«ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ»

Το μυστικό του κόσμου

Ο Ντοριάνο κι ο Καρλομπιάνκι, δύο άνδρες γύρω στα 50, πηγαίνουν με το αυτοκίνητό τους σε κάποιο αεροδρόμιο για να υποδεχτούν τον παλιό τους φίλο Τζένιο που έχουν χρόνια να τον δουν. Όμως η διαδρομή μετατρέπεται σε μια συνεχή βόλτα από μπαρ σε μπαρ με ζητούμενο …το τελευταίο ποτό της ημέρας! Τυχαία θα γνωρίσουν ένα νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής, τον Τζούλιο, που θα το πάρουν μαζί τους στο ατελείωτο ταξίδι από μπαρ σε μπαρ. Η συναναστροφή αυτή θα οδηγήσει και τους τρεις στο να ξαναδούν τη ζωή και να επαναπροσδιορίσουν τις απόψεις τους.

Η ταινία «Ένα τελευταίο για το δρόμο» (La citta di pianura) του Φραντσέσκο Σοσάι είναι μια ‘χαώδης’ σινεφιλική κωμωδία -με δραματικά στοιχεία-, ένα ρόουντ μούβι που βλέποντάς το δεν πρόκειται να βαρεθείς ούτε στιγμή. Το αντίθετο μάλιστα. Ο Σοσάι όλο και κάτι βγάζει από το μανίκι, προσθέτοντας ενδιαφέρον στην ταινία. Και δεν είναι μόνον οι δύο αξιολάτρευτοι πενηντάρηδες που ψάχνουν το νόημα της ζωής μπροστά από ένα ποτήρι μπίρας (ή κρασί, ή ντακιρί ή οτιδήποτε άλλο) που τους ερμηνεύουν ιδανικά ο Σέρτζο Ρομάνο (Καρλομπιάνκι) και ο Πιερπάολο Καποβίλα (Ντοριάνο). Είναι κι ο νεαρός Τζούλιο-που δεν τολμά να εξομολογηθεί τον έρωτά του σε μια κοπέλα- που τον παίρνουν μαζί τους ‘συνένοχο’ στην αναζήτηση του ‘τελευταίου για το δρόμο’ (ή του μυστικού του κόσμου;).

Συνέχεια

«ΜΗ ΓΕΛΑΤΕ, ΘΑ ΣΑΣ ΔΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ»

Προσωπικές αποφάσεις

Η Μαρία, μια γυναίκα γύρω στα 40 έρχεται στην Αθήνα για το μνημόσυνο της μητέρας της, από το νησί όπου μένει και διατηρεί ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τη φιλοξενεί η Ελένη, η αδελφή της, που έχει μείνει χήρα κι από τότε το έριξε στη θρησκεία. Η κόρη της Ελένης, η Αλίκη, αγαπά ιδιαίτερα τη θεία της σε αντίθεση με τη μητέρα της που έχει μια προβληματική σχέση. Τις μέρες εκείνες η Μαρία ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος και μπαίνει  στο μεγάλο δίλημμα: να κρατήσει το παιδί ή να το ρίξει; Είναι βλέπετε και 40 ετών και οι πιθανότητές να γίνει μητέρα έχουν μειωθεί αρκετά. Η σκέψη της να κάνει έκτρωση δημιουργεί ένταση μεταξύ της Μαρίας και της θρησκόληπτης Ελένης.

Με τον ειρωνικό τίτλο «Μη γελάτε, θα σας δει ο κόσμος» η ταινία του Νικόλα Δημητρόπουλου συμμετείχε στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.  

Συνέχεια

«ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΞΩ»

Μια γυναικεία υπόθεση

Δυναμική κι αντισυμβατική προσωπικότητα, η συγγραφέας Γκολιάρντα Σαπιέντσα, έζησε μια πολυτάραχη ζωή. Προερχόμενη από αριστερή οικογένεια, πήρε μέρος στην ιταλική αντίσταση, εργάστηκε ως ηθοποιός στο θέατρο και το σινεμά -μάλιστα συνεργάστηκε και με τον Λουκίνο Βισκόντι (στο θέατρο «Μήδεια» 1953 και στο σινεμά «Έτσι τελείωσε μια μεγάλη αγάπη» 1954).

Το 1980, πνιγμένη στα οικονομικά προβλήματα, οδηγήθηκε στην κλοπή κάποιων κοσμημάτων από το σπίτι μιας φίλης. Φυλακίστηκε αλλά έμεινε για πολύ λίγο (μια εβδομάδα περίπου) στις φυλακές Ρεμπίμπια Εκεί συναντήθηκε και γνωρίστηκε με άλλες γυναίκες συγκρατούμενές της, δημιουργώντας σχέσεις που σημάδεψαν τη ζωή της, όπως με τη νεαρή Ρομπέρτα. Η παραμονή της στη φυλακή αποτέλεσε την έμπνευση για τη συγγραφή των βιβλίων «Το πανεπιστήμιο της Ρεμπίμπια» και «Οι βεβαιότητες της αμφιβολίας». Όμως το πιο σημαντικό της έργο ήταν «Η τέχνη της χαράς» που το έγραψε από το 1967 ως το 1976 χωρίς να καταφέρει όμως να το εκδώσει εξαιτίας του τολμηρού του περιεχομένου. Τελικά εκδόθηκε μετά το θάνατό της και έγινε μεγάλη επιτυχία το 2005, χάρις στο σύζυγό της Άντζελο Πελεγκρίνο που βρήκε τα χειρόγραφά της. Η ταινία του Μάριο Μαρτόνε «Γυναίκες έξω» (Fuori), αφηγείται μια περίοδο της ζωή της Σαπιέντσα επικεντρώνοντας στη σχέση της με τις γυναίκες που γνώρισε στη φυλακή και ιδίως με τη νεαρή Ρομπέρτα.

Συνέχεια

«ΑΪΝΤΑ»

Πίσω από το τηλεοπτικό πλατό

Η τηλεοπτική σειρά «Αΐντα» υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ισπανική τηλεόραση όπου προβαλλόταν από το 2005 ως το 2014. Εδώ όμως έχουμε την ταινία «Αΐντα» (Aida y Vuelta) του Πάκο Λεόν που είναι εμπνευσμένη από την μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία. Μάλιστα στην ταινία πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί της σειρά ερμηνεύοντας τους εαυτούς τους.  

Βρισκόμαστε στο 2018, το σίριαλ εξακολουθεί να παίζεται και όσα βλέπουμε εκτυλίσσονται στο τελευταίο επεισόδιο της σεζόν. Μπορεί όλα να μοιάζουν ιδανικά όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η Κάρμεν θέλει να αποχωρήσει αλλά η παραγωγή δημιουργεί δυσκολίες, η Μίρεν πέφτει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από συνάδελφό της, εκείνη αντιδρά προσβάλλοντάς του κ.λπ. Όλα αυτά έρχονται να διαταράξουν τις σχέσεις των ηθοποιών μεταξύ τους αλλά και των ηθοποιών με την παραγωγή δημιουργώντας μια σειρά από προβλήματα στο γύρισμα. Που πρέπει όμως να τα αντιμετωπίσουν για να ολοκληρώσουν τη δουλειά τους χωρίς προβλήματα.

Συνέχεια

«ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ»

Ο δρόμος προς την κορυφή

Ναγκασάκι 1964. Ένας διάσημος ηθοποιός του παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου Καμπούκι εντυπωσιάζεται από την ερμηνεία του 14χρονου Κίκουο που συμμετέχει σε μια ερασιτεχνική παράσταση που διοργανώνει ο πατέρας του, αρχηγός μιας συμμορίας Γιακούζα. Όμως μια αντίπαλη συμμορία επιτίθεται κατά τη διάρκεια της παράστασης και σκοτώνει τον πατέρα του Κίκουο. Ο ηθοποιός σώζει το νεαρό και τον παίρνει μαζί του με σκοπό να του διδάξει την τέχνη του, μαζί με το γιο του Σουνσούκε, συνομήλικο του Κίκουο. Οι δύο νέοι μεγαλώνουν μαζί, ανεβαίνουν μαζί στη σκηνή, γνωρίζουν τη δόξα, συγκρούονται, επανασυνδέονται. Μια ζωή αφιερωμένη στο θέατρο Καμπούκι και ιδίως στους ρόλους Οναγκάτα, δηλαδή σε ρόλους γυναικών που ερμηνεύονται από άνδρες, αφού γυναίκες απαγορευόταν να ανέβουν στη σκηνή.

Το θέατρο Καμπούκι χαρακτηρίζεται από τη λεπτότητα και τη λεπτομέρεια. Κάτι σαν εργόχειρο που απαιτεί σκληρή και λεπτομερή δουλειά. Αυτήν η κομψότητα είναι που χαρακτηρίζει από τη αρχή ως το τέλος την ταινία «Εθνικός θησαυρός» (Kokuho) του ιάπωνα σκηνοθέτη Λι Σανγκ-ιλ.  Ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα λοιπόν, διάρκειας περίπου τριών ωρών, απολαυστικών για το θεατή.

Συνέχεια

«ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ»

Ένα διαζύγιο

Ο Φαρίντ και η Κιμία μετά από 12 χρόνια γάμου οδηγούνται στο διαζύγιο εξαιτίας ενός ψυχολογικού προβλήματος της Κιμία. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά τους, ο Τάχα και ο μικρότερος ο Αλισάν θα πρέπει να χωριστούν κι αυτά και να πάει ένα με κάθε γονιό. Μόνο που κάτι τέτοιο είναι πάρα πολύ δύσκολο καθώς τα δυο αδέλφια είναι πολύ δεμένα και δεν μπορούν να διανοηθούν ότι πρέπει να ζήσουν χώρια. Και ενώ ο Τάχα κι ο Αλισλάν βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει κι ο Φαρίντ και η Κιμία προσπαθούν να βρουν την καλύτερη λύση, θα συμβεί κάτι που θα δημιουργήσει νέα δεδομένα για όλους.

Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα με την ταινία του «Στην αγκαλιά του δέντρου» (Dar aghooshe derakht) -επίσημη πρόταση του Ιράν για το ξενόγλωσσο Όσκαρ- και βαδίζοντας στην παράδοση του ιρανικού σινεμά, γυρίζει ένα οικογενειακό δράμα επιχειρώντας να προσεγγίσει μια πτυχή της καθημερινότητας.

Συνέχεια

«ΕΝΖΟ»

Σε αναζήτηση ταυτότητας

Ο Ενζό είναι ένας 16χρονος που αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχολείο και να εκπαιδευτεί ως χτίστης. Παρά το γεγονός ότι προέρχεται από μια αρκετά εύπορη οικογένεια και οι γονείς του τον αγαπούν, ο ίδιος δυσκολεύεται να βρει τη θέση του μέσα σε αυτήν την κοινωνική συνθήκη κι αποφασίζει να ακολουθήσει το δικό του δρόμο. Στο εργοτάξιο που μαθητεύει εργάζονται και δύο χτίστες από την Ουκρανία, ο Βλαντ και ο Βίκτορ με τους οποίους ο Ενζό αρχίζει να κάνει παρέα. Ιδίως με τον Βλαντ για τον οποίο νιώθει μια ιδιαίτερη έλξη. Όταν ο Ενζό προσπαθεί να τον πλησιάσει περισσότερο ο Βλαντ θα τον αποκρούσει ευγενικά.

Η ταινία «Ενζό» (Enzo) είναι το κύκνειο άσμα του Λοράν Καντέ ο οποίος πέθανε το 2024 και ενώ είχε ξεκινήσει να δουλεύει επάνω στην ταινία και είχε φτάσει μέχρι την επιλογή των ηθοποιών. Έτσι τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο συνεργάτης του Ρομπέν Καμπιγιό με τον τελευταίο να αναφέρει ότι η ταινία περισσότερο του Καντέ παρά δική του.

Συνέχεια

«ΞΕΚΙΝΗΜΑΤΑ»

Νέα πραγματικότητα

Η Έινε και ο Τόμας έχουν αποφασίσει να χωρίσουν αλλά δεν έχουν πει ακόμη τίποτε στις κόρες τους την Κλάρα και τη Μαρίε, αφού ψάχνουν την κατάλληλη ευκαιρία. Ο Τόμας σχεδιάζει να μετακομίσει και να ζήσει με τη Στίνε, τη νέα του σύντροφο αλλά πριν πουν οτιδήποτε στις κόρες τους η Έινε παθαίνει ένα ξαφνικό εγκεφαλικό και μένει παράλυτη από την αριστερή πλευρά. Μετά από αυτό ο Τόμας αποφασίζει να μείνει για να φροντίσει τη γυναίκα του μέχρι να αποκατασταθεί η υγεία της. Η νέα αυτή κατάσταση θα φέρει το ζευγάρι μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα.

Η ταινία της δανής σκηνοθέτριας Τζανέτ Νόρνταλ «Ξεκινήματα» (Begyndelser) είναι ένα δυνατό οικογενειακό δράμα με θέμα τον επανακαθορισμό και επαναπροσδιορισμό των ανθρώπινων σχέσεων. Ο Νόρνταλ σκηνοθετεί με σαφήνεια και ηρεμία ακόμη και τις πιο δραματικές και έντονες καταστάσεις. Αφηγείται σχεδόν αποδραματοποιημένα, αφήνει τα πράγματα να εξελιχθούν χωρίς να εκβιάσει τη συγκίνηση και όλα να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο. Γιατί η ιστορία από μόνη της περιέχει έντονο το δραματικό στοιχείο που δεν χρειάζεται να ‘υπογραμμιστεί’ από τη σκηνοθέτρια.

Συνέχεια

«ΜΠΙΤΣΚΟΜΠΕΡ»

Στις γραμμές των οριζόντων

Από τον τίτλο της κιόλας η ταινία «Μπιτσκόμπερ» του Αριστοτέλη Μαραγκού, βάζει το θεατή στον κόσμο του Νίκου Καββαδία.

«Αυτοί που αγαπούν με πάθος τη θάλασσα, δε μπορούν να γίνουν ποτέ επαγγελματίες θαλασσινοί. Ποτέ δε μπόρεσαν να συνηθίσουν τη θάλασσα. Τους ζαλίζει. Βλέπεις μέσα στα μάτια τους κάτι το παράξενο. Και στα σκεβρωμένα τους πρόσωπα κάτι το αλλοπαρμένο. Αυτούς τους περιφρονούν και τους λένε Μπιτσκόμπερ», αναφέρει ο ποιητής κι ο Μαραγκός χρησιμοποιώντας ως πηγή έμπνευσης τις επιστολές του Καββαδία, επιχειρεί μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες να μεταφέρει το πνεύμα του στο θεατή.

Γιος ναυτικού που χάθηκε στη θάλασσα ο Ηλίας, ένας άνδρας γύρω στα 35, ζει με τη λαχτάρα της φυγής, ονειρεύεται το μεγάλο ταξίδι. Μόλις έχει αποφυλακιστεί με αναστολή, επιστρέφει στη μικρή πόλη που ζει η μητέρα του και περνά τον καιρό του ακούγοντας τις κασέτες που έστελνε ο πατέρας του από τα θαλάσσια ταξίδια του όπου: παράξενες αφηγείται ιστορίες από τόπους μακρινούς. Κι ο ίδιος ζει με την προσμονή να σαλπάρει σαν κι εκείνον, βάζοντας ουσιαστικά ένα στοίχημα με τον εαυτό του, ότι μπορεί να το κάνει!

Όταν ανακαλύπτει ένα μισοφαγωμένο από την αρμύρα σκαρί, που η θάλασσα ξέβρασε σε μια αμμώδη παραλία, αποφασίζει να το επισκευάσει και μ’ αυτό να ανοιχτεί στη θάλασσα. Βρίσκει μάλιστα και συνοδοιπόρους στο όνειρο κάποιους μοναχικούς, τσακισμένους ανθρώπους που θέλουν κι εκείνοι να ταξιδέψουν προς τη γραμμή των οριζόντων μόνο και μόνο με τη λαχτάρα της φυγής. Είναι ο Τάκης, ο Λευτέρης, ο Σωτήρης και η Τασία που αποφασίζουν να βοηθήσουν τον Ηλία να πραγματοποιήσει το όνειρό του με μοναδικό αντάλλαγμα να τους πάρει μαζί του στο ταξίδι προς τη μεγάλη χίμαιρα.

Συνέχεια

«PRIMAVERA»

Η αόρατη βιολίστρια

Ο Αντόνιο Βιβάλντι όντως υπήρξε δάσκαλος μουσικής σε ορφανοτροφείο. Αυτό το γεγονός αποτελεί για τον Τιτσιάνο Σκάρπα την αφετηρία για εμπνευστεί όλη τη μυθοπλασία γύρω από αυτό και να γράψει το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2009 και που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Νταμιάνο Μικελέτο με τον τίτλο «Primevera».

To Ospedale della Pieta κατά το 18ο αιώνα, είναι το μεγαλύτερο ορφανοτροφείο κοριτσιών στη Βενετία. Μάλιστα διαθέτει μια από τις πιο φημισμένες ορχήστρες στον κόσμο που αποτελείται από κοπέλες που έχουν ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική. Μόνο που οι κοπέλες αυτές παίζουν χωρίς να τις βλέπει κανείς, το κοινό μόνον τις ακούει. Κι όταν με το καλό βρεθεί ο κατάλληλος γαμπρός, κάτι για το οποίο φροντίζει το ίδρυμα, είναι υποχρεωμένες να εγκαταλείψουν τη μουσική.

Συνέχεια