Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ ... και μερικές παρατηρήσεις για την Εξωτερική-Αμυντική πολιτική

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Να μην τον πούμε «τουρκικό» αγωγό, ζήτησε ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς από τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρώφ όταν συναντήθηκαν στη Μόσχα. Ο λόγος για τον «Turkish Stream» που αποφάσισαν να κατασκευάσουν  Πούτιν και Ερντογάν στη θέση του ναυαγήσαντος “South Stream”. Ο «Turkish Stream» θα έρθει να προστεθεί στον “Blue Stream”, μεταφέροντας και αυτός ρωσικό φυσικό αέριο, μέσω του πυθμένα της Μαύρης Θάλασσας, στην Τουρκία. Το σχέδιο μάλιστα προβλέπει να δημιουργηθεί και αποθηκευτικός χώρος στα ελληνοτουρκικά σύνορα από όπου το αέριο θα μπορεί να εξάγεται στην Ελλάδα ή και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 

Πιο σημαντικό από το πώς θα ονομάζεται αυτός ο αγωγός, είναι το τι θα είναι. Και είτε λέγεται έτσι, είτε όχι, θα είναι ένας τουρκικός αγωγός. Σε συνδυασμό με τον αγωγό από το Αζερμπαϊτζάν, ίσως και από άλλες περιοχές της Μέσης Ανατολής, ελπίζουμε όχι και από την Κύπρο όπως σκέφτεται η Noble, αλλά και τον πετρελαιαγωγό Μπακού-Τσεϊχάν θα καταστήσει την Τουρκία κύριο διαμετακομιστή ενέργειας για την Ευρώπη.

 

Αυτό είναι απολύτως παράλογο. Δεν εξυπηρετεί ασφαλώς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, όπως δεν τα εξυπηρετεί και ο αγωγός ΤΑΡ, αλλά δεν εξυπηρετεί ούτε τα ρωσικά, ούτε τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Για ποιο λόγο η ενεργειακή σχέση Ευρώπης και Ρωσίας πρέπει να περνάει από μια απρόβλεπτου μέλλοντος χώρα του αραβομουσουλμανικού κόσμου, που ελπίζουμε να σταματήσει, αλλά βρίσκεται προς το παρόν «στα μαχαίρια» με την Ελλάδα και την Κύπρο;

 

Η στρατηγική λογική του South Stream, όπως και του NordStream, που συνδέει απευθείας Ρωσία και Γερμανία, είναι η απεξάρτηση των ευρωρωσικών ενεργειακών ανταλλαγών από την επιρροή και τις προβοκάτσιες τρίτων δυνάμεων. Τόσο ο South Stream όσο και ο Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη απεξαρτούν τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης τόσο από τα καπρίτσια των ΗΠΑ που ελέγχουν την Ουκρανία, όσο και από οποιαδήποτε επιρροή της ‘Αγκυρας.

 

Οι δύο αγωγοί βέβαια υπονομεύτηκαν από τις δυνάμεις του ατλαντισμού, που συνήθως κυριαρχούν του εθνικού και ευρωπαϊκού συμφέροντος στην πολιτική Αθήνας, Σόφιας και Βρυξελλών. Η Μόσχα, αντιμέτωπη με την εχθρότητα της Βουλγαρίας και τα διαρκή προσκόμματα της ΕΕ, προτίμησε μια λύση μέσω Τουρκίας που θεωρεί «ουδέτερη» στρατηγικά χώρα.  Αλλά η βουλγαρική «εχθρότητα» μπορεί αύριο να μεταβληθεί, όπως και η τουρκική «ουδετερότητα».

 

Η ελληνική κυβέρνηση, εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να αγωνιστεί  για την εθνική κυριαρχία  στο οικονομικό πεδίο, δεν μπορεί να μην το κάνει και στο γεωπολιτικό-ενεργειακό. Είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

 

Η Αθήνα προτού εκφράσει, όπως φαίνεται από δηλώσεις Κοτζιά, Λαφαζάνη και Καμμένου, τη συμφωνία της με τον τουρκικό αγωγό, θα ήταν ίσως σκόπιμο  να κάνει μια τελευταία προσπάθεια μήπως μπορούν να «αναστηθούν» τα άλλα δύο σχέδια (South Stream και Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη) που ανταποκρίνονται σε ζωτικά εθνικά συμφέροντα. ‘Επρεπε μάλιστα να το έχει κάνει από καιρό, ήδη επί αντιπολίτευσης. ΄Εχουν  ζωτική στρατηγική, αλλά και καθαρά αμυντική σημασία. Οι αγωγοί αυτοί αποτελούν και «ασπίδα» της Θράκης.

 

Μόνο αν αποδεικνυόταν τελείως αδύνατη η υλοποίηση του South Stream, θα μπορούσε - και καλά θα έκανε τότε η Αθήνα - να αποδεχθεί το ρωσο-τουρκικό σχέδιο, γιατί έτσι όπως πάμε θα καταλήξουμε να εισάγουμε όλη σχεδόν την ενέργεια που χρησιμοποιούμε από τον «τουρκικό κόσμο» (Τουρκία-Αζερμπαϊτζάν). ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ. δεν εμφάνισαν μέχρι τώρα κάποιο γεωπολιτικό σχέδιο. Η πολιτική των αγωγών μπορεί να αποτελέσει τμήμα τέτοιου απαραίτητου σχεδίου.

 

Τα «όρια» στην εξωτερική πολιτική

 

Η ιστορία διαθέτει δική της ειρωνεία.  Ορισμένοι στην κυβέρνηση πιστεύουν βαθιά στην αναγνώριση των «ορίων» που πρέπει να σέβεται η ελληνική εξωτερική πολιτική. ‘Όμως είναι ακριβώς αυτοί που θα κληθούν ίσως να τα «ξεπεράσουν» αν θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στη σωτηρία της χώρας. ‘Οσο πιο έγκαιρα γίνει αυτό αντιληπτό, με όλες τις συνέπειες που συνεπάγεται, τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητας επιτυχίας. Δεν διαλέγει κανείς πολιτικές ανάλογα με τα κέφια του.

 

Η επιδίωξη ειδικής σχέσης με τη Ρωσία αλλά και άλλους εναλλακτικούς πόλους είναι εκ των ουκ άνευ για την Ελλάδα, όπως και να εξελιχθούν οι σχέσεις με την Ευρώπη, πολύ περισσότερο σε περίπτωση ρήξης. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πολύ σοβαρή επεξεργασία και την αποφασιστικότητα που προσφέρει η συνείδηση της πραγματικότητας και των αναγκών.

 

Δεν γνωρίζουμε τι βοήθεια ακριβώς μπορεί/θέλει να δώσει στον οικονομικό τομέα η Ρωσία στην Ελλάδα, αν και στο σημείο που είμαστε κάθε συνδρομή είναι καλοδεχούμενη. Είναι καθήκον της διαπραγμάτευσης να τα διαπιστώσει αυτά. Βέβαιο είναι ότι μπορεί να προσφέρει πολλά στην αναβάθμιση της αμυντικής ασφάλειας Ελλάδας-Κύπρου σε πολύ κρίσιμη περίοδο. Η Ελλάδα (και η Κύπρος) δεν χρειάζεται, ούτε αντέχει καινούρια βαριά όπλα. Χρειάζεται πληροφορίες, έξυπνη και ασύμμετρη άμυνα με με ενσωματωμένη τη σύγχρονη πληροφορική τεχνολογία (π.χ. πυραύλους), διαφοροποίηση πηγών προμήθειας, «στεγανοποίηση» της άμυνας από τους συμμάχους, στρατό προσανατολισμένο στην πραγματική απειλή κατά της χώρας, με ανάλογη στρατηγική-γεωπολιτική αίσθηση. Και εδώ επίσης χρειάζεται ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ. να επεξεργασθούν κατεπειγόντως ολοκληρωμένη αντίληψη για την άμυνα.

 

Σε πολιτικο-διπλωματικό επίπεδο, η σύσφιγξη των σχέσεων με τη Μόσχα θα αντιμετωπιστεί με μεγάλη εχθρότητα από τις κυρίαρχες δυτικές δυνάμεις. ‘Όπως όμως και στο ζήτημα του ευρωπαϊκού χρέους, έτσι και

στο θέμα αποφυγής του πολέμου με τη Ρωσία, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί, κατάλληλα δραστηριοποιούμενη διεθνώς,  να βρει ευήκοο ους στις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τις βαθύτερες ευρωπαϊκές ανάγκες. Αυτό δεν γίνεται αυτόματα, θέλει και δουλειά.

 

Το χειρότερο που θα μπορούσε φυσικά να συμβεί και δεν νομίζουμε ότι θα συμβεί, είναι να αρχίσει η Ελλάδα να παίρνει δάνεια από αριστερά και δεξιά ή να παίζει βαριά γεωπολιτικά χαρτιά απλά και μόνο για να εξυπηρετήσει ένα μη βιώσιμο χρέος  (ή και να χρησιμοποιεί αποθεματικά και άλλες στρατηγικές εφεδρείες για τέτοιο σκοπό). ‘Εχουμε αρκετούς πιστωτές για να χρειαζόμαστε και άλλους. Αυτά έχουν νόημα αν η Αθήνα αντιμετωπίσει σοβαρά τη στάση πληρωμών χρέους, το κύριο σχέδιο Β’, στην περίπτωση που οι πιστωτές της αρνηθούν τη δυνατότητα να ξεφύγει από τον κύκλο ύφεσης, ανεργίας και κοινωνικής αποσύνθεσης.

 

Κινδυνολογία και εφησυχασμός

 

Ο γράφων ήταν πάντα οπαδός του «σχεδίου Α’». Δεν υποτιμά καθόλου τις δυσκολίες και τους κινδύνους μιας ρήξης με τους πιστωτές, ούτε ονειρεύεται κάποιο «παράδεισο της δραχμής». Αλλά για να έχει ελπίδα το σχέδιο Α’, τονίσαμε εξαρχής, πρέπει να υπάρχει, πραγματικά και όχι λεκτικά-επικοινωνιακά, και το Β’ και το Γ’ και το Δ’, για την περίπτωση που η σωτηρία της χώρας τα απαιτήσει.

 

‘Όταν διατυπώσαμε αυτή την άποψη κυρίως συναντήσαμε την αμηχανία, ή τη (σιωπηρή συνήθως) συμφωνία των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο επιχείρημα που κάποιος μας αντέταξε, όχι παράλογο, είναι ότι η Ελλάδα συνιστά συστημικό κίνδυνο. Για τη Μέρκελ όμως και η επιτυχία του Τσίπρα αποτελεί μεγάλο κίνδυνο.  Το επιχείρημα του συστημικού κινδύνου, αν και παραβλέπει την πιθανότητα ύπαρξης δυνάμεων που αποβλέπουν στο ελληνικό ατύχημα ή εσφαλμένων υπολογισμών, δεν στερείται βάσης. Αλλά δεν είναι ο νόμος της βαρύτητας, είναι υπόθεση εργασίας που η πολιτική καλείται να την επιβεβαιώσει. Υπήρξαν και ορισμένοι, ευτυχώς ελάχιστοι, που λοιδώρησαν, στο παρασκήνιο πάντα, δεν έχουν παρουσιάσιμα επιχειρήματα, του φωτός, τον γράφοντα ως «κινδυνολόγο» κ.α. Η «κινδυνολογία» δεν έβλαψε κανέναν, η ανεύθυνη υποτίμηση των κινδύνων και της αναγκαίας προετοιμασίας πολλούς. Θα αγανακτούσε κανείς κάποτε και με την κακοήθεια μερικών ανθρώπων, αν δεν τον τρόμαζε η ανοησία τους.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Δημοσιεύτηκε στον «Δρόμο της Ατιστεράς», 28.3.2015

Την Κύπρο και τα μάτια σας...

Την Κύπρο και τα μάτια σας…

(και μια παρατήρηση για τη διαπραγμάτευση των δανειακών)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Περίοδοι μεγάλων πολιτικών αλλαγών και ανόδου νέων δυνάμεων στην Ελλάδα υπήρξαν συνήθως και περίοδοι αστάθειας στα ελληνοτουρκικά, με την ‘Αγκυρα συχνά να «τεστάρει» τις νέες ηγεσίες των Αθηνών.

 

Το πιο κλασικό σχετικό παράδειγμα ήταν η κρίση των Ιμίων που συνέπεσε με την άνοδο του Σημίτη στην πρωθυπουργία. ‘Αγκυρα και – παρασκηνιακά – Ουάσιγκτων έδωσαν τότε ένα μάθημα για το ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή. Μάθημα που δεν ξέχασαν ποτέ ούτε ο Σημίτης (παρά τον φιλογερμανισμό του) ούτε οι Ευρωπαίοι.

 

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από πρεσβείες τρίτων χωρών, η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να προκαλέσει μια μίνι-κρίση στην Κύπρο κατά προτίμηση. Επιθυμεί αφενός να τεστάρει τον ΣΥΡΙΖΑ, στους κόλπους του οποίου έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί αντιφατικές απόψεις για τα εθνικά θέματα, αφετέρου να εκμεταλλευθεί την αστάθεια και αδυναμία Ελλάδας (και Κύπρου).

 

Δεν μπορεί άλλωστε να αποκλείσει κανείς ότι η Τουρκία θα ενθαρρυνθεί σε αυτό το παιχνίδι από τους Πιστωτές, αν τυχόν η Αθήνα θελήσει/υποχρεωθεί να οδηγηθεί σε σύγκρουση μαζί τους.

 

Γι’ αυτό, η νέα κυβέρνηση της Αθήνας πρέπει να βρει τον τρόπο να στείλει ένα περισσότερο από σαφές αποτρεπτικό μήνυμα προς την ‘Αγκυρα για την αποφασιστικότητα της ελληνικής αντίδρασης σε τυχόν τουρκική πρόκληση, ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ελπίζει κανείς, σε αυτό τουλάχιστο το ζήτημα, η Τουρκία να βρει ενωμένα όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα.

 

Οι «παράπλευρες» σχέσεις

 

Αποφασιστική σημασία έχει επίσης η ταχεία και αποφασιστική επανενεργοποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, ουσιαστικού στοιχείου του ελληνισμού στην ελληνοτουρκική στρατηγική εξίσωση.

 

Η άποψη ότι διάφοροι τρίτοι θα υπερασπιστούν την Κύπρο περισσότερο από την Ελλάδα μόνο ως επικίνδυνη, αν όχι ύποπτη αυταπάτη μπορεί να θεωρηθεί.

 

Να τονίσουμε επίσης ότι δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του εξωφρενικού σχεδίου Ανάν, δεν είναι δυνατόν πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο, περιλαμβανομένου του ίδιου του Προέδρου Αναστασιάδη, να παίζουν ξανά με την επαναφορά ανάλογης φιλοσοφίας σχεδίου, δηλαδή με την ίδια την ύπαρξη συντεταγμένου κράτους στην Κύπρο.

 

‘Η να συνεχίζουν επαναλαμβάνοντας – αντί πολιτικής - τις επικίνδυνες αρλούμπες εισαγωγής για μια «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» που ουδείς (πλην του Ανάν) δεν μπόρεσε ποτέ να περιγράψει και να εξηγήσει ποιος θα την κυβερνά.

 

Η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του δημοκρατικού χαρακτήρα του κυπριακού κράτους οφείλει να είναι το κέντρο της ελλαδικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής.

 

Δυστυχώς, περισσότερο από τους Τούρκους, την Κύπρο απειλεί κυρίως το εν Λευκωσία και Αθήνα «κόμμα των ανανιστών», διαχρονικών φορέων της ξένης εξάρτησης. Γιατί, όπως είπε το 1987, εξαγγέλλοντας το casus belli σε περίπτωση προέλασης των τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, «αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί».

 

Θεωρητικά η προσεχής επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα συνιστά επίσης μια μεγάλη ευκαιρία διεύρυνσης των γεωπολιτικών στηριγμάτων της Κύπρου. Λέμε θεωρητικά, γιατί οτιδήποτε έχει μέχρι τώρα κάνει ο Κύπριος Πρόεδρος αφενός στρέφεται κατά της πατρίδας του και του λαού της, αφετέρου συνιστά συνήθως στάχτη στα μάτια των Κυπρίων πολιτών, όπως έγινε με την αποστολή στη Μόσχα τις μέρες του bail in.

 

Παραχωρήσεις οιασδήποτε μορφής προς τη Μόσχα, το Πεκίνο ή οποιονδήποτε άλλο έχουν νόημα, από την Αθήνα ή από τη Λευκωσία, μόνο στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας των δύο κρατών από τα δεσμά της ιδιάζουσας αποικιοκρατίας που υφίστανται («Χρεωκρατία», όπως την ονόμασε ο Βάσος Λυσσαρίδης). Κάτι που ανταποκρίνεται και στα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, εφόσον βέβαια μπορεί να το καταστήσει αισθητό αυτό το επιχείρημα η ηγεσία Αθηνών και Λευκωσίας.

 

Ελπίζει κανείς και η ελλαδική αριστερά, έστω και τώρα, να καλύψει το δυστυχώς ανεκμετάλλευτο έδαφος με τους Ρώσους και άλλους «εναλλακτικούς» του πλανήτη. Οι «παράπλευρες» αυτές σχέσεις συνιστούν ουσιώδη παράμετρο του ελληνικού στρατηγικού βάθους, όπως συνειδητοποίησαν στο παρελθόν, εφαρμόζοντας αντίστοιχες πολιτικές, όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου από όλο το πολιτικό φάσμα.

 

Με την ευκαιρία να τονίσουμε ότι η σημερινή συγκυρία που όλα τα βλέμματα παγκοσμίως είναι στραμμένα στην Ελλάδα, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ειπωθούν πολλά ουσιαστικά πράγματα και για την Ευρώπη και για τις διεθνείς υποθέσεις, πέραν της ορθής πλην περιορισμένης αντιπολίτευσης στις πολιτικές λιτότητας.

 

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ

 

Σε πρόσφατα άρθρα μας υπογραμμίσαμε την ανάγκη να αμφισβητηθούν και να μην αναγνωρισθούν οι δανειακές συμβάσεις. Υπογραμμίσαμε την κεντρική σημασία τους για την οργάνωση της αποικιακής σχέσης Πιστωτών-Ελλάδας, όπως και τους απαράδεκτους όρους τους, που οργανώνουν την έμμεση πλην σαφή κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.

 

Ορισμένοι φίλοι παραδέχονται ότι αυτή είναι η ορθή θέση, εκτιμούν όμως ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να πάρουμε τέτοιες αλλαγές. Ξεχνάνε όμως ότι ξεκινά κανείς μια διαπραγμάτευση ζητώντας όσα μπορεί περισσότερα, πολύ περισσότερο όταν μπορεί να κινητοποιήσει πολύ ισχυρά επιχειρήματα και τη διεθνή νομιμότητα. Δεν τη ξεκινά κάνοντας το καλό παιδί και μπαίνοντας στα παπούτσια της άλλης πλευράς.

 

Ακόμα εξάλλου κι αν δεν πάρεις αυτό που θέλεις, ακόμα κι αν χρειαστείς να εφαρμόσεις μέτρα που δεν θέλεις, δεν έχεις λόγο να αναγνωρίσεις τη βασιμότητα και τη νομιμότητά τους.

 

Δυσκολεύεται άλλωστε κανείς να φανταστεί πως η Αριστερά, αν όχι η Δημοκρατία στην Ελλάδα θα μπορέσουν να επιβιώσουν επί μακρόν, αν δεν αμφισβητήσουν την ουσία της διαδικασίας κατάλυσης του κράτους έθνους και της δημοκρατίας στη χώρα που οργάνωσαν Δανειακές και Μνημόνια. Μακάρι εξάλλου να πετύχει το πλαν Α, ακριβώς όμως για να πετύχει χρειάζεται και πλαν Β.

 

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 29.01.2015

Από τα Μνημόνια στην παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ

Η «Αυτοκρατορία» κλιμακώνει την επίθεση στον Ελληνισμό Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου Που κρύφτηκε το ελληνικό πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία; Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τα πολεμικά μας σκάφη και αεροπλάνα, πιο ακριβά από το βάρος τους σε χρυσάφι, αν, τη στιγμή που η Τουρκία προκαλεί στην Κύπρο, εξαφανίζονται από προσώπου Γης;! Μόνο για «μίζες» και εξάρτηση χρειαζόμαστε αυτή την τεράστια, πανάκριβη στρατιωτική μηχανή, που δεν θέλουμε όχι να χρησιμοποιήσουμε, αν ό μη γένοιτο χρειαστεί, αλλά ούτε καν να επιδείξουμε; Δεν εννοούμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν, σε αυτή την φάση, τη manu military ανακοπή των τουρκικών «δραστηριοτήτων» στις κυπριακές θάλασσες. Εννοούμε ότι, για να μη χρειαστεί να το κάνουν αύριο, θάπρεπε σήμερα να «δείχνουν τη σημαία» τους στην Κύπρο και να συντηρούν ένα βαθμό αβεβαιότητας στον αντίπαλο. Ισραηλινοί, Ρώσοι, Βρετανοί αλωνίζουν στις κυπριακές θάλασσες, Γερμανοί και Γάλλοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη), μόνον οι ‘Ελληνες απουσιάζουν από την περιοχή. Τα βλέπει αυτά η ‘Αγκυρα και έτσι που πάμε θα στείλει αλεξιπτωτιστές στο Σύνταγμα. Η παθητικότητα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και της παρασκηνιακής αμερικανικής ανοχής αν όχι παρότρυνσης προς την ‘Αγκυρα, θα αυξήσει, δεν θα μειώσει τα προβλήματα Αθήνας και Λευκωσίας και, πολύ φυσιολογικά, θα αποθρασύνει την Τουρκία. Μακροχρόνια συνιστά στρατηγική αναδίπλωση από την ανατολική Μεσόγειο, είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του ελληνισμού. Η Αθήνα παραιτείται από τα τεράστια πλεονεκτήματα που της δίνει η στρατηγική θέση της Κύπρου για την δική της άμυνα, όχι όμως από τα προβλήματα που αναπόφευκτα της δημιουργεί η κυπριακή άμυνα! Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία συνιστά τη σοβαρότερη έμπρακτη επιβουλή κατά της κυπριακής κυριαρχίας μετά την εισβολή του 1974. Η μη ουσιαστική αντίδραση του ελλαδικού και κυπριακού πολιτικού προσωπικού όπως και των δύο κρατών – και της ΕΕ – διευκολύνει την περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης που θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και να χρησιμοποιηθεί αύριο για να εκβιασθεί μια τυχόν «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση σε Αθήνα ή Λευκωσία, αν υπάρξει. Γι’ αυτό και τα συμβαίνοντα συνιστούν έμμεση πλην σαφή προειδοποίηση και στην Κουμουνδούρου. Για να μπορέσει να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και μάλιστα στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τους νεοαποιακούς δεσμούς των Μνημονίων, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαθέτει πολύ επεξεργασμένη εξωτερική και διεθνή πολιτική και σε βάθος αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αλλοιώς δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί. Απανωτά τα χτυπήματα Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ είναι η τέταρτη μείζων επίθεση στην ανεξαρτησία, κυριαρχία και κρατική του υπόσταση που δέχεται ο ελληνικός λαός μετά το 2010. Πρώτη ήταν η Δανειακή και το Μνημόνιο, δεύτερη το PSI και το αγγλικό δίκαιο, τρίτη η επίθεση κατά των κυπριακών τραπεζών και το κυπριακό Μνημόνιο. Με τα πρώτα τρία «χτυπήματα» ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε του μεγαλύτερου μέρους των δικαιωμάτων που διαθέτουν τα σύγχρονα κράτη εισερχόμενος ταυτόχρονα σε κοινωνικο-οικονομική «σπείρα θανάτου» και διαδικασία υποδούλωσης/αποικιοποίησης. Η επίθεση στην κυπριακή ΑΟΖ σηματοδοτεί το πέρασμα από την καθαρά οικονομική στη γεωπολιτική επίθεση κατά του ελληνικού χώρου, του ελληνικού έθνους-κράτους και του πολλαπλώς αλληλεξαρτώμενου με αυτό κυπριακού κράτους. Από τις αντιδράσεις Ουάσιγκτων-Λονδίνου και των εντεταλμένων δορυφόρων τους στη «Νέα Ευρώπη» (Φινλανδία, Σουηδία, Ουγγαρία) έγινε τελείως φανερό ότι η ‘Αγκυρα δεν κινείται μόνη της – ενθαρρύνεται από τον άξονα των «ναυτικών δυνάμεων» (με την ανοχή τουλάχιστο της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»). Αυτό πια δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, εντούτοις αρκετοί αναλυτές του «πατριωτικού χώρου» το αποδίδουν αποκλειστικά στις τακτικές ανάγκες των ΗΠΑ να εξασφαλίσουν την τουρκική συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους και όχι στις αμερικανικές επιδιώξεις στην Κύπρο. Μια τέτοια ερμηνεία θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός ότι, πολύ προτού υπάρξει οποιοδήποτε «Ισλαμικό κράτος», ΗΠΑ και Βρετανία ενθάρρυναν διαχρονικά την ‘Αγκυρα προκειμένου να αποκτήσουν αυτοί και όχι βέβαια να δώσουν στην Τουρκία τον έλεγχο της Κύπρου. Αυτή την επιδίωξη εξυπηρέτησε άλλωστε το οργανωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα και η εισβολή του 1974, μετά η αποικιακή παγίδα του Κίσσινγκερ («διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία») που κατάπιαν αμάσητη αν όχι με ενθουσιασμό Αθήνα και Λευκωσία, όπως οι τρομερές πιέσεις να περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δυστυχώς δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ταυτόχρονα ‘Ελληνας πατριώτης και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Να θυμίσουμε τώρα ότι προ μερικών εβδομάδων η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη χαρακτήριζε την Αμερική «στρατηγικό εταίρο»; Η επιδίωξη όσων ενθαρρύνουν την Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ είναι να επαναφέρουν μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν και αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα θα έχουν οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη ‘Ερογλου αν ευοδοωθούν (γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνουμε από πού συμπεραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπός της Τουρκίας είναι να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις!). Φυσικά, η παραμένουσα αντίδραση των Κυπρίων πολιτών στην κατάλυση του κράτους τους ενδέχεται να ενεργοποιήσει και το plan B του διεθνούς παράγοντα που είναι η προτιμώμενη λύση της ‘Αγκυρας: τα «δύο κράτη» που ανέφερε ο Νταβούτογλου. Με μια σημαντική βέβαια διευκρίνιση. ‘Ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ στο ελληνικό κράτος που θα προκύψει να ασκήσει τα δικαιώματα πλήρως ανεξάρτητου κράτους. Η διχοτόμηση («ταξίμ») δεν ήταν ποτέ κεντρική επιδίωξη του αγγλοαμερικανικού παράγοντα στην Κύπρο. Χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από Λονδίνο και Ουάσιγκτων όχι για να πραγματοποιηθεί η ίδια, αλλά για να ματαιωθούν δι’ αυτής τα δικαιώματα της συντριπτικής ελληνικής πλειοψηφίας του κυπριακού πληθυσμού. Η προτιμητέα λύση του «διεθνούς παράγοντα» ήταν πάντα και παραμένει ο «ζουρλομανδύας» (διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), μια λύση που θα ακυρώνει την πλήρη ελληνική ή τουρκική κυριαρχία και θα ξανακάνει την Κύπρο αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και των διεθνών τραπεζών (που, σημειωτέον, αποκτούν ήδη τον έλεγχο του κυπριακού τραπεζικού τομέα). Αν τυχόν πηγαίναμε τελικά σε διχοτόμηση υπό τις παρούσες συνθήκες και αγγλοαμερικανική εποπτεία η διχοτόμηση αυτή δεν θα ήταν πλήρης, δεν θα απέδιδε δηλαδή «κανονικό» ελληνικό κράτος στην Κύπρο χωρίς δουλείες και περιορισμούς. Θα είχαμε όλα τα μειονεκτήματα, χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα της διχοτόμησης. Το καταπληκτικό με την πολιτική των κυβερνώντων σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι ευθυγραμμίζονται σε όλα τα θέματα με τα desiderata των οικονομικών και γεωπολιτικών «προστατών» παίρνοντας, σε αντάλλαγμα, μόνο οικονομικές και γεωπολιτικές καρπαζιές από αυτούς. Να πάρουμε πυραύλους εδάφους-θαλάσσης από τη Ρωσία προτείνει αίφνης η συμπαθής «Κερυνειώτικη Ηχώ». Πως όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό, όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλαμε εμπάργκο στον εαυτό μας δεσμευόμενοι δια των κυρώσεων να μην αγοράσουμε όπλα που χρειαζόμαστε από τη Μόσχα; Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα της αδυναμίας στοιχειώδους οικονομικής και γεωπολιτικής άμυνας του ελληνικού έθνους ως αποτέλεσμα της ξένης εξάρτησης και της πολιτικής διαρκούς υποτέλειας. Μόνο μια πολιτική που θα ανέτρεπε αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να διακόψει την πορεία καταστροφής/αποικιοποίησης του ελληνικού λαού. Ζητείται πολιτική δύναμη να κάνει κάτι τέτοιο. ΣΥΡΙΖΑ και Κυπριακό Για να επανέλθουμε στο ζήτημα που θέσαμε παραπάνω, τυχόν αμφισβήτηση της μννημονιακής πορείας από τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει διασαφήνιση των βασικών παραμέτρων της εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής αυτού του κόμματος. Ποια είναι η θέση του στο κυπριακό: θέλει επαναφορά σχεδίου Ανάν ή την απορρίπτει; Χρειάζεται επίσης μετάβαση από την «ευέλικτη ανταπόδοση» σε ένα αμυντικό δόγμα πλήρους αβεβαιότητας για την ελληνική απάντηση σε τυχόν τουρκική πρόκληση, συνοδευόμενο από εκείνες τις συμπεριφορές που θα το καθιστούσαν πειστικό, ΄’όπως και πλήρης αναβαθμνισμένη επαναφορά του ενιαίου αμυντικού δόγματος. Χρειάζεται επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεχάσει ενδεχόμενες ψευδαισθήσεις για τον πιθανό ρόλο ΔΝΤ και ΗΠΑ. Το «δόγμα» Ελλάδας και Κύπρου σήμερα είναι το «δώστα όλα στους ξένους», «κάνε ότι σου λένε οι Δυτικοί», «σφάξε με Αγά μου να αγιάσω». Ελλάδα και Κύπρος διαλύονται μπροστά στα μάτια μας υπό την συνδυασμένη πίεση «Αγορών», ΕΕ, ΝΑΤΟ, Γερμανίας και ΗΠΑ. Τα δύο κράτη μοιάζουν να στερούνται πολιτικού προσωπικού στοιχειωδώς ικανού να κυβερνήσει υπερασπιζόμενο τα πιο αυτονότητα δικαιώματα του ελληνικού λαού. Υπάρχει πολιτική δύναμη να αμφισβητήσει τέτοια πορεία, να αποτρέψει περαιτέρω καταστροφές; Konstantakopoulos.blogspot.com Επίκαιρα, 30/11/2014

Ελλάδα - Κύπρος - Αυτοκρατορία

http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1180396&srv=364

ΜΙΖΕΣ, ΕΥΡΩΠΗ (ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ)

Η Οσμή της Αποσύνθεσης

ΜΙΖΕΣ, ΕΥΡΩΠΗ (ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ)

Το ελληνικό «στρατιωτικο-μεσιτικό» σύμπλεγμα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σοκάρει ξανά, η έκταση της διαφθοράς και αποσύνθεσης, η σαπίλα που κατέκλυσε τα πάντα, πνίγοντας όλους μας σε αυτή τη χώρα, στον τομέα τώρα της άμυνας, όπως σε τόσους άλλους προηγουμένως. ‘Οσους από μας, τουλάχιστον, διατηρούν ακόμα μια ικανότητα να σοκάρονται, μια αίσθηση αξιοπρέπειας, επίγνωση της καταστροφής που συντελέστηκε, συντελείται, προβλέπεται στη χώρα.  

 

Αποκαλύπτεται ξανά η «κλεπτοκρατική» φύση του ελληνικού καπιταλισμού (μαζί με την συνακόλουθη «ανατολίτικη», «οθωμανική» φύση του κράτους και μη παραγωγική φύση της οικονομίας), η λεηλασία ως οργανικό στοιχείο της νεοελληνικής οικονομίας-κοινωνίας, πηγή προέλευσης της συντριπτικής μερίδας του πλούτου, καθοριστική της κοινωνικής «ιδεολογίας», «κουλτούρας». Η μετεμφυλιακή Ελλάδα έκρυβε το ερώτημα «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;», η μεταπολιτευτική έκρυβε το «από πού έρχονται και που πάνε τα λεφτά;», πως χτίζονται δηλαδή οι πολυκατοικίες και οι βίλλες, που βρέθηκαν οι καταθέσεις στο εξωτερικό κ.ο.κ. (1)  

 

Η ύπαρξη «κλεπτοκρατικής» άρχουσας, κρατικής, πολιτικής τάξης, εύκολα εκβιάσιμης και εύκολα δυνάμενης να κατηγορηθεί ήταν ένας (όχι ο μόνος) λόγος που επελέγη η Ελλάδα, από μια συμμαχία «αγορών»-Γερμανίας, ως πρώτο θύμα, πειραματόζωο και προνομιακό εργαλείο κατεδάφισης των δημοκρατικών και κοινωνικών στοιχείων της Ευρώπης. Οι αριθμοί, το 2009-10, ήταν ίσως χειρότεροι στην Ιρλανδία. Αν όμως άρχιζε από κει η επίθεση των αγορών, κινδύνευαν να αναδειχθούν οι ευθύνες του χρηματοπιστωτικού τομέα. Στην Ελλάδα μπορούσε η ευθύνη εύκολα και πειστικά να αποδοθεί στο ελληνικό μπάχαλο, τη διαφθορά, την κακοοργάνωση, τη φοροδιαφυγή, τις απάτες και τις ρεμούλες. ‘Όχι μόνο το εκβιάσιμο πολιτικο-κρατικό προσωπικό δεν μπορούσε να αντιτάξει σοβαρή αντίσταση, το εξαιρετικά χαμηλό μορφωτικό του επίπεδο (π.χ. ΓΑΠ) το διευκόλυνε, μαζί με την απουσία ηθικής «σπονδυλικής στήλης», να παίρνει καταστροφικές αποφάσεις χωρίς επίγνωση των συνεπειών τους. Διαφθορά και διαπλοκή, αξεδιάλυτα εγχώρια και διεθνής στην ουσία τους, έπαιξαν τεράστιο, αποφασιστικό ρόλο στο ελληνικό πρόβλημα.  

 

Η ζημιά που προκλήθηκε στην Ελλάδα δεν πρέπει να συγχέεται με τις «μίζες», ήδη εκτιμώμενες σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ! Οι μίζες είναι ελάχιστο τμήμα του τιμήματος της χώρας! Στον αμυντικό τομέα π.χ. αγοράστηκαν όπλα που δεν λειτουργούσαν, που όχι μόνο δεν χρειαζόμαστε, αλλά συνέτειναν  στην ισχυροποίηση της εξάρτησης, χωρίς να κάνουν αξιόπιστη την άμυνα. «Κερδίσαμε τον πόλεμο, χάνοντας την ειρήνη», ξοδεύοντας τον μισό εθνικό πλούτο σε στρατιωτικές δαπάνες, χωρίς να γίνει βιομηχανική-τεχνολογική επένδυση, άξια λόγου αμυντική βιομηχανία. Τα ίδια συνέβησαν σε όλους τους τομείς. Με το ζόρι κατασκευάσαμε στην Αθήνα το 2000 δύο γραμμές ενός μετρό που συζητάμε από το 1920, αλλά απαγόρευαν την κατασκευή του εισαγωγείς αυτοκινήτων και εργολάβοι. Η Ελλάδα παραμένει σήμερα η μόνη ευρωπαϊκή χώρα ουσιαστικά χωρίς σιδηρόδρομους! Τεράστιες καθ’ εαυτές, οι άμεσες οικονομικές συνέπειες της διαφθοράς ωχριούν ενώπιον των έμμεσων, πολύ γενικότερων διαλυτικών συνεπειών της στη χώρα, σε όλους τους τομείς της εθνικής ζωής, την αποσύνθεση κάθε δυνατότητας εθνικού προγραμματισμού, εύρυθμης κρατικής λειτουργίας, την απομείωση του ηθικο-κοινωνικού κεφαλαίου της χώρας και την βαθειά κρίση επαγγελματισμού που την χαρακτήρισε.

 

Το «στρατιωτικο-μεσιτικό» σύμπλεγμα

 

Στη δεκαετία του 1980, ο γράφων εργάσθηκε στο Υπουργείο ‘Αμυνας για ένα πρόγραμμα «ελληνοποίησης» των προμηθειών. Υποστηρίξαμε τότε ότι θα μπορούσαμε, κατ’ αναλογίαν προς το αμερικανικό «στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα», να μιλήσουμε στην Ελλάδα για «στρατιωτικο-μεσιτικό σύμπλεγμα». Βρίσκεται στον πυρήνα του «καθεστώτος», είναι το πιο αφανές αλλά από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του «συστήματος διαπλοκής-διαφθοράς», βασική λειτουργία του οποίου ήταν η λεηλασία της Ελλάδας εσωτερικά, η εξάρτησή της εξωτερικά. Το «στρατιωτικο-μεσιτικό σύμπλεγμα» είναι κύριος οργανωτής λεηλασίας και ξένης εξάρτησης.

 

Γι’ αυτό και είναι εξόχως σημαντικό το κόμμα, που η απελπισία των Ελλήνων έκανε αξιωματική αντιπολίτευση και πιθανότατα θα κάνει αύριο κυβέρνηση, να χαλάσει τον κόσμο, και εσωτερικά και διεθνώς, για τα όσα αποκαλύπτονται, ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία όλων των ενόχων και υποσχόμενο να την κάνει πράξη από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησής του. ‘Οφειλε να ζητήσει όχι μόνο την παραίτηση της κυβέρνησης (όπως έκανε για την ΕΡΤ), σε «χαρακίρι» έπρεπε να καλέσει τα δύο «κόμματα εξουσίας», σε «επανάσταση» τους πολίτες. Δεν μας είναι πολύ κατανοητοί οι μάλλον «χαμηλοί τόνοι» που επέλεξε για ένα τόσο καθοριστικό θέμα ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Μίζες και χρέος

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιποί «αντιμνημονιακοί» έχουν μία ακόμα υποχρέωση, κρίσιμης εθνικής σημασίας. Πρέπει άμεσα να απευθυνθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ίσως και τις αρμόδιες επιτροπές του ΟΗΕ, ζητώντας τη σύσταση ειδικής διεθνούς ανεξάρτητης επιτροπής εμπειρογνωμόνων και προσωπικοτήτων εγνωσμένου κύρους, που θα εκτιμήσει το φαινόμενο της διαφθοράς και λεηλασίας της Ελλάδας, τους υπεύθυνους, τα αποτελέσματά του, το κόστος του, τη συμβολή του στη δημιουργία του ελληνικού χρέους. Είναι ασφαλώς υπεύθυνη η ελληνική διαφθορά και διαπλοκή, εξίσου υπεύθυνες όμως στη δημιουργία του ελληνικού προβλήματος είναι οι ευρωπαϊκές εταιρείες και κυβερνήσεις, όπως και τα όργανα της ΕΕ που έκαναν τα στραβά μάτια, για να στηρίξουν πολιτικά τις ομογάλακτες «ελίτ» τους στην Αθήνα. Αυτά πρέπει επιτέλους να καταγγελθούν στην Ευρώπη από την αξιωματική αντιπολίτευση, όπως επίσης, ιδιαίτερα, το γεγονός ότι η συμμαχία Μέρκελ και Goldman Sachs προφανώς χρησιμοποιεί τα τεκμήρια της διαφθοράς για να εκβιάζει τους έλληνες πολιτικούς να αποδεχθούν καταστροφικές για τη χώρα ρυθμίσεις, που αντιβαίνουν τις ίδιες τις συνθήκες της ΕΕ και του ΟΗΕ, τις αρχές του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, του διεθνούς δικαίου. Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει από την κυβέρνηση Μέρκελ την έκδοση των υπευθύνων της διαφθοράς και την απόδοση όλων των στοιχείων για δωροληψίες Ελλήνων πολιτικών και αξιωματούχων. Αυτά όλα έχει αργήσει απελπιστικά να τα πει διεθνώς και να τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλει να τα κάνει, γιατί συνιστούν κρίσιμα ηθικά, πολιτικά, διαπραγματευτικά όπλα. Αν δεν τα πράξει αυτά και πολλά ακόμα, αν πάει αύριο με τον σημερινό βαθμό προετοιμασίας, δηλαδή «γυμνός στα αγκάθια» της «Μεγάλης Διαπραγμάτευσης» που θα κρίνει το μέλλον της Ελλάδας, τα αποτελέσματα θα είναι τραγικά για τον ελληνικό λαό και την ίδια την αριστερά!

 

Την άνοιξη του 2011, ο τότε Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και Πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, είχε βρει το θάρρος (που ίσως πλήρωσε απομακρυνόμενος από τις δύο θέσεις) να πει ότι ξέραμε πολύ καλά τι συνέβαινε στην Ελλάδα, αλλά δεν κάναμε τίποτα γιατί Γαλλία και Γερμανία έκαναν εξαγωγές. Γιατί δεν πηγαίνει να τον βρει μια αντιπροσωπεία «αντιμνημονιακών Ελλήνων» να του ζητήσει συμπαράσταση κι από αυτόν, κι από τον Σμιτ, κι από τον Ντελόρ, τον Σοάρες, τον Γκρας και από ένα σωρό άλλο κόσμο;  Τι περιμένουν ακριβώς οι πάσης φύσεως αντιμνημονιακοί για να κινητοποιηθούν διεθνώς; Αύριο θα είναι πολύ αργά.

 

 

 

 

(1)   Ανήκουμε στους ελάχιστους, που επεσήμαναν από πολλών ετών την «κλεπτοκρατική» φύση του ελληνικού καπιταλισμού, όπως π.χ. ο μαρξιστής σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου (κατά την πρώτη, «ηρωϊκή» εποχή), καθηγητής Petras, ο Κώστας Χρυσόγονος, ο Σταύρος Λυγερός. Η αριστερά προτίμησε να μη θίξει ουσιαστικά το φαινόμενο, τον «συγκεκριμένο χαρακτήρα του συγκεκριμένου καπιταλισμού», καταδεικνύοντας τον ρόλο της ανώτερης διαπλοκής-διαφθοράς ή καυτηριάζοντας την συμπεριφορά των μεσαίων στρωμάτων (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, τεχνίτες κ.ο.κ.). Προσκεκλημένος, ως «ανένταχτος», σε μια συζήτηση για το δέον πρόγραμμα της αριστεράς, στην Επιτροπή Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, τον Νοέμβριο 2008, ο γράφων υπογράμμισε ότι μια ριζοσπαστική θεώρηση οφείλει να φύγει από την «ΠΑΣΟΚικού», «συνδικαλιστικού» τύπου δημαγωγία («λεφτά υπάρχουν», εύκολα αιτήματα μαζικών προσλήψεων και αυξήσεων), να στραφεί αποφασιστικά εναντίον του απέραντου «εργολαβιστάν, λαμογιστάν, ρουσφετιστάν» και να έχει εξωτερική πολιτική. Δυστυχώς αποτύχαμε να πείσουμε για την άποψή μας, αλλά και για την ανάγκη συζήτησης αυτών των όψεων της ελληνικής κοινωνίας, που τη διαχωρίζουν από μια «τυπική» χώρα του δυτικοευρωπαϊκού καπιταλισμού, έστω και μία από τις συνιστώσες της αριστεράς, ούτε καν αυτούς που πήραν την πρωτοβουλία να μας καλέσουν! Πετύχαμε αντίθετα το … ακατόρθωτο, να ενώσουμε όλους εναντίον μας και εναντίον της ίδιας της ιδέας συζήτησης της «πραγματικής» ελληνικής πραγματικότητας. Είναι αλήθεια ότι η αριστερά δεν είναι χειρότερη από τους άλλους, ούτε και βρέθηκε ποτέ στο κέντρο του συστήματος εξουσία-εξάρτηση-λεηλασία. Αυτό όμως δεν την απαλλάσσει από την ευθύνη κριτικής αυτού του συστήματος, άνευ της οποίας άλλωστε κανείς δεν τη χρειάζεται στην πραγματικότητα!

 

konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 16.1.2014

ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΠΑΓΙΔΕΣ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΜΠΛΟΚΕΣ

Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Σκηνικό έντασης στήνουν οι δυτικές δυνάμεις που επεμβαίνουν στη Συρία, προετοιμάζοντας είτε άμεση στρατιωτική επέμβαση, είτε παροξυσμό του «ισλαμιστικού χάους» στη χώρα.

 

‘Ηδη, ο Ομπάμα βρίσκεται στα χνάρια του Μπους, διασπείροντας τις (κατά πάσα πιθανότητα) γνωστές ψευδολογίες περί όπλων μαζικής καταστροφής που ακούσαμε πριν από την αμερικανο-αγγλική εισβολή στο Ιράκ. Το σενάριο είναι τώρα ότι η κυβέρνηση της Δαμασκού τρελλάθηκε κάνοντας χρήση χημικών. Αν και όταν αποφασίσουν ότι έχουν  «αποδείξεις» θα βομβαρδίσουν ή θα εισβάλουν.

 

Η Συρία δεν έχει βέβαια ανάγκη χημικά για να καταστραφεί. Την καταστρέφει καθημερινά μια καθαρά τρομοκρατική εκστρατεία των πιο εξτρεμιστικών ισλαμιστικών δυνάμεων που ενισχύουν ανοιχτά Τουρκία, Κατάρ, Γαλλία, Βρετανία,  ΗΠΑ (έστω και κάπως πιο απρόθυμα). Η θεωρία ότι το Ισραήλ διαφωνεί με όλα αυτά, που ακούμε από ‘Ελληνες «αναλυτές», δεν αποδεικνύει τίποτα περισσότερο παρά ότι η ανθρώπινη βλακεία συνιστά το καλύτερο μέτρο του απείρου (Σταντάλ).

Η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται ότι δεν παρέχει στρατιωτική υποστήριξη στη συριακή αντιπολίτευση, περιλαμβανομένου του Μετώπου Αλ Νούσρα, που τάσσεται υπέρ της Αλ Κάιντα, αλλά επιτρέπει στους μεσανατολίτες συμμάχους της να το κάνουν.  

Αφού μας έπρηξαν επί δεκαετία με τον «τρομοκρατικό» κίνδυνο, τώρα οι Αμερικανοί υποστηρίζουν μια «αντιπολίτευση», χάρη στη δράση της οποίας, έγραφαν πρόσφατα οι New York Times, «οι περιοχές υπό ανταρτικό έλεγχο είναι γεμάτες ισλαμικά δικαστήρια με δικηγόρους και κληρικούς και μαχόμενες ταξιαρχίες των οποίων ηγούνται εξτρεμιστές…Πουθενά στην ελεγχόμενη από τους αντάρτες Συρία δεν υπάρχει αξιόλογη κοσμική δύναμη μαχητών”. Οι ίδιες οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν τον Δεκέμβριο το Μέτωπο Αλ Νούσρα «τρομοκρατική οργάνωση», που έχει ήδη οργανώσει 600 βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις, στις οποίες τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν «αρκετοί αθώοι Σύριοι». 

Πιέσεις σε Αθήνα-Λευκωσία για ανάμειξη

 

Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, εντείνονται οι πιέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο να συμφωνήσουν σε διάφορες ενέργειες, όλες σφόδρα βλαπτικές ελληνικών εθνικών συμφερόντων και πολύ επικίνδυνες.

 

Στην κατάσταση που τελούν σήμερα Ελλάδα και Κύπρος, υποκείμενες στον «αναθεωρητισμό» των αγορών, το τελευταίο που χρειάζεται ο ελληνικός λαός είναι η εμπλοκή του, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, και στο μεσανατολικό ηφαίστειο.

 

Το ελληνικό Υπουργείο ‘Αμυνας δέχεται ισχυρές πιέσεις, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για διάφορες ενέργειες που μπορεί να φτάσουν, εκτιμούν επιτελείς του ΓΕΕΘΑ, ακόμα και σε εμπλοκή ελληνικού ιπτάμενου προσωπικού σε επιχειρήσεις στη Συρία, σε περίπτωση που υπάρξει ανοιχτή εξωτερική επέμβαση – δεν θέλουμε στο σημείο αυτό να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς μπορεί να γίνουν αυτά και ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστεί. Η ιδέα, όπως είναι φυσικό, δεν αρέσει καθόλου στους ‘Ελληνες στρατιωτικούς, ούτε στον κ. Παναγιωτόπουλο. Αν μη τι άλλο, η απώλεια έστω και ενός αξιωματικού, θα τους έφερνε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Η ελληνική αεροπορία δεν επιχειρεί εδώ και πολλά χρόνια στην Κύπρο, γιατί έτσι ζήτησαν οι Αμερικανοί, είναι δυνατόν να εμπλακεί τώρα σε τέτοιες υποθέσεις, διερωτώνται ανώτεροι αξιωματικοί.

 

Εκεί που η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται να υποκύψει, εκτιμούν υψηλά ιστάμενοι διπλωματικοί παράγοντες, είναι το αίτημα υποδοχής πολύ μεγάλου αριθμού Χριστιανών προσφύγων από τη Συρία, που πιθανώς θα εγκαταλείψουν τη χώρα, ιδιαίτερα αν οι επεμβαίνουσες δυτικές δυνάμεις δώσουν στους εξτρεμιστές ισλαμιστές τη δυνατότητα να προκαλέσουν ένα αιματηρό χάος, εκκαθαρίζοντας τη Συρία από τους «απίστους».

 

Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να ευνοήσει ένα τέτοιο «ξεκαθάρισμα» - τα αντίθετο. Επιπλέον είναι μια κατεστραμμένη χώρα που δεν μπορεί να διαθρέψει τον δικό της πληθυσμό, όχι να υποδεχθεί δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Τους Χριστιανούς πάντως δεν τους διώχνει ο ‘Ασαντ, η αντιπολίτευση τους διώχνει, ενισχυόμενη από Τουρκία, Κατάρ, Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ. Ας επωμισθούν αυτοί το βάρος περίθαλψης των προσφύγων που δημιουργούν, στα πλαίσια της συνεχιζόμενης, από το 200,1 γιγαντιαίας επιχείρησης επανααποικιοποίησης της Μέσης Ανατολής και δημιουργίας, manu militari και προνομιακή μέθοδο το Χάος, της «ευρείας Μέσης Ανατολής».

 

‘Αντε βέβαια τώρα να βρει το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και η κυβέρνηση γλώσσα να τα πουν αυτά. Η Αθήνα έκλεισε την ελληνική πρεσβεία στη Δαμασκό και τη συριακή εδώ, ενέργεια απολύτως αντίθετη με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, που υπαγορεύθηκε από τους Δυτικούς. Δεν λέμε να υποστηρίξει η Αθήνα τον ‘Ασαντ, αλλά τέλος πάντων, τι συμφέρον έχει να σταματάει την επικοινωνία που οφείλει να έχει και με το καθεστώς και με την αντιπολίτευση;

 

Ευτυχώς τουλάχιστον που οι υπηρεσιακοί παράγοντες του Υπουργείου Εξωτερικών αντιστάθηκαν, ο κ. Αβραμόπουλος τους υποστήριξε και η Ελλάδα ψήφισε υπέρ των Παλαιστινίων στον ΟΗΕ. Γιατί και εδώ ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις στην Αθήνα ιδίως από το Ισραήλ. Η μόνιμη υποχωρητικότητα της Ελλάδας σε όλα τα θέματα, έχει δημιουργήσει και στους ξένους αίσθηση ξέφραγου αμπελιού, με αποτέλεσμα να θεωρούν αυτονόητο δικαίωμά τους να υπαγορεύουν την ελληνική κρατική πολιτική σε όλους τους τομείς.

 

Η αμερικανική κυβέρνηση ζητά επίσης διεύρυνση των διευκολύνσεων που παρέχονται από τη βάση της Σούδας, ακόμα κι αν χρειαστεί νομοθετική τροποποίηση της συμφωνίας που διέπει τη λειτουργία της, στα πλαίσια των πολεμικών προετοιμασιών για Συρία, Λίβανο και Ιράν, τελευταία φάση του πολέμου εναντίον του «’Αξονα του Κακού», που ξεκίνησαν Μπέντζαμιν Νετανιάχου και αμερικανοί νεοσυντηρητικοί, για να συνεχίσουν τώρα Ολλάντ, Κάμερον και (έστω πιο απρόθυμα) Ομπάμα. Η Σούδα όμως τους χρειάζεται και για τις επεμβάσεις τους στην Αφρική, στο κέρας της οποίας έχει μεταβεί τώρα, ως ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ, ο ‘Αλεξ Ρόντος.

 

Ταυτόχρονα, το (πανταχού παρόν στο νησί) ισραηλινό λόμπυ έχει δραστηριοποιηθεί έντονα στην Κύπρο υποστηρίζοντας ότι η Λευκωσία πρέπει να δώσει όσες περισσότερες διευκολύνσεις μπορεί σε περίπτωση επίθεσης κατά του Ιράν.

 

Διπλωματική αυτοκτονία

 

Πίσω από όλα αυτά τα αιτήματα, δεν είναι όμως μόνο η εξυπηρέτηση άμεσων επιδιώξεων των ΗΠΑ, αλλά και παράπλευρες - και μακροχρόνια πιο σοβαρές -   στρατηγικές επιδιώξεις, ειδικότερα η καταστροφή των σχέσεων Ελλάδας και Κύπρου με παραδοσιακούς τους συμμάχους, η διπλωματική τους απομόνωση, ώστε να πέσουν ευκολότερα θύματα των επιθέσεων εναντίον τους, οικονομικών ή γεωπολιτικών, και να τεθούν υπό άμεσο, ασφυκτικό έλεγχο.

 

Η πολιτική αυτή άρχισε από το 1996. Απεσταλμένος του Γιώργου Παπανδρέου στο Βελιγράδι ο ‘Αλεξ Ρόντος (που κατέληξε σε μερικά χρόνια μάλλον να «εποπτεύει» παρά να «συμβουλεύει» τον γιο του Ανδρέα Παπανδρέου, αρχιτέκτων μεταξύ άλλων τόσο του σχεδίου Ανάν, όσο και της διαχείρισης της πορείας προς το Μνημόνιο-ΔΝΤ), δεν φρόντισε μόνο να συμβάλλει στην ανατροπή Μιλόσεβιτς, βάζοντας τρικλοποδιά στους Ρώσους. Τα «διαφήμισε» επί πλέον όσα έκανε στον Μίχα της Ελευθεροτυπίας, καταστρέφοντας μια κι έξω την όποια εμπιστοσύνη μεταξύ Μόσχας-Αθήνας και Βελιγραδίου-Αθήνας. Μετά, δεν φτάνει που βοηθήσαμε να παραδοθεί ο Οτσαλάν στην ‘Αγκυρα, το κάναμε μέσω Ελλάδας, να καταστραφεί μια για πάντα η σχέση Ελλήνων και Κούρδων. Πέρυσι, παρολίγον να υπογραφεί συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Αζερμπαϊτζάν και να δώσουμε μάλιστα και όπλα στο Μπακού, που όχι μόνο είναι «στρατιωτική προέκταση» της Τουρκίας, όχι μόνο έχει σχεδόν αναγνωρίσει το ψευδοκράτος, αλλά και είναι ο βασικός εχθρός των Αρμενίων, ενός λαού με τους οποίους μας ενώνουν πατροπαράδοτοι δεσμοί και ισχυρή φιλία.

 

Και μιας και μιλήσαμε για το Αζερμπαϊτζάν. Είναι απολύτως ακατανόητο και το να συζητά ακόμα η Ελλάδα να παραδώσει σε αυτή τη χώρα τη διαχείριση του δικτύου φυσικού αερίου. ‘Οσο για τα οφέλη του αγωγού ΤΑΡ είναι ασφαλώς υπαρκτά για το Αζερμπαϊτζάν, την Τουρκία και την Αλβανία, την Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα καταλάβει τι θα την ωφελήσει – και γιατί έχουν μπλοκάρει οι ελληνορωσικοί αγωγοί, που μάλιστα ήταν δική μας πρόταση! Ελπίζουμε τουλάχιστον ο Αντώνης Σαμαράς, αφού αποφάσισε να επισκεφθεί το Αζερμπαϊτζάν, να πάει και στην Αρμενία για λόγους στοιχειώδους αβρότητος, αλλά και εξυπηρέτησης του πιο ζωτικού ελληνικού εθνικού συμφέροντος. Ελπίζουμε, τι άλλο να κάνουμε σε αυτή τη χώρα πούγινε χώρος.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

Επίκαιρα, 9.5.2013

ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πολύ περιορισμένη, αν υπάρχει, είναι η αξία της ρηματικής διακοίνωσης της κυβέρνησης στον ΟΗΕ, ως προς την υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων στη Μεσόγειο. Απομένει να δούμε αν θα έχει άλλες και ποιες συνέπειες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τουλάχιστον βέβαια, ο Πρωθυπουργός,  απέφυγε τις τυχοδιωκτικότερες εισηγήσεις ενίων συμβούλων που τον έχουν ψυχολογικά εγκλωβίσει στην πεποίθηση ότι πρέπει σώνει και καλά να κάνει κάτι για την ΑΟΖ – κάτι είναι κι αυτό.

 

Η τουρκική κυβέρνηση εξέδωσε τον Απρίλιο 2012 άδειες ερευνών στη Μεσόγειο και απευθύνθηκε σε 13 από τις μεγαλύτερες διεθνείς εταιρείες για έρευνες. Καμιά δεν ανταποκρίθηκε, αφού γνώριζαν τις ελληνικές ενστάσεις. Κατόπιν αυτού, η ‘Αγκυρα αποφάσισε την προμήθεια δικού της σκάφους και εξοπλισμού, που ήδη παρέλαβε.

 

Ενδεχόμενη τουρκική πρόθεση ερευνών στη μη οριοθετημένη υφαλοκρηπίδα της Μεσογείου θέτει μεγάλο ζήτημα στην Ελλάδα, πρώτον, πως να την αποτρέψει, δεύτερον, πώς να αντιδράσει αν δεν την αποτρέψει. Επ’ αυτού η κατάθεση διακοίνωσης δεν προσφέρει σπουδαία υπηρεσία. Η τουρκική κυβέρνηση γνωρίζει τις ελληνικές θέσεις. Δεν θα τις λάβει υπόψιν της επειδή κατατέθηκε διακοίνωση. Τις επόμενες μέρες θα καταθέσει πιθανότατα τις δικές της θέσεις στον ΟΗΕ. Μη υπάρχοντος αποφασίζοντος οργάνου ή νομικών συνεπειών, αυτή η φάση της διελκυνστίδας θα λήξει «1-1, σημειώσατε Χ».

 

Για να αποτρέψεις κάποιον να κάνει κάτι πρέπει ή να συνεννοηθείς μαζί του ή/και να τον πείσεις ότι θα έχει δυσανάλογο κόστος. Η κατάθεση της διακοίνωσης δεν συμβάλλει στη συνεννόηση, ούτε προξενεί προσδοκία κόστους. Αν ήταν σωστή μέθοδος, όφειλε να γίνει δέκα μήνες πριν. Αν δεν είναι, διερωτάται κανείς για τα κίνητρα των συμβούλων Σαμαρά.

 

Η Ελλάδα, υπενθυμίζουμε, απήντησε στην ‘Αγκυρα με διάβημα, ήδη τον Ιούλιο 2012, ενημερώνοντας ταυτόχρονα ΕΕ και ΝΑΤΟ, ενέργειες που, μέχρι προχτές, θεωρούσε επαρκή απάντηση! ‘Εως τώρα επίσης, επί δέκα μήνες δηλαδή (!), το ελληνικό κράτος δεν κινητοποιήθηκε διεθνώς κάνοντας διαβήματα στα επίπεδα έντασης και περιεχομένου,  αντίστοιχων προς αντιμετώπιση σοβαρής απειλής. Εξ όσων γνωρίζουμε, ούτε σήμερα έχουν δοθεί αντίστοιχες εντολές, ούτε έγινε σχετική προετοιμασία.

 

Η Αθήνα ορθώς διαμαρτύρεται για τις τουρκικές ενέργειες του Απριλίου 2012. Το θέμα είναι αν η συγκεκριμένη μορφή και χρόνος διαμαρτυρίας βοηθούν στην αποτροπή της απειλής ή στο αντίθετο αποτέλεσμα. Υπενθυμίζουμε ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου, απαντώντας σε ελληνικά δημοσιεύματα περί θαλασσίων ζωνών, δήλωσε πρόσφατα:  «αν δεν προχωρήσετε σε μονομερείς ενέργειες, δεν θα προχωρήσουμε, αν προχωρήσετε, θα προχωρήσουμε». Το ερώτημα που τίθεται είναι τι επιδιώκει η Αθήνα επιλέγοντας τον συγκεκριμένο τρόπο και χρόνο (και τι θα προκαλέσει, ανεξαρτήτως του τι νομίζει ή επιδιώκει).

 

Κατάθεση νόμου Μανιάτη

 

Η κυβέρνηση δεν περιορίστηκε σε διάβημα διαμαρτυρίας, επισύναψε και τον νόμο Μανιάτη για τους υδρογονάνθρακες (2011), που καθορίζει τη μέση ως γραμμή οριοθέτησης όλων των θαλασσίων ζωνών, απουσία άλλης συμφωνίας οριοθέτησης.

 

Παρακάμπτουμε τις ενστάσεις από πλευράς ελληνικού εθνικού δικαίου, που διετύπωσε πρόσφατα, εμμέσως πλην σαφώς, ο κ. Ροζάκης για τον νόμο. Παρακάμπτουμε επίσης το ότι έχει … ξανακατατετεθεί στον ΟΗΕ! Καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν αμφισβήτησε ότι για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ η άσκηση δικαιώματος προϋποθέτει οριοθέτηση (όπως έπραξε η Κύπρος).

 

Τούτο προβλέπεται ρητά από τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, μαχητικότερη στα ελληνοτουρκικά μεταπολιτευτικά, δεν αποδεχόταν καμιά τουρκική διεκδίκηση ούτε προς συζήτηση, πλην μίας. «Μία μόνο διαφορά υπάρχει, η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας», τόνιζε επανειλημμένα ο Πρωθυπουργός.

 

Για να το κάνουμε λιανά. Για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ δεν ισχύει «πάμε, ανακηρύσσουμε και  χαράσσουμε μόνοι μας, αγνοώντας τι λένε οι άλλοι». ‘Οσοι υποστηρίζουν τέτοια θέση κοροϊδεύουν έναν απελπισμένο λαό, τελούντα εν παραφροσύνη λόγω κατάρρευσης της χώρας του. Η Σύμβαση και σχετική νομολογία, επίσης θυμίζουμε, αναγνωρίζουν τη μέση γραμμή και την επιρροή των νησιών, αναγνωρίζουν όμως και άλλα κριτήρια οριοθέτησης, όπως την αναλογικότητα, το μήκος των ακτών κλπ. Δεν υπάρχει αυτοματισμός.

 

Τίθεται το ερώτημα: Τι ακριβώς θέλουν οι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού; Να αμυνθούν έναντι πιθανολογούμενων τουρκικών ενεργειών ή να ανοίξουν τις ελληνοτουρκικές διαφορές; Μας συμφέρει αυτό; Ακόμα κι αν αποφύγουμε την διόλου απίθανη ένταση με τη γείτονα, η διαπραγμάτευση με την Τουρκία  για θαλάσσιες ζώνες (ή προσφυγή στο ΔΔ), θα συμπαρασύρει το σύνολο των ελληνοτουρκικών ζητημάτων (χωρικά ύδατα, γκρίζες ζώνες κλπ.). ‘Εχουμε κάτι να κερδίσουμε κάνοντας, ιδίως στις σημερινές, τραγικές συνθήκες, αυτό που δεν έκαναν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, υπό απείρως καλύτερες; Τώρα θέλουμε να λύσουμε τα ελληνοτουρκικά, με καταρρέουσα οικονομία, αμφιβολία για την παραμονή στην ΕΕ, διπλωματική ασφυξία, δεινά δοκιμαζόμενη αποτρεπτική ισχύ;  Ακούγεται λογικό;

Τι περιμένετε να προκύψει από τέτοια πολιτική;

 

Πετρέλαια «αποικίας χρέους»

 

Μερικοί λένε ότι χρειάζεται άμεσα εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Αν όμως δεν κουρευτεί προηγουμένως το μη βιώσιμο χρέος και δεν επαναδιαπραγματευθεί η Αθήνα τις πρωτοφανείς (στην ιστορία της αποικιοκρατίας, όχι της Ευρώπης) δανειακές, η εκμετάλλευση συνιστά εξασθένηση της χώρας και διαρπαγή τυχόν φυσικού πλούτου από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, προς όφελος των πιστωτών. Η φασαρία που προκάλεσαν σύμβουλοι του πρωθυπουργού για την εικαζόμενη ύπαρξη τεραστίων αποθεμάτων θεμελίωσε διεθνώς επιχείρημα μη περικοπής του χρέους!

 

Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ

 

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι, κάθε φορά που η Ελλάδα, συνήθως απροετοίμαστη, συχνά υπό ξένη παρότρυνση και χωρίς επίγνωση της γενικότερης στρατηγικής κατάστασης επεχείρησε πρωτοβουλίες, η Τουρκία απήντησε με ακραία σφοδρότητα - ακόμα κι όταν σκεφτήκαμε να κάνουμε αλιευτική ζώνη. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν εις βάρος μας, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα, ούτε ότι «θα κατεβάσουμε τα βρακιά». Αντιθέτως. Για να μπορέσουμε να αποτρέψουμε και να αντιδράσουμε αν χρειαστεί, πολύ περισσότερο να αναλάβουμε πρωτοβουλίες, οφείλουμε να έχουμε επίγνωση και στρατηγική, όπως και να διακόψουμε άμεσα τις μνημονιακές περικοπές στην άμυνα, αναδιοργανώνοντας ριζικά τις ένοπλες δυνάμεις και επανεξετάζοντας το αμυντικό δόγμα, χωρίς περιορισμό στην «ευέλικτη απάντηση».

 

Δεν είμαστε κατά της ελληνο-ισραηλινής συνεργασίας. Υπογραμμίσαμε όμως ευθύς εξ αρχής ότι για να είναι επωφελής, έχει σειρά προϋποθέσεων  και χρήζει μεγίστης προσοχής. Εκφράσαμε σοβαρές ανησυχίες για την ικανότητα του πολιτικο-κρατικού συστήματος να τη φέρει ασφαλώς σε πέρας. Δυστυχώς, τα γεγονότα τείνουν να μας επιβεβαιώσουν. Η επανάληψη των συζητήσεων για μεταφορά αερίου μέσω Τουρκίας και η πρόσφατη παροχή υπερσύγχρονης τεχνολογίας στην τουρκική αεροπορία, εγείρουν ισχυρή υποψία ότι το Τελ-Αβίβ χρησιμοποίησε τον ελληνικό και κουρδικό παράγοντα ως μέσο πίεσης στην ‘Αγκυρα και ήδη τους «εξαργυρώνει».

 

«Πολιτικό και γεωπολιτικό τρελοκομείο»

 

Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται σε οικονομική και κοινωνική «δίνη θανάτου» (Σόρος) με ύφεση και ανεργία που «έπιασαν» τα ιστορικά προηγούμενα του 1929 και της Βαϊμάρης, ενώ απώλεσε μείζον τμήμα ανεξαρτησίας-κυριαρχίας. Το ότι έχουμε (ιδίως οι πολιτικοί) κάνει «αυτοπλύση εγκεφάλου», για ψυχολογικούς λόγους, δεν αλλάζει την αντικειμενική πραγματικότητα.

 

Ιστορικά, τέτοια φαινόμενα οδήγησαν σε επαναστάσεις, αυταρχισμούς, πολέμους. Αν το απαιτήσει η εξέλιξη των διεθνών κρίσεων, σε συνδυασμό με περιφερειακούς παράγοντες (επιδιωκόμενο έλεγχο Ελλάδας-Τουρκίας),  είμαστε Νο1 πειραματόζωο για είσοδο και στο «πολιτικό-γεωπολιτικό τρελοκομείο». Υφίστανται ήδη διεθνώς ενδείξεις προετοιμασίας, σε πολύ αρχικό στάδιο,  επιβολής δικτατορίας στην Ελλάδα και ελληνοτουρκικής σύγκρουσης. Είναι «ακραίο», όχι αδύνατο σενάριο. Μέχρι τώρα όμως, όλο «ακραία» πράγματα γίνονται. Δεν νοείται πολιτική, χωρίς εξέταση όλων των σεναρίων. 

 

Φανταστείτε (πιθανότατο) ότι ξανατίθεται στην ΕΕ θέμα «Ελλάδας» εξ αφορμής κατάρρευσης ή κυβέρνησης αιτούμενης διακοπή μνημονίων. Αν τεθεί θέμα κατάρρευσης λόγω μνημονιακού προγράμματος, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τράπεζες θα βρεθούν σε πολιτικά δυσκολότατη θέση. Αν τεθεί με όρους ελληνοτουρκικής έντασης, πολύ περισσότερο στρατιωτικής εμπλοκής - όπως συμφέρει σε ισχυρότατα διεθνή κέντρα να τεθεί! - θα σημαίνει τελική καταστροφή. ‘Όχι διακοπή μνημονίου, ανθρωπιστική αλληλεγγύη, αλλαγή δανειακών δεν θα  ζητήσουμε, θα τρέχουμε γονατιστοί σε όλη τη υφήλιο για προστασία. Τέτοια περιπέτεια σήμερα κινδυνεύει να αποτελειώσει τη χώρα, τον ελληνικό λαό, περισπώντας τον από τον απαραίτητο αγώνα για τον κύριο, το ζωτικότερο εθνικό στόχο, την ανάκτηση της ανεξαρτησίας-κυριαρχίας που διέθετε τον Μάιο 2010 και την αναγέννηση της πατρίδας του.

 

“H Eλλάδα αύριο», 3.2.2013

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

Mήπως δεν είναι τώρα η ώρα να ανακηρύξουμε ΑΟΖ;

 

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο Αντώνης Σαμαράς, λένε οι πληροφορίες, «πάγωσε» την ανακήρυξη ΑΟΖ και κατάθεση συντεταγμένων  θαλασσίων ζωνών στον ΟΗΕ. Ελπίζουμε ότι ισχύουν, γιατί αυτή είναι, εκτιμούμε, η μόνη εθνικά υπεύθυνη στάση στις δεδομένες συνθήκες. Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα τα ελληνοτουρκικά, πολύ περισσότερο στη δυσκολότατη σημερινή συγκυρία, «επικοινωνιακές» αφροσύνες θα έχουν τραγικές συνέπειες. Ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε σίγουροι. ‘Αλλες πληροφορίες κάνουν λόγο για «τακτική αναδίπλωση» των «ΑΟΖολογούντων», που περιμένουν σύντομα καταλληλότερη στιγμή να εφαρμόσουν τις ιδέες τους.

 

Ο γράφων καυτηρίασε επανειλημμένως την επί δεκαετίες ακολουθούμενη πολιτική «ανοχής» και «κατευνασμού» της Τουρκίας. Ελάχιστοι έως ουδείς των νυν «ΑΟΖολογούντων» και εισηγητών μιας μαχητικής αντιμετώπισης της ‘Αγκυρας, δεν είχαν τότε ακούσει τη λέξη ΑΟΖ ή δεν είχαν συγκινηθεί για την απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους (σχέδιο Ανάν), τη Μαδρίτη, τον Οτσαλάν, την αποδοχή της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας-ΕΕ, υπό καθεστώς κατοχής και μη αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και μύριες όσες άλλες, εξαιρετικά αμφισβητήσιμες επιλογές της εξωτερικής πολιτικής. Ακόμη και σήμερα, που ξαφνικά κατελήφθησαν από «εθνική ευαισθησία», δεν διαμαρτύρονται αίφνης για το πάγωμα των ελληνορωσικών σχέσεων ή άλλα θέματα. Το ενδιαφέρον τους εστιάζεται μονομερώς και αποκλειστικώς στην ΑΟΖ.

 

Η στρατηγική της Αθήνας έναντι της ‘Αγκυρας όντως χρήζει επανεξέτασης και αναθεώρησης, αν και μια τέτοια επανεξέταση και αναθεώρηση δεν θα είχε κανένα λόγο να αρχίσει από την ανακήρυξη ΑΟΖ – το αντίθετο. ‘Όμως, κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός την άνοιξη. Ποιος λογικός και πατριώτης άνθρωπος θα άνοιγε αυτή τη στιγμή τα ελληνοτουρκικά; Μια χώρα εξασθενημένη οικονομικά, πολιτικά και διπλωματικά, κατά τρόπο πρωτοφανή στην ιστορία της, με προβλήματα στις ένοπλες δυνάμεις που αναγκάζουν τον ίδιο τον Αρχηγό του Ναυτικού να βγει «στα κάγκελα», κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για την κατάσταση του ‘Οπλου με δηλώσεις στις εφημερίδες, θα πάει να κάνει επίδειξη (ανύπαρκτης) δύναμης σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο; Μπορεί λογικοί και πατριώτες άνθρωποι, με στοιχειώδη σοβαρότητα και επίγνωση της πραγματικότητας, που αγαπούν την πατρίδα τους, να υποστηρίξουν μια τέτοια άποψη;

 

Στην ελληνική ιστορία, ο ενδοτισμός και η υποτέλεια απέναντι στους ξένους, την Τουρκία ή κάθε λογής «συμμάχους» έπαιξαν ολέθριο ρόλο. Ακόμα όμως πιο καταστροφικό, έπαιξε ο τυχοδιωκτισμός μιας δήθεν «εθνικοφροσύνης», πίσω από την οποία εύκολα διακρίνει κανείς τις δόλιες προτροπές ξένων δυνάμεων και υπηρεσιών. Που συχνά λένε κάτι δημοσίως, για να μην κατηγορηθούν μετά, και άλλα από κάτω, κατ’ ιδίαν, όπως το έπραξαν οι Βρετανοί στην Κύπρο το 1963 και οι Αμερικανοί στην Ελλάδα το 1967 και το 1974. Μια τέτοια συσσωρευμένη ιστορική εμπειρία οφείλει να μας κάνει ιδιαίτερα προσεκτικούς.

 

Αυτό που κυρίως προέχει για το έθνος τώρα, στη συγκεκριμένη κατάσταση, είναι η απόκρουση της επίθεσης που δέχεται από τις συνασπισμένες δυνάμεις του Χρήματος (ΔΝΤ, ΕΚΤ) και της Γερμανίας. Η αποκατάσταση της οικονομικής και κοινωνικής βιωσιμότητας του ελληνικού κράτους, της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας που διέθετε τον Μάιο 2010, πριν από τη Δανειακή και το Μνημόνιο.

 

Αντίθετα με τα ανακριβώς υποστηριζόμενα σε μια πληθώρα άρθρων και εκπομπών, που επιπίπτουν επί των κεφαλών ενός απελπισμένου λαού, η ανακήρυξη ΑΟΖ δεν έχει καμία σχέση με την αναζήτηση υδρογονανθράκων, γιατί την κυριότητα και την εκμετάλλευσή τους εξασφαλίζει απολύτως η υφαλοκρηπίδα, ζώνη που οριοθετείται όπως ακριβώς η ΑΟΖ και μπορεί μάλιστα να την υπερβαίνει σε μερικές περιπτώσεις. Το μόνο που μπορεί όντως να κάνει η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι να «ανατινάξει» το παρόν modus vivendi με την Τουρκία, είτε οδηγώντας σε ένταση υπό τις δυσμενέστερες συνθήκες, είτε σε διαπραγμάτευση, προσφυγή σε διαιτησία ή δικαστική κρίση, επίσης υπό δυσμενέστατες συνθήκες,  

 

Πάμε για μαλλί και θα βγούμε κουρεμένοι. Κυριολεκτικά μάλιστα, από τους ενεργειακούς μας πόρους. ‘Όχι μόνο δεν θα πάρουμε αυτά που θα μπορούσαμε υπό άλλες συνθήκες, αλλά και όσα πάρουμε θα τα δώσουμε σε ξένες τράπεζες, χωρίς λύση του οικονομικού. Είμαστε «αποικία χρέους», εξυπηρετώντας μη βιώσιμου χρέους, έχοντας υποθηκεύσει όλο τον δημόσιο πλούτο.

 

Τι σημαίνει μη βιώσιμο χρέος; Αν έχετε τρία σπίτια και δεν μπορείτε να εξυπηρετήσετε ένα δάνειο αντίστοιχης αξίας με ένα σπίτι. Πουλάτε ένα σπίτι και ξοφλάτε. Αν χρωστάτε τρία σπίτια κι έχετε ένα, το πουλάτε και κρύβετε τα λεφτά να μην σας το πάρουν. Στη δεύτερη περίπτωση είναι η Ελλάδα. Σε συνθήκες μη βιώσιμου χρέους και νομικές δεσμεύσεις «αποικίας», οφείλει να κρύβει, όχι να εμφανίζει την περιουσία της, να μην την αρπάξουν. Αντί να ψάχνει για υδρογονάνθρακες, πρέπει να πάει να ζητήσει κούρεμα χρέους και ανθρωπιστική βοήθεια να επιζήσει.

 

Αυτά περί χρέους. Αλλά μια μείζων ελληνοτουρκική κρίση όχι μόνο θα κατέληγε πιθανότατα εις βάρος μας,  υπό τις παρούσες συνθήκες, θα μπορούσε να έχει πολύ χειρότερες συνέπειες. Το παρόν οικονομικό πρόγραμμα, ότι και να λένε ευρωπαϊκές και ελληνική κυβέρνηση, δεν μπορεί να συνεχισθεί επ’ άπειρον. Το ελληνικό θα τεθεί οπωσδήποτε στην ημερήσια διάταξη, είτε γιατί η χώρα θα καταρρεύσει, είτε γιατί μια ελληνική κυβέρνηση θα το θέσει.

 

Είναι πολύ διαφορετικό για τη χώρα να τεθεί στην ΕΕ θέμα απειλούμενης κατάρρευσης κράτους-μέλους και άλλο να τεθεί μια διπλωματικο-στρατιωτική κρίση με την Τουρκία, που θα δώσει την ευκαιρία «δεύτερου γύρου» ενδοευρωπαϊκών επιθέσεων κατά της Ελλάδας! Τέτοια εξέλιξη θα ολοκληρώσει την πορεία καταστροφής που αρχίσαμε το 2010.

 

Δεν χρειαζόμαστε περιπέτεια στο Αιγαίο να προστεθεί στα προβλήματά μας, από κόμματα που ουδέποτε ασχολήθηκαν σοβαρά στο παρελθόν με «εθνικά θέματα». Αυτό που χρειαζόμαστε απελπιστικά είναι να μαζέψουν θάρρος,  δυνάμεις, επιχειρήματα, να πάνε σε Βρυξέλλες,  Βερολίνο, ΔΝΤ λέγοντας «μπάστα». Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη γενοκτονία του ελληνικού λαού, την κατάργηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, των σχολείων και των νοσοκομείων μας. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τους πατριώτες μας.

 

Konstantakopoulos.blogspot.com

 

«Το Παρόν της Κυριακής», 17.2.2013

O ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΗς ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙ

 

 

 

ΓΙΑ ΕΝΑ «ΣΤΡΑΤΟ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ»

 

Ελληνοτουρκικές σχέσεις στους καιρούς του Μνημονίου

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Υπογραμμίσαμε στην αρθρογραφία μας για το θέμα «ΑΟΖ και πετρέλαια» κάτι τελείως προφανές. Αν διαλέγαμε μια στιγμή να ανοίξουμε τα θέματά μας με την Τουρκία, αυτή θα ήταν η αναντίρρητα χειρότερη στην ιστορία μας. Πρέπει, άρα, να αποφύγουμε βλακείες ή προβοκάτσιες, ενισχύοντας την αποτροπή.

 

‘Ενας στρατιωτικός κυττάει πρώτα απ’ όλα τη γραμμή αντιπαράθεσης, από το Διδυμότειχο μέχρι τη Λάρνακα. Αυτή είναι η δουλειά του -  αλίμονο αν δεν την κάνει. Αλλά, ταυτόχρονα, πρέπει νάχουμε τα μάτια μας ανοιχτά προς όλο τον ορίζοντα. Αλλιώς, κινδυνεύουμε να την πατήσουμε χειρότερα από τους Γάλλους, που «πάρκαραν» όλο το στρατό μπροστά στη Γραμμή Μαζινό, για να δουν τον Γκουντέριαν να την παρακάμπτει, μπαίνοντας σε είκοσι μέρες στο Παρίσι.

 

Η παρούσα κατάσταση της χώρας είναι ανοιχτή πρόσκληση δια πάντα ενδιαφερόμενο να τη λεηλατήσει και να την ελέγξει – όχι μόνο για την Τουρκία. Ακόμα κι αν οι μεγάλες δυνάμεις που περιπλέουν στη Μεσόγειο δεν ήταν οι αιμοβόροι καρχαρίες που γνωρίζουμε από όλη την ιστορία, θα έσπευδαν να γίνουν προκειμένου να αποτρέψουν τον έλεγχο του ελληνικού χώρου (Ελλάδα-Κύπρος) από αντιπάλους τους. Συχνότατα, τρίτες δυνάμεις εκμεταλλεύθηκαν επίσης την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για δικές τους επιδιώξεις.

 

Ο οικονομικός-επικοινωνιακός πόλεμος κατά της Ελλάδας από το 2009 εξελίχθηκε σε διαδικασία κατάλυσης της ελληνικής (και κυπριακής οσονούπω) κυριαρχίας, που συνιστά λιγότερο δραματική (ακόμα),  αλλά σοβαρότερη απειλή για τον ελληνικό λαό και το κράτος από οποιαδήποτε θα μπορούσε να προβάλλει η Τουρκία. Η πολιτική μας απέναντι στην ‘Αγκυρα πρέπει, κατά συνέπεια, να ξεκινάει από ορθή ανάγνωση του όλου στρατηγικού περιβάλλοντος, κρινόμενη από το αν συμβάλλει στην αντιμετώπιση της κύριας, τώρα, απειλής.

 

Το μήνυμα που πρέπει, σε τέτοιες συνθήκες, να εκπέμψει η Αθήνα προς την ‘Αγκυρα, οφείλει να είναι όσο σαφέστερο γίνεται: «Δεν προχωράμε μονομερώς σε αμφισβήτηση του modus vivendi, τυχόν όμως επιβουλή κατά της ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας ή της ασφάλειας των Ελληνοκυπρίων, θα αντιμετωπισθεί χωρίς περιορισμό, με κάθε μέσο, ανεξαρτήτως κόστους» (όπως είπε ο Γεώργιος Παπανδρέου, «αν θέλετε να ανοίξετε την πόρτα του τρελοκομείου, θα μπούμε κι εμείς»). Μόνο τέτοιο μήνυμα επιτρέπει στην Αθήνα να αντιμετωπίσει τον οικονομικό πόλεμο, χωρίς ταυτόχρονη γεωπολιτική πίεση ή απειλή.

 

«Μονομερείς ενέργειες» και ο «συμβιβασμός Νταβούτογλου»

 

Η δήλωση Νταβούτογλου περί αποφυγής μονομερών ενεργειών στο θέμα των θαλασσίων ζωνών δίνει την κατ’ αρχήν εντύπωση ότι μια συνεννόηση είναι δυνατή τώρα με την ‘Αγκυρα. Πρέπει βέβαια αυτό να επιβεβαιωθεί και η συνεννόηση να περιλάβει ρητά το Καστελόριζο. Ορισμένοι φίλοι μας υπενθυμίζουν ότι η ‘Αγκυρα έχει κάνει ήδη τη «δική της» μονομερή ενέργεια, με τις δημοσιεύσεις στην εφημερίδα της κυβέρνησης. Είναι γεγονός, αν και μόνο κρινόμενο τοπικά. ‘Αλλωστε και η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει με το νόμο Μανιάτη, που κατέθεσε στον ΟΗΕ, τη μέση γραμμή.

 

(Οι τουρκικές κινήσεις στο Καστελόριζο συνιστούν απάντηση στις κυπριακές έρευνες. Οι Τούρκοι αντιλαμβάνονται καλύτερα από μας την ενότητα του ελληνικού χώρου. Δεν θα πήγαιναν ασφαλώς να κάνουν πόλεμο με το Ισραήλ στην πλατφόρμα της Noble, αντέδρασαν στο δικό μας σημείο «αδυναμίας». Για να βάλεις τρυπάνια στη Μεσόγειο, πρέπει να έχεις στρατηγικό ορίζοντα δεκαετιών. Σήμερα πάντως, η Κύπρος απειλείται με κατάλυση από τους «Πιστωτές» και η Τρόικα θέλει να της αρπάξει τους υδρογονάνθρακες που την έβαλαν να ψάξει! Να δούμε την κατάληξη.)  

 

Μέχρι στιγμής, για το Καστελόριζο διατυπώθηκαν απλώς αντίθετοι ισχυρισμοί. Τα πράγματα θα γίνουν σοβαρά αν η Τουρκία πάει σε εξόρυξη. Ανεξαρτήτως δεσμεύσεων Νταβούτογλου, η Ελλάδα οφείλει ασφαλώς να καταρτίσει επ’ αυτού σχέδιο αντίδρασης, συμμετρικό ή μη συμμετρικό.

 

Το σχήμα που περιγράψαμε για την πολιτική επί των θαλασσίων ζωνών συνιστά συντηρητική πολιτική, επιτρέπουσα όμως τη διατήρηση των ελληνικών δικαιωμάτων, χωρίς την ανάληψη κινδύνων που δεν μπορούν καν να υπολογισθούν ακριβώς. Αν κάποιος θέλει «μαχητικότερη» πολιτική, πρέπει να προσκομίσει τα επιχειρήματά του, που θεμελιώνει τα οφέλη και πως αντιμετωπίζει τους κινδύνους. Η φασαρία περί την ΑΟΖ και τα πετρέλαια, δεν συνοδεύεται μέχρι τώρα από αξιόπιστη στρατηγική ανάλυση ωφέλους/κινδύνων, αντίθετα, θεμελιώνεται επί περιέργων και επικινδύνων ανακριβειών.

 

Στρατός «νέου τύπου» και ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής

 

Η ενίσχυση της αποτροπής έναντι της Τουρκίας μπορεί και πρέπει να γίνει με τρεις τρόπους:

 

α) θέσπιση κατώτερου ορίου αμυντικών δαπανών

 

β) σε περιβάλλον πολύ μειωμένων οικονομικών δυνατοτήτων, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την κρίση ως ευκαιρία να αποκτήσουμε «στρατό νέου τύπου», προσαρμοσμένο στις αληθινές αμυντικές ανάγκες, όχι σε αυτές του «στρατιωτικο-μεσιτικού συμπλέγματος», της ξένης εξάρτησης και των άκριτα μεταφερόμενων μοντέλων ΝΑΤΟϊκών εγχειριδίων. Η μνημονιακή μείωση δαπανών, όπως παντού, γίνεται «οριζόντια», με κριτήρια αντίθετα στο εθνικό συμφέρον και την αμυντική επάρκεια

 

γ) το «δόγμα» της «ευέλικτης απάντησης» υπέβαλαν οι Αμερικανοί φίλοι, ενδεχομένως και για να ελέγχουν καλύτερα τις ελληνοτουρκικές εντάσεις, προσφέροντας στο ελληνικό πολιτικό προσωπικό «στρατηγικό μανδύα» απόκρυψης της δειλίας και έλλειψης στρατηγικής αντίληψης. Δεν στερείται χρησιμότητας, χρήζει όμως συμπλήρωσης με αξιόπιστη επιφύλαξη απρόβλεπτης, ασύμμετρης, ολοκληρωτικής, «απαραδέκτου κόστους» απάντησης. Αφού μας αρέσουν οι κατηγορίες της πυρηνικής στρατηγικής, ας τις αντιγράψουμε όλες. 

 

Αυτό επιτρέπει να πάμε από την ήδη ανέφικτη «ισότητα εξοπλισμών» στην επιδίωξη συμβατικής «ισοτιμίας» (parity). Η έννοια του πολέμου πρέπει επίσης να αντιμετωπισθεί όχι ως στενά στρατιωτική, αλλά ως γενικότατη, περιλαμβάνουσα κάθε στοιχείο αντιπαράθεσης. Π.χ. αν ο Πρωθυπουργός ήθελε να αποφύγει εμπλοκή τη βραδιά των Ιμίων, μπορούσε να απειλήσει και να πραγματοποιήσει, αν δεν έπιανε η  απειλή, επέκταση χωρικών υδάτων την άλλη μέρα. 

 

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για μια κυβέρνηση που θα θελήσει να εφαρμόσει τέτοιο φιλόδοξο πρόγραμμα αναμόρφωσης των ενόπλων δυνάμεων, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη γενικότερη ανόρθωση της χώρας. Ο αμυντικός τομέας δεν έχει μόνο αμυντική σημασία, έχει επίσης οικονομική, κοινωνική, τεχνολογική. Είναι βέβαια ο δύσκολος, όχι ο πολιτικάντικος ή τυχοδιωκτικός δρόμος. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι δεν υπερβαίνει πολύ τις δυνατότητες του πολιτικο-κρατικού προσωπικού.

 

Δημοσιεύτηκε στην «Ελλάδα αύριο», 26.1.2013

 

konstantakopoulos.blogspot.com