Το έθιμο της καλής χέρας στην Κρήτη.

Της Ρίκης Ματαλλιωτάκη

Δεν γνωρίζω από που προέρχεται, αλλά ούτε και με αφορά για να πω την αλήθεια.Το κρατώ απλά μέσα μου σαν μια απο τις ωραιότερες αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων και το αφήνω να κυλά στις μνήμες μου άψαχτο, μεταφέροντας το κι εγώ στην κόρη μου και παρακαλώντας την να το μεταφέρει κι εκείνη με την σειρά της στα παιδιά της.

Οπότε, έχουμε και λέμε :Τέλη της δεκαετίας του 70 και τα παιχνίδια στην επαρχιακή πόλη του Ηρακλείου ελάχιστα και μόνο για τους πολύ τυχερούς.- Αυτοί υπήρχαν ανέκαθεν βλέπεις-Η βόλτα στο κέντρο της πόλης όμως, ανέξοδη εντελώς, απο την αρχή της Λωφ. Δικαιοσύνης έως και τα Λιοντάρια, στο περίφημο Κιρκόρ, ανήκε σε όλους, όπως επίσης σε όλους ανήκε και το όνειρο.Πρόσωπα μεσόκοπα, νεανικά, παιδικά, όλα χαμογελαστά, καθώς η προσδοκία δεν ξεπερνούσε το εφικτό αλλά ούτε και το εφικτό δεν ήταν απραγματοποίητο.- Σαν σήμερα λόγου χάρη-

Τα παιδιά δεν ζητούσαν πολλά και αυτά που ζητούσαν σχεδόν όλοι μπορούσαν να τους τα προσφέρουν.Έτσι λοιπόν μετά το πέρας της απαραίτητης βόλτας και την επιστροφή στο σπίτι, η αγωνία μεγάλη, καρφιτσωμένη στα μάτια του κάθε μικρού και κάθε έφηβου, για το πόσο λίγο η πολύ θα γέμιζε η τσέπη του απο τις 12 και μετά που θα άλλαζε η μέρα και θα έμπαινε ο καινούργιος χρόνος.Και όταν το ρολόι χτυπούσε 12 νταν ο "πατριάρχης" του σπιτιού, επιβλητικά επιβλητικά σηκώνονταν πάνω κι αφού πρώτα έσπαγε ένα κατακόκκινο ρόδι μέσα στο σπίτι που, σημάδι ευγονίας και ευζωίας,στην συνέχεια γενναιόδωρα πετούσε ότι είχε σε ψιλά μέσα στις τσέπες του, φρόντιζε μάλιστα απο νωρίς να είναι παραπάνω απο αρκετά- κάτι που ήταν μόνο η αρχή για το τσούρμο των παιδιών που περίμενα πως και τι για να ορμήσουν και να τα περιμαζέψουν από τις γωνιές του σπιτιού που είχαν διασκορπιστεί.Αυτό όμως ήταν μόνο η αρχή. Μια μικρή αρχή γιατί το μεγάλο έρχονταν απο κει κι έπειτα.Το όμορφο, το σπουδαίο, το ουσιαστικό δεν κρύβονταν μέσα σε ξενόφερτες Αγιοβασιλιάτικες μπότες αλλά στο στιβαρό χέρι του μπαμπά, στο τρυφερό χέρι της μάνας, στο σεβάσμιο χέρι της γιαγιάς και του παππού, στο γενναιόδωρο χέρι του θείου, της θείας, ενός καλού φίλου, κ.τλ κτλ κτλ.Όλα τα χέρια ανοιχτά κάποτε, όλα κάτι έδιναν, κι όλα τα παιδιά από κάτι έπαιρναν

."Έλα δω βρε μασκαρά να σου δώσω την καλή σου χέρα" για μια ολόκληρη ημέρα έλεγαν οι μεν κι άκουγαν οι δε, κι άπαντες ήταν ευτυχισμένοι.Κι εκείνοι που έδιναν κι εκείνοι που έπαιρναν γιατί κανείς δεν ξέφευγε από το όριο του.Κανείς δεν ζητούσε παραπάνω από αυτό που του έδιναν, και κανείς δεν έδινε παραπάνω απο αυτό που μπορούσε...Έτσι, εκείνο το βράδυ, σχεδόν όλα τα παιδιά αποκοιμόνταν με το χαμόγελο στα χείλη και το "θησαυρό" της καλής χέρας κρατημένο σφιχτά στο δικό τους χέρι .Την επαύριο, με το άνοιγμα των μαγαζιών, είχαν την μία και μοναδική ευκαιρία της χρονιάς, να ξοδέψουν χρήματα όπου αυτά ήθελαν.Στις λιγοστές απολαύσεις δηλαδή που τους προσφέρονταν.Και ήταν ευτυχισμένα!Γιατί η ευτυχία στην ζωή μας δεν κρύβεται στα πολλά αλλά στα καλά...

ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ: Το γελαστό τετράδιο…

Της Ρίκης  Ματαλλιωτάκη

«Λοιπόν, φάγαμε το γάιδαρο και μένει η ουρά, τα ψέματα τελειώνουν εδώ…Είναι θέμα ημερών πια και το σχολείο ανήκει στο παρελθόν!

Οπότε για να μη ξεχνιόμαστε , εν όψη  του τέλους  επιβάλετε να αφήσετε εδώ όλοι τα αποτυπώματα σας… και τα σχέδια της προσεχούς , ελεύθερης πλέον ζωής σας.»

Κάποτε, για τον έφηβο ήταν απαραίτητος οπωσδήποτε  ένας τρόπος  που μέσα του θα προφύλαγε με ασφάλεια  σιδερόφραχτου κάστρου έρωτες, πόθους, σκέψεις κι απόψεις κρυφές κι ανομολόγητες…

Ένας τρόπος που με τη βοήθεια του θα κατάφερνε να εκφράσει και να βγάλει προς τα έξω ατόφιο το εσωτερικό του συναίσθημα…

Που δίχως παρεξήγηση θα του επέτρεπε μια μικρή επίδειξη γνώσεων με ρύσεις, αποφθέγματα και μικρά αποσπάσματα ποίησης… για την αλήθεια δηλαδή  ότι είχε προλάβει  το μυαλό να συγκρατήσει στα τσάτρα πάτρα  από τις αντιγραφές..

Που θα απελευθέρωνε,  όσο έστω ήταν δυνατόν, ένα καυστικό χιούμορ απαγορευμένο στο τότε σχολικό αυλόγυρο και γενικότερα στα πλαίσια μιας άλλης εποχής..

Που θα κρατούσε θέση-κλειδί και μόνο αυτός θα μπορούσε να  μεταφράσει τους κώδικες μιας κρυφής  επικοινωνίας και  συγχρόνως να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ενηλίκων του αργότερα και των ανηλίκων του τώρα…

«ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΙΑ;;;»

  Κι επιτέλους, αν μη τι άλλο, χρειαζόταν οπωσδήποτε ένας τρόπος διασκέδασης για να περνάνε ανώδυνα οι ατέλειωτες, αφόρητες, βασανιστικές κι ανήλιαγες  ώρες που περνούσε επιβαλλόμενα ο κλειδωμένος, ή η  κλειδωμένη, στους τέσσερις τοίχους ενός δωματίου διαβάζοντας υποτίθεται…

Και βέβαια ετούτος ο τρόπος, ετούτο το άνοιγμα  της εφηβικής ψυχής,  δεν ήταν δυνατόν να χωρέσει και να  βρεθεί πουθενά αλλού παρά μονάχα εκεί:

 Στο τετράδιο με την ανάλαφρη εμφάνιση που σε καμιά περίπτωση δεν είχε  ουδεμία, μα ουδεμία  απολύτως σχέση με τη λιτή και αυστηρή εμφάνιση  των  υπολοίπων που βρίσκονταν  ανάκατα στοιβαγμένα στη σχολική τσάντα, σκουντούφλικα φυσικά και βαριεστημένα κάτω από βάρος του αυστηρού σκούρου μπλε, άντε στη καλύτερη περίπτωση άσπρου, περιτυλίγματος τους.

Αυτό  όμως ήταν   ο χαρούμενος ήλιος που ζέσταινε με τη θέρμη του κάθε επιθυμία, κρυφή και φανερή… ο ουρανός που στην αγκαλιά του χωρούσαν  τα πάντα…το τετράδιο το ξεχωριστό…το γελαστό, το αγαπημένο!

«ΤΙ ΕΣΤΙ ΕΡΩΣ;;;»

Ο γευστικός, μα  συνάμα  κι απαγορευμένος καρπός του παραδείσου μιας καταπιεσμένης εφηβείας που για να σωθεί κρύβονταν επιμελώς αναμεσίς Όμηρου, Θρησκευτικών, Άλγεβρας και Τριγωνομετρίας περιμένοντας τη κατάλληλη στιγμή  που θα του χάριζε την  ανώδυνη διαφυγή από το σκληρό και άγρυπνο διδασκαλικό μάτι…

Αν κατάφερνε και ξέφευγε από κει κι έπειτα όλα ήταν εύκολα…

Από κει κι έπειτα,  σαν θεϊκός Ερμής επιφορτισμένος το ρόλο της μεταφοράς,  θα ξεγλιστρούσε παιχνιδιάρικα και  μυστικά, χέρι με χέρι κάτω από το θρανίο,  έως ότου περάσει από κεφάλι σε κεφάλι όλο το απόσταγμα της εφηβικής γνώσης μέσα από   καρικατούρες, φωτογραφίες κολλημένες με σελοτέιπ κι επικυρωμένες με τη σφραγίδα μιας ανεξίτηλης φιλίας, φρέσκα λουλούδια που δεν θα   αργούσαν καθόλου να γίνουν αποξηραμένα, και φυσικά πλήθος ονείρων και σχεδίων που ποιος μπορούσε εκείνη τη στιγμή να γνωρίζει πόσα από αυτά θα περνούσαν στην υπόσταση της πραγματικότητας και πόσα όχι.

Ιδού ένα μικρό δείγμα  των πλέον αντιπροσωπευτικότερων ερωταπαντήσεων μιας σχολικής συνήθειας  που πια ανήκει στη  χώρα του παρελθόντος, ενός  μαθητικού λευκώματος:

«Αναφέρατε απόψεις για τη σχολική χρονιά που πέρασε…»

«Να πάει και να μη γυρίσει…» ή «Φασκελοκουκούλωστα» ή «Δυστυχώς…όλα ήταν υπέροχα..» ή «Ήταν τέλεια, φανταστική…μήπως όμως άραγε επειδή ήταν και η τελευταία;;;»

«Τι σκοπεύετε να  γίνετε όταν μεγαλώσετε;;;»

«Δε σκοπεύω να γίνω  τίποτα για τον απλούστατο λόγο ότι δε σκοπεύω να μεγαλώσω, κορόιδο είμαι;;»  ή «Μα τι άλλο , πλούσιος…» ή  «Φιλάνθρωπος για να μου έχουν και υποχρέωση»

 «Πως ονειρεύεστε το μέλλον σας;;;»

«Άσπρο, κάτασπρο κι απ΄ το γάλα ξεξασπρότερο…»  ή « Αφήστε με ήσυχο, δεν έχω ειδικότητα στα όνειρα…» ή «Δεν είμαι κι ο μάντης Τειρεσίας…» ή « Δε φτάνει που ονειρεύεται για μένα ο μπαμπάς μου και η μαμά μου, πρέπει να ονειρεύομαι κι εγώ;»

«Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ποιητής και γιατί;;;- Αναφέρατε παράδειγμα….»

«Ο αγαπημένος μου ποιητής; Μα ο Διονύσιος Σολωμός φυσικά, σάμπως ξέρω και κανένα άλλο;» ή « Μα ο Στέλιος Καζαντζίδης ασφαλώς ,  δε το συζητάμε… ή «άει παράτα με και βάλε καμιά πιο έξυπνη ερώτηση…» ή « η κουλτούρα σκότωσε τη γάτα…»

«Πως είναι πλασμένος στη φαντασία σας ο-η σύντροφος της ζωής σας;;;»

«Νέος, ωραίος, αθλητικός πλούσιος, γενναιόδωρος, ζητάω πολλά μήπως;» ή «Με μοναδικό ενδιαφέρον το μέτρημα του στριφώματος της φούστας μου…» ή «Με «λεπτά» αισθήματα..» ή « Ορφανός…πεντάρφανος…»

 «Τι εστί έρως;;;»

«Έρως εστί  ο ασπασμός των αγγέλων στ΄ άστρα»  ή.. «Το υπέρτατο συναίσθημα, η πεμπτουσία της ζωής!!!» ή «Όνειρο θερινής νυκτός…» ή «Σαλάμι αέρος…» 

«Τι εστί φιλία;;;»

«Το απάνεμο λιμάνι που προσφέρετε αφιλοκερδώς για να σπάνε  πάνω του όλα τα κύματα…» ή «Διαμάντι σπάνιο, άρα και πολύτιμο…» ή «Δροσιά και ανάσα ψυχής…»¨ή « Δε μπαίνω στο κόπο να απαντήσω, αφού δεν υπάρχει…»  

 «Τι εστί γάμος;»

«Ένα φρούριο υπό κατάληψη  που όσοι είναι  έξω θέλουν να μπουν μέσα  κι όσοι είναι απ΄  έξω θέλουν να μπουν μέσα» ή «Ασφάλεια για τους ανασφαλείς…» ή  «Αιώνια δέσμευση»  ή «Κατάρα.. κατάρα, φτου.. φτου, μακριά από μένα..»

  «Τι εστί γυνή;»

«Μα τι άλλο.. το στολίδι της φύσης…» ή «Τι μπορεί να εστί η Εύα που εξηπάτησε τον Αδάμ εκτός από κακό;» ή «Γυνή εστί ευαίσθητη καρδιά!!!» ή «Το πλάσμα που από τα σπλάχνα του αναβλύζει η  ζωή…» ή «Καταραμένες…πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα δίχως σας…» ή « Γάτα με πέταλα…»

«Τι εστί ανήρ;»

« Το Ων που δε θα έπρεπε ποτέ να έχει δημιουργηθεί , το λάθος του Θεού…» ή « Ο γάιδαρος που υποχρεούται να κουβαλά…» ή «Ο θηριοδαμαστής  της γυναίκας…» ή «Ο ανόητος που του αρέσει να ακούει πως είναι έξυπνος…» ή « Τα θεμέλια του κόσμου…»

«Τι εστί σεξ;»

 « Η ταυτόχρονη , ψυχική και σωματική συνένωση δύο κορμιών…» ή «Απόλαυση όμοια με αυτή του φαγητού, επιβάλλεται να τρως για να ζεις άρα επιβάλλετε και να… πάλι για να ζεις…» ή «αγορά προφυλακτικών…»

Για τις στιγμές που ο Θεός επέλεξε να χαλαρώνει, δημιούργησε εσένα ΜΑΝΑ ΜΟΥ..

   

Περάσανε τα χρόνια μάνα, ε;

Οι χαρακιές του χρόνου

σημαδέψαν και τις δυο μας.

Κι εγω, γιατί αλήθεια

νιώθω σαν να μην πέρασε

στιγμή καμία...

Και θέλω εκεί, στην μήτρα που με γέννησε

ξανα να γείρω,να χωθώ,

και της ασφάλειας το γάλα

απ' το βυζί σου, να βυζάξω....

Αχ ΜΑΝΑ, όσο ζεις, είμαι μωρό.

Κρατάς εσύ τα γηρατειά

και δεν τ' αφήνεις να

χτυπήσουν την δική μου πόρτα.

Ολα για σένα ΜΑΝΑ τα κρατάς,

για να είμαι εγώ ένα δυνατό "μωρό"

που δύναμη αντλεί μέσα απ΄την δύναμη σου..

Μου λείψατε....

Ομως δεν είμαι ακόμα έτοιμη....αλλά είπα να περάσω απλά για μια καλησπέρα....κι ένα βιντεάκι....
Θα τα πουμε σύντομα....φιλιά σε όλους

Χαρές....χαρές....χαρές....Και στω κοπελιώ σας....

Χαρές είχαμε χθες βράδυ....

Άντε βρε, 

και στω κοπελιώ σας

 αλλά και στα δικά σας οι λεύτεροι....

Και δεν εχει κλεισει χρόνο απο τότε που παντρεύτηκεαυτή
 Λίγους μήνες μετά, παντρεύτηκει και γέννησε αυτη

Και χθες βράδυ αρραβωνιάστηκε ο κανακάρης ο γιος 

Πλέον εχουν απομείνει μονάχα τα δυο μικρα....μικρά λέμε τώρα

Η κόρη μου δηλαδη

 και η μικρή της μιας αδελφης μου

Η ευτυχής μαμά, που ειναι και η μικρότερη μας και παρόλα αυτα παντρεψε και τα δυο της παιδια, χαμογελά

Εγω πάλι ειμαι λίγο μελαγχολική, ή μου φαίνεται;

Πότε πέρασαν τριάντα χρόνια βρε παιδια;

Πότε  εγινε άντρας το μωρό;

Και γεννήθηκε και οκταμηνίτης παναθεμα τον... και μεχρι να πάρει τα πανω του τον είχε πάντα στην επιβλεψη της η μεγάλη  αδελφη που βλεπετε―9 μηνες διαφορα―

Ας το καλό, ξανά μελαγχόλησα, αλλα δεν θα το αφήσω έτσι, οπως βλέπετε, μου περνά εύκολα

Και ειναι δυνατόν να μη μου περνά;

Χαρές, χαρές, χαρές είναι αυτα

’Αντε βρε, και στις δικες σας τις χαρές εύχομαι, όπως κι αν τις εννοεί ο καθένας

Κι όσο για σένα παλληκάρι μου

Χίλιες ευχές απο καρδιάς

για τη χαρά σου δίνω

και μ΄  αγριοπερίστερα

στη κλίνη σου αφήνω....

ΥΓ. Ναι, ναι  το ξέρω πως εχουμε πολυ όμορφα παιδιά, μη μου το λετε .... χα χα

Γκρεμιζουν σημερα......

......τη τελευταία μονοκατοικια

της γειτονιας μου....

Ετος κτισιματος

1955―αν δεν κάνει η μανα μου λάθος―

ή αντε το πολύ 1956―57

Λακκος: Οτι απέμεινε

Οι φωτο ειναι όλες απο την πάλαι ποτέ γειτονια  της Τρούμπας του Ηρακλείου, τον Λάκκο....

Απο αυτο που ειχε απέμεινει δηλαδη έως και πριν ενα χρονο

Τώρα, ενα πολτιστικό κέντρο φτιάχνετε εκεί  για να αναβαθμίσει την περιοχη σβήνοντας χωρίς αιδώ την ιστορία της συνοικιας που  "δεν ειχε αιδώ'

Μια ιστορία με μάγκες, κουτσαβάκια, ρεμπέτες και πόρνες 200 τουλαχιστον χρόνων

 

 

 

 

 

Ο εγγονός του Ομήρου

Όχι, δεν είναι από αυτούς, τους ευρείας κυκλοφορίας συγγραφείς των μπεστ, είναι όμως ο άνθρωπος που το έργο του βραβεύτηκε απο την Ακαδημία Αθηνών, μίλησαν γι΄ αυτόν όταν πέθανε εφημερίδες όπως η Guardian , Daily Telegraph, Times και άλλες, δημοσιεύοντας την νεκρολογία του σε όλο τον κόσμο, αλλά πάνω απ΄ όλα είναι ο άνθρωπος που αποδεικνύει περίτρανα αυτό το κάτι ιδιαίτερο των Κρητικών, που λέει ότι το αηδόνι για να κελαηδήσει δεν χρειάζεται άδεια, τουτέστιν πτυχία.
Ο Γιώργης Ψυχουντάκης γιος ενός βοσκού από το χωριό Ασή Γωνιά των Χανίων, γεννήθηκε το 1920, τελείωσε μόνο το δημοτικό σχολείο, ένα σπάνιο όμως συγγραφικό ταλέντο παραμόνευε την κατάλληλη στιγμή για να φανερωθεί από μέσα του, την οποία, ειρωνεία, του την έδωσαν τα βιώματα του από την ενεργή συμμετοχή και δράση του στην Μάχη της Κρήτης

Το 1951 παρουσίασε στον Αγγλο Πάτρικ Λη Φέρμορ το ιδιόχειρο ημερολόγιο του από τον καιρό της κατοχής και της αντίστασης ο οποιος ενθουσιάστηκε απο τον χειμαρρώδη λόγο του Ψυχουντάκη, όπου ο συγγραφέας, ως νέος Μακρυγιάννης, περιγράφει μοναδικά τα γεγονότα που έζησε, χωρίς στρογγυλέματα και διορθώσεις που παραποιούν την ιστορία, και με ευθύνη δική του οι αναμνησεις αυτές εκδόθηκαν σε βιβλίο το 1955 απο τις εκδόσεις John Murray, London, με τίτλο "Τhe Cretan Runner" και έγινε μπεστ σέλερ.

- Πάτρικ Λη Φέρμορ:

Ο θρύλος της βρετανικής ομάδας στο νησί κατά την κατοχή, στην ομάδα του οποίου συμμετείχε από τον Ιούλιο του 1942 ως μαντατοφόρος ο Γιώργης Ψυχουντάκης που άρχισε να οργώνει το νησί από άκρη σε άκρη, με καταπληκτική ταχύτητα, μεταφέροντας τα μηνύματα των διαφόρων αντιστασιακών ομάδων, εκθέτοντας τον εαυτό του σε συνεχή κίνδυνο- Το πλήρες ημερολόγιό του από την Μάχη της Κρήτης και την αντίσταση κυκλοφόρησε στα ελληνικά, με τίτλο "Ο Κρητικός Μαντατοφόρος" το 1983 και επανεκδόθηκε το 2001. -
Όμως ο Ψυχουντάκης δεν έμεινε εκεί. Συνέχισε γράφοντας άλλο ένα βιβλίο λαογραφικού περιεχομένου με τίτλο "Οι αετοφωλιές της Κρήτης" που κυκλοφόρησε ως έκδοση του δήμου Χανίων και . το 1968 με τολμά το μεγάλο άλμα:
Αρχίζει να μεταφράζει στη λαλιά της Κρήτης, στην γλώσσα του Ερωτόκριτου, την ομηρική Οδύσσεια, έργο που του πήρε έντεκα χρόνια, εκδόθηκε το 1980 και την επόμενη χρονιά τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

"Άρχισε, Μούσα να μιλείς να βγάνεις μελωδία.

Ψάλε τον άντρα που ΄ριξε την ιερή την Τροία.

Ψάλε τον πολυμήχανο, που κι ύστερα πλανήθη

σε θάλασσες και σε στεριές, πολλά ταλαιπωρήθη

κι ανθρώπων έμαθε πολλών τις χώρες και τη γνώμη.."

-Μικρό απόσπασμα απο την Οδύσσεια του Γιώργη Ψυχουντάκη-

Στη συνέχεια, το 1983, έπιασε την Ιλιάδα, την ολοκλήρωσε σε δώδεκα χρόνια , και το 1995 εκδόθηκε όπως η Οδύσσεια, από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.
Αν αναζητάτε τώρα την διαφορα ανάμεσα στις άλλες μεταφράσεις της Οδύσσειας, και την μετάφραση του Ψυχουντάκη, ειναι ότι σε όλες τις υπόλοιπες μιλουν οι λόγιοι, ενώ σ΄ αυτην μιλα ένας απλός άνθρωπος που ξαναδημιουργούσε τον Όμηρο, αφού πρώτα όμως τον είχε νιώσει και είχε αφομοιώσει.
Ο Γιώργης Ψυχουντάκης, ο εγγονός του Ομήρου, πέρασε στην αιωνιότητα στις 29 Ιανουαρίου 2006.

Στη ρωγμη του χρόνου

Αυτός εδώ είναι ο φίλος μου ο Στέλιος ο Βισκαδουράκης

Κι όταν λέμε φίλος, οχι e-φίλος, φίλος , φίλος. Κανονικός και με το νόμο!

-Ο ίδιος προσωπικα δεν ανήκει στην μπλοκόσφαιρα, αν και προσπαθω να τον πεισω-

Κι αυτο εδώ ειναι το βίβλιο του

 

Και, αν και δεν το συνηθίζω να παρουσιάζω βιβλία, γιατι θεωρώ ότι γνώμες και απόψεις ειναι εντελώς υποκειμενικές, εν τούτοις, επειδη αυτο το βιβλίο προυπήρχε και παραμόνευε στην "ρωγμή του χρόνου" να το ανακαλύψω εγω.....

Ας τα πάρω ομως τα πράγματα απο την αρχή:

Ο Στέλιος, εκτός απο γιατρός- φυσικοθεραπευτής που είναι, είναι επίσης και ζωγράφος, γλύπτης και φωτογράφος μέσα απο μια οικογενειακη παράδοση γενεών
Το 2002 λοιπον-προχθες μου το επεσήμανε πως πέρασαν ήδη τόσα χρόνια και τρελάθηκα- θέλοντας να του πάρω μια συνέντευξη για τις άλλες καλλιτεχνικές του ιδιοτητες, και θέλοντας να κάνω μια καλυτερη δουλεια μαζι του, του έδωσα γραπτές τις ερωτήσεις για να μου απαντησει με την ησυχία του και χωρίς το άγχος του μαγνητοφώνου.

Οταν μερικές μερες μετά πήγα να πάρω τις απαντησεις, με το που τους ρίχνω μια ματιά, του λέω "  Στέλιο, εκτός απο ζωγράφος και γλυπτης εισαι επίσης  και λογοτέχνης, το ξέρεις;"

"Τι λες βρε" ήταν η δικαιολογημένη του αντίδραση, "εγώ δεν έχω γράψει μέχρι  σήμερα τίποτα άλλο πέρα απο συνταγές"

"Κι όμως "επιμένω εγώ, "πιθανόν μάλιστα η λογοτεχνική σου ευχέρεια να είναι και  κατά πολυ  μεγαλυτερη  κι απ΄ ολα τα υπόλοιπα καλλιτεχνικά σου ταλέντα" του είπα και το πράγμα έμεινε εκει

Επιφανειακά βέβαια έμεινε, γιατι εγώ το σπορο τον είχα ήδη φυτεύσει, και το αποτέλεσμα του ειναι αυτό το βιβλιο που βλεπετε σήμερα και το οποίου η έκδοση, που έγινε πριν μερικες μέρες, μου έδωσε τέτοια χαρά, σαν να ήταν δικό μου. Επιβεβαίωσε το ένστικτο μου βλέπεις.....

Αλλα και μήπως δεν είναι; Γιατι μπορεί μεν ο Στέλιος να ειναι ο βιολογικός πατέρας του, εγώ όμως θεωρω -και μη γελάσετε- πως ειμαι η παρένθετη μάνα του, μια κι αν δεν ήμουν εγώ, πιθανον ο συγγραφέας του να μην ανακάλυπτε ποτέ το ταλέντο του,και το λεω χωρίς καμια έπαρση αυτό,  άρα και το βιβλίο να μην ειχε γεννηθεί ποτέ.

Και βέβαια, θα μου πειτε τώρα, και με το δίκιο σας "σιγά τα ωα ρε Ρίκη, και τι εγινε; Οι μισοί, και πάνω, Έλληνες σημερα γράφουν, κι ενα παραπάνω εσεις οι Κρητικοι που έχετε "βιομηχανία συγγραφής"

Α όχι, δεν ειναι έτσι.

Το βιβλίο αυτό,  αποτελείται απο μια σειρά διηγημάτων που κινουνται με  δεξιοτεχνικό τρόπο ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, στο υλιστικό και το ιδεατό, στο φυσικό και το μεταφυσικό, συνδέει μαγικά χαρακτήρες εντελως ανόμοιους μεταξύ τους, όπως:

Ενα μάγκα το βράδυ της Μ. Παρασκευής του 43, στο κατοχικό Λάκκο, την γνωστή κακοφημη συνοικία του Ηρακλείου, που χορεύει το τελευταίο του ζειμέκικο αγκαλιά με την Ιουλιέτα και τον νεκρό Ιησου.

Ένα μεγάλο Ελληνα ποιητη που προσπαθεί μέσα απο τους μύθους μιας πόλης να βρει απαντήσεις στα διλλήματα του.

Τον ζωγράφο Θεόφιλο που εμπνέεται απο ένα απαγορευμένο έρωτα και ζωγραφίζει την Παναγιά με τα γαλάζια μάτια.

Εναν μοναχικό αγιογράφο που προσπαθει να δώσει χρώμα στον ασπρόμαυρο κόσμο ενός κοριτσιού  με την μυρωδιά της κανέλας, του μοσχοκάρυδου, της μέντας, του ευκάλυπτου και του λεμονιου.

Οπως καταλάβατε, το γράψιμο του φίλου μου του Στέλιου, δεν ειναι απλό γράψιμο

μια κι ο πονηρός, εκμεταλλευόμενος και τις άλλες του ιδιότητες, φωτογραφίζει τα συναισθήματα του και κατόπιν, χρωματίζοντας  τον λόγο του και σμιλεύοντας  τα θέματα του, δημιουργεί  ένα αποτέλεσμα που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε πίνακα ζωγραφικής και καλοδουλεμένο μάρμαρο με το μαντέμι της πένας.

Κι οκ , αν δεν πιστεύετε εμένα και νομίζετε πως υπερβάλω λόγω φιλίας, πιστέψτε τουλάχιστον τους κριτές πανελλήνιων και Κρητικών λογοτεχνικών διαγωνισμών, που στη διάρκεια αυτών των οκτώ χρόνων , εδιναν πρώτα βραβεια στο Στέλιο και σε μένα τον πουλο- χα χα-

Γκρρρρρρρρρρρ

Στέλιο πρέπει να σε εξοντωσω....και τους δυο μαζι δεν μας χωρά η Κρήτη

Σε ασπάζομαι φίλε και πάντα με τέτοιες, κι ακόμα πιο μεγάλες επιτυχίες !!!

ΥΓ

Η παρούσα ανάρτηση μου εχει κι άλλο ένα ακόμα λόγο ύπαρξης.

Να ακουσουν μερικοί που τους έχω επισημάνει κάποια πράγματα

Ακους Δέσποινα;

Ακους Βάσσια;

"Να μιλήσουν τα χρώματα....".

Επειδη βαρέθηκα τα λόγια, μέχρι να κοπάσουν οι ευχές... προτιμω να αφήσω "να μιλήσουν τα χρώματα"- Δε ξέρω αν  "μιλάνε" σ΄ εσας,  μ΄ εμενα πάντως ειναι πολυ φλύαρα χα χα χα-

Κι ας  ξεκινησω απο τα "χρώματα" της χθεσινοβραδυνης πανσέληνου όπως την αποτύπωσε ο φακός της μηχανουλας μου έξω απο το μπαλκονι του σπιτιου μου

Τα υπολοιπα όλα

ειναι χρώματα

 

απο τα χρώματα

που ειχε το ηλιοβασίλεμα του τόπου μου

σήμερα το απογευμα 1-1- 2010

Δεν ειναι μαγικα;

Χριστουγεννιάτικες όψεις απο τις.....MEGA εορτές, στο Ηράκλειο Κρήτης

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στη πλατεία Ελευθερίας- Πούντην καλε; Την ελευθερία ντε...-

Βιτρίνες μαγαζιών-παρεπιπτόντως άδειων-

Η χαρά των παιδιών- εννοείται των λίγων-

Τα ερμα τα αδέσποτα

Και ξανά τα αδέσποτα- μπας το εμπεδώσουμε-

Η ελεημοσύνη, χμμμμμ.....

Το απλωμένο χέρι με το παγωμένο μωρό

Ο πόνος.....

Και βέβαια, όπως σε κάθε μεγαλούπολη, δεν θα μπορουσαν ούτε απο εδω να λειπουν τα αγάλματα της πείνας.....

Και για να μη με χαραχτηρήσετε ανοικοκύρευτη, ιδου και ο δικός μου χριστουγεννιάτικος στολισμός.

Θα μου πειτε τώρα μόνο αυτος;;; Όχι βέβαια

Οχι βέβαια, και αυτός

Κάποια μικρά φωτάκια, που ενώνουν-στο μυαλό μου- σαν φως ελπίδας, θεότητες και πιστεύω κι άλλων κόσμων....

------------------------------------

Αυτα φίλοι μου, και καλά Χριστουγεννα -Ηλιουγεννα απο εμένα....

Και μη ξεχνάτε....υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που πεινάνε...