Τρελοποδόσφαιρο

Στις 2 Ιουνίου του 1953, στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο, η Ελισάβετ Β’ στέφθηκε βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου.

Όπως οι εκτιμήσεις αναφέρουν, η στέψη της κόστισε το ποσό των 1,57 εκατ. στερλινών. Επρόκειτο για την τελευταία βρετανική στέψη εντός του 20ού αιώνα και παράλληλα την πρώτη που μεταδόθηκε από την τηλεόραση μέσα από το Αββαείο. Η ιστορία θα έγραφε, πως η Ελισάβετ Β’ θα βασίλευε για 70 χρόνια και 214 ημέρες – παραμένει η μακροβιότερη γυναίκα αρχηγός-κράτους στα χρονικά.

Για να εορταστεί το χαρμόσυνο γεγονός, πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα λογιών λογιών εκδηλώσεις – μία από αυτές, δεν ήταν άλλη από ένα… ποδοσφαιρικό τουρνουά (καμία έκπληξη εδώ φυσικά, για τους εφευρέτες του σπορ Βρετανούς μιλάμε, πάμε παρακάτω)! Η διοργάνωση αυτή πήρε το όνομα «Κύπελλο της Στέψης», στα αγγλικά «Coronation Cup» και τη σύντομη ιστορία της τώρα θα σας διηγηθούμε!

Στο κύπελλο αυτό έλαβαν μέρος οκτώ τον αριθμό σύλλογοι, τέσσερις από την Αγγλία και άλλοι τόσοι από τη Σκοτία. Οι αγγλικές ομάδες που συμμετείχαν ήταν η Άρσεναλ, νεόκοπη τότε πρωταθλήτρια Αγγλίας, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η αμέσως προηγούμενη κάτοχος του τίτλου του πρωταθλητή, η Νιουκάστλ, που είχε κάνει δικά της τα δύο τελευταία Κύπελλα Αγγλίας και η Τότεναμ, η οποία είχε βγει δεύτερη στο πρωτάθλημα της περιόδου 1951/52. Από την άλλη, οι σκοτσέζικες ομάδες που θα έπαιζαν θα ήταν η Ρέιντζερς, ως κάτοχος του νταμπλ τη σεζόν 1952/53, η Χιμπέρνιαν και η Αμπερντίν, οι οποίες είχαν πάρει το… αργυρό μετάλλιο πίσω από τους «Τζερς» στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο αντίστοιχα και η Σέλτικ, που θεωρούνταν ως η… ανεπίσημη πρωταθλήτρια Βρετανίας επειδή το 1938 είχε κάνει δικό της το τρόπαιο «Empire Exhibition», μία διοργάνωση που είχε διεξαχθεί στο περιθώριο της ομώνυμης διεθνούς έκθεσης που γινόταν στη Γλασκώβη με παρουσία και πάλι αγγλικών και σκοτσέζικων κλαμπ και έφερε τον, άτυπο, χαρακτήρα του «πρωταθλήματος Βρετανίας».

Απαραίτητη σημείωση: Ήταν και από αγωνιστικής άποψης πολύ σημαντικά για την εποχή, τόσο το «Empire Exhibition Trophy» όσο και το «Coronation Cup». Δεδομένου του ότι δεν υπήρχαν ακόμα τα Κύπελλα Ευρώπης, τέτοια τουρνουά έδιναν την ευκαιρία από τη μία στους φιλάθλους να παρακολουθήσουν διεθνείς αγώνες και από την άλλη στους συλλόγους να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους απέναντι σε αντιπάλους από μία άλλη χώρα.

Πάμε πίσω στο «Coronation Cup», όμως. Στους προημιτελικούς του, λοιπόν, ένα γκολ αρκούσε στη Σέλτικ για να νικήσει την Άρσεναλ (1-0), η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ λύγισε τους Ρέιντζερς με 2-1, η Νιουκάστλ συνέθλιψε την άμοιρη Αμπερντίν με 4-0, ενώ μετά από 120 λεπτά Χιμπέρνιαν και Τότεναμ αναδείχθηκαν ισόπαλες 1-1 και στον επαναληπτικό που (βάσει των κανονισμών) ακολούθησε οι «Χιμπς» νίκησαν με 2-1 στην παράταση και πέρασαν.

Στους ημιτελικούς, τώρα, η Σέλτικ έκαμψε την αντίσταση της Γιουνάιτεντ με 2-1 και η Χιμπέρνιαν διέλυσε τη Νιουκάστλ με 4-0. Έτσι, το τρόπαιο το οποίο είχε θεσπιστεί για να γιορταστεί η ενθρόνιση της Ελισάβετ Β’ θα διεκδικούσαν οι δύο ιστορικές σκοτσέζικες ομάδες, με τον μεταξύ τους τελικό να πραγματοποιείται στην πρωτεύουσα της Σκοτίας, στο αχανές «Χάμπντεν Παρκ».

Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές είχα έντονη την αίσθηση ότι, μετά από την παραπάνω εξέλιξη του τουρνουά, το πνεύμα του Ουίλιαμ Ουάλας θα έβαλε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια, όπου και αν βρίσκεται! Οι μόνοι που σίγουρα δεν χάρηκαν με το πώς κύλησε το «Coronation Cup», πάντως, δεν ήταν άλλοι από τους Άγγλους! Ενδεικτικό αυτού, ο τρόπος που κάλυψε δημοσιογραφικά τους αγώνες ο «Guardian». Για τις μεγάλες νίκες των Γιουνάιτεντ και Νιουκάστλ επί των Ρέιντζερς και Αμπερντίν αντίστοιχα για τα προημιτελικά, η ιστορική εφημερίδα γέμισε συνολικά τέσσερις ολόκληρες στήλες, δύο για κάθε αναμέτρηση. Μερικές ημέρες αργότερα, στο αποτέλεσμα του μεγάλου τελικού, όπου κρίθηκε το ποιος πήρε το τρόπαιο, το ίδιο ακριβώς Μέσο αφιέρωσε μόλις δύο (ναι, δεν διαβάσατε λάθος, δύο) γραμμές και το στρίμωξε σε ένα μικρό κουτάκι, κάτω από το σκορ ενός αγώνα… τένις επί χόρτου κάπου στην Ιρλανδία!…

Ποιος πήρε, ωστόσο, τελικά, το «Coronation Cup»; Η Σέλτικ! Στις 20 Μαΐου, λίγες ημέρες πριν η Ελισάβετ Β’ στεφθεί βασίλισσα, μπροστά σε (κρατηθείτε) 117.060 φιλάθλους στο «Χάμπντεν Παρκ», οι «Καθολικοί» νίκησαν τη Χιμπέρνιαν με 2-0, χάρη σε γκολ από τους Νιλ Μόκαν (28’) και Τζέιμς Ουόλς (87’), κατέκτησαν το έπαθλο και συνάμα μπορούσαν να καμαρώνουν ότι ήταν, όχι ανεπίσημα, όπως μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά με κάθε επισημότητα πλέον, οι… βασιλιάδες (pun intended) του βρετανικού ποδοσφαίρου!

Το θυμάστε; Από το 1994 έως το 2020 στη Γαλλία δεν παιζόταν μόνο πρωτάθλημα και Κύπελλο αλλά υπήρχε και… Λιγκ Καπ, ένα τουρνουά με νοκ άουτ αγώνες στο οποίο συμμετείχαν μόνον οι σύλλογοι των τριών πρώτων κατηγοριών της χώρας, ενώ ο νικητής του εξασφάλιζε ευρωπαϊκό «εισιτήριο» (Κύπελλο ΟΥΕΦΑ/Γιουρόπα Λιγκ)!

Στα 26 χρόνια που «έτρεξε» αυτή η διοργάνωση, 25 φορές το τρόπαιο κέρδισε κάποια ομάδα της «μεγάλης» γαλλικής κατηγορίας. Το ένα και μοναδικό κλαμπ από χαμηλότερη κατηγορία που ύψωσε το βαρύτιμο έπαθλο ήταν, το 2000, η Γκενιόν!

Η Γκενιόν είναι μία μικρή πόλη στη Βουργουνδία. Το ποδοσφαιρικό της καμάρι ιδρύθηκε το 1940 και πήρε το παρατσούκλι «οι σιδεράδες», όχι τυχαία καθώς η πόλη παράγει χάλυβα, δραστηριότητα που παίζει σπουδαίο ρόλο στην οικονομία της. Έως τα 80ies ο σύλλογος ήταν ερασιτεχνικός και μάλιστα για αυτό το 1979 του αρνήθηκαν τη συμμετοχή στην πρώτη κατηγορία παρότι την είχε κερδίσει στο χόρτο. Το 1995 ανέβηκε τελικά στα «σαλόνια», μα έμεινε σε αυτά μία μόνο χρονιά. Το 1999/2000 αγωνιζόταν στη β’ κατηγορία και στόχος ήταν η άνοδος. Μόνο που η μεγάλη επιτυχία θα ερχόταν τελικά μεν, στο Λιγκ Καπ δε!

Τρία στα τρία με μηδέν παθητικό

Οι «σιδεράδες» ξεκίνησαν την προσπάθειά τους στον β’ γύρο, όπου απέκλεισαν τη Νιόρ με νίκη 1-0 εκτός έδρας. Στη φάση των «16» που ακολούθησε, έπεσε… θύμα τους η Τουλούζ, την οποία λύγισαν με 1-0 στη (13.800 θέσεων) έδρα τους, το «Ζαν Λαβίλ». Στους «8», απέναντί τους βρέθηκε η Στρασμπούρ της πρώτης κατηγορίας, η οποία υπέκυψε με 2-0 στο «Ζαν Λαβίλ». Τρεις σερί προκρίσεις με μηδέν παθητικό και τα καλύτερα έρχονταν!

Η μεγάλη «μάχη» με τη Ρεντ Σταρ!

Στους «4», τη Γκενιόν περίμενε η Ρεντ Σταρ του Παρισιού, η τέταρτη γηραιότερη ομάδα της Γαλλίας (με έτος ίδρυσης το 1897), η οποία πάντως τότε έπαιζε στην 3η κατηγορία. Το εμπόδιο φάνταζε χαμηλό. Δεν ήταν. Έως το 88’ οι σκληροτράχηλοι Παριζιάνοι, που ήταν γηπεδούχοι, προηγούνταν με 2-1, αλλά τότε ο αρχηγός των «σιδεράδων», ο Σενεγαλέζος φορ Αμαρά Τραορέ, ισοφάρισε. Το 2-2 έμεινε έως το τέλος της κανονικής διάρκειας και της παράτασης και έπρεπε πια να χτυπηθούν πέναλτι. Εκεί, η Γκενιόν επικράτησε με 9-8, με το νικητήριο πέναλτι να το εκτελεί ο… γκολκίπερ της, Ρισάρ Τριβινό!

Το έπος του «Σταντ ντε Φρανς»

Στον τελικό του «Σταντ ντε Φρανς», η Γκενιόν θα κοντραριζόταν με την Παρί Σεν Ζερμέν, η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι εκείνη που έχει κατακτήσει τα πιο πολλά (9) Λιγκ Καπ Γαλλίας! Οι Παριζιάνοι, χωρίς ακόμη τα άφθονα λεφτά των Αράβων αλλά με μία ομάδα πάντοτε πλούσια σε ταλέντο, παρατάχθηκαν στο τερέν έχοντας στη σύνθεσή τους ένα σωρό παιχταράδες. Δώστε βάση: Τζέι-Τζέι Οκότσα, Αλί Μπεναρμπιά, Αλιού Σισέ, Ιγκόρ Γιανόφσκι και τα… δικά μας παιδιά Λοράν Ρομπέρ (Λάρισα), Ταλάλ Ελ Καρκουρί (Άρης), Ερίκ Ραμπεσαντρατανά (ΑΕΚ) και Έντβιν Μουράτι (Ηρακλής, Πανσερραϊκός)!

Η λάμψη των τόσων αστεριών δεν «τύφλωσε» τους «σιδεράδες», οι οποίοι πήραν το προβάδισμα στο 65’, όταν ο Αργεντινός επιθετικός τους, Μαρσέλο Τραπάσο, έσπρωξε τη μπάλα στα δίχτυα μετά από σουτ στο δοκάρι του Νικολά Εσέθ-Ενζί. Λίγο αργότερα, ο «κίπερ» Τριβινό έκανε μία εκπληκτική… τριπλή απόκρουση και στο 90ό λεπτό ο Σιλβέν Φλοτό, ο οποίος από το 2002 ως το 2003 ήταν στον… Ιωνικό, πήρε τη μπάλα λίγο κάτω από τη σέντρα, ταλαιπώρησε την παριζιάνικη άμυνα και με ωραίο συρτό σουτ από πλάγια «έγραψε» το τελικό 2-0! Θρίαμβος!

Από το «Σταντ ντε Φρανς»… στο «Καυτανζόγλειο»!

Η θαυμάσια πορεία στο Λιγκ Καπ απορρόφησε όλη την προσοχή και την ενέργεια της Γκενιόν, που στο πρωτάθλημα τερμάτισε 5η. Η κατάκτηση του τροπαίου και η πρώτη έξοδος στην Ευρώπη ήταν, ασφαλώς, ισχυρή παρηγοριά! Η κλήρωση του πρώτου γύρου του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ έφερε τους «σιδεράδες» αντιμέτωπους (σε διπλά ματς) του Ηρακλή!

Εν τέλει, ο «Γηραιός» αποδείχθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο, παρότι η Γκενιόν έπαιξε καλά και έχασε ευκαιρίες και στους δύο αγώνες. Το πρώτο ματς στο «Ζαν Λαβίλ» έληξε ισόπαλο 0-0. Στη ρεβάνς, η γαλλική ομάδα λίγο έλειψε να προηγηθεί και να «παγώσει» το «Καυτανζόγλειο», αλλά στο 77’ ο Μιχάλης Κωνσταντίνου, με… σεντερφορίσιο γκολ μετά από ωραία ομαδική ενέργεια, «έγραψε» το τελικό 1-0 για τον «Γηραιό»!

Αργότερα, η Γκενιόν «χτυπήθηκε» από σοβαρά οικονομικά προβλήματα και πλέον συμμετέχει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Ας σημειωθεί, ότι από την αλησμόνητη πορεία της έως την κατάκτηση του Λιγκ Καπ Γαλλίας ξεπετάχθηκε και ένας σπουδαίος παίκτης, ο Γάλλος στόπερ και αριστερός μπακ, Σιλβέν Ντιστέν, ο οποίος τα επόμενα χρόνια έκανε καλή καριέρα σε Παρί Σεν Ζερμέν, Νιουκάστλ, Έβερτον, Πόρτσμουθ, Μάντσεστερ Σίτι και Έβερτον!

Τον Δεκέμβριο του 1968, ένας νεαρός επιθετικός από το Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής, ο Ντέρεκ Σμέτχαρστ, εντάχθηκε στην Τσέλσι και με τα χρώματά της έμελλε να κάνει ρεκόρ στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Ο γεννημένος το 1947 άσος είναι ο πρώτος Αφρικανός παίκτης που κατέκτησε έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Κατάφερε το μνημειώδες αυτό επίτευγμα το 1971, όταν ύψωσε στον ουρανό του Πειραιά το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης φορώντας τη φανέλα των «μπλε» του Λονδίνου, οι οποίοι είχαν λυγίσει στον (διπλό) τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης στο στάδιο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Μάλιστα, ο ίδιος είχε βάλει, όχι λιθαράκι, αλλά… ολόκληρη κοτρόνα για να φθάσει η ομάδα του στην επιτυχία!

Στους «4» της διοργάνωσης, η Τσέλσι θα αντιμετώπιζε την κάτοχο του τροπαίου και… συμπατριώτισσα, Μάντσεστερ Σίτι, σε διπλά ματς. Μόνο που σε κανένα από τα δύο παιχνίδια δεν θα είχε στη διάθεσή της τα δύο βασικά της σέντερ φορ, τον θρύλο Πίτερ Όσγκουντ και τον Ίαν Χάτσινσον. Η επιλογή που είχε απομείνει στον προπονητή της, Ντέιβ Σέξτον, δεν ήταν άλλη από τον Σμέτχαρστ!

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Νοτιοαφρικανός είχε «γράψει» μόνο 9 συμμετοχές στην πρώτη ομάδα της Τσέλσι, τι κι αν ήταν στις τάξεις της ήδη δυόμισι σεζόν. Στην πατρίδα του είχε παίξει ερασιτεχνικά σε Γκλένγουντ, Άντινγκτον και Μπέρια Παρκ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Πίτερ, επίσης ποδοσφαιριστής, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 είχε αγωνιστεί στη Μπλάκπουλ – εκεί, είχε προπονητή του τον Ρον Σούαρτ, ο οποίος πλέον ήταν βοηθός του Σέξτον στην Τσέλσι και εκείνος ήταν που είχε φέρει τον… μικρό Σμέτχαρστ στο «Στάμφορντ Μπριτζ».

Αφού αφίχθη στο Λονδίνο, ο Ντέρεκ Σμέτχαρστ πήγε υποχρεωτικά… στρατό για δύο χρόνια και στο διάστημα αυτό αγωνιζόταν μονάχα με τις «ρεζέρβες» της Τσέλσι, για τις οποίες, πάντως και παρότι «χτυπήθηκε» από έναν τραυματισμό, σκόραρε 20 γκολ σε 42 εμφανίσεις. Περίμενε υπομονετικά την ευκαιρία του και, πώς τα ‘φερε έτσι η ιστορία, λίγο πριν τον πρώτο ημιτελικό με τη Σίτι υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Τσέλσι (καθώς ως τότε ήταν ερασιτέχνης).

Στην αναμέτρηση με τους «πολίτες» στο «Στάμφορντ Μπριτζ», οι «μπλε» νίκησαν με 1-0. Το γκολ τους, το πέτυχε ο Σμέτχαρστ, με πολύ όμορφο αριστερό πλασέ από λίγο πλάγια θέση, μετά από κεφαλιά του Ντέιβιντ Ουέμπ και έγινε, έτσι, ο πρώτος ξένος της Τσέλσι που βρήκε δίχτυα στα Κύπελλα Ευρώπης! Στη ρεβάνς, ο Νοτιοαφρικανός ήταν πάλι βασικός, δεν έβαλε γκολ, αλλά οι «μπλε» νίκησαν ξανά με 1-0, χάρη σε αυτογκόλ του αντίπαλου τερματοφύλακα, Ρον Χίλι και θα έρχονταν στον Πειραιά για να διεκδικήσουν το πρώτο τους ευρωπαϊκό έπαθλο.

Στις 19 Μαΐου 1971, Τσέλσι και Ρεάλ Μαδρίτης αναδείχθηκαν ισόπαλες, 1-1, στο «Καραϊσκάκη». Σκόρερ της λονδρέζικης ομάδας ήταν ο Όσγκουντ. Όπως όριζε τότε ο κανονισμός, θα διεξαγόταν επαναληπτικός δύο ημέρες μετά στο ίδιο γήπεδο. Με γκολ από τον Τζον Ντέμπσι και τον Όσγκουντ, η Τσέλσι επικράτησε με 2-1 και στέφθηκε Κυπελλούχος Ευρώπης. Στο 73’, ο Σμέτχαρστ μπήκε αλλαγή στη θέση του μεγάλου Όσγκουντ και «έγραψε» κι άλλα ρεκόρ, καθώς έγινε ο πρώτος ξένος της Τσέλσι που συμμετείχε σε και κέρδισε έναν ευρωπαϊκό τελικό μα και ο πρώτος μη Ευρωπαίος που κατακτούσε ένα ευρω-τρόπαιο.

«Τη βραδιά πριν από τον επαναληπτικό τελικό, εγώ και άλλοι πέντε βγήκαμε για φαγητό σε ένα ελληνικό εστιατόριο. Την ξέρετε την παράδοση που έχουν στην Ελλάδα να το γλεντάνε… σπάζοντας πιάτα; Υποτίθεται ότι πρέπει να έρχεσαι στα πρώτα τραπέζια για να το κάνεις, αλλά εκείνο το βράδυ πετούσαν πιάτα και από τα τραπέζια που βρίσκονταν πάρα πολύ πίσω! Πετάξαμε και εμείς αρκετά! Αν ήπιαμε πολύ; Ας πούμε ότι κανείς δεν ήπιε το νερό…», διηγήθηκε, πολλά χρόνια μετά, ο Σμέτχαρστ στο site της Τσέλσι!

Λίγο αφότου ξεκίνησε η επόμενη χρονιά, ο Σμέτχαρστ ζήτησε να αποδεσμευθεί και να πάει στη Μίλγουολ. Εκεί έμεινε τέσσερα χρόνια και το 1975 έφυγε για τις ΗΠΑ, όπου ζει μέχρι σήμερα. Έγινε μέλος των Τάμπα Μπέι Ράουντις, που μόλις είχαν ιδρυθεί και έως το 2018 ήταν ο αρχισκόρερ τους στο πρωτάθλημα, με 57 γκολ σε 65 ματς! Στην Αμερική έπαιξε ποδόσφαιρο σε… 11×11 και indoor, με τους Ράουντις, τους Σιάτλ Σάουντερς και αρκετούς άλλους συλλόγους, αντιμετώπισε τον Πελέ, τον Τζορτζ Μπεστ, τον Γκόρντον Μπανκς, τον Μπόμπι Μουρ, τον Τζόρτζιο Κινάλια και τον Φραντς Μπεκενμπάουερ, συμπεριελήφθη τρεις φορές στην καλύτερη ενδεκάδα της λίγκας και τον Ιούνιο του 2025 εντάχθηκε στο Hall of Fame της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Τάμπα Μπέι!

Το 2020 είχα δώσει μία υπόσχεση: ότι κάποια στιγμή θα «ανέβαζα» ένα αφιέρωμα στην προϊστορία των «μονομαχιών» της Ιταλίας με το Σαν Μαρίνο και, επειδή εγώ τις υποσχέσεις μου τις κρατάω, ήλθε η ώρα για αυτό το μεγάλο άρθρο!

Η υπόσχεσή μου αυτή υπάρχει και… γραμμένη, στο άρθρο που είχα γράψει για την πολύ ιδιαίτερη ιστορία πίσω από το φιλικό το οποίο έδωσε το 1992 η «σκουάντρα ατζούρα» με αντίπαλο τη «σερενίσιμα», το οποίο, παρεμπιπτόντως, ήταν η πρώτη ιστορικά «μονομαχία» των δυο τους.

Τότε, οι Ιταλοί είχαν σπεύσει να «κλείσουν» το εν λόγω ματς με τους Σανμαρινέζους για να εκτίσει σε αυτό τιμωρία που του είχε επιβληθεί λόγω κάρτας το μεγάλο τους αστέρι, ο επιθετικός Τζανλούκα Βιάλι, ώστε να τον έχουν στη διάθεσή τους στο επόμενο παιχνίδι τους, το οποίο ήταν ένα μεγάλο φιλικό ντέρμπι με την (πρωταθλήτρια κόσμου τότε) Γερμανία. Εν τέλει, όμως, ο Βιάλι κατέστη μη διαθέσιμος για τη συνάντηση με τα «πάντσερ» εξ αιτίας νέας τιμωρίας του και έτσι το φιλικό με το Σαν Μαρίνο αποδείχθηκε… αχρείαστος έξτρα κόπος για τους «ατζούρι»!

Το φιλικό Ιταλίας-Σαν Μαρίνο του 1992 είχε γίνει στην Τσεζένα και οι Ιταλοί το είχαν κερδίσει 4-0, δίχως να δυσκολευθούν ιδιαίτερα. Δύο γκολ είχε βάλει ο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ένα ο Ρομπέρτο Ντοναντόνι και ένα ο Πιερλουίτζι Καζιράγκι.

Από εκείνο το χρονικό σημείο και πέρα, λοιπόν, άλλες τρεις φορές έχει παίξει με την Ιταλία η Εθνική ομάδα της μικρούλας χώρας η οποία βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στο ιταλικό έδαφος και με καμάρι ισχυρίζεται πως αποτελεί το παλαιότερο δημοκρατικό κράτος σε όλον τον κόσμο (με έτος ίδρυσης το 301 μ.Χ).

Όλοι οι αγώνες των δύο ομάδων ήταν φιλικοί και έγιναν το 1992, το 2013, το 2017 και το 2021, ενώ είχαν έναν κοινό παρονομαστή: η «σκουάντρα ατζούρα» τους έδωσε… με σκοπό! Αν το 1992, όπως είπαμε, οι «ατζούρι» κοντραρίστηκαν με το Σαν Μαρίνο για να «σβήσει» την τιμωρία του ο Βιάλι, τα υπόλοιπα φιλικά μαζί του τα έδωσαν είτε στο πλαίσιο της προετοιμασίας τους για μία μεγάλη διοργάνωση είτε για να δοκιμάσουν κάποιους παίκτες, σε ένα, αν μη τι άλλο, ασφαλές περιβάλλον! Περισσότερο με… δυνατές προπονήσεις έμοιαζαν για τους Ιταλούς αυτές οι συναντήσεις και εννοείται πως εκείνοι πήραν τη νίκη σε όλες τις περιπτώσεις – θα ήταν πολύ μεγάλη έκπληξη οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα, κόντρα σε ένα από τα πιο αδύναμα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα σε όλον τον πλανήτη…

Το δεύτερο φιλικό Ιταλίας-Σαν Μαρίνο, το 2013, διεξήχθη στο «Ρενάτο Νταλ’ Άρα» της Μπολόνια, λίγες ημέρες πριν οι Ιταλοί αντιμετωπίσουν τους Τσέχους εκτός έδρας για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014 και κατόπιν πάνε στα γήπεδα της Βραζιλίας για το Confederations Cup. Η ιταλική ομάδα παρατάχθηκε με όλα της τα αστέρια, έκανε και τις δοκιμές της και επικράτησε με 4-0, με γκολ από τους Αντρέα Πόλι, Αλμπέρτο Ακουιλάνι, Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο και Αντρέα Πίρλο.

Το 2017 έλαβε χώρα το τρίτο φιλικό Ιταλίας-Σαν Μαρίνο, πάλι επί ιταλικού εδάφους, στο «Κάρλο Καστελάνι» του Έμπολι. Ο τότε τεχνικός της Ιταλίας, Τζιανπιέρο Βεντούρα, παρέταξε μία πειραματική ομάδα, με διεθνείς που ήθελε να δοκιμάσει καθώς δεν ήταν βασικοί. Τελικό αποτέλεσμα, 8-0, με τον Τζανλούκα Λαπαντούλα να κάνει χατ-τρικ, στην πρώτη και μόνη συμμετοχή του με το ιταλικό εθνόσημο, καθώς αργότερα επέλεξε να εκπροσωπεί διεθνώς το Περού, χώρα καταγωγής της μητέρας του. Τζανμάρκο Φεράρι, Αντρέα Πετάνια, Ματία Καλντάρα, Ματέο Πολιτάνο και Τζοβάνι Μπονίνι (αυτογκόλ) τα υπόλοιπα ιταλικά τέρματα. Στον πάγκο έμεινε για τους Ιταλούς ο δεξιός μπακ του Παναθηναϊκού, πλέον, Νταβίντε Καλάμπρια.

Τέταρτη και τελευταία έως τα σήμερα φορά που διασταύρωσαν τα «ξίφη» τους οι Ιταλοί και οι Σανμαρινέζοι ήταν στις 28 Μαΐου 2021. Οι «ατζούρι» προετοιμάζονταν για τα τελικά του Euro 2020, το οποίο, θυμίζουμε, λόγω της πανδημίας του COVID, είχε μετατεθεί για το θέρος του 2021 και ο προπονητής τους, Ρομπέρτο Μαντσίνι, ήθελε να βγάλει τα τελευταία του συμπεράσματα πριν καταρτίσει την 26άδα που θα ταξίδευε στα γήπεδα της Αγγλίας για το τουρνουά. Οι διεθνείς του, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν συγκαταλέγονταν στους λεγόμενους βασικούς, έφεραν τη νίκη με 7-0 στο (άδειο από τον φόβο του COVID) «Σαρντένια Αρένα» του Κάλιαρι, στη Σαρδηνία. Τα γκολ σημείωσαν οι Μπερναρντέσκι, Φεράρι, Πολιτάνο (2), Μπελότι και Πεσίνα (2). Από τους 17 ποδοσφαιριστές που χρησιμοποίησε σε αυτόν τον αγώνα ο Μαντσίνι, οι 9 θα στέφονταν μερικές εβδομάδες μετά… πρωταθλητές Ευρώπης!

Το καλοκαίρι του 1990 η Εθνική Ιρλανδίας πραγματοποίησε την καλύτερη έως σήμερα πορεία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, φθάνοντας ως τους «8» και βγάζοντας στους δρόμους τους Ιρλανδούς για μία αξέχαστη γιορτή!

Μόλις λίγες εβδομάδες πριν, όμως, ακόμη μία όμορφη ποδοσφαιρική ιστορία είχε κάνει το ιρλανδικό νησί να συγκινηθεί: η ονειρική πορεία της Σεντ Φράνσις ως τον τελικό του Κυπέλλου Ιρλανδίας!

Οι «Άγιοι», που εδρεύουν στην εργατική και βιομηχανική γειτονιά Λίμπερτις του Δουβλίνου, όπου, μεταξύ άλλων, βρίσκεται και η γνωστή ζυθοποιία Guinness, έφθασαν να διεκδικούν το βαρύτιμο τρόπαιο παρότι ερασιτέχνες. Μάλιστα, για να πάρουν μέρος στη διοργάνωση, έπρεπε να περάσουν πρώτα από ένα ολόκληρο προκριματικό τουρνουά, όπως οι κανονισμοί όριζαν!

Στο ξεκίνημά της στο Κύπελλο, λοιπόν, η Σεντ Φράνσις απέκλεισε, μεταξύ άλλων, τις Πιγκάσους, Κίλκενι Σίτι, Νιουκάσλγουεστ και την Κομπ Ράμπλερς, η οποία στη μεσαία της γραμμή είχε τον 18χρονο, τότε, Ρόι Κιν! Μάλιστα, ο θρυλικός άσος έπαιξε ακριβώς κόντρα στη Σεντ Φράνσις το τελευταίο του ματς επί ιρλανδικού εδάφους, καθώς τον είχε αποκτήσει η Νότιγχαμ Φόρεστ. Κάμποσα χρόνια μετά, ο τότε προπονητής της Σεντ Φράνσις, Πιτ Μέιχον, συνάντησε τον Κιν σε μία εκδήλωση της ιρλανδικής ομοσπονδίας και του θύμισε ότι τον είχε αποκλείσει από το Κύπελλο: «Μου έριξε το χαρακτηριστικό, τσαντισμένο βλέμμα του!».

Σε εκείνη την πορεία της στο Κύπελλο, η Σεντ Φράνσις έδειξε αρετές που είχε σμιλέψει ο Μέιχον για πολύ καιρό (όντας στον πάγκο της από το 1982) και κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να σχολιάσει ότι ήταν μπροστά από την εποχή της. Εξηγεί ο τότε βασικός τερματοφύλακάς της, Γκάρι Μάθιους: «Όταν οι άλλες ομάδες έκαναν απλώς πολύ τρέξιμο και έπαιζαν λίγο ποδόσφαιρο στην προπόνηση, εμείς γυμνάζαμε τους μύες μας με βάρη και αργότερα στο γήπεδο στήναμε παιχνίδια με ομάδες λίγων μελών και δουλεύαμε επάνω στην τεχνική μας αλλά και σε διάφορα αγωνιστικά σενάρια και στο πώς θα παίρναμε κάθε φορά τις σωστές αποφάσεις. Δεν έβλεπες τότε μία τέτοια προσέγγιση στο επίπεδο που βρισκόμασταν. Επιπλέον, ήμασταν ενωμένοι και δίναμε τα πάντα για τον κόουτς».

Η ώρα του ημιτελικού είχε φθάσει. Τους «Αγίους» περίμενε η Μποέμιανς, κλαμπ της «μεγάλης» κατηγορίας και ένα από τα πιο ιστορικά και σεβαστά στο νησί, το οποίο φυσικά ήταν και το μεγάλο φαβορί. Μόνο που η ατσάλινη Σεντ Φράνσις έκανε την έκπληξη, κράτησε την εστία της ανέπαφη και με γκολ του Τζον Μέρφι κέρδισε 1-0! Πέντε δεκαετίες είχαν παρέλθει από την τελευταία φορά που μία ερασιτεχνική ομάδα συμμετείχε στον τελικό.

Ο συνδιεκδικητής του τροπαίου ήταν η Μπρέι Γουόντερερς, που ήταν σύλλογος της β’ κατηγορίας και επίσης είχε κάνει άθλο φθάνοντας μέχρι αυτό το σημείο, μιας και είχε ρίξει νοκ άουτ τις Σέλμπουρν, Γκάλγουεϊ Γιουνάιτεντ και Ντέρι Σίτι, όλες τους γίγαντες του ιρλανδικού φούμπολ.

Ο τελικός θα παιζόταν, για πρώτη φορά, στο «Λάνσνταουν Ρόουντ». Η προσέλευση των θεατών στον τελικό της διοργάνωσης είχε μειωθεί τα προηγούμενα χρόνια και η ομοσπονδία ήθελε να φέρει περισσότερο κόσμο στο γήπεδο, γι’ αυτό και όρισε να γίνει ο αγώνας στο εθνικό στάδιο της χώρας. Βέβαια, δεδομένου ότι κανείς από τους δύο αντιπάλους δεν ήταν στην πρώτη κατηγορία, οι άνθρωποι της ομοσπονδίας φοβούνταν ότι το ματς θα διεξαγόταν μεταξύ… συγγενών και φίλων! Έκαναν λάθος.

Κάτι η εκπληκτική πορεία της ερασιτεχνικής Σεντ Φράνσις, που την είχε φέρει στα πρωτοσέλιδα και το γεγονός πως και οι δύο αντίπαλοι προέρχονταν από τη γύρω περιοχή ενώ ακριβώς ήταν ομάδες των χαμηλότερων κατηγοριών, έφερε 33.000 φιλάθλους στις εξέδρες! Η αναμέτρηση άργησε 15 λεπτά να αρχίσει επειδή έμπαιναν οι οπαδοί στο γήπεδο, ενώ η αποστολή της Σεντ Φράνσις κόλλησε για ώρα στην κίνηση καθώς οι δρόμοι ήταν γεμάτοι κόσμο! Ανάμεσα στους θεατές ήταν ο μύθος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, σερ Στάνλεϊ Μάθιους αλλά και ο ίδιος ο προπονητής της Εθνικής Ιρλανδίας, Τζάκι Τσάρλτον.

Στο αγωνιστικό μέρος, η Μπρέι Γουόντερερς δεν την… πάτησε! Με χατ-τρικ του Τζον Ράιαν νίκησε 3-0 και πήρε το Κύπελλο, αν και όσο το σκορ ήταν στο 1-0 κεφαλιά του Μπρένταν Τόουνερ της Σεντ Φράνσις έφυγε πολύ λίγο άουτ. Το μέγεθος του κατορθώματος της Σεντ Φράνσις φαίνεται και από την αποκάλυψη που έκανε, αρκετά χρόνια μετά τον ιστορικό τελικό, ο τεχνικός της Μπρέι, Πατ Ντέβλιν: «Είχαμε αδιανόητη πίεση: προπονητές άλλων συλλόγων των επαγγελματικών κατηγοριών με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν να μην… τολμήσουμε να χάσουμε από τους ερασιτέχνες, καθώς έτσι θα γελοιοποιούνταν όλο το πρωτάθλημα!».

Ένα καταπληκτικό «δεκάρι» με «γλυκύτατο» αριστερό πόδι, που μπορούσε πάντως να προσφέρει και στα πλάγια, ήταν ο Χάνσι Μίλερ!

Ο Γερμανός μεσοεπιθετικός διέθετε μεγάλη ποικιλία προσόντων, τα οποία τον βοήθησαν να ξεχωρίσει και να γράψει ιστορία. Η φινέτσα και το κομψό στυλ του ήταν απαράμιλλα, μαζί και η ακτινοβολία του, η εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, η αγωνιστική αντίληψη και οι οργανωτικές του ικανότητες. Προκαλούσε, επίσης, τον… φόβο και τον τρόμο στους αντιπάλους αμυντικούς όταν επρόκειτο να εξαπολύσει κάποιο από τα γνωστά φαλτσαριστά σουτ ή φάουλ του! Αξέχαστες έχουν μείνει και οι θαυμάσιες πάσες και οι σέντρες του.

Είχε, βέβαια και τα ελαττώματά του: ήταν κάπως ασταθής στις εμφανίσεις του, λίγο αργός και αρκετά ατομιστής.

Έπρεπε να φθάσει στα τελευταία χρόνια της καριέρας του για να πανηγυρίσει τίτλους σε συλλογικό επίπεδο. Προηγουμένως, ωστόσο, είχε κάνει δικό του έναν σπουδαίο διεθνή τίτλο και είχε διεκδικήσει ακόμη έναν!

Ξεκίνημα και καθιέρωση στη Στουτγκάρδη

Ο Χανς-Πέτερ «Χάνσι» Μίλερ γεννήθηκε το 1957 και ξεκίνησε την καριέρα του από την άσημη SV Ροτ. Το 1975 εντάχθηκε στη Στουτγκάρδη, τον σύλλογο της γενέθλιας πόλης του και για επτά συναπτές σεζόν ήταν βασικό της «εργαλείο», συμπληρώνοντας με τα χρώματά της 224 συμμετοχές (με 81 γκολ) σε όλες τις διοργανώσεις και βάζοντας το δικό του λιθαράκι ώστε εκείνη να επιστρέψει στη Μπουντεσλίγκα το 1977.

Συμμετοχή σε δύο Μουντιάλ και ένα Euro, με έναν τίτλο!

Το θέρος του 1978 συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα της Αργεντινής και χρησιμοποιείται στα τέσσερα από τα έξι ματς που έδωσαν τα «πάντσερ» σε αυτό (σ.σ. στα τρία ως βασικός). Δύο καλοκαίρια αργότερα, με τον αριθμό «10» στην πλάτη, υψώνει στον ουρανό της Ρώμης το Κύπελλο του πρωταθλητή Ευρώπης, μετά την επικράτηση με 2-1 επί του Βελγίου στον τελικό του Euro στο «Ολίμπικο», ενώ συμπεριλαμβάνεται και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης! Το 1982 κάνει κακό Μουντιάλ επί ισπανικού εδάφους, μπαίνει αλλαγή στον τελικό με τους Ιταλούς, όμως η «νατσιονάλμανσαφτ» γνωρίζει την ήττα με 3-1. Ύστερα από λίγες ημέρες, γίνεται κάτοικος… Μιλάνου και μέλος της Ίντερ.

Ιταλική «περιπέτεια» δίχως επιτυχία

Έμεινε δύο περιόδους στους «νερατζούρι» και με τη φανέλα τους «έγραψε» 68 εμφανίσεις και 13 γκολ ανεξαρτήτως διοργάνωσης, αλλά θα μπορούσε να τους έχει προσφέρει πολλά περισσότερα εάν δεν τον «χτυπούσαν» συνεχόμενοι τραυματισμοί. Βρήκε, επιπροσθέτως, δυσκολίες στο να προσαρμοστεί στο «κάλτσιο» με τους σαφώς λιγότερους ανοικτούς χώρους και την περισσότερη προσήλωση στην άμυνα. Ακολούθως, αγωνίστηκε για έναν χρόνο με τη μορφή του δανεισμού στην, επίσης ιταλική, Κόμο (20 ματς/2 τέρματα), στην οποία δεν έδειξε τον καλό του εαυτό ενώ ταλαιπωρήθηκε και πάλι από τραυματισμούς.

Αναγέννηση στο Ίνσμπρουκ

Όπως ο ίδιος έχει αποκαλύψει σε συνέντευξή του, όταν το συμβόλαιό του με τους «ιντερίστι» έληξε, δέχθηκε πρόταση από την Αταλάντα, την Ουντινέζε και δύο ελβετικές ομάδες. Εν τέλει, πήγε στην Αυστρία, για χάρη της Τιρόλ, στην οποία… αναγεννήθηκε και έγινε απαραίτητος στην ενδεκάδα της, οργανώνοντας με τη γνωστή του μαεστρία τις επιθέσεις της και βοηθώντας την αποφασιστικά να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1989, 1990) και ένα Κύπελλο Αυστρίας (1989) μα και να πάει ως τους «4» του Κυπέλλου UEFA το 1986/87 (αποκλεισμός από τη μετέπειτα τροπαιούχο Γκέτεμποργκ). Αυτοί ήταν οι πρώτοι και οι μόνοι τίτλοι του σε επίπεδο συλλόγων. Το 1990 κρέμασε, ως παίκτης του συλλόγου του Ίνσμπρουκ και σε ηλικία 33 ετών, τα παπούτσια του.

Ο Χάνσι Μίλερ χρίσθηκε 42 φορές διεθνής (5 γκολ) με τη Δυτική Γερμανία. Το σπουδαίο γερμανικό αθλητικό περιοδικό «Kicker» τον συμπεριέλαβε δύο φορές στην καλύτερη ενδεκάδα του γερμανικού πρωταθλήματος (1980, 1981), με ένα άλλο πολύ έγκριτο αθλητικό Μέσο, το ιταλικό περιοδικό «Guerin Sportivo», να του απονέμει το βραβείο του κορυφαίου νέου Ευρωπαίου παίκτη για το 1980.

Πού είναι τώρα ο Χάνσι Μίλερ

Τέλος, από το 1999 έως το 2001 ήταν διευθυντής μάρκετινγκ και δημοσίων σχέσεων στη Στουτγκάρδη, την οποία υπηρέτησε και από το 2011 μέχρι το 2015 ως μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου. Πλέον, είναι επίτιμο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και συνάμα εκτελεί χρέη επίσημου πρεσβευτή των «Σουηβών». Διατηρεί τη δική του εταιρεία επικοινωνίας και μάρκετινγκ και κατά καιρούς δίνει διαλέξεις, συμμετέχει σε διάφορα πάνελ διαλόγου και σχολιάζει ποδοσφαιρικούς αγώνες και τα τεκταινόμενα στον χώρο του φούτμπολ. Στον ελεύθερό του χρόνο, παίζει με πάθος… γκολφ! Υπήρξε πρεσβευτής της πόλης της Στουτγκάρδης στο Μουντιάλ του 2006 και της πόλης του Ίνσμπρουκ στο Euro 2008.

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2024 την Εσπανιόλ επισκέφθηκε ένας φίλος απ’ τα παλιά, φορτωμένος με χιλιάδες ευχάριστες αναμνήσεις. Ήταν ο Γου Λέι!

Ο Κινέζος στράικερ έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους ποδοσφαιριστές και τα στελέχη των «περικίτος», από το προπονητικό κέντρο των οποίων είχε περάσει για… να πει ένα «γεια»! Τον σεβασμό και την αγάπη των ανθρώπων και του κόσμου της ομάδας τα κέρδισε, άλλωστε, με το σπαθί του, ιδρώνοντας τη φανέλα της και σκοράροντας ιστορικά γκολ από τον Ιανουάριο του 2019 έως το καλοκαίρι του 2022, όσο δηλαδή έπαιξε στον δεύτερο πιο σπουδαίο σύλλογο της Βαρκελώνης.

Ο Γου Λέι γεννήθηκε το 1991 και το 2006, έχοντας «αποφοιτήσει» από την ακαδημία του παλαίμαχου Κινέζου άσου, Σου Τζενμπάο, που τον είχε ανακαλύψει, έγινε ο νεότερος παίκτης που αγωνίζεται στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της πατρίδας του. Ήταν μόνο 14 ετών και 287 ημερών, όταν έκανε το ντεμπούτο του με τη Shanghai East Asia, που εδρεύει στη Σανγκάη και τότε συμμετείχε στην 3η κατηγορία. Το 2007 χάρηκε την άνοδο στη 2η κατηγορία, το 2008 σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ, το 2013 πανηγύρισε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ, δηλαδή στα «σαλόνια» του κινεζικού ποδοσφαίρου, ενώ τον Μάρτιο του 2013 σκόραρε στην πρώτη του κιόλας εμφάνιση σε αυτά!

Όταν, τον Ιανουάριο του 2019, άφηνε τη Σανγκάη για τη Βαρκελώνη και την Εσπανιόλ, είχε προλάβει να κερδίσει ένα πρωτάθλημα Κίνας με την Shanghai SIPG (όπως είχε μετονομαστεί πλέον η ομάδα του) αλλά και να ανακηρυχθεί μία φορά κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς από την κινεζική ομοσπονδία (2018), δύο φορές καλύτερος Κινέζος παίκτης από τον τοπικό Τύπο (2018, 2019) και μία φορά τοπ σκόρερ της κινεζικής Σούπερ Λιγκ (2018)! Επιπλέον, είχε συμπεριληφθεί στην καλύτερη ενδεκάδα του ασιατικού Τσάμπιονς Λιγκ του 2016 και το 2017 αλλά και του Κυπέλλου Ασίας (του «Euro» της ασιατικής ζώνης) του 2019. Επίσης, ήταν έξι φορές ο Κινέζος παίκτης με τα πιο πολλά γκολ στην Σούπερ Λιγκ (2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018).

Πίσω στο 2004, όταν ο Γου Λέι εντασσόταν στην ακαδημία του Σου Τζενμπάο, ο τελευταίος τον είχε αποκαλέσει… «Μαραντόνα της Κίνας»! Ιεροσυλία, σαφώς. Για τους οπαδούς της Εσπανιόλ, πάντως, ο Κινέζος έγινε ασφαλώς είδωλο, όπως ήταν κάποτε ο «Ντιεγίτο» για τους Αργεντινούς. Έκανε την πρώτη του συμμετοχή με την κυανόλευκη φανέλα των «περικίτος» τον Φεβρουάριο του 2019, περνώντας ως αλλαγή στη θέση του (άλλοτε παίκτη της ΑΕΚ) Ντίντακ Βιλά: τη στιγμή εκείνη έγινε μόλις ο δεύτερος Κινέζος που αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβισιόν, μετά τον εξτρέμ Ζανγκ Τσενγκντόνγκ το 2015. Λίγες ημέρες μετά έγινε και ο πρώτος Κινέζος που αφ’ ενός ξεκίνησε βασικός και αφ’ ετέρου πέτυχε γκολ σε αγώνα για τη «μεγάλη» ισπανική κατηγορία. Στο τέλος της σεζόν, χάρηκε την έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ. Έμελλε να γράψει ιστορία και σε αυτό.

Στη δεύτερη τη τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση της περιόδου 2019/2020 είχε 13 συμμετοχές και 2 γκολ, συμβάλλοντας ώστε οι «περικίτος» να φθάσουν ως τους «32». Έγινε, λοιπόν, ο Κινέζος παίκτης με τις περισσότερες εμφανίσεις στα Κύπελλα Ευρώπης και ο πρώτος Κινέζος που σκόραρε σε φάση ομίλων. Τον Ιανουάριο του 2020 έγινε και ο πρώτος Κινέζος που παραβιάζει την εστία της… Μπαρτσελόνα, όταν την ισοφάρισε σε 2-2 στο 88’ του μεγάλου ντέρμπι της πρωτεύουσας της Καταλονίας!

Το τέλος της σεζόν 2019/2020 βρήκε την Εσπανιόλ να υποβιβάζεται, αλλά έναν χρόνο μετά, με τον Γου Λέι μπροστάρη, η ομάδα γύρισε στην Πριμέρα! Τον Αύγουστο του 2021, ο Ασιάτης άσος έφθασε τις 100 συμμετοχές με την Εσπανιόλ. Το θέρος του 2022 γύρισε στην πρώτη του ομάδα, που πλέον ονομαζόταν Shanghai Port.

Έκτοτε, εξακολουθεί να φορά τη φανέλα της, να σκοράρει και να… συλλέγει τίτλους και διακρίσεις! Ειδικότερα, πήρε άλλα τρία πρωταθλήματα (2023, 2024, 2025), βγήκε άλλη μία φορά πρώτος σκόρερ της λίγκας (2024) και άλλη μία πρώτος Κινέζος σκόρερ της (2024), τρεις φορές καλύτερος παίκτης από την κινεζική ομοσπονδία (2021, 2023, 2024) και άλλες τόσες από τον κινεζικό Τύπο (2021, 2023, 2024) και το 2023 και το 2024 υπήρξε μέλος της καλύτερης ενδεκάδας του πρωταθλήματος.

Με την Εσπανιόλ, ο Γου Λέι είχε συνολικά 16 γκολ σε 126 παρουσίες. Με τη Shanghai Port έχει πάνω από 430 συμμετοχές και περισσότερα από 230 γκολ. Είναι ο πρώτος σκόρερ της Σούπερ Λιγκ Κίνας, όλων των εποχών. Με την Εθνική του έχει 36 τέρματα σε 99 συμμετοχές.

Τι θα σκεφτόσασταν, αν μαθαίνατε ότι, π.χ., πριν το ματς με τον Παναθηναϊκό για τη League Phase του φετινού Conference League οι παίκτες της ολλανδικής Γκόου Αχέντ Ιγκλς, για να έχουν καλή ψυχολογία, έφαγαν… μουσακά, ακριβώς επειδή θα αντιμετώπιζαν έναν σύλλογο από την Ελλάδα;

Σίγουρα μία τέτοια εξέλιξη θα έφερνε ξανά στο επίκεντρο της συζήτησης την… ελληνική κουζίνα, αλλά συνήθως οι ομάδες δεν διαλέγουν με τέτοια κριτήρια το φαγητό των ποδοσφαιριστών τους, πόσω μάλλον να τους «φτιάχνουν» και την ψυχολογία με τέτοιον τρόπο.

Ναι, ισχύει αυτό. Εκτός αν πρόκειται για την Εθνική Χιλής του 1962!

Η χώρα της Λατινικής Αμερικής διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο της χρονιάς εκείνης και, στο πλαίσιο της πρώτης φάσης του τουρνουά, το αντιπροσωπευτικό της συγκρότημα, η «ρόχα», όπως είναι το παρατσούκλι του, κληρώθηκε σε έναν ομολογουμένως αρκετά δύσκολο όμιλο, με αντιπάλους τρεις παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις, τη Δυτική Γερμανία, την Ιταλία και την Ελβετία.

Όπως παραδίδεται, λοιπόν, για να έχουν οι Χιλιανοί διεθνείς καλή ψυχολογία προτού μπουν στο γήπεδο για να κοντραριστούν με τους φημισμένους αντιπάλους τους, οι άνθρωποι της Εθνικής τούς έδωσαν να καταναλώσουν το λογιζόμενο ως «εθνικό» φαγητό ή ποτό της κάθε χώρας που θα αντιμετώπιζαν! Ήταν σαν να τους έλεγαν: «Μπείτε μέσα και “φάτε” τους»!

Έτσι, πριν από τον αγώνα τους με τους Ελβετούς, οι παίκτες της Χιλής έφαγαν… τυρί! Αποτέλεσμα; Χιλή-Ελβετία 3-1! Πριν από το ματς με τους Ιταλούς, τώρα, το μενού των Χιλιανών είχε (ναι, καλά μαντέψατε) μακαρόνια! Αποτέλεσμα; Χιλή-Ιταλία 2-0 (σε μία αναμέτρηση που έμεινε στην ιστορία ως «Η μάχη του Σαντιάγο» και στην οποία έχουμε αναφερθεί, εδώ)!

Στη συνάντησή τους με τους Δυτικογερμανούς οι Χιλιανοί γνώρισαν την ήττα με 2-0, οπότε μάλλον θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι δεν πρέπει να έφαγαν λουκάνικα και να ήπιαν μπύρες πριν την έναρξή της! Παρά την ήττα τους αυτή, όμως, προκρίθηκαν στη φάση των «8», όπου θα έπαιζαν με μία άλλη πολύ ισχυρή ομάδα της Ευρώπης, τη Σοβιετική Ένωση.

Το θεωρούμε περιττό, αλλά δεν πειράζει, θα αναφέρουμε ποιο ποτό ήπιαν οι Χιλιανοί πριν αγωνιστούν κόντρα στους Σοβιετικούς: ποιο άλλο από… τη βότκα, φυσικά! Αποτέλεσμα; Χιλή-Σοβιετική Ένωση 2-1! Η «ρόχα» έφθανε με το σπαθί της (και με το πολύ ιδιαίτερο όσο και… γευστικό ψυχολογικό «μπουστάρισμα» που είχαν δώσει στους παίκτες της οι άνθρωποί της) για πρώτη φορά στους ημιτελικούς του Μουντιάλ!

Η Χιλή ήταν πια ένα βήμα από τον τελικό και το εμπόδιο που στεκόταν εμπρός της ήταν η ίδια η κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου, η πανίσχυρη Βραζιλία, που μπορεί να μην διέθετε στις τάξεις της το πιο λαμπρό της αστέρι, τον Πελέ, ο οποίος είχε χτυπήσει στον αγώνα με τους Τσεχοσλοβάκους για τους ομίλους και είχε τεθεί νοκ άουτ από τη συνέχεια της διοργάνωσης, είχε όμως για οδηγούς τους επίσης μυθικούς Γκαρίνσα, Τζίτζι, Βαβά, Ζίλμαρ, Τζάλμα και Νίλτον Σάντος, Αμαρίλντο, Μάριο Ζαγκάλο, Ζίτο και άλλους.

Όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, εν αναμονή του σπουδαίου ημιτελικού οι διεθνείς της Χιλής ήπιαν… καφέ! Τη Βραζιλία την αποκαλούν «η χώρα του καφέ» και όχι άδικα, μιας και από αυτήν προέρχεται το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής του αγαπημένου ροφήματος.

Στο σημείο αυτό, όμως, τα ψυχολογικά… τρικ των Χιλιανών δεν δούλεψαν! Στο 32’, η «σελεσάο» προηγούνταν ήδη με 2-0. Στο 42’ οι οικοδεσπότες κατάφεραν και μείωσαν, αλλά στο 47’ οι πρωταθλητές πήραν ξανά προβάδισμα δύο γκολ. Η «ρόχα» δεν το έβαλε κάτω και μείωσε στο 61’, αλλά στο 78’ η μεγάλη της αντίπαλος έκανε το 4-2, που ήταν και το τελικό σκορ. Για την ιστορία, οι Βραζιλιάνοι κέρδισαν το τρόπαιο (3-1 την Τσεχοσλοβακία), όμως η Χιλή πήρε την 3η θέση, την υψηλότερη που έχει κερδίσει ποτέ στο Παγκόσμιο Κύπελλο, λυγίζοντας στον «μικρό τελικό» τους Γιουγκοσλάβους (1-0).

Τώρα που το συζητάμε, δεν θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον εάν επεκτεινόταν η πρακτική που ακολούθησαν οι Χιλιανοί στο Μουντιάλ του 1962 και στο πρωτάθλημα της κάθε χώρας; Εάν πράγματι συνέβαινε αυτό, θα βλέπαμε, λ.χ., τους παίκτες του Άρη να απολαμβάνουν… κρητικό ντάκο πριν πάνε να παίξουν με τον ΟΦΗ!

Δεν μπορούμε να ξέρουμε, φυσικά, εάν θα εφαρμοστεί ποτέ τούτο το… ιδιόμορφο διατροφολόγιο! Όπως και να έχει, οι Χιλιανοί άσοι, που για καθαρά ψυχολογικούς λόγους «έτρωγαν» τον κάθε τους αντίπαλο πριν παίξουν μαζί του (καταναλώνοντας το «εθνικό» φαγητό/ποτό του), έμειναν ιστορικοί (και όχι μόνο επειδή ανέβηκαν στο τρίτο σκαλί του βάθρου στο Μουντιάλ)!

Σήμερα είναι η Κυριακή της Τυρινής. Κάθε χρόνο, αυτήν την ημέρα, την τελευταία της Αποκριάς (και με τη Σαρακοστή να ακολουθεί), τα τυριά έχουν παραδοσιακά την τιμητική τους στο τραπέζι μας. Και επειδή τούτο το blog όλα τα συνδέει με το ποδόσφαιρο, είπαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στην πιο… τυρινή ομάδα του κόσμου, που δεν είναι άλλη από την Τσένταρ AFC!

Ο αγγλικός αυτός σύλλογος είναι υπεραιωνόβιος, μιας και ιδρύθηκε το 1892. Μπορεί να μην ξέρατε πότε ξεκίνησε την πορεία του, αλλά είναι εύκολο να μαντέψετε πού εδρεύει: στο Τσένταρ, ασφαλώς, το χωριό εκείνο του Σόμερσετ, στα νοτιοδυτικά της «Γηραιάς Αλβιώνας», όπου παράχθηκε για πρώτη φορά το ομώνυμο πασίγνωστο και πάρα πολύ νόστιμο τυρί.

Μάλιστα, η πλούσια τυροκομική παράδοση της περιοχής έδωσε στην ομάδα και το, απολύτως ταιριαστό, παρατσούκλι της: οι «τυράδες» («The Cheesemen», στα αγγλικά)!

Από τότε που παρήχθη για πρώτη φορά (και αυτή η στιγμή ήταν πολύ πολύ παλιά, όπως θα δούμε και παρακάτω) έως σήμερα το τσένταρ έχει κατακτήσει την προτίμηση του κοινού και το απολαμβάνει (κυριολεκτικά) ολόκληρος ο πλανήτης. Οι… ποδοσφαιρικοί συντοπίτες του, από την άλλη, δεν ξέφυγαν ποτέ τους από την αφάνεια ούτε κατέκτησαν κάποια σημαντική κορυφή. Ίσως να μην ωρίμασαν και τόσο καλά, όπως θα έλεγε κάποιος που θα ήθελε να κάνει εδώ ένα αστείο με τυριά.

Όλα τα χρόνια της δραστηριότητάς τους, οι «τυράδες» έπαιζαν στις (πάρα πολύ) χαμηλές κατηγορίες. Παρότι κέρδισαν εδώ και εκεί κάποιες ανόδους, πάντοτε στα χαμηλά βρίσκονταν. Αυτό δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα, που θα τους δει κανείς να παίζουν στη β’ κατηγορία της Western Football League, ήτοι στο 10ο επίπεδο της πυραμίδας του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Πρέπει, επίσης, να αναφερθεί, πως παρά το γεγονός πως είναι τόσο παλιά ομάδα, η Τσένταρ «έγραψε» την πρώτη της συμμετοχή στο Κύπελλο Αγγλίας μόλις το καλοκαίρι του 2016. Έπαιξε στον προ-προκριματικό γύρο με την Μπόντμιν από την Κορνουάλη και ήλθε μαζί της ισόπαλη 2-2 εκτός έδρας, αλλά στον επαναληπτικό που ακολούθησε έχασε με 2-3 στην παράταση στο «σπίτι» της, το «Μπόουντενς Παρκ» των 1.500 θέσεων και έμεινε εκτός συνέχειας.

Το 2018/19, ωστόσο, η Τσένταρ έκανε την καλύτερη πορεία της στο Κύπελλο: πέρασε τον προ-προκριματικό, λυγίζοντας με 3-2 την Μπρίτζγουοτερ Τάουν στο «Μπόουντενς Παρκ» και έφθασε στον προκριματικό, όπου όμως υπέστη «βαριά» εντός έδρας ήττα-αποκλεισμό με 0-3 από την Γέιτ Τάουν. Είχαν καλή δικαιολογία για την ήττα τους οι «τυράδες»: αντιμετώπιζαν έναν πιο ισχυρό αντίπαλο – εκείνοι ήταν στη 10η κατηγορία και η Γέιτ Τάουν στην 8η.

Πάντως, μπορεί η Τσένταρ να είναι αναμφίβολα η Νο1… τυροομάδα στον κόσμο, μα υπάρχουν και μερικοί ακόμα σύλλογοι που έχουν σχέση με το τυρί. Για παράδειγμα, η ολλανδική Άλκμααρ έχει το παρατσούκλι «τα κεφάλια του τυριού» ή «οι τυροκόμοι», μιας και έχει την έδρα της σε περιοχή με μεγάλη ιστορία στην τυροκομία. Επίσης, το 1980 και το 1990 η ισπανική Αλμπαθέτε είχε κατακτήσει το προσωνύμιο «το κουρδιστό τυρί»! Ήταν ένα λογοπαίγνιο με το όνομα της διάσημης ταινίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» και τον όμορφο τρόπο παιχνιδιού της ομάδας, που θύμιζε το ολλανδικό «Total Football» της δεκαετίας του 1970. Πώς… κόλλησε το τυρί στην περίπτωση αυτή; Στο Αλμπαθέτε παράγεται ένα από τα πιο σπουδαία ισπανικά τυριά, το μαντσέγκο!

Λίγα λόγια, τέλος, για το τσένταρ. Γνωστό και ως «το τυρί του (Άγγλου) αγρότη», είναι ημίσκληρο και παράγεται από αγελαδινό γάλα. Η επίσημη ιστορία το θέλει να υπάρχει ήδη από τον 12ο αιώνα: το 1170, συγκεκριμένα, η βασιλική αυλή είχε παραγγείλει (ούτε λίγο ούτε πολύ) 4,5 τόνους τυριού από το Τσένταρ! Για γενιές, οι αγρότες της περιοχής ωρίμαζαν τα τυριά στις πολλές, μεγάλες σπηλιές που αυτή έχει. Σήμερα, το τσένταρ είναι το πιο δημοφιλές τυρί στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τις εκεί πωλήσεις του να αντιστοιχούν σε παραπάνω από το μισό όλης της αγοράς τυριών – επιπλέον, στις ΗΠΑ το τσένταρ είναι το δεύτερο σε προτίμηση τυρί (πρώτη η μοτσαρέλα). Άξιο αναφοράς είναι ότι το τσένταρ δεν είναι προϊόν Π.Ο.Π. (δηλαδή Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης), όπως θα άρμοζε σε ένα τυρί τόσο διαδεδομένο και με τέτοια ιστορία και ποιότητα, γι’ αυτό και παράγεται παντού στον κόσμο. Μόνο μία ποικιλία τσένταρ, η West Country Farmhouse Cheddar, είναι κατοχυρωμένη ως προϊόν Π.Ο.Π. από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τυροκομείται στην περιοχή που ξεκίνησε να παράγεται το τυρί και μάλιστα με την παραδοσιακή τεχνική της παρασκευής του.

487. Τόσες ήταν οι φορές που ο τερματοφύλακας Ρίντιγκερ «Ρούντι» Φόλμπορν έπαιξε με τη φανέλα της Λεβερκούζεν, στα 18 χρόνια που υπήρξε μέλος της. Οι «ασπιρίνες» είναι πάνω από εκατό ετών (ιδρύθηκαν το 1904) και κανείς άλλος δεν έχει πιο πολλές συμμετοχές στην ομάδα τους από εκείνον!

Ο γερμανικός σύλλογος αντιμετωπίζει απόψε τον Ολυμπιακό στο Φάληρο για το Τσάμπιονς Λιγκ και δεν υπάρχει καλύτερη αφορμή για να θυμηθούμε την καριέρα του σπουδαίου αυτού «κίπερ», ο οποίος είναι Βερολινέζος αλλά τη δόξα τη γνώρισε στις… πολλές βραδιές του στη Λεβερκούζεν, την οποία υπηρέτησε από ένα σωρό πόστα – ως και για τη γνωστή διεθνή φαρμακευτική εταιρεία Bayer, που την ίδρυσε και την έχει στην ιδιοκτησία της, εργάστηκε κάποτε!

Ο Φόλμπορν γεννήθηκε το 1963. Πρώτα αγωνίστηκε στις Τράμπερ και Μπλάου Βάις της γενέθλιας πόλης του. Το 1981, όμως, ήδη διεθνής με τις U17 και U18 της Δυτικής Γερμανίας, δίνει συνέντευξη στον δημοσιογράφο Φρανκ Λούσεμ, στη διάρκεια της οποίας, όταν ρωτήθηκε σε ποιον σύλλογο της Μπουντεσλίγκα θα ήθελε κάποτε να παίξει, παραδέχθηκε πως αγαπούσε μεν τη Γκλάντμπαχ αλλά θα ήθελε να πάει… στη Λεβερκούζεν, επειδή, όπως είπε, οι δύο τότε βασικοί της «πορτιέρι» (σ.σ. Χούμπερτ Μάκελ, Φρεντ Μπόκχολτ) ήταν πάνω από 36 χρόνων και, άρα, σύντομα θα αποσύρονταν από την ενεργό δράση και θα άνοιγε χώρος για τον ίδιο!

Η αντίδραση του Λούσεμ ήταν να μιλήσει για τον φέρελπι άσο στον υπεύθυνο των τμημάτων υποδομής της Μπάγερ, Ράινερ Κάλμουντ, ο οποίος κάλεσε τον παίκτη για δοκιμή ενώ επέλεξε και να τον δει αγωνιζόμενο με την ομάδα του. Λίγο μετά, ο Φόλμπορν ντύθηκε στα κοκκινόμαυρα της Λεβερκούζεν… τα οποία έβγαλε το 1999, όταν αποσύρθηκε!

Την πρώτη του σεζόν στις «ασπιρίνες», ο νεαρός έπαιξε στη β’ ομάδα. Τη δεύτερή του χρονιά εκεί ανεβαίνει στους «μεγάλους», αλλά δεν παίρνει χρόνο συμμετοχής. Ε, την… τρίτη και φαρμακερή γίνεται πια ο βασικός! Έως και το 1994/95, δηλαδή για 12 συναπτές περιόδους, η ενδεκάδα της Μπάγερ ξεκινούσε από εκείνον. Την πρώτη του παρουσία στη Μπουντεσλίγκα την «έγραψε» στο «Ολιμπιαστάντιον» του Μονάχου, αντιμετωπίζοντας τη μεγάλη Μπάγερν – κρατήστε το αυτό.

Στα χρόνια που θα έρχονταν, ο Φόλμπορν θα κατακτούσε δύο τίτλους, οι οποίοι, συμπτωματικά, ήταν οι πρώτοι της Λεβερκούζεν. Μάλιστα, για πάρα πολλά χρόνια καμάρωνε όντας ο μόνος ποδοσφαιριστής που ήταν παρών και στις δύο έως τότε μοναδικές «κούπες» της ομάδας!

Το πρώτο τρόπαιο ήταν… ευρωπαϊκό: το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1988, το οποίο η Λεβερκούζεν κέρδισε επικρατώντας της Εσπανιόλ (του… παίκτη Ερνέστο Βαλβέρδε!) σε διπλό τελικό. Στο πρώτο ματς οι Ισπανοί νίκησαν 3-0 στη Βαρκελώνη, αλλά οι Γερμανοί ανταπέδωσαν με το ίδιο σκορ στην έδρα τους και στα πέναλτι πανηγύρισαν με 3-2, με τον Φόλμπορν να αποκρούει ένα ισπανικό χτύπημα!

Το 1993, η Μπάγερ πήρε το Κύπελλο Γερμανίας, χάρη στη νίκη της με 1-0 επί της β’ ομάδας της Χέρτα Βερολίνου, με τον Φόλμπορν πάλι βασικό. Από το 1995/96 περιορίζεται πια στον ρόλο του αναπληρωματικού, πραγματοποιώντας ελάχιστες εμφανίσεις, μα αυτό δεν τον εμποδίζει να γίνει ο ρέκορντμαν συμμετοχών της Λεβερκούζεν στη Μπουντεσλίγκα με 401. Την τελευταία αγωνιστική του 1998/99 πραγματοποιεί την τελευταία του εμφάνιση με τη Λεβερκούζεν, στο «Μπάι Αρίνα». Αντίπαλος; Η… Μπάγερν, εναντίον της οποίας είχε αρχίσει η καριέρα του, 16 χρόνια πριν! Ας σημειωθεί, ότι το 1999/2000 ο Φόλμπορν ανήκε κανονικά στο ρόστερ των «ασπιρινών» ως τέταρτος τερματοφύλακας, για την περίπτωση που κάποιος εκ των τριών βασικών ετίθετο εκτός δράσης.

Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο Φόλμπορν δούλεψε για μικρό διάστημα στη… Bayer! Αφού κρέμασε τα γάντια του, εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στη β’ ομάδα, ως προπονητής τερματοφυλάκων της α’ ομάδας και ως γυμναστής των «κίπερς» της ακαδημίας της Λεβερκούζεν και ήταν εκείνος που ανέδειξε τον Ρενέ Άντλερ, έναν εκ των καλύτερων σύγχρονων «πορτιέρι» του κλαμπ.

Αργότερα εκτέλεσε χρέη συνδέσμου του κλαμπ με τους οπαδούς του (fan liaison officer, το λένε οι αγγλόφωνοι), ενώ επιμελήθηκε όχι μόνο τη διαμόρφωση του μουσείου αλλά και την κατάρτιση του επίσημου αρχείου της Λεβερκούζεν, καθώς, συν τοις άλλοις, λατρεύει το διάβασμα και την ιστορία! Δεν παραλείπει, ακόμη, να κάνει ο ίδιος τις ξεναγήσεις των επισκεπτών στο «Μπάι Αρένα» και να σχολιάζει τα τεκταινόμενα στην ομάδα στο ραδιόφωνό της, ενώ οδηγεί και το… τουριστικό λεωφορείο της κατά τη διάρκεια των ξεναγήσεων που αυτό κάνει κατάφορτο με φιλάθλους που θέλουν να τα μάθουν όλα για τη Λεβερκούζεν!