ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ κ.κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ Β΄

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β’
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ
ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ
ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος τοὺς αὐτοῦ βοῶντας, Ἀλληλούϊα»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο προαιώνιος Υιός του Θεού έγινε Υιός του ανθρώπου για να μπορέσει ο άνθρωπος να γίνει υιός του Θεού.

Όπως στην πρώτη πλάση ο Θεός έλαβε χώμα από την παρθένο ακόμη γη και έδωσε στον άνθρωπο σάρκα, έτσι και με την εκ Μαρίας της Παρθένου γέννηση ο Θεός ενήργησε μιαν άλλη πλάση.

Ο Υιός του Θεού ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση για να δημιουργήσει μια νέα κατάσταση ανθρώπινης ζωής.

Η από άκρα συγκατάβαση του Θεού σάρκωση του Ιησού Χριστού άνοιξε μια νέα σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο Ιησούς Χριστός έγινε μεσίτης Θεού και ανθρώπου. Υιοθέτησε τον κτιστό άνθρωπο και τον κοινώνησε με τον άκτιστο Θεό.

Του εξασφάλισε τη δυνατότητα να σπάσει τα δεσμά των δυνάμεων που συνέθλιβαν την ύπαρξή του και να γίνει μέτοχος Θεού.

Η σάρκωση έγινε τελικά η αγγελία της βουλής του Θεού να ανοίξει για τους ανθρώπους ο δρόμος της σωτηρίας.

Ο Χριστός, που με τη θέλησή Του ανέλαβε τα αλγεινά της ανθρωπίνης φύσεως για να τα θεραπεύσει, ήρθε ήδη από τα πρώτα βήματα της επί γης ζωής Του σε οδυνηρή επαφή με το ηγεμονικό των ανθρώπων πάθος.

Κυνηγήθηκε από τον τόπο Του Εκείνος, που, κατά την προσταγή του αγγέλου προς τον Ιωσήφ, θα έσωζε τον λαό Του. Διώχθηκε Εκείνος, που ήρθε κοντά στους ανθρώπους για να τους ευεργετήσει.

Εξορίστηκε από την πατρίδα Του ο φιλάνθρωπος Υιός του Θεού. Έγινε πρόσφυγας στη μακρινή τότε Αίγυπτο και ταλαιπωρήθηκε για χρόνια ολόκληρα. Κι αυτό εξ αιτίας της αχόρταγης φιλαρχίας του Ηρώδη.

Δύο χιλιάδες χρόνια μετά η ακόρεστη δίψα του ανθρώπου για δύναμη απειλεί τον συνάνθρωπο και την κτίση του Θεού.

Η δύναμη ως αυτοσκοπός τρέφει την άνιση κατανομή του πλούτου μεταξύ των ατόμων και των λαών. Στηρίζεται στην καταστολή και στη βίαια επιβολή της θελήσεως του ισχυρού.

Αποστρέφεται το διαφορετικό και εχθρεύεται τον αντίλογο. Αλλοτριώνει τον άνθρωπο από τις αξίες του και εξαντλεί αλόγιστα τη φύση. Αποθεώνει το εγώ και απαξιώνει το εμείς.

Η δίψα για την υπερίσχυση έναντι του αντιπάλου αδιαφορεί για τον απλό άνθρωπο και έχει εκτοξεύσει τον αριθμό των προσφύγων στα υψηλότερα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επίπεδα.

Η αδιαφορία για την ευημερία του αδυνάμου έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο σε θάλασσα των απελπισμένων.

Η εξυπηρέτηση μόνο του εθνικού συμφέροντος έχει αφήσει τις χώρες της δυτικής Αφρικής να παλεύουν ανοχύρωτες με τον ιό του Έμπολα.

Η επιθυμία επιβολής παράλογων ιδεολογικών επιταγών πυροδοτεί την τρομοκρατία και ο τζιχαντισμός απειλεί τη διεθνή νομιμότητα.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Όποια προσπάθεια να απαντηθούν αυτές οι προκλήσεις των καιρών θα αποδειχθεί μάταια, εάν δεν έχει ως αφετηρία την εξής παραδοχή: είναι ζωτική ανάγκη η αγάπη για τη δύναμη να δώσει τη θέση της στη δύναμη της αγάπης.

Στη δύναμη της αγάπης όπως την ενσάρκωσε ο Υιός του Θεού πριν από δύο χιλιετίες, όταν με άκρα ταπείνωση έγινε άνθρωπος για να μας προσφέρει ουρανό.

Στη δύναμη της αγάπης που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη και απαρνημένη, ξέρει που να βρει καταφύγιο.

Το βασίλειό της είναι οι καρδιές των ανθρώπων της γης που δεν σταματούν να ψελλίζουν «ἐπί τῷ Θεῷ ἤλπισα, οὐ φοβηθήσομαι τι ποιήσει μοι ἄνθρωπος».

Σε αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει, η αλλαγή θα έλθει μόνο εάν αναζητήσουμε πρώτα στον εαυτό μας τον Ιησού Χριστό. Ο Θεάνθρωπος, ως άρρηκτος δεσμός, μας ενώνει όλους!

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄

Εν τη Μεγάλη Πόλει
της Αλεξανδρείας
Χριστούγεννα 2014

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2013

Αριθμ. Πρωτ. 181/2013 

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ   Β΄

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ 

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ 

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ 

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ 

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

"Μετεποίησας την πτωχείαν μου τη συγκαταβάσει σου, σαυτόν εταπείνωσας και το γένος μου ύψωσας."

          Αγαπητοί μου αδελφοί,

     Δύο χιλιετίες πριν ο Υιός και Λόγος του Θεού βγήκε από τον εαυτό Του, παραμένοντας ο εαυτός Του, προκειμένου να προσλάβει και θεραπευτικώς να μεταμορφώσει τον πλάνητα και ασθενή Αδάμ. Άφησε την μακαριότητα της εσωτερικής τριαδικής κοινωνίας, εξεδήμησε εκ των ουρανών και επεδήμησε επί της γης για να αποκαταστήσει την ενότητα του γένους των ανθρώπων με τον Θεό.

       Ο Θεός δεν αρκέστηκε στο να πει και να γίνει, αλλά ταπεινώθηκε και έγινε ο Ίδιος άνθρωπος για να μορφώσει έναν καινούργιο τρόπο ζωής. Λυδία λίθος πάνω στην οποία δοκιμάζεται η γνησιότητα της κατά Χριστόν ζωής δεν είναι άλλη από την αγάπη, η οποία χωρεί και συγχωρεί τους πάντες και τα πάντα και φθάνει μέχρι της θυσίας του Σταυρού. Η αγάπη αυτή δεν νοείται ως απροσδιόριστη συναισθηματική έκφραση, ούτε καν ως συμβατική δοχή και ξενία συγγενών και φίλων. Νοείται κυρίως ως πρόσληψη και μεταμόρφωση του άλλου και αγνώστου, στα πρότυπα της πρόσληψης και μεταμόρφωσης του ανθρώπου από τον Ιησού Χριστό.

     Και αν ο Μονογενής Υιός του Θεού μετοίκησε από αγάπη για να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή μας, σήμερα χιλιάδες αφρικανοί αδελφοί μας, πιεσμένοι από ανάγκη ανελεύθερη, αναγκάζονται να αλλάξουν τον τόπο και τον τρόπο. Πιεσμένοι από τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης με μόνη αποσκευή την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Κάποιοι δεν κατορθώνουν να φθάσουν στη γη της επαγγελίας και χάνονται απάτριδες. Αλλά και εκείνοι που καταφέρνουν να εισέλθουν στη γη της προσμονής, συχνά γνωρίζουν την απαξία, την απόρριψη, την επιτίμηση, την εκμετάλλευση.  

          Αγαπητοί μου αδελφοί,

      Γνωρίζω καλά ότι το φαινόμενο της μετανάστευσης έχει πάρει το χαρακτήρα πλημμυρίδας, η έκταση της οποίας φοβίζει τις κοινωνίες υποδοχής. Είναι καιρός οι κοινωνίες αυτές να αλλάξουν στάση και να κατανοήσουν ότι η ανθρώπινη δυστυχία αργά ή γρήγορα θα σπάσει τα όποια τείχη υψώνονται για να αποτρέψουν τον απελπισμένο μετανάστη. Είναι καιρός να γίνει αντιληπτό ότι μόνο αν αντιμετωπιστούν τα προβλήματα των κοινωνιών που τροφοδοτούν την μετανάστευση, τότε θα αναστραφεί το ρεύμα των μεταναστών.

     Μέχρι τότε όμως και ιδιαίτερα τούτο το βράδυ της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, ας μη λησμονούμε τα λόγια του ποιητή:

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ, 
τη λάμπα κρατώ ψηλά, 
να δούνε της γης οι θλιμμένοι, 
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά...
θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄

Εν τη Μεγάλη Πόλει
της Αλεξανδρείας
Χριστούγεννα 2013

Ο πνευματικός Πατέρας των Αφρικανών για την Αρχή της Ινδίκτου

Ἀριθμ. Πρωτ. 136/2013

          «Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θ' αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει».

         Με αυτά τα λόγια έκλεινε πενήντα χρόνια πριν τον θρυλικό του λόγο στην αμερικανική πρωτεύουσα ο άνθρωπος που τόλμησε να ονειρεύεται σε καιρούς χαλεπούς, ο ακτιβιστής που τόλμησε να πολεμήσει με μέσα ειρηνικά τον εφιάλτη του ρατσισμού, ο αγωνιστής που τόλμησε να βγάλει τη θλιβερή λευκή κουκούλα από μια ολόκληρη χώρα. Πενήντα χρόνια μετά η ανθρωπότητα κλίνει το γόνυ και αποτίνει φόρο τιμής και μνήμης στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, τον άνθρωπο που με τον λόγο και την δράση του συνέβαλε όσο ελάχιστοι στην κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων και στην εμπέδωση της φυλετικής ισότητας.

          Αυτό που φάνταζε τότε ουτοπία, σήμερα είναι πραγματικότητα. Ποιος άραγε θα φανταζόταν τότε ότι τρεις δεκαετίες αργότερα ο Νέλσον Μαντέλα θα γινόταν Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, θα υπεστήριζε τη συμφιλίωση, βάζοντας στην άκρη τις τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος, και θα συνέδραμε καθοριστικά στη μετάβαση της χώρας του από το παρελθόν του απαρτχάιντ στο μέλλον της ειρηνικής διαφυλετικής συμπλεύσεως; Ποιος άραγε θα τολμούσε να διανοηθεί τότε, χωρίς να διατρέχει κίνδυνο να θεωρηθεί παράφρων, ότι τέσσερις δεκαετίες αργότερα στο ίδιο ακριβώς σημείο θα ορκιζόταν ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ με μαύρο χρώμα δέρματος;

          Και όμως τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα και σήμερα οι γιοί των τέως σκλάβων και οι γιοι των τέως ιδιοκτητών σκλάβων κάθονται δίπλα-δίπλα στο τραπέζι της αδελφοσύνης. Και όμως τελικά η ουτοπία δεν είναι παρά ο όρθρος της πραγματικότητας. Και όμως τελικά πίστη είναι όντως να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα. Και όμως τελικά δε γεννιέται η πίστη από το θαύμα, μα το θαύμα από την πίστη.

          Αυτή η πίστη είναι που συνθλίβεται σήμερα υπό το βάρος της καταθλιπτικής πραγματικότητας. Διότι τα τύμπανα του πολέμου συνεχίζουν να ηχούν εκκωφαντικά στη Μέση Ανατολή, τη γη όπου κατετέθη ο σπόρος της αναγεννήσεως του ανθρώπου στο Θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Διότι η αντιπαράθεση και η σύγκρουση υπερτερούν της διαπραγματεύσεως και της αμοιβαίας κατανοήσεως στο διεθνή στίβο. Διότι τα όπλα συμβατικά ή μη – εάν βέβαια θα μπορούσαμε ποτέ να αποδεχθούμε μέσα εξοντώσεως του πλησίον ως συμβατικά – εξακολουθούν να προτιμώνται ως τρόποι επιλύσεως ποικίλων γόρδιων δεσμών. Διότι ηγέτες ανά τον κόσμο δεν διστάζουν να ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας, αδιαφορώντας για τα επίχειρα των επιλογών τους.

          Διότι μπορεί σήμερα οι επίγονοι των αφρικανών, που δέσμιοι μετεφέρθησαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στον Νέο Κόσμο με τα πλοία της σκλαβιάς, να υπερηφανεύονται σήμερα – και δικαίως – για την αλματώδη πρόοδο που συνετελέσθη σε θέματα φυλετικού διαχωρισμού. Ωστόσο πολλοί εκ των αφρικανών αδελφών τους εξακολουθούν να ζουν σ' ένα μοναχικό νησί φτώχειας, στο μέσο ενός απέραντου ωκεανού υλικής ευημερίας. Και πολλοί εκ των νέων της αφρικανικής γης εξακολουθούν να μαραίνονται στη χέρσα γη της ελλείψεως ευκαιριών και να βρίσκουν τον εαυτό τους εξόριστο στην ίδια τους την πατρίδα.

          Ενώπιον αυτών των βιοτικών προκλήσεων η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής ακολουθεί τα βήματα ενός συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου και συνάμα νοητής της κεφαλής, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος και έπαθε περισσότερο από τον καθένα μας όχι από ανάγκη, αλλά ελεύθερα, όχι από δέσμευση, αλλά από αγάπη. Γεννήθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες, έζησε με παροιμιώδη ταπεινότητα, παρεξηγήθηκε από τους πολλούς, συντροφεύθηκε από τους απόκληρους, ταλαιπωρήθηκε από την εξουσία της εποχής του, θανατώθηκε με τον πλέον ατιμωτικό τρόπο. Και όμως στο τέλος ανεστήθη εκ νεκρών, νίκησε τον θάνατο διά του θανάτου.

          Αυτό το μήνυμα ζωής του παθόντος και συμπαθόντος Χριστού αποστέλλουμε σήμερα, πρώτη ημέρα του νέου εκκλησιαστικού έτους, από την Αλεξάνδρεια προς όλους τους Ορθοδόξους αδελφούς όπου Αφρικής. Διαπύρως προσευχόμεθα να μη χαθεί η πίστη της ανθρωπότητας ότι «αὐτή ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπό τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 8,21). Διακαώς ελπίζουμε η ζωή των ανθρώπων να ευθυγραμμιστεί οντολογικά και αξιολογικά προς την σταυραναστάσιμη πορεία του Κυρίου μας, και η Χάρη Του να φωλιάσει στις καρδιές όλων κατ΄ εφαρμογή της ακροτελεύτιας φράσης της Αγίας Γραφής «ναί ἒρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκαλ. 22,20).

† Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄

Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς

Ἒν τῇ Μεγάλῃ Πόλει τῆς Ἀλεξανδρείας

Ἀρχή Ἰνδικτιώνος 2013

*          *           *

Protocol No: 136/2013

          «I have a dream that one day every valley shall be exalted, every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight, and the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together ».

         With these words fifty years ago he concluded his legendary speech in the American capital the man who dared to dream at difficult times, the activist who dared to fight with peaceful means the nightmare of racism, the fighter who dared to pull out the miserable white hood from an entire country. Fifty years after mankind leans its bow and pays homage and memory on Martin Luther King, the man who with his word and his action contributed as few to the elimination of racial discrimination and to the consolidation of racial equality.

          What then it seemed utopia, today it is reality. Who could imagine at those times that, three decades later, Nelson Mandela would become President of South Africa, would favour reconciliation, putting aside the traumatic experiences of the past, and would help his country's transition from the past of apartheid to the future of peaceful interracial coexistence? Who would dare at those times to conceive, without running the risk of being considered insane, that, four decades later, in the exact same spot the first elected President of the USA with black skin colour would give his officiating oath before his nation?

          And yet the dream became ultimately reality and today the sons of former slaves and the sons of former slave owners sit side by side at the table of brotherhood. And yet the utopia is ultimately nothing but the matins of reality. And yet faith is ultimately indeed starting going up the first stepping stone, without seeing the entire staircase. And yet it is not ultimately the faith that originates from the miracle, but it is the miracle that originates from the faith.

          This faith is being smashed today under the weight of depressive reality, because the drums of war continue to vociferously beat in the Middle East, the land where it was deposited the seed of human transformation in the person of our Lord Jesus Christ; because confrontation and conflict outweigh negotiation and mutual understanding in the international arena; because weapons, conventional or not – if we could ever accept means of human extermination as conventional – are still being preferred as ways for resolving a variety of Gordian knots; because leaders around the world do not hesitate to open the Pandora's box, oblivious to the consequences of their choices.

          The descendants of the Africans, who were caught captives and transported under inhumane conditions to the New World with the ships of slavery, may today boast – and rightly so – over the rapid progress that has taken place in issues of racial segregation. Nonetheless many of their African brothers still live on a lonely island of poverty in the middle of a vast ocean of material prosperity. And many among the African youth continue to wither in the fallow land of deficient opportunities and to find themselves exiled in their own homeland.

          Before these life challenges the African Orthodox Church follows in the footsteps of its Head, our Lord Jesus Christ. The word of God became man and suffered more than anyone, not out of necessity, but freely, not by commitment, but out of love. He was born under difficult circumstances, He lived with proverbial humility, He was misunderstood by many, He was joined by the outcasts, He was dogged by the power of His era, and He was executed in the most shameful way. And yet He was ultimately resurrected out of the dead, defeating death through death.

          This life message of our ailing and compassionate Christ we are sending today, the first day of the new ecclesiastical year, from Alexandria to our Orthodox brothers all around Africa. We fervently pray mankind not to lose faith in the biblical truth that «the creation itself will be liberated from its bondage to decay and brought into the freedom and glory of the children of God» (Rom. 8.21). We fervently hope on the one hand people's lives to be aligned, both ontologically and axiologically, to the course followed by our Lord through His Crucifixion and His Resurrection, and on the other hand His grace to nestle in the hearts of all the people, pursuant to the ultimate phrase of the Holy Scriptures «Come, Lord Jesus» (Rev. 22,20).

†  THEODOROS II

Pope and Patriarch of Alexandria and All Africa

In the Great City of Alexandria

September 1, 2013

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος II προς τους Αρχιερείς της Αφρικής για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην Αίγυπτο

Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι Άγιοι Αδελφοί,

           Η Αίγυπτος κλυδωνίζεται για μια ακόμη φορά στη νεώτερη ιστορία της εν μέσω καταιγιστικών και εκρύθμων πολιτικών εξελίξεων. Η κοινωνία δοκιμάζεται, καθώς η ομόνοια έχει μετατραπεί για μια ακόμη φορά από αυτονόητο δεδομένο σε δυσπρόσιτο ζητούμενο. Η απειλή εκτεταμένης εκτροπής ακυρώνει την ελπίδα για το αύριο και ο φόβος του διχασμού δηλητηριάζει τη συνύπαρξη.

          Το Πατριαρχείο μας, από την αρχέγονη ιστορική του κοιτίδα, διέρχεται για μια ακόμη φορά τις μυλόπετρες του χρόνου με συνείδηση της ιστορίας του και της ευθύνης του. Με χαλύβδινη θέληση στεκόμαστε φρυκτωροί της φλόγας της αισιοδοξίας και της ελπίδας, παρά το κρίσιμο και το άδηλο των καιρών. Ζητώ την διά της προσευχής νοερή παρουσία σας στο πλευρό μας προς στερέωση του αγωνιστικού μας φρονήματος. 

+ Ο Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄

Το Πασχαλινό Μήνυμα του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄ [ελληνικά και πορτογαλικά]

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Β'

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ

ΤΟΥ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Χριστός Ανέστη!

Ο  Υιός του Θεού σαρκώθηκε για να αποκατασταθεί ο άνθρωπος στην αρχική του πληρότητα. Ο Υιός του Θεού σταυρώθηκε για να μπορέσει ο άνθρωπος να μορφώσει λυτρωτική σχέση κοινωνίας με το Θεό. Ο Υιός του Θεού κατήργησε το θάνατο για να αποκτήσει ο άνθρωπος προοπτική σωτηρίας· μια προοπτική θεμελιωμένη στην άφθαρτη, άνευ όρων και ορίων αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

Σωτηρία, μέσα από το σταυρό και την ανάσταση του Χριστού, σημαίνει ότι αίρονται όλα τα εμπόδια που συσκοτίζουν την καρδιά του ανθρώπου. Σωτηρία σημαίνει ότι θεραπεύεται η ασθένεια εκείνη που κρύβει από τον άνθρωπο το Θεό. Σωτηρία σημαίνει καθημερινή καταξίωση του ανθρώπου μέσα από την υπαρξιακή του ευθυγράμμιση με τη ζωή του ίδιου του Χριστού.

Κατ’ εξοχήν ύπαρξη ανοικτή στο Θεό είναι τα παιδιά. Τα παιδιά έχουν εκείνη την τόσο χαρακτηριστική ικανότητα να θαυμάζουν, να αγαλλιούν, να είναι γνήσια στη χαρά και στη λύπη. Έχουν την ικανότητα να εμπιστεύονται, να αφήνονται στην αγάπη, να πιστεύουν με όλη τους την ύπαρξη. Έχουν την ικανότητα να βλέπουν, να ακούν, να νιώθουν όσα οι μεγάλοι έχουν πάψει να βλέπουν, να ακούν και να νιώθουν. Γι’ αυτό και ο Χριστός μας είπε: «Γένησθε ως τα παιδία» (Ματθ. 18,3).

Ωστόσο σήμερα απειλείται το δικαίωμα των παιδιών να βιώνουν την ύπαρξη του Θεού. Απειλείται το δικαίωμά τους να αποδρούν από την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα. Απειλείται το δικαίωμά τους να υπερβαίνουν την κυνική καχυποψία των μεγάλων. Απειλείται το δικαίωμά τους σε αυτό που συχνά λησμονεί ο κόσμος των μεγάλων: την κατά Χριστόν ζωή.

Παιδιά πέφτουν θύματα εμφύλιων σπαραγμών και θρησκευτικών φανατισμών. Παιδιά στρατεύονται από μικρή ηλικία για την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Παιδιά γίνονται αντικείμενα εργασιακής εκμετάλλευσης. Παιδιά γνωρίζουν την οικογενειακή βία. Παιδιά υποσιτίζονται και δεν χαίρουν υγειονομικής περίθαλψης. Παιδιά ζουν με την προοπτική ενός περιβαλλοντικού ολοκαυτώματος εξαιτίας της κακοποίησης της κτίσης του Θεού.

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Χριστός είπε: «άφετε τα παιδία έρχεσθαι προς με και μη κωλύετε αυτά· των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού» (Μρκ. 10,13-14). Αυτή η εντολή πρέπει να μετατραπεί σε μια αγκαλιά για τα παιδιά που, χωρίς να φταίνε, σημαδεύονται από τις επιλογές των μεγάλων. Αυτή η εντολή είναι ανάγκη να μετουσιωθεί σε αναμόρφωση της παιδικής ταυτότητας, της διαταραγμένης από την αστάθεια των καιρών μας. Αυτή η εντολή είναι απαραίτητο να σημάνει την επάνοδο στο αρχικό κάλλος της παιδικής ψυχής προς εφαρμογή των λόγων του Κυρίου "ος εάν μη δέξηται την βασιλείαν του Θεού ως παιδίον, ου μη εισέλθη εις αυτήν" (Μρκ. 10,15-16). 

Αυτή την ευαγγελική επιταγή κάνει πράξη η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής, εργαζόμενη σκληρά για να χτιστεί ένας κόσμος σεβασμού και αλληλεγγύης προς τα παιδιά. Με την μαρτυρία και τη δράση της, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αφρικής προσλαμβάνει, μεταμορφώνει και καινοποιεί την τραυματισμένη παιδική ψυχή. Αρθρώνει τη δική της πρόταση ζωής, τη δική της ιεράρχηση ζωής, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται το παιδί ως ο δυναμικός φορέας της ελπιδοφόρας προοπτικής για ένα κόσμο αληθεύοντα εν αγάπη.

† Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄

Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας

Άγιον Πάσχα 2013

*          *          *

THEODOROS II,

PELA GRAÇA DE DEUS, O PAPA E PATRIARCA DE ALEXANDRIA E DE TODA A AFRICA PARA INTEGRIDADE DO NOSSO TRONO APOSTÓLICO E PATRIARCAL

GRAÇA E MISERICÓRDIA E PAZ DO NOSSO SENHOR RESSUSCITADO E DEUS E SALVADOR JESUS CRISTO

Meus queridos irmãos e irmãs,

Cristo ressuscitou!

O Filho de Deus tornou-se Encarnado para que o homem pudesse ser restaurado à sua anterior plenitude. O Filho de Deus foi crucificado para que o homem pudesse formar um relacionamento redentor de comunhão com Deus. O Filho de Deus aboliu a morte para que o homem pudesse adquirir a perspectiva de salvação; uma perspectiva fundada no amor incorruptível, incondicional e ilimitado de Deus pela humanidade.

A salvação, através da Cruz e da Ressurreição de Cristo, significa que todos os obstáculos que ofuscam o coração da humanidade são abolidos. A Salvação significa que a doença que esconde Deus do homem é curada. A Salvação significa o reconhecimento diário da humanidade através de seu alinhamento existencial com a vida do Próprio Cristo.

A existência aberta predominante de Deus são as crianças.  As crianças têm uma capacidade muito distinta para admirar, para se encantar e para experimentar a alegria e a infelicidade.  As crianças têm uma capacidade muito distinta para confiar, de se abrir ao amor, para acreditar com todo o seu ser.  Elas têm a capacidade de ver, de ouvir, de sentir tudo o que os adultos deixaram de ver, de ouvir, de sentir. Por isso Cristo nos disse: “Fazei-vos como crianças”  (Mateus 18:03).

Contudo, hoje, o direito das crianças de experimentar a existência de Deus está ameaçado.  O seu direito de escapar da dura realidade diária está ameaçado.  O seu direito de transcender a desconfiança cínica dos adultos está ameaçado.  O seu direito, que o mundo dos adultos muitas vezes se esquece, de viver em Cristo está ameaçado.

As crianças caem vítimas de conflitos civis e fanatismo religioso. As crianças são iniciadas desde a sua tenra idade a servir o auto-interesse. As crianças tornam-se objecto de exploração laboral.  As crianças vêm a conhecer a violência familiar.  As crianças são sub-nutridas e não têm cuidados médicos. As crianças vivem com a perspectiva de um holocausto ambiental devido ao abuso da criação de Deus.

Meus queridos irmãos e irmãs,

Cristo disse: “Deixai que venham a mim as crianças e não as impeçais, porque a elas pertence o Reino de Deus”. (Marcos 10:13-14).  Esta ordem tem de ser transformada num grande abraçar das crianças que, sem terem culpa, estão cicatrizadas pelas escolhas dos adultos.  Através desta ordem, é necessário reajustar a identidade infantil, porque esta tem sido prejudicada pela instabilidade dos nossos tempos.  É absolutamente necessário que esta ordem signifique o retorno à beleza original da infância para implementação das palavras do Senhor: “Quem não receber o reino de Deus como uma criança, não entrará nele”  (Marco 10:15-16).

É esta ordem do Evangelho que a Igreja Ortodoxa de África põe em prática, trabalhando muito para construir um mundo de respeito e solidariedade pelas crianças.  Através do seu testemunho e das suas actividades, a Igreja Ortodoxa de África assume, transforma e renova as almas traumatizadas das crianças.  Articula a sua própria proposta para a vida, a sua própria hierarquia da vida, no topo da qual está a criança como portadora dinâmica de perspectivas promissoras para um mundo que é a verdade no amor.

(assinado)

Papa e Patriarca de Alexandria e de Toda a África

Na grande cidade de Alexandria
Páscoa Santa 2013

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρος Β΄ για τα Χριστούγεννα 2012 [ελληνικά, πορτογαλικά, ρωσικά]

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ   Β΄

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, ΠΑΣΗΣ ΓΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

ΠΑΝΤΙ ΤΩι ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ

ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ

ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αγαπητοί μου αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω περιπόθητα,

            Δύο χιλιετίες πριν ο Θεός απεκάλυψε την απεριόριστη ευσπλαχνία Του προς τον άνθρωπο: «ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τόν κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αίωνιον» (Ιω. 3,16). Ο Υιός και Λόγος του Θεού κενώθηκε, πήρε τη μορφή δούλου. Γεννήθηκε ως άνθρωπος και ταπεινώθηκε ως άνθρωπος. Αποδέχθηκε την ανθρωπότητα, παρά την ετερότητα. Έγινε Εκείνος μέσω του Οποίου το γένος των ανθρώπων επανενώθηκε με τον Θεό.

            Η φιλοξενία του ανθρώπου από τον Θεό στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού αναδείχθηκε σε πρότυπο φιλοξενίας στη σχέση μας με τους άλλους. Η φιλοξενία αυτή σημαίνει κένωση του εαυτού μας και απροϋπόθετη αποδοχή των άλλων. Η φιλοξενία αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα μέλη της δικής μας κοινότητας. Ο Ενανθρωπήσας Ιησούς μας καλεί να αγαπούμε ακόμη και τους εχθρούς μας και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς.

            Επέλεξε έναν "ξένο", τον Σαμαρείτη, για να δείξει την ανάγκη εκπλήρωσης της εντολής για την αγάπη προς τον πλησίον. Επέκτεινε τη φιλοξενία Του σε όλους όσους είχαν ανάγκη συμπόνιας. Προσέφερε φιλοξενία σε όσους είχαν σπρωχθεί στο περιθώριο της κοινωνίας. Ο Ίδιος συχνά αντιμετώπισε την αδυναμία των ανθρώπων να Τον καταλάβουν. Ο Ίδιος συχνά βίωσε την απόρριψη και αναζήτησε την φιλοξενία.

Προσφιλέστατοι αδελφοί,

            Το παράδειγμα του Ιησού Χριστού που αγκάλιασε τους καταφρονημένους, προσέφερε φιλοξενία προς τους ξένους και αποδέχτηκε τους άλλους ας γίνει πηγή έμπνευσης για τη δική μας κοινωνική συμπεριφορά προς όσους έχουν ανάγκη φιλοξενίας. Στις μέρες μας οφείλουμε να κάνουμε πράξη την φιλοξενία όχι μόνο ως παροχή βοήθειας προς τους άλλους. Στις μέρες μας οφείλουμε να βιώνουμε την φιλοξενία ως άνοιγμα προς τους άλλους.

            Ένα άνοιγμα θεμελιωμένο στο σεβασμό της αξίας όλων των ανθρώπων αδιακρίτως. Ένα άνοιγμα βασισμένο στην ακλόνητη πίστη ότι ο Θεός μας συναντά καθημερινά στην ειρηνική και αγαπητική επαφή μας με τους συνανθρώπους μας· συνανθρώπους αγνώστους προς εμάς, φτωχούς και βασανισμένους· αλλά και συνανθρώπους εθνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά ξένους προς εμάς.

            Η αποδοχή του άλλου είναι η απόδειξη της αληθινής φιλοξενίας. Η αποδοχή του άλλου είναι η πραγματοποίηση της εντολής "αγάπα τον πλησίον ως σεαυτόν". Η αποδοχή του άλλου μπορεί να αλλάξει τον άλλο, όπως μπορεί να αλλάξει και εμάς. 

            Αυτό είναι το μήνυμα που σας στέλνω από την Αφρική, τη γη όπου ο Θεός μας μιλά μέσω των άλλων για να μας διδάξει και να μας μεταμορφώσει· τη γη όπου ο Θεός χρησιμοποιεί εμάς για να μεταμορφώσει τους άλλους.   

Χρόνια Πολλά!

†Ο Πάπας καί Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ Β΄ 

Εν τη Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας

Χριστούγεννα 2012

*          *          *

Νο.260/2012

Theodoros II
PELA GRAÇA DE DEUS Papa e Patriarca
De Alexandria, toda a terra do Egito, e toda a África
Para todo o corpo do trono patriarcal e APOSTÓLICA DE ALEXANDRIA graça e misericórdia E PAZ
De Nosso Senhor e Deus e Salvador Jesus Cristo
Nascido em Belém

Meus queridos irmãos e filhos amados no Senhor,

Há dois mil anos, Deus revelou Sua compaixão infinita para com a humanidade: "Porque Deus amou o mundo de tal maneira que deu o seu Filho unigênito que quem nele crê não pereça, mas tenha a vida eterna" (João 3: 16). O Filho ea Palavra de Deus foi esvaziado, e tomou a forma de servo. Ele nasceu como um homem e se humilhou como homem. Ele aceitou a humanidade, apesar da diversidade. Ele tornou-se, mediante a qual a raça humana se reencontrou com Deus.

Hospitalidade de Deus para a humanidade na pessoa de Jesus Cristo tornou-se um protótipo de hospitalidade em nossas relações com os outros. Esta hospitalidade significa um esvaziamento de nós mesmos e uma aceitação incondicional dos outros. Esta hospitalidade não se limita apenas aos membros de nossa comunidade. O Encarnado, Jesus chama-nos a amar até os nossos inimigos e orar por eles.

Ele escolheu um "estrangeiro", um samaritano, para mostrar a necessidade de cumprimento do mandamento de amar o nosso próximo. Ele estendeu sua hospitalidade a todos os que tinham necessidade de compaixão. Ele ofereceu hospitalidade a todos que tinha sido empurrado para a margem da sociedade. Ele próprio enfrentou muitas vezes a incapacidade das pessoas para entendê-Lo. Ele próprio, muitas vezes experimentou a rejeição e hospitalidade procurado.

Amados irmãos e irmãs,

Exemplo de Jesus Cristo de abraçar o desprezado hospitalidade, oferecendo-se para estranhos e aceitar os outros, deve tornar-se uma fonte de inspiração para o nosso comportamento social para todos os que precisam de hospitalidade. Durante estes tempos devemos colocar em prática a hospitalidade não só como um oferecimento de ajuda para com os outros. Durante estes tempos que devemos experimentar a hospitalidade como uma abertura para outros.

Uma abertura com base no respeito do valor de todas as outras pessoas de forma igual. Uma abertura com base na fé inabalável de que Deus nos encontra todos os dias em nossos contatos pacíficos e amorosos com nossos companheiros seres humanos, seres humanos desconhecidos para nós, os pobres e atormentado, mas também outros seres humanos a nível nacional, culturalmente e religiosamente diferentes de nós .

A aceitação dos outros é a prova de hospitalidade genuína. A aceitação dos outros é a realização do mandamento "amarás o teu próximo como a ti mesmo". A aceitação dos outros pode alterá-los, como também pode nos mudar.

Esta é a mensagem que eu envio para você a partir de África, a terra onde Deus nos fala através de outras pessoas para nos ensinar e transformar a terra em que Deus nos usa para transformar os outros.

Feliz Natal

† Theodoros II
Papa e Patriarca de Alexandria e toda a África

Na Cidade Grande
de Alexandria
Festa da Natividade 2012

*          *          *

Νο.260/2012

Теодорос II
По милости Бога Папа и Патриарх
Александрия, вся земля Египта и всея Африки
На все тело Апостольской И Патриарший Престол ALEXANDRIA благодать и милость и мир
От нашего Господа и Бога и Спаса нашего Иисуса Христа
Родился в Вифлееме

Мои дорогие братья и чада возлюбленные в Господе,

Две тысячи лет назад Бог открыл Свою бесконечную сострадания к человечеству: "Ибо так возлюбил Бог мир, что отдал Сына Своего единородного Сына, чтобы всякий верующий в Него, не погиб, но имел жизнь вечную» (Ин. 3: 16). Сын и Слово Божие опустела, и взял на себя образ раба. Он родился как человек, смирил Себя, и как человек. Он принял человечество, несмотря на разнообразие. Он стал через кого рода человеческого воссоединился с Богом.

Гостеприимства Божьей человечества в лице Иисуса Христа стало прообразом гостеприимства в наши отношения с другими людьми. Это означает гостеприимство опорожнения себя и безоговорочное принятие других. Это гостеприимство не ограничивается только членами нашего сообщества. Воплощенные Иисус призывает нас любить даже наших врагов и молиться за них.

Он выбрал «иностранец», самарянин, чтобы показать необходимость исполнения заповеди любви к ближнему. Он выразил гостеприимства для всех, кто нуждался в сострадании. Он предложил гостеприимство всем, кто был отброшен к краю общества. Он сам часто сталкивался неспособность людей понять Его. Он сам часто испытывают неприятие и искомый гостеприимства.

Возлюбленные братья и сестры,

Например Иисуса Христа охватить презирал, предлагая гостеприимство по отношению к незнакомым людям и принимать другие, должны стать источником вдохновения для наших социальное поведение по отношению ко всем, кто нужно гостеприимства. В это время мы должны поставить гостеприимства на практике не только как предложение помощью к другим. В эти времена мы должны испытать гостеприимство, как открытие для других.

Открытие основано на уважении стоимость всех других людей одинаково. Открытие основано на непоколебимой верой, что Бог встречает нас каждый день нашей мирной и любящей контакты с нашими коллегами человека; же человека существа неизвестного нам, бедным и мучился, но также коллег человеческого существа на национальном, культурном и религиозном отличаются от нас .

Принятие других является доказательством подлинного гостеприимства. Принятие других является реализация заповеди "возлюби ближнего твоего, как самого себя". Принятие других может их изменить, так как он также может изменить нас.

Это послание, которое я пошлю вам от Африки, земля, где Бог говорит с нами через других, чтобы научить нас и превратить землю, на которой Бог использует нас для преобразования других.

Много лет!

† Феодор II
Папа и Патриарх Александрийский и всея Африки
 

В большом городе
Александрия
Праздник Рождества 2012

Συνοδική Διακήρυξη κατά της Θρησκευτικής Βίας

Τον τελευταίο καιρό η ανθρωπότητα γίνεται μάρτυς αλυσιδωτών εκρήξεων θρησκευτικής βίας, καταλυτικών της  κοινωνικής ειρήνης, υπό τη μορφή εκφοβισμού, διώξεων, αναγκαστικών εκπατρισμών, βασανισμών, ή και θανατώσεων.

Οι αποτρόπαιες αυτές πράξεις, πέρα και έξω από κάθε όριο λογικής και συνέσεως, ανακαλούν στην συλλογική μνήμη εικόνες από σκοτεινές περιόδους, που όλοι ελπίζαμε ότι είχαν οριστικά και αμετάκλητα περάσει στη λήθη της ιστορίας.

Η υποδαυλιζόμενη εκδήλωση φαινομένων θρησκευτικής βίας, πέραν των εξαιρετικά αρνητικών κοινωνικών και ψυχολογικών συνεπειών σε τοπικό επίπεδο, αμαυρώνει, μέσω της ταχύτατα διαδραστικής κοινωνίας της πληροφορίας, την εικόνα πολιτισμών και θρησκειών σε παγκόσμιο επίπεδο, ανοίγοντας, μέσω της ανεξέλεγκτης ψυχολογικής εξάψεως και της αλόγου συναισθηματικής κινητοποιήσεως των μαζών, χάσματα αγεφύρωτα και τείχη αδιαπέραστα μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής ομολογιακής ταυτότητας.

Η χρήση βίας υπό τον μανδύα της πίστεως αποτελεί καθ’ ολοκληρία διαστροφὴ της έννοιας της οιασδήποτε θρησκευτικής παραδόσεως, καθὼς οι θρησκείες στο σύνολό τους οφείλουν να λειτουργούν ως φορέας καταλλαγής μεταξὺ των ανθρώπων. Ειδικότερα δε, απάδει εντελώς προς τους πιστεύοντες στον Χριστό, όχι μόνο η χρήση βίας, αλλὰ και η ανοχὴ προς αυτήν.

Είναι αναγκαίο να τονιστεί ότι η βία ως πρακτικὴ δεν είναι μόνο ακυρωτικὴ του Ευαγγελίου έννοια, αλλὰ συνιστά κατ’ ουσίαν τελεία άρνηση του Χριστού ο Οποίος υποστασιάζει στο Θεανθρώπινό Του Πρόσωπο την αγάπη κατὰ την ιωάννεια ρήση «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν» (Ιωάν. 4, 8), την ειρήνη ως «ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν» (Φιλιπ. 4, 7), και εν τέλει την ίδια την ζωή κατὰ τον αψευδέστατο ευαγγελικὸ λόγο «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή», (Ιωάν. 11, 25).

Η Ορθοδοξία, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, έχει υποστεί αμέτρητες φορές τη βία των διώξεων από καθεστώτα αλλογενή, αλλόθρησκα, αντιχριστιανικά, με μάρτυρα αψευδή το αγιολόγιό της, το κοσμούμενο από μορφές ηρωικές Μαρτύρων και Ομολογητών που προσέφεραν την ίδια τους τη ζωή τους από αγάπη προς το Χριστό.

Ούτως ή άλλως κορυφαίο παράδειγμα αγάπης και θυσίας για την υπαρκτική γνησιότητα και την σωτηρία του ανθρώπου συνιστά ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, ο οποίος προσέφερε τη ζωή Του ως αθώο θύμα προς ένωση του ανθρωπίνου γένους με το Θεό.

Με αλάνθαστο δείκτη πορείας τη συγκατάβαση του Θεού, ο οποίος "οὓτω ἠγάπησεν τόν κόσμον, ὣστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἒδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ΄ ἒχῃ ζωήν αἰώνιον (Ιω. 3,16), επιθυμούμε να απευθυνθούμε προς τους αδελφούς μας χριστιανούς σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο και όπου γης που υποφέρουν για την πίστη τους.

Τους καλούμε να μείνουν αναλλοτρίωτα πιστοί στην ομολογία αγάπης της πίστεώς μας, μη λησμονούντες ότι ο Κύριος μας διαβεβαίωσε αφενός μεν για το ολέθριο της βίας, τονίζοντας ότι "πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται" (Ματθ. κστ,52), αφετέρου δε για το αξιόμισθο της αυτοθυσιαστικής ευσεβείας, επισημαίνοντας ότι: "πᾶς ὃστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἒμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἒμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς" (Ματθ. ι, 32-33).

Καλούμε όλους εκείνους που διαπράττουν απάνθρωπες πράξεις θρησκευτικής βίας ή δείχνουν ανοχή προς αυτές, να αναλογιστούν ότι ο Θεός, ως Δημιουργός, Αρχή και Πηγή του κόσμου, είναι Θεός όλων των εθνών και των ανθρώπων, Θεός της Αγάπης, της Πρόνοιας και της Σωτηρίας "κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν" Του για όλα τα δημιουργήματά Του.

Καλούμε εθνικούς και διεθνείς πολιτικούς, ειρηνευτικούς και ανθρωπιστικούς φορείς να ασκήσουν ενεργητικές πολιτικές ανασχέσεως του παραλογισμού της θρησκευτικής βίας με γνώμονα η εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος και η αδυναμία κατανοήσεως και ανοχής της θρησκευτικής διαφορετικότητας να παύσουν να λειτουργούν ως ο δούρειος ίππος καθαγιάσεως της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού.

Είναι καιρός οι άνθρωποι να παύσουν να επικαλούνται τον Θεό προς εξυπηρέτηση διχαστικών ή τρομοκρατικών επιλογών, είτε συλλογικών είτε ατομικών. Είναι καιρός να περιθωριοποιηθούν ψυχοπαθολογικές ιδεοληψίες ζηλωτισμού περί κατ΄ επίφασιν εκ Θεού υψηλών αποστολών, πραγματουμένων με χρήση κάθε δυνατού μέσου, ακό­μη και της επιθετικής ή εκδικητικής βίας. Είναι καιρός οι άνθρωποι να παύσουν να πολιτικοποιούν την θρησκεία, να θρησκειοποιούν την πολιτική και να παραχαράσσουν την θρησκευτική πίστη συνάπτοντάς την με τάσεις ολοκληρωτισμού, σωβινισμού και φυλετισμού προς εξύφανση πολέμων ψευδεπίγραφα ιερών.

Στο κατώφλι της τρίτης χιλιετίας από της σωτηριώδους ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, η ανθρωπότητα αντιλαβάνεται αφενός μεν την διαχρονική εφαρμογή του αξιώματος "ἀνιέρου δέ πόλεως καί ἀθέου ... οὐδείς ἒστι, οὐδ’ ἒσται γεγονώς θεατής"(Πλουτ. Προς Κολώτην Επικούρειον 31), αφετέρου δε την αυτονόητη αρχή ότι ειρήνη δεν είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς ειρήνη μεταξύ των θρησκειών.

Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ως ο αρχαιότερος φορέας του Ευαγγελικού λόγου στην Αφρική, αγωνίζεται και αγωνιά καθημερινά, για την υπαρκτικὴ μεταλαμπάδευση του λόγου του Χριστού ως οδού προς την αγιότητα και τη θέωση.

Απὸ της θέσεως αυτής ρηξικέλευθα απορρίπτει και κατηγορηματικά αποκυρήσσει κάθε μορφή θρησκευτικής βίας ως αδιέξοδη έκφραση ηθικής συναυτουργίας της πίστεως με τη βία, ως απευκταία έκφραση ευτελισμού και πτώσεως της κορωνίδας της θεϊκής δημιουργίας, του ανθρώπου.

Προς τούτο φιλανθρώπως, διακονικώς και θυσιαστικώς εργάζεται προς ενστερνισμό συνειδότος αγαπητικού και καταλλακτικού, απάδοντος ενστίκτων τυφλών· συνειδότος το οποίο, κινούμενο όχι «πρός τό ὁμοεθνές μόνον, ἀλλά πρός πᾶν τό ὁμογενές» (Κύριλλος Αλεξ. ΡG. 72,686), δύναται να εκβάλλει το παράλογο της βίας και να μεταχαλκευθεί σε κατοικητήριο Θεού· συνειδότος προσωρινώς μεν συναπτομένου προς την γηίνη πατρίδα, παντοτινώς δε αποβλέποντος προς την αληθινή πατρίδα, την Αιώνια Βασιλεία του Θεού. 

Μεγάλη Πόλει της Αλεξανδρείας, 23η Νοεμβρίου 2012

†Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Θ Ε Ο Δ Ω Ρ Ο Σ  Β΄

†Ο Γέρων Αξώμης Πέτρος

†Ο Γέρων Πηλουσίου Καλλίνικος                           
†Ο Καμπάλας Ιωνάς                                               
†Ο Ζιμπάμπουε και Αγκόλας Σεραφείμ

†Ο Νιγηρίας Αλέξανδρος                                        
†Ο Καλής Ελπίδος Σέργιος

†Ο Κυρήνης Αθανάσιος                                         
†Ο Καρθαγένης Αλέξιος                                         
†Ο Μουάνζας Ιερώνυμος                                      
†Ο Πτολεμαίδος Προτέριος                                   
†Ο Γουϊνέας Γεώργιος                                      
†Ο Ερμουπόλεως Νικόλαος                                   
†Ο Ειρηνουπόλεως Δημήτριος                                 
†Ο Ζάμπιας και Μαλάουι Ιωακείμ

†Ο Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας Δαμασκηνός

†Ο Μαδαγασκάρης Ιγνάτιος 

†Ο Χαρτούμ Εμμανουήλ                                           

†Ο Καμερούν Γρηγόριος   

†Ο Λεοντοπόλεως Γαβριήλ

†Ο Άκκρας Σάββας 

†Ο Κεντρώας Αφρικής Νικηφόρος

†Ο Κατάγκας Μελέτιος

†Ο Μοζαμβίκης Ιωάννης