αὐτιά μου· ἀκούω ἄλλες φωνές, ἀκούω κάτι ἄλλα ἀηδόνια, καὶ δὲν μοῦ κάνουν ἐντύπωσι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σταματήσω τὸ κήρυγμα αὐτό. Ποιός εἶσαι λοιπὸν ἐσύ, ὁ συνήγορος καὶ κράχτης τῶν καρναβαλικῶν ὀργίων; Ἔλα ἐδῶ, ν᾽ ἀκούσω τί θέλεις νὰ μοῦ πῇς.

–Ὁ καρνάβαλος εἶνε ψυχαγωγία. Σπάει τὴν ἀνία, τὴ μελαγχολία, τὸ ἄγχος· κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ γελᾶνε, νὰ ζοῦν εὐχάριστες ὧρες. Ἐπὶ πλέον μαζεύει κοσμάκη, ἔρχονται καὶ ξένοι τουρῖστες, ζωντανεύει ἡ ἀγορά, γίνεται κίνησι στὸ ἐμπόριο.

Μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν. «Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν» (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Μνήμη τῶν ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν

«Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν»

«Ἄνδρες ἐπιθυμιῶν…, μὴ παρασιωπᾶτε τοῦ βο­ᾶν ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς Κύριον» (δοξ. στιχηρ. Μικρ. Ἐσπ.)

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου, διδάσκει. Εἶνε τὸ λαμπρότερο ἀπ᾽ ὅλα τὰ διδακτήρια, ἀπ᾽ ὅλα τὰ σχολεῖα. Διδάσκει ὄχι δι­κά της διδάγματα, ἀλλὰ ὅ,τι δίδαξε ὁ Κύρι­ος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως δὲν εἶνε μόνο μία ὡ­ραία θεωρία, εἶνε καὶ μία λαμπρὴ πρᾶξις· δὲν εἶνε μόνο φωτεινὸς λόγος, εἶνε καὶ ἔργο σπουδαῖο καὶ μεγάλο. Καὶ ὅπως ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὅ,τι δίδαξε τὸ ἔπραττε ἐπίσης, δηλαδὴ τὸ ἐφήρμοζε, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκ­κλησία, ἡ ὁποία συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου, ὅ,τι διδάσκει τὸ ἐφαρμόζει ἐπίσης.

Ποιός τὸ ἐφαρμόζει; Τὰ ἐκλεκτά της παιδιά. Καὶ ποιά εἶνε τὰ ἐκλεκτά της παιδιά; Οἱ ἅγιοι. Οἱ ἅγιοι εἶνε ἥρωες τοῦ πνεύματος. Κι ὅ­ταν μιλᾶμε γιὰ ἁγίους, μὴν πάῃ τὸ μυαλὸ μόνο σ᾽ αὐτοὺς ποὺ πῆγαν ἐπάνω στὰ Κατου­νάκια τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ προσεύχονται τὴ νύχτα μὲ τὸ κομποσχοίνι, κ᾽ ἔκαναν τὰ βουνὰ ῥαντὰρ καὶ ἀσυρμάτους καὶ ἑνώνονται μὲ τὸν Αἰώνιον. Ἀναμφισβητήτως καὶ αὐτοὶ εἶνε ἅγιοι, δὲν τὸ ἀρνούμεθα. Ἀλλὰ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, κατὰ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἅγιοι εἶ­νε ὅ­σοι μένοντας ἐδῶ στὸν κόσμο, μέσα στὸ στί­βο καὶ σκληρὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, πιστεύ­ουν στὸν Κύριο, ἀγωνί­ζονται, παλεύουν, ἐργάζον­ται τὸ ἀγαθὸν καὶ ἀνεβαίνουν στὴν ἁγιότητα μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ εἶνε οἱ ἅγιοι.

Οἱ ἅγιοι δὲν εἶνε μόνο ἀπὸ μία τάξι ἢ ἀπὸ ἕ­­να ἐπάγγελμα. Ἡ ἁγιότης εἶνε φυτὸ ποὺ εὐ­δοκιμεῖ σὲ κάθε τάξι ἀνθρώπων. Ἅγιοι, ὅπως δείχνει τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀνεδείχθη­­σαν ἀπὸ ὅλες τὶς τάξεις καὶ ἀπ᾽ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα. Θέλετε νὰ ποῦμε συγκεκριμένα παραδείγματα; Προστάτης π.χ. τῶν ταχυδρομι­κῶν εἶνε ὁ ἅγιος Ζήνων, τῶν γεωργῶν ὁ ἅγιος Τρύφων, τῶν βοσκῶν ὁ ἅγι­ος Σπυρίδων, τῶν ξυλουργῶν ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ μνήστωρ, τῶν στρατιωτῶν οἱ Τεσσαράκοντα Μάρ­τυρες, τῶν ἀξιωματικῶν οἱ ἅγιοι Δημήτριος, Γεώργιος καὶ ἄλλοι. Καὶ γιὰ τοὺς βασιλεῖς ἀκόμα ἔχουμε τοὺς ἁγίους Κωνσταν­­­­τῖνο καὶ τὴ μητέρα του Ἑλένη.

«Ἡ Σύγκρουση Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου (Α΄) καὶ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη».

(Σύνοδος της Ιεραρχίας της Ελλάδος 15-30 Νοεμβρίου 1972)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Η διερεύνηση αυτής της Συνόδου άπτεται και μιας σειράς αναστοχασμών, προκειμένου να κατανοήσουμε τις προσδιοριστικές υφές της σύγκρουσης μεταξύ του τότε (μακαριστού) Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου (Α’) και του (επίσης μακαριστού) επισκόπου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη στη προσπάθειά τους για οριοθέτηση της εκκλησιολογικής νόησης του Καταστατικού Χάρτη της Eκκλησίας της Eλλάδoς, προκειμένου ο Χάρτης αυτός να έχει για πληρότητα oρθότητας∙ εχρειάζετο δηλ. στην περίπτωση αυτή εκ μέρους των επισκόπων υπευθυνότητα στις επιλογές που υιοθετούσαν, αλλά και στις θέσεις-επιλογές που δεν επιχειρούσαν.

Ήμουν στο πρώτο έτος φοιτητής και είχα διαπιστώσει ότι ο Αρχιεπίσκοπος δεν ήταν (πραγματικά) επιθυμητός στην 21η Απριλίου, μιάς και είχε φανερή εξεγερσιακή λειτουργία έναντι της δικτατορίας (λόγω διαμαρτυριών του) για τις φυλακίσεις και βασανισμούς πολιτικών κρατουμένων.

Αυτή την εξεγερσιακή συνείδηση έναντι του καθεστώτος την είχε (έτι περισσότερο) ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης, ως συνειδητοποίηση της αδικίας της επιβολής δικτατορίας στον Ελληνικό λαό.

Ἄλλη μιὰ ἔγχρωμη φωτογραφία ἀπὸ τὴν εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ἰουνίου 1967,άγιος Κωνσταντῖνος Ὁμόνοιας.

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία από την εις επίσκοπον χειροτονία του π.Αυγουστίνου,25 Ιουνίου 1967,άγιος Κωνσταντίνος Ομόνοιας. Απέναντί του έχει τον πολιό συναγωνιστή του π. Χριστοφόρο Καλύβα.Πίσω του διακρίνεται λίγο ο πνευματικός του πατέρας άγιος γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος.

Εδώ να σας αναφέρω ένα περιστατικό από την επίσκεψη του π.Αυγουστίνου ως επισκόπου στην Μονή Θαψανών Πάρου.

Μόλις μπήκε με δέος ο π.Αυγουστίνος στο Μοναστήρι, ο Άγιος Γέροντας που τον περίμενε στην είσοδο,τον υποδέχτηκε πολύ εγκάρδια.Με απέραντο σεβασμό και πολλή αγάπη.Τον οδήγησε έπειτα στον Ναό να προσκυνήσει.Ο π.Αυγουστίνος μπροστά στην είσοδο του καθολικού έλεγε στον Άγιο Γέροντα να περάσει εκείνος πρώτος στον Ναό.Ο άγιος Φιλόθεος πάλι του έλεγε: όχι, αδύνατον,εσείς θα περάσετε πρώτος.Εσείς είστε επίσκοπος και φιλοξονούμενος ταυτόχρονα. Ο π.Αυγουστίνος όμως επέμενε και τελικά πέρασε πρώτος ο πνευματικός του πατέρας.

Εἶνε τὰ σπίτια μας καθαρά; +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Τὸ εὐαγγέλιο σήμερα (βλ. Λουκ. 19,1-10) ὁμιλεῖ, ἀγαπητοί μου, γιὰ κάποιο σπίτι ποὺ κινδύνευε ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα νὰ πέσῃ καὶ νὰ πλακώσῃ ὅλους ὅσους ἦταν μέσα, ἀλλὰ τὴν τελευταία στιγμὴ σώθηκε. Πῶς σώθηκε; Αὐτὸ θὰ δοῦμε τώρα.

Τὸ σπίτι αὐτὸ βρισκόταν στὴν Ἰεριχώ, μιὰ ὡραία πόλι τῆς Παλαιστίνης μὲ χιλιάδες κατοίκους. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πλουσιώτερα σπίτια. Ὁ νοικοκύρης τοῦ σπιτιοῦ λεγόταν Ζακχαῖος. Γιατί ὅμως κινδύνευε; Κινδύνευε νὰ καταστραφῇ καὶ νὰ μὴ μείνῃ «λίθος ἐπὶ λίθον» (πρβλ. Ματθ. 24,2), διότι ὁ Ζακχαῖος ἦταν ἄδικος ἄνθρωπος καὶ τὸ σπίτι αὐτὸ εἶχε χτιστῆ μὲ κλοπὲς καὶ ἐκμεταλλεύσεις. Ὁ Ζακχαῖος ἦταν «ἀρχιτελώνης» (Λουκ. 19,2), ἀνώτερος δηλαδὴ ὑπάλληλος τῆς Ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἔφορος καὶ εἰσπράκτορας. Εἰσέπραττε γιὰ λογαριασμὸ τοῦ καίσαρος τοὺς φόρους. Εἶχε δὲ πολλοὺς ὑπαλλήλους, γι᾿ αὐτὸ λέγεται ἀρχιτελώνης· ἦταν προϊστάμενος ὑπηρεσίας, ποὺ ἦταν ἐντεταλμένη γιὰ τὴν εἴσπραξι φόρων. Τί ἔκανε αὐτός· δὲν εἰσέπραττε τὰ νόμιμα, ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε· εἰσέπραττε πολὺ περισσότερα. Ἔπρεπε νὰ εἰσπράξῃ 100 δραχμές; αὐτὸς εἰσέπραττε 400· οἱ 100 πήγαιναν στὸ κράτος καὶ οἱ 300 στὴν τσέπη του. Ἔπρεπε νὰ εἰσπράξῃ 1.000 δραχμές; αὐτὸς εἰσέπραττε 4.000· 1.000 γιὰ τὸ κράτος κι ἄλλες 3.000 γιὰ τὴν τσέπη του. Τσέπωνε συνεχῶς. Ἔτσι, κλέβοντας, ἔχτισε τὸ σπίτι. Δὲν ἦταν δηλαδὴ καθαρό, ἦταν σπίτι ἁμαρτωλό· κ᾿ ἐνῷ ὁ κόσμος τὸ θαύμαζε, αὐτὸ κινδύνευε νὰ γκρεμιστῇ. Τελικὰ ὅμως σώθηκε· σώθηκε κι ὁ νοικοκύρης καὶ ἡ οἰκογένειά του, ὅπως θὰ δοῦμε.

Μακαριστός ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αύγουστῖνος Καντιώτης καί ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

ΜΑΚΑΡΙΣΤΌΣ ΕΠΊΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΊΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΊΝΟΣ ΚΑΝΤΙΏΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΌΣΙΟΣ ΦΙΛΌΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

 

Στις 25 Ιουνίου του έτους 1967 χειροτονήθηκε επίσκοπος, αφού προηγουμένως εξελέγη ανέλπιστα μητροπολίτης Φλωρίνης, ο εκ Λευκών Πάρου καταγόμενος αρχιμανδρίτης π.Αυγουστίνος Καντιώτης.

Αν προηγουμένως κάποιος τον ρωτούσε για το ενδεχόμενο να γίνει επίσκοπος,απαντούσε με βεβαιότητα : αν δείτε τον ήλιο να ανατείλει από την δύση,τότε μόνο ο ιεροκήρυξ Αυγουστίνος Καντιώτης θα γίνει επίσκοπος.Όμως,ήταν θέλημα Θεού να γίνει και έγινε και διέγραψε μια ιδιαίτερα φωτεινή πορεία στον χώρο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και σαν φωτεινό αστέρι έλαμψε παγκόσμια με την λαμπερή του τροχιά.

Ἡ Δεσποτοκρατία (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Φοβερή ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου. Έγινε στην Αθήνα το 1966. Μιλά σκληρά για τους κακούς επισκόπους, που δεν είναι ούτε θεόκλητοι ούτε δημόκλητοι, αλλά αυτόκλητοι. Καυτηριάζει την πολυτελή ζωή και την φιλαργυρία των, που δεν αρμόζει σε αντιπροσώπους του Χριστού και είναι σκάνδαλο στον πιστό λαό.

Ἡ ἐπίτασις τῆς ἁμαρτίας β’. Πρόοδος τοῦ ἀγαθοῦ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Ὁ καιρὸς ἐγγύς ἐστιν. ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Ἀπ. 22,10-11)

Μιλήσαμε, ἀγαπητοί μου, πρὸ ἡμερῶν γιὰ τὴν ἐπίτασι τῆς ἁμαρτίας, τὴν ἐπιδείνωσι τοῦ κακοῦ, ποὺ παρατηρεῖται στὶς ἡμέρες μας. Ἀκοῦμε τὴν Ἀποκάλυψι νὰ λέῃ· «Ὁ καιρὸς ἐγγύς ἐστιν. ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»(Ἀπ. 22,10-11). Εἴδαμε ἕως ἐδῶ τὴν πρόοδο τοῦ κακοῦ· ὅτι τώρα ἡ ἐνίσχυσι τοῦ κακοῦ εὐνοεῖται καὶ χειροκροτεῖται. Τὸ θλιβερὸ εἶνε ὅτι, ἐνῷ ὁ κόσμος προχωρεῖ ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, τὰ παιδιὰ τοῦ Φωτός, οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κοιμοῦνται ὅπως οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας ζοῦσε τὴ μεγάλη ἀγωνία. Ἑρμηνεύσαμε ὣς ἐδῶ τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ῥητοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως. Συνεχίζουμε τώρα νὰ δοῦμε τὸ δεύτερο μέρος.

Ὑπάρχει καὶ τὸ καλὸ «ἔτι»

Παρὰ τὴν πρόοδο τοῦ κακοῦ ἡ Ἀποκάλυψις μᾶς παρηγορεῖ. Τί λέει στὴ συνέχεια τὸ χωρίο ποὺ ἑρμηνεύουμε· «ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Ἀπ. 22,11).

Δὲν προχωρεῖ δηλαδὴ μόνο τὸ κακό· προχωρεῖ καὶ τὸ καλό, ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι κινεῖται σὲ μικρότερη κλίμακα. Μπορεῖ τὸ πονηρὸ νὰ πλεονεκτῇ σὲ ὄγκο, σὲ ποιότητα ὅμως ὑπερέχει τὸ ἀγαθό· τὸ ὕψος τῆς πίστεως, αὐτὸς ὁ «κόκκος σινάπεως» (Ματθ. 13,31· 17,20. Μᾶρκ. 4,31. Λουκ. 13,19· 17,6), ἀντισταθμίζει τὴν πλημμύρα τῆς ἀσεβείας καὶ ἀθεΐας. Ἄλλωστε, ἐνῷ τὸ κακὸ εἶνε θρασὺ καὶ ἀλαζονικό, τὸ ἀγαθὸ εἶνε σεμνὸ καὶ ἀφανές, προχωρεῖ χωρὶς θόρυβο καὶ καύχησι. «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως» (Λουκ. 17,20).