Επίθεση κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ολομέτωπη επίθεση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο εξαπέλυσε ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, με αφορμή την απόρριψη της εκκλήτου προσφυγής που είχε υποβάλει προς την Μητέρα Εκκλησία ο έκπτωτος μητροπολίτης Πάφου Τυχικός. 

Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών είχε ταχθεί από την αρχή υπέρ του πρ. Πάφου Τυχικού, με εκτενές κείμενό του, στο οποίο ανέλυε την «αδικία» που υπέστη ο Τυχικός, προσπαθώντας να στηρίξει την άποψή του στο Κανονικό Δίκαιο. 

Τώρα που η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου απέρριψε το «έκκλητον» του Τυχικού, ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος εξαπέλυσε πανταχούσα με τίτλο: Τό «Ἒκκλητον» ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου: Ἐγγύηση Δικαιοσύνης ἢ Ἐπιβράβευση Ἀδικίας; 

Στο εκτενέστατο κείμενό του ο κληρικός Α.Γ., μεταξύ των άλλων, αναφέρει «κάποιες Πατριαρχικὲς ἀποφάσεις σὲ ἐκκλήτους προσφυγὲς ποὺ ἔχουν σοβαρὸ ἀντίκτυπο στὴν ἀξιοπιστία τοῦ θεσμοῦ».

Συγκεκριμένα αναφέρεται στο Ουκρανικό ζήτημα, αναπαράγοντας τα γνωστά επιχειρήματα όσων πολεμούν την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας, την οποία παραχώρησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Εν συνεχεία επιτίθεται στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την έκπτωση του Τυχικού. Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πάθος με το οποίο υπερασπίζεται τον Τυχικό ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών, παραθέτοντας, μάλιστα, και «στοιχεία» που αφορούν στην Μητρόπολη Πάφου και είναι άξιον απορίας πώς τα γνωρίζει τόσο καλά. Εκπλήσσουν οι αναφορές του και στα οικονομικά στοιχεία της Μητροπόλεως Πάφου. Τα οικονομικά της Μητροπόλεως του τα γνωρίζει εξίσου καλά; 

Θεωρώντας την απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου τουλάχιστον …προβληματική, διερωτάται: «Δὲν εἶναι αὐτὸ ἔκπτωση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ Σῶμα Χριστοῦ σὲ μεσαιωνικὸ φέουδο ὑπὸ ἀνεξέλεγκτο ἡγεμόνα;» 

Οι χαρακτηρισμοί είναι βαρείς: «μεσαιωνικό φέουδο υπό ανεξέλεγκτο ηγεμόνα»! 

Εκεί, όμως, που ο κληρικός Α.Γ. φτάνει στα άκρα είναι όταν γράφει: «…ἐν τούτοις ἡ ἀπόφαση τοῦ Πατριαρχείου δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἐπικύρωση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Γεωργίου καὶ τῆς ἔκπτωσης τοῦ Μητροπολίτη Τυχικοῦ, γιὰ δύο λόγους: 

i) διότι τὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἀνάγκη τὴν ὑποστήριξη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Γεωργίου στὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο, ἀφοῦ μόνο τρεῖς ἑλληνόφωνες Ἐκκλησίες τὸ ἀναγνωρίζουν. Μάλιστα εἶχε κυκλοφορήσει καὶ ἀπὸ ἀρχιερατικὰ χείλη, καὶ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ διαδίκτυο, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Γεώργιος εἶχε διαμηνύσει ὅτι ἂν τὸ Πατριαρχεῖο δὲν τὸν δικαιώσει, αὐτὸς θὰ πάψει νὰ μνημονεύει τὸν «Μητροπολίτη» Κιέβου Ἐπιφάνιο τῆς αὐτοκεφάλου ἐκκλησίας! 

ii) τὸ Πατριαρχεῖο δὲν μπορεῖ παρά νὰ δικαιώσει τόν Γεώργιο καί τὴν Κυπριακή Σύνοδο, διότι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου τὸ χρηματοδοτεῖ γενναῖα!» 

Ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών εμφανίζει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο ως εκβιαστή και τον Οικουμενικό Πατριάρχη ως εκβιαζόμενο, στο ζήτημα της Ουκρανίας. 

Δυστυχώς για τον κληρικό της Πάτρας ούτε ο Κύπρου Γεώργιος εκβιάζει ούτε ο Οικουμενικός Πατριάρχης εκβιάζεται. Ειδικά στο Ουκρανικό ο Πατριάρχης συνεχώς καταδεικνύει την αταλάντευτη και ξεκάθαρη στάση του. 

Όσον αφορά την χρηματοδότηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου από την Εκκλησία της Κύπρου, ποια στοιχεία μπορεί να προσκομίσει ο Α.Γ. για να αποδείξει το αληθές του λόγου του; Κανένα! 

Η νέα παρέμβαση Γκοτσόπουλου υπέρ του Τυχικού φανερώνει πως η καθαίρεση του μητροπολίτου Τυχικού είναι μονόδρομος. 

Εκτός από την υπογραφή της Ομολογίας Πίστεως, η Εκκλησία της Κύπρου θα πρέπει, ίσως, να ζητήσει από τον Τυχικό να αποκηρύξει και τους φανατικούς υποστηρικτές του, τύπου Γκοτσόπουλου, οι οποίοι δρουν εναντίον της Εκκλησίας. 

Σε κάθε περίπτωση, ο κληρικός της Πάτρας θα πρέπει να λάβει από την Εκκλησία τη δέουσα απάντηση για την αυτόκλητη εμπλοκή του στα της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ο “εθνικός μας σχολιαστής” Μάνος Λαμπράκης και η Μεγάλη του Γένους Σχολή

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ένας κύριος που ακούει στο όνομα Μάνος Λαμπράκης, έχει γίνει εσχάτως ο «εθνικός μας σχολιαστής» στα social media, με μεγάλη επιδραστικότητα σε ανθρώπους πολλών χώρων (πολιτιστικό, εκκλησιαστικό, εκπαιδευτικό κ.ο.κ.). 

Το επ’ εμοί δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του φιλοθεάμονος κοινού για τις τοποθετήσεις του κ. Μάνου Λαμπράκη, καθώς διακρίνω έναν ενοχλητικό εξυπνακισμό, πασπαλισμένο με μπόλικη «φιλοσοφική» σαντιγί και εν τέλει έναν λαϊκισμό που τέρπει τα ώτα ενός κόσμου που αρέσκεται, στις μέρες μας, σε μια …γοητευτική απελπισία σε όλα τα επίπεδα. 

Σήμερα, όμως, ο κ. Μάνος Λαμπράκης ξεπέρασε τα εσκαμμένα με ανάρτησή του για την Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή. Έγραψε, λοιπόν, μεταξύ άλλων: 

«Φέτος για πρώτη φορά μετά από πεντέμισι αιώνες, 571 χρόνια ακριβώς, δεν εγγράφηκε κανένας μαθητής στην Α’ Γυμνασίου της Μεγάλης του Γένους Σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Άνοιξε λοιπόν ένα χάσμα: ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν και σε αυτό που δεν θέλουμε πια να είμαστε. Κι αυτό το κενό δεν είναι απλώς εκπαιδευτικό, αλλά οντολογικό, πολιτικό, εκκλησιαστικό. Μια ρωγμή όπου αποσύρεται η μορφή και μαζί της, η επιθυμία για συνέχεια. 

Όταν η πρώτη τάξη ενός σχολείου δεν έχει παιδί, δεν σημαίνει απλώς «μικρή φετινή ζήτηση». Σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον υποκείμενο για να μπει στην αρχή. Δεν υπάρχει επιθυμία για μύηση, δεν υπάρχει πρόσωπο για να μεταλάβει τη γλώσσα, δεν υπάρχει μέλλον. Δεν πρόκειται για απλή πληθυσμιακή εξάντληση. Πρόκειται για στρατηγική παραίτηση – ένα είδος μεταμοντέρνου αφανισμού, χωρίς ήχο, χωρίς αντίσταση, χωρίς ανάληψη ευθύνης. 

Το Πατριαρχείο, στο ρόλο του διαχειριστή αυτής της σιωπής, έχει εδώ και δεκαετίες αποδεχθεί το τέλος ως δομή. Αντί να επιμείνει στην οργανική ανασυγκρότηση του ποιμνίου, να συγκροτήσει πολιτική απέναντι στην τουρκική διοικητική σκληρότητα, ή να συγκινήσει τον ελλαδικό ελληνισμό με σχέδιο ουσίας, επέλεξε την εκκλησιολογική νάρκωση. Διοικεί τη φθορά σαν να είναι εκκλησιαστικό προτέρημα. Επεξεργάζεται τον αφανισμό όχι ως κρίση, αλλά ως μεταφυσικό βάθος. Λειτουργεί με τον ρυθμό της λήθης – προσφέροντας διαρκώς ένα «ήθος επιβίωσης» που δεν εμπεριέχει καμία πρόταση ζωής. Η θεολογία του τέλους έχει μετατραπεί σε διοικητική στρατηγική κι η παιδεία έγινε ζήτημα διατήρησης πινακίδων, όχι προσώπων. 

Δεν θα υπάρξει μαθητής όσο δεν υπάρχει πρόταση ζωής. Και δεν θα υπάρξει πρόταση ζωής όσο το Πατριαρχείο σιωπά διαχειριζόμενο τον αφανισμό, και το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται τον εαυτό του ως νομική ψευδαίσθηση. Το παιδί δεν εγγράφηκε. Εμείς, όμως, αποσυρθήκαμε πρώτοι. Από τη γλώσσα. Από τη σκέψη. Από τη μορφή. Και ίσως, πολύ σύντομα, να αποσυρθούμε κι από την ίδια την Ιστορία. Χωρίς να ακουστεί ούτε ένα «παρών». 

Δεν έχω την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να γνωρίζει τον αγώνα και την αγωνία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου προσωπικά, για την διατήρηση και την αύξηση της ελληνικής παιδείας στην Πόλη, παρά τα κατά καιρούς μύρια προβλήματα και τις απρόβλεπτες συγκυρίες. Όπως, επίσης, δεν έχω την απαίτηση να γνωρίζει ο κ. Λαμπράκης το «θαύμα» της Ίμβρου, ήτοι την επαναλειτουργία ελληνικών σχολείων μετά από μισό αιώνα στο νησί. 

Δεν έχω την απαίτηση να γνωρίζει ο κ. Μάνος Λαμπράκης τους καθημερινούς και πολυχρόνιους αγώνες της ομογένειας της Πόλης και των εκπαιδευτικών της, για τη Ρωμιοσύνη και την ενίσχυση της ελληνικότητας, μέσα σε ένα περιβάλλον με ανείπωτες αντιξοότητες. 

Δεν έχω την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να γνωρίζει τις άοκνες προσπάθειες της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών και άλλων ιστορικών Συλλόγων εκτός Πόλης, προκειμένου να συνδράμουν την παιδεία του Γένους πολυμερώς και πολυτρόπως. 

Έχω, όμως, την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να μη μιλάει για θέματα που δεν γνωρίζει και μιλάει, μάλιστα, με τρόπο αφοριστικό, χωρίς να έχει επίγνωση των λόγων του για θεσμούς 1700 χρόνων (Οικουμενικό Πατριαρχείο) και 571 ετών (Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή). 

Τον καλώ σε δημόσιο διάλογο για την ανάρτηση του αυτή. Όταν λέω δημόσιο διάλογο εννοώ πρόσωπο με πρόσωπο, όχι μέσω του φατσοβιβλίου. Τον περιμένω! Εκείνος έχει ένα πιστό πλήθος που αλαλάζει για τις αναρτήσεις του. Το επ’ εμοί δεν έχω οπαδούς. Οπότε μια τέτοια …μονομαχία θα έχει κάποιο ενδιαφέρον.

Η παταγώδης αποτυχία του εν Κιέβω Ονουφρίου

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Με διάταγμα του Προέδρου της Ουκρανίας Βολοντιμίρ Ζελένσκι, αφαιρέθηκε η υπηκοότητα του εν Κιέβω Μητροπολίτη Ονουφρίου, αρχηγού της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC), η οποία υποστηρίζεται από το Πατριαρχείο Μόσχας. 

Οι αρχιερείς της UOC απευθύνονται με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο Ζελένσκι, καλώντας τον να επανεξετάσει την απόφαση για τον τερματισμό της ιθαγένειας του εν Κιέβω Ονουφρίου, επικαλούμενοι διάφορα επιχειρήματα, όπως ότι είναι πατριώτης και πιστό τέκνο της Ουκρανίας, ότι καταδίκασε την ρωσική εισβολή, ότι αποφάσισε την απομάκρυνση της Ουκρανικής Εκκλησίας από το Πατριαρχείο Μόσχας και εξέφρασε τη διαφωνία με τη θέση του Πατριάρχη Κυρίλλου σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ότι είναι «πνευματικός» άνθρωπος και άλλα παρόμοια. 

Όμως, η πραγματικότητα τους διαψεύδει πλήρως! 

Ο εν Κιέβω Ονούφριος: 

Αρνήθηκε να ανταποκριθεί στην σχετική πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου να συμμετάσχει στην Ενωτική Σύνοδο του Δεκεμβρίου 2018 και επομένως πέταξε στα σκουπίδια την δυνατότητά του να εκλεγεί πρώτος προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Προτίμησε να μείνει τότε προσδεδεμένος στο άρμα της Μόσχας, από την οποία τάχα και «απομακρύνθηκε» τον Μάιο του 2022, δηλαδή ένεκα πολέμου! 

Αρνήθηκε τον διάλογο με τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, ο οποίος του απηύθυνε ανοιχτή έκκληση προς τούτο. 

Δεν αποκήρυξε ποτέ την επίμονη, διαρκή και μανική στάση του Πατριαρχείου Μόσχας, που τον υποστηρίζει ως τον μόνο «κανονικό» προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

Δεν αποστασιοποιήθηκε ποτέ – έστω εικονικά – από τους αρχιερείς του, οι οποίοι εξαπολύουν όλο αυτό το διάστημα μύδρους εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος έδωσε την Αυτοκεφαλία στη χώρα του! 

Δεν καταδίκασε ποτέ την βάναυση εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, η οποία έγινε ως αντίποινα για την αναγνώριση της Ουκρανικής Αυτοκεφαλίας. 

Δεν αποκήρυξε ποτέ την κατηγορία των «ουκρανοναζί», που αναμασούν συνεχώς οι ρωσόφιλοι και αφορά και στο ποίμνιό του. 

Ο εν Κιέβω Ονούφριος και οι πιστοί του ψήφισαν τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι για να τιμωρήσουν τον πρ. πρόεδρο Ποροσένκο, επειδή επεδίωξε την Αυτοκεφαλία. Να όμως που η ιστορία άλλα κελεύει. Ο «εκλεκτός» τους κατάλαβε τον ρόλο τους στη χώρα και φαίνεται πως είπε στην πράξη το ΩΣ ΕΔΩ! 

Η φιλορωσική Εκκλησία της Ουκρανίας είχε σχεδόν τριάντα χρόνια στη γωνία όσους επεδίωκαν την Αυτοκεφαλία ως «σχισματικούς, αχειροτόνητους και αφορισμένους». Άλλαξαν τα πράγματα και οι χθεσινοί «σχισματικοί» έγιναν η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Οι του εν Κιέβω Ονουφρίου, όμως, συνεχίζουν το ίδιο τροπάριο: «οι σχισματικοί, οι αχειροτόνητοι, οι αφορισμένοι». Δεν έχουν καταλάβει ότι τους ξεπερνάει η πραγματικότητα και η ιστορία; Επικαλούνται οι ταλαίπωροι τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τις «θρησκευτικές ελευθερίες», αυτοί που επί 30 χρόνια τις στραγγάλιζαν για τους «σχισματικούς, αχειροτόνητους» κ.ο.κ. 

 Ο εν Κιέβω Ονούφριος φέρει τεράστια και ακέραιη την ευθύνη για την διχοστασία στην εκκλησιαστική πραγματικότητα της χώρας του και μάλιστα εν καιρώ πολέμου, ένεκα της ρωσικής εισβολής. 

Θα πρέπει να παραιτηθεί και να χαράξει μια φωτεινή γραμμή για τον διάδοχό του, τον οποίο ποιος άραγε θα χειροτονήσει και θα ενθρονίσει; Ποια είναι η «κανονική» υπόσταση της Εκκλησίας του εν Κιέβω Ονουφρίου; Έχει κάνει μία ιδιωτική Εκκλησία και αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του. Η ιστορία ήδη τον απαξιώνει. Ας το καταλάβει κι αυτός και οι ομόφρονές του: Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Λέγεται, γράφεται, ακούγεται ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως Μητέρα Εκκλησία, πρέπει ή και οφείλει «να κάνει ένα βήμα πίσω», χάριν της ενότητος της Ορθοδοξίας, με αφορμή την ένταση που ξέσπασε από το 2019 λόγω της χορηγήσεως Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας. 

Ξεχνούν άραγε ή είναι αφελείς όσοι τα υποστηρίζουν αυτά, ότι η «Αγία Ρωσία» εισέβαλε, στο μεταξύ, στην Ουκρανία την οποία σφυροκοπά ανελέητα εδώ και τρία χρόνια; Και αυτό συμβαίνει με τις πλουσιοπάροχες ευλογίες της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία δεν διανοείται να καταδικάσει τον ανίερο πόλεμο. 

Εάν αύριο το πρωί το Οικουμενικό Πατριαρχείο «κάνει ένα βήμα πίσω» θα …συγκινηθεί ο ρώσος πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος δεν υπολογίζει ούτε τον αμερικανό πρόεδρο Τραμπ; Όσο διαρκεί η εισβολή στην Ουκρανία ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ (η απολύτως προσωπική μου άποψη). 

Όσο διαρκεί η βάναυση εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ. 

Ας θυμηθούμε τον μακαριστό Πισιδίας Σωτήριο, όταν έγραψε στις 30 Δεκεμβρίου 2021 στο Φως Φαναρίου: 

«Ποτέ δεν περίμενα στας δυσμάς του βίου μου να νιώσω τόσο μεγάλο πόνο, όπως ένιωσα με την ανακοίνωση των αποφάσεων του Πατριαρχείου Μόσχας να εισπηδήσουν εντελώς αδιάντροπα και στην Αφρική! Όλοι γνωρίζουμε τα σχέδια του Πανσλαβισμού και της Τρίτης Ρώμης αιώνες τώρα, τα οποία με οποιοδήποτε πολιτικό καθεστώς, τσαρικό, κομμουνιστικό ή δημοκρατικό προωθούσαν πάντοτε οι Ρώσοι ηγέτες. Αλλά βλέποντάς τα τώρα να υλοποιούνται με καταλαμβάνει μεγάλη απογοήτευση για το Πατριαρχείο Μόσχας και λυπάμαι βαθύτατα για τους Ρώσους αδελφούς, που τόσο πολύ παιδιόθεν αγαπώ και επί δεκατίες διακονώ τόσον στην Επαρχία μου όσον και στην Κορέα παλαιότερα. Πίστευα μέχρι σήμερα ότι όσο κι εάν η πολιτική εξουσία πίεζε την σημερινή διοικούσα εκκλησία της Ρωσίας, οι ηγέτες της δεν θα υποχωρούσαν στις αξιώσεις τους, όπως το έκαναν οι ποιμένες της στην πλειοψηφία τους επί Στάλιν. Με άλλα λόγια πίστευα, αφελώς ίσως, ότι δεν θα διέγραφαν με μια μονοκοντυλιά το Κανονικό Δίκαιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας για να διευρύνουν την εξουσία τους». 

Ο μακαριστός Πισιδίας πίστευε ότι η Ρωσική Εκκλησία δεν θα ήταν τόσο αδιάντροπη. Όπως και ο Οικουμενικός Πατριάρχης που έκανε φοβερές παραχωρήσεις προκειμένου να συμμετάσχει η Μόσχα στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας. Και φυσικά δεν προσήλθε. ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ, λοιπόν, στην ρωσική επηρμένη οφρύ. 

Η Ρωσική Εκκλησία, επίσης: 

- Εργαλειοποίησε και την Θεία Κοινωνία, απαγορεύοντας στους πιστούς της να κοινωνούν σε «σχισματικούς», δηλαδή στις Ορθόδοξες Εκκλησίες που αναγνώρισαν την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας και η Μόσχα διέκοψε την μνημόνευση των Προκαθημένων των Εκκλησιών αυτών. 

- Κατήρτισε «μαύρη λίστα» όπου καταγράφονται όσοι ορθόδοξοι ιεράρχες συλλειτούργησαν με επισκόπους της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

- Εμποδίζει – με το πρόσχημα του «μιασμού», ήτοι της μνημονεύσεως του Κιέβου Επιφανίου – τις ειρηνικές επισκέψεις των Πατριαρχών Σερβίας και Βουλγαρίας στις Ορθόδοξες Εκκλησίες που αναγνωρίζουν την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας. 

- Ίδρυσε δικές της Μητροπόλεις και Επισκοπές πάση τη κτίσει (όπου δεν υπήρχαν), προκειμένου να εκδικηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

- «Εξαφάνισε» τα πρωτοπαλίκαρά της, τον πρ. Βολοκολάμσκ Ιλαρίων και τον πρ. Κλιν Λεωνίδα («έξαρχο» στην Αφρική), με μεθόδους KGB. 

- Ψεύδεται ασυστόλως και εξακολουθητικώς για το εκκλησιαστικό ζήτημα της Ουκρανίας, σε όλα τα επίπεδα, όταν ο εν Κιέβω Ονούφριος, με αφορμή την επέτειο των τριών ετών από το Συμβούλιο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC) που έλαβε χώρα στις 27 Μαΐου 2022 και με την οποία η Εκκλησία κήρυξε την ανεξαρτησία της από το Πατριαρχείο Μόσχας, δηλώνει τάχα και τελείως ανεξάρτητος από την Μόσχα. 

- Την ίδια στιγμή όλη η Ρωσία (κράτος και Εκκλησία) μαίνονται κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κατά πάντων, υπερασπιζόμενη τον Ονούφριο, ο οποίος ψεύδεται επίσης. 

- Λυσσαλέα προσπαθεί να μη χάσει την επιρροή της στην Εσθονία και τη Λιθουανία, που θέλουν να αποτινάξουν – επιτέλους – τον ζυγό του Πατριαρχείου Μόσχας. 

Για όλα τα παραπάνω και για πολλά ακόμα ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΑΟΔΙΚΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟ (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαοδικείας κ. Θεοδώρητος, Διευθυντής του Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου εν Αθήναις, παραχώρησε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ και τον Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλο. 

Ο Σεβ. κ. Θεοδώρητος, αναφέρθηκε στον ιστορικό, 17 αιώνων θεσμό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στον χαρισματικό και όντως Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, στην ξεχωριστή προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, χάρη στις ενέργειες του οποίου παραχωρήθηκε ο Ι. Ναός του Αγίου Νικολάου Πτωχοκομείου (επί της οδού Βασιλίσσης Σοφίας) στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και στην επικείμενη (Μάιος 2025) έλευση του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Αθήνα για τους εορτασμούς των 150 χρόνων από την ανέγερση του Ναού.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Αρβανίτης.

 

ΣΤΗΝ "ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Στο Παγκόσμιο Ραδιόφωνο της ΕΡΤ «Η Φωνή της Ελλάδας» και στην εκπομπή “Η Ελλάδα στον Κόσμο” με τον Γιώργο Διονυσόπουλο, μίλησε σήμερα, Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2024, για το Ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα, ο θεολόγος Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, με αφορμή το βιβλίο του «Ελληνορωσικά». 

Ο Π. Ανδριόπουλος απάντησε στα διαφωτιστικά ερωτήματα του Γ. Διονυσόπουλου, για τον διείσδυση της Ρωσικής Εκκλησίας στην Ουκρανία, για την Αυτοκεφαλία που παραχώρησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Εκκλησία της Ουκρανίας, για την εισβολή της Εκκλησίας της Ρωσίας στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στην Αφρική, για το πώς έχουν διαμορφωθεί οι διορθόδοξες σχέσεις με φόντο το Ουκρανικό κ.α. 

Η εκπομπή στην οποία μίλησε ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος είναι το μαγκαζίνο της "Φωνής της Ελλάδας". Μια δίωρη ενημερωτική εκπομπή με θέματα της εσωτερικής πολιτικής επικαιρότητας, της εξωτερικής πολιτικής, της Ελληνικής Ομογένειας, του πολιτισμού και του αθλητισμού. 

Παραγωγή: Κατερίνα Χούμπα 

Παραπέμπουμε στον σύνδεσμο για την ακρόαση της εκπομπής. Η παρέμβαση του Π. Ανδριόπουλου στο 1:15:20 από την αρχή.

Ο ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης (1931-2023) τιμάται μετά θάνατον από πολλούς θεολόγους, οι οποίοι ακόμα και …διαγκωνίζονται για το ποιος ήταν πιο κοντά του ή πιο «πιστός» μαθητής του. 

Δυστυχώς, όλοι αυτοί οι σημερινοί «Ζηζιουλικοί», ήταν παντελώς απόντες τον καιρό της σκληρής πολεμικής εναντίον του μακαριστού Περγάμου από πολλούς και διαφόρους. 

Την τελευταία δεκαπενταετία, με την έξαρση του διαδικτύου, ο μακαριστός Περγάμου μπήκε στο στόχαστρο Ιεραρχών, κληρικών, θεολόγων και πολλών φανατικών, οι οποίοι «κακόδοξο» τον ανέβαζαν και «αιρετικό» τον κατέβαζαν. 

Ο Γέροντας δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις, δοκίμασε μεγάλες πίκρες, ένιωσε κατάμονος μπροστά σε αυτό τον ορυμαγδό, έκανε υπομονή και έδωσε με την στάση του μαθήματα αρχοντιάς και αξιοπρέπειας.

Πολλοί από τους σημερινούς «υμνητές» του αναφέρονται στον «Ζηζιούλα» και όχι στον Περγάμου Ιωάννη, τον μέγα ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου. Δυστυχώς, αρκετοί από αυτούς που δοξάζουν σήμερα τον μεγάλο θεολόγο του καιρού μας, θέλουν να λησμονούν ότι ο Περγάμου Ιωάννης ήταν ταυτισμένος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η θεολογία του απηχούσε την θεολογία και την εκκλησιολογία της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Γι’ αυτό άλλωστε και κατηγορήθηκε ότι εισάγει, μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, «νέα, αιρετική» εκκλησιολογία. 

Πολλοί από τους δοξάζοντας σήμερα τον Περγάμου Ιωάννη θεολόγοι, είναι απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο σε σχέση με την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας, ξεχνώντας ότι και στο Ουκρανικό ζήτημα ο αρχιτέκτονας ήταν ο Περγάμου Ιωάννης, ο οποίος, μάλιστα, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ταξίδεψε σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες για να εξηγήσει τις θέσεις του Οικουμενικού Θρόνου πάνω στο θέμα αυτό. 

Ο Περγάμου Ιωάννης δεν διακατεχόταν από αντιδυτική υστερία, όπως, δυστυχώς, συμβαίνει σήμερα με θεολόγους εν Ελλάδι, εν Σερβία και αλλαχού, οι οποίοι «ομνύουν» στο έργο του. Αντιθέτως, ήξερε πολύ καλά να διαλεχθεί με την Δύση, χωρίς προκαταλήψεις, στερεότυπα και ιδεοληψίες. 

Παραθέτουμε, στη συνέχεια, κείμενα που δημοσιεύτηκαν στους ιστοτόπους μας (Ιδιωτική Οδός και Φως Φαναρίου), και μας θυμίζουν τον πόλεμο που δέχθηκε ο μακαριστός Περγάμου από ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος (όπως ο Ναυπάκτου Ιερόθεος και ο Πειραιώς Σεραφείμ), από «εκκλησιαστικά» πρακτορεία, από κάθε λογής …παράκεντρα, που θέλησαν να τον παρουσιάσουν οιονεί ως νέο «Άρειο». Και φυσικά όλα αυτά έγιναν με την ανοχή των …όψιμων θιασωτών της θεολογίας του. 

Τα κείμενα είναι άκρως ενδεικτικά και αντιπροσωπευτικά των όσων βίωσε ο Περγάμου Ιωάννης στα τελευταία χρόνια της ζωής του. 

Για μας ισχύουν στο ακέραιο τα όσα είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τον μακαριστό Ιεράρχη, όταν ήταν ακόμα εν ζωή: 

«Ο Μητροπολίτης Περγάμου "αποτελεί τον στιβαρόν θεολογικόν βραχίονα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, η οποία ενεπιστεύθη εις τον αγλαόν επίσκοπον και θεολόγον της τον χειρισμόν και την διεκπεραίωσιν υψίστης σημασίας εκκλησιαστικών υποθέσεων εις όλον το πλέγμα των ευθυνών και των δράσεών της, ανέθεσεν εις αυτόν δυσκόλους αποστολάς, προεδρείας και διαπραγματεύσεις. Ο Ιερώτατος Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης αναγνωρίζεται ως ο επιτελέσας ένα πραγματικόν πνευματικόν άθλον κορυφαίος ορθόδοξος θεολόγος, ο οποίος εχάρισεν ουχί μόνον εις την Ορθοδοξίαν αλλά εις σύμπαντα τον χριστιανικόν κόσμον μίαν εντυπωσιακήν θεολογικήν σύνθεσιν, επί της βάσεως της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας. Το γεγονός ότι ο εικοστός αιών εχαρακτηρίσθη ως «ο αιών της Εκκλησιολογίας» οφείλεται μεγάλως εις την συμβολήν του".

Η "κλαίουσα" Εύη Βουλγαράκη "λυσσασμένη" εναντίον του Τάγματος των Αρχόντων της Αμερικής

Τον περασμένο Ιούλιο η διδάσκουσα στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του ΕΚΠΑ, Εύη Βουλγαράκη, ανήρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο fb ένα σχόλιο για το Ουκρανικό ζήτημα, στο οποίο συνάδελφοι θεολόγοι φέρονται ως «στρατευμένοι» σε μια «ιδεολογική εκστρατεία» υπέρ της Ουκρανίας. 

Έγραφε επί λέξει: 

Δυστυχώς τον χορό της ιδεολογικής αυτής εκστρατείας έσυραν και θεολόγοι, παίζοντας πρώτο βιολί σε μια ορχήστρα όπου ο καθένας είχε τον οργανικό του ρόλο. Αμείφθηκαν με ψίχουλα και δόξα, την οποία θα ακολουθήσει ανάλογη πτώση και χλεύη (πράγματα για τα οποία συνθλίβομαι και κλαίω, καθώς τους αγαπώ, αλίμονο!)». 

Τώρα επανέρχεται, επιτιθέμενη στους Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αμερική (Τάγμα του Αγίου Ανδρέου), με αφορμή ένα βίντεο για τον Αλεξέι Ναβάλνι, που ετοιμάστηκε στο πλαίσιο της απονομής του Αθηναγόρειου Βραβείου 2024 στην χήρα του Ναβάλνι. 

Παραθέτουμε αυτούσιες τις αναρτήσεις της Εύης Βουλγαράκη στο fb στα ελληνικά και τα αγγλικά.

Χθες στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Και εκτός από την ανάρτηση που ήδη έκανα στα αγγλικά (ολιγόλογη, ακριβώς από κάτω), θα γράψω δυο λόγια και στη μητρική μου γλώσσα, όπου είμαι περισσότερο βέβαιη ότι ο τόνος και το αίσθημα που βγαίνει είναι ακριβές και σωστό. Η αφορμή είναι ένα βίντεο για τον Ναβάλνι. Έναν άνθρωπο για τον οποίο προσωπικά δεν μπορεί να γνωρίζω τα πάντα, μήτε να επιλύσω τη διχογνωμία των απόψεων γύρω από το πρόσωπό του (αν είναι ένας ήρωας της ελευθερίας ή ένα ξένος πράκτορας που απεργάστηκε τη διάλυση της Ρωσίας, για να σχηματοποιήσω τις βασικές διιστάμενες απόψεις, ή (όπως μάλλον φαντάζομαι) κάτι λίγο από τα δύο). Σε κάθε περίπτωση λυπήθηκα πολύ για τη δηλητηρίασή του και ασφαλώς και για τον θάνατό του, πράγματα που φανερώνουν πόσο πάσχει το ρωσικό καθεστώς. Όμως το βίντεο αυτό δεν έγινε από κάποιον πολιτικό φορέα, έγινε (αλίμονο!) από τους άρχοντες του Οικουμενικού θρόνου. Σαν να μην φτάνει ο “άρχων” Ανδριόπουλος που περιλαβαίνει όποιον δεν του κάνει, ή δεν του κάθεται με συκοφαντικές και αλλεπάλληλες επιθέσεις επιπέδου κίτρινου τύπου, και ζητώντας διώξεις στη δουλειά των ανθρώπων, τώρα το σώμα των αρχόντων βγάζει ένα πολιτικό βίντεο για πολιτικό πρόσωπο, αναμειγνυόμενο ευθέως στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους και σέρνοντας το Πατριαρχείο να γίνεται μέρος του προβλήματος. Εάν το Πατριαρχείο μας γκρεμιστεί από τον θεσμικό του ρόλο σε σχέση με την πίστη και την Ορθοδοξία και ευθυγραμμιστεί με την αμερικανική πολιτική αναθέρμανσης του ψυχρού πολέμου, τότε γκρεμίζεται η βάση μας και η ψυχή μας σωριάζεται σε χιλιάδες συντρίμια. Χρήμα, διασυνδέσεις, προγράμματα και (ψευτο-) κύρος συνοδεύουν τη ΝΑΤΟθεολογία των ημερών. Γνωρίζω, ή μάλλον υποψιάζομαι και περισσότερα για το πώς και το τι της δημιουργίας αυτού του βίντεο, που δεν φέρει υπογραφή δημιουργού, αλλά αντλεί κύρος από τον Οικουμενικό θρόνο. Βάλτε την υπογραφή σας, άνθρωποι. Το όνομά σας. Την υπογραφή του ακαδημαϊκού φορέα σας ή της εταιρείας σας. Της φυσικής ή θετής πατρίδας σας που είναι οι ΗΠΑ. Μην εμπλέκετε τον Οικουμενικό θρόνο, αλλοιώνοντας τη θεολογία τόσο πολύ όσο ακριβώς γίνεται στη Μόσχα. Μου έχει μαυρίσει η ψυχή, χάνεται το φως από τον ορίζοντα με τον προϊόντα υποχειριασμό της θεολογίας. Απλώς παρηγορούμαστε ότι διά του τάφου προς ζωήν η οδός, ο Χριστός. 

Α video on Navalni by the Archons of the Ecumenical Patriarchate. Freedom fighters: Indeed. The process of canonization is yet to follow? Here, the political sphere takes precedence over the spiritual, much like the approach seen with Cyril of Moscow, though in this case, with differing content. Moreover, the schism continues to deepen. Are we expected to become “NATO-theologians” in order to properly honor and respect the Ecumenical Throne? Certainly not. The Ecumenical Throne must remain what it is—an Ecumenical Ecclesial throne—and should not be reduced to an extension of Anglo-Saxon colonial global governance. This is unacceptable. It is time to draw a clear line. If political aspirations are the priority, create a political organization accordingly, but refrain from dragging the Ecumenical Throne into such agendas. To do so is a profound disservice. 

Παραθέτουμε στη συνέχεια το βίντεο, το οποίο ενόχλησε την Εύη Βουλγαράκη, αλλά και την τελετή απονομής του Αθηναγόρειου Βραβείου στη χήρα του Αλεξέι Ναβάλνι.

Ο ΜΕΓΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Με τον μακαριστό π. Γεώργιο κατά την αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα 
του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Μάϊος 2018) 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Αναχώρησε για την αιωνιότητα ο όντως Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης (1934-2024). Μια πραγματικά μοναδική περίπτωση και για μένα αναντικατάστατος. 

Ο π. Γεώργιος, αληθινά αρχοντικός και αξιοσέβαστος, δεν είχε καμία πόζα, καμία επιτήδευση, καμία απολύτως υπεροχική διάθεση έναντι του ανθρώπου τον οποίον συναναστρεφόταν. 

Την ώρα που ουκ ολίγοι «παιδαριογέροντες» κληρικοί σού …πετάνε στα μούτρα το χέρι τους για να τους το φιλήσεις, ο π. Γεώργιος το …έκρυβε… 

Η συνομιλία μαζί του ήταν μία πνευματική απόλαυση. Ο λόγος του δεν είχε ίχνος διδακτισμού και ο τόνος της φωνής του ήταν απολύτως φυσιολογικός, χωρίς τον παραμικρό στόμφο. 

Μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: Ο π. Γεώργιος δεν υπέγραφε ποτέ και πουθένα ως "π. Γεώργιος", διότι γνώριζε πολύ καλά ότι το "πατήρ" δεν μπορεί να το αποδίδει ο ίδιος στον εαυτό του, αλλά ο άλλος, ο οποίος αναγνωρίζει την πνευματική του πατρότητα (αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει και με το "κύριος"). 

Μπορούσες άνετα να συνομιλήσεις μαζί του για μία απίστευτη ποικιλία θεμάτων. Από το Φανάρι (όπου ανδρώθηκε πνευματικά) και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου), ως την όπερα και τις εκτελέσεις του Nikolaus Harnoncourt στους «Επτά λόγους του Χριστού στον Σταυρό» του Χάϋδν. 

Από την πατριαρχική ψαλτική παράδοση και λειτουργική πράξη του Φαναρίου (των οποίων υπήρξε γνήσιος φορέας) ως την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, την ορειβασία και το σκι στις Άλπεις! 

Έζησε μια ζωή στη Γενεύη, ως γνήσιος Φαναριώτης. 

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης μας δίδαξε με τα κείμενα του για την Εκκλησία ένα ήθος που σπανίζει – φευ – στον καιρό μας. Ήταν η νήφουσα συνείδηση της Εκκλησίας. Δεν αδιαφορούσε, αλλά γρηγορούσε. Δεν προσπερνούσε τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αλλά τον κατήγγελλε ευθαρσώς, αντιτάσσοντας τον οικουμενικό χριστιανοανθρωπισμό. Με σύνεση έκανε ανατομία της πραγματικότητας, καθώς είχε μάθει να την προφέρει σωστά. Ο ρεαλισμός του ήταν διάχυτος, αλλά ο λόγος του ήταν προφητικός, δηλαδή μάχαιρα του πνεύματος. 

Την ώρα που οι πολλοί λουφάζουν στην ανία τους, ο π. Γεώργιος Τσέτσης ανεδείχθη «δρακοντοκτόνος». Συνέτριψε τας κεφαλάς των αοράτων δρακόντων: της υποκρισίας, της αναλγησίας, της αδιαφορίας, της στρέβλωσης, της προπαγάνδας. 

Κι όλα αυτά τα έκανε φυσικά. Χωρίς κραυγές, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς ανασφάλειες (που αφθονούν και στον εκκλησιαστικό χώρο). Καμιά λέξη δεν περισσεύει στα αυστηρά αρχιτεκτονημένα κείμενά του. Των αναγκαίων υπολαμβάνει. Μακριά από αυτόν οι ανέξοδες ρητορείες και οι πάσης φύσεως υστερίες. Τα κείμενα του π. Γεωργίου αποτελούν οδοδείκτες. Πώς σκέφτεται, γράφει και ζει ένας εκκλησιαστικός ανήρ και δη Φαναριώτης. Πολύτιμες είναι και οι παρατηρήσεις του για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, που πλήττεται βάναυσα στις μέρες μας από κάθε λογής υπερβολές και παραχαράξεις. 

Αποτελεί μεγάλη τιμή για το «Φως Φαναρίου» και την «Ιδιωτική Οδό» το γεγονός ότι πολλά κείμενά του πρωτοδημοσιεύτηκαν στους ιστοτόπους μας (αρκετά από αυτά συμπεριλήφθηκαν στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο "Σταχυολογήματα περί Πόλης και Φαναρίου" Εκδόσεις Τσουκάτου, 2023). 

Το τελευταίο κείμενό του, μόλις πριν μία εβδομάδα (26/5/2024), με τίτλο "Νεοφανείς Λειτουργικές Παρατυπίες", το δημοσιεύσαμε στο Φως Φαναρίου. 

Ευγνώμων Γέροντα μου, για όλα!

Αιωνία σας η μνήμη! 

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

Από την επίσημη έναρξη του Συνεδρίου στην Στοά του Αττάλου (27-5-2024)

Συμμετέχοντας στο 4ο Διεθνές Συνέδριο των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου (26-28  Μαΐου 2024) και την 1η Παγκόσμια Συνάντηση των Αρχόντων (Τετάρτη, 29 Μαΐου), στην Αθήνα. 

Το Συνέδριο είχε ως θέμα την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ η Συνάντηση εξέτασε τις καλύτερες δυνατές ενέργειες για την στήριξη και ενίσχυση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας των εργασιών του Συνεδρίου των Αρχόντων για τη θρησκευτική ελευθερία κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρ. υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο.

Στο Συνέδριο μίλησαν, επίσης, ως κεντρικοί ομιλητές: ο Σεβασμιώτατος Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Vilnius Gintaras Grušas, Πρόεδρος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνελεύσεων (CCEE) και η Γενική Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης Δρ. Δέσποινα Χατζηβασιλείου-Τσοβίλη. 

Στο δείπνο με το οποίο έληξαν οι εργασίες του Συνεδρίου και της Συνάντησης των Αρχόντων, μίλησε ο πρ. Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Καθηγητής κ. Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Την όλη διοργάνωση είχε αναλάβει το Τάγμα των Αρχόντων του Αγίου Ανδρέα της Αμερικής και συμμετείχαν: η Αδελφότης Οφφικιαλίων "Παναγία η Παμμακάριστος" (Ελλάδα και Ευρώπη) και η Αδελφότης Αρχόντων "Αγιος Παύλος" (Καναδάς). 

Στο Συνέδριο και στην Παγκόσμια Συνάντηση των Αρχόντων προβλήθηκαν σε βίντεο σημαντικά μηνύματα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. 

Ο Πατριάρχης εκπροσωπήθηκε στο Συνέδριο από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Ελπιδοφόρο και στην Συνάντηση από τον Σεβ. Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ. 

Στην έναρξη του Συνεδρίου απηύθυνε χαιρετισμό ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος.

Παρέστησαν, επίσης, ιεράρχες του Θρόνου από το εξωτερικό. 

Με τους Άρχοντες Ηλία Δαμιανάκη (ΗΠΑ) κσι Γιώργο Βλαντή (Γερμανία) κατά την δεξίωση 
στο Υπουργείο Εξωτερικών (26-5-2024) 

Με τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Γιώργο Τσούνη, κατά το επίσημο δείπνο 
στο Μουσείο της Ακρόπολης (27-5-2024)

Με τον Άρχοντα Μ. Χαρτοφύλακα της Μ.τ.Χ.Ε. Λάκη Βίγκα από την Πόλη

Ο Πρόεδρος του Τάγματος των Αρχόντων της Αμερικής, Δρ Αντώνιος Λυμπεράκης, 
μιλώντας στην Παλαιά Βουλή κατά την Παγκόσμια Συνάντηση των Αρχόντων (29-5-2024). 

Καταγράφοντας το βιντεοσκοπημένο Πατριαρχικό Μήνυμα προς την Συνάντηση 
των Αρχόντων στην Παλαιά Βουλή (29-5-2024) 

Με τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο στο επίσημο δείπνο στο Ζάππειο (29-5-2024) 

Με τον Σεβ. Μητροπολίτη Βελγίου κ. Αθηναγόρα στο Ζάππειο (29-5-2024) 

ΤΟ 4ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Το 4ο Συνέδριο των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου πραγματοποιείται στην Αθήνα από σήμερα, Κυριακή 26 Μαΐου 2024, έως και την Τετάρτη 29 του μηνός, και θα επικεντρωθεί στα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και τη θρησκευτική ελευθερία. 

Κατά την έναρξη του Συνεδρίου, θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. 

Το Συνέδριο  θα φιλοξενήσει διεθνώς διακεκριμένους ομιλητές, όπως ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Mike Pompeo, η Γενική Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης Δρ. Δέσποινα Χατζηβασιλείου-Τσοβίλη και ο Σεβ. Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Vilnius Gintaras Grušas, Πρόεδρος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνελεύσεων (CCEE) κ.α. 

Επίσης, στο Συνέδριο θα μιλήσουν: ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μ. Βρεταννίας κ. Νικήτας και άλλοι, έλληνες και ξένοι, διακεκριμένοι επιστήμονες. 

Το Συνέδριο θα ασχοληθεί με επείγοντα ζητήματα, που αφορούν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, τις επιπτώσεις του απολυταρχισμού στις θρησκευτικές κοινότητες, καθώς και τον ρόλο της θρησκείας στη γεωπολιτική. Συμπροεδρεύουν ο Άρχοντας Αθανάσιος Μαρτίνος, Πρόεδρος της Αδελφότητας “Παναγία η Παμμακάριστος” των Αρχόντων του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ευρώπη και ο Άρχοντας Δρ. Αντώνιος Λυμπεράκης, Εθνικός Διοικητής των Αρχόντων Αμερικής. 

Μετά από το Συνέδριο, ο κ. Μαρτίνος και ο Δρ. Λυμπεράκης θα συγκαλέσουν την πρώτη Διεθνή Διάσκεψη των Αρχόντων, στην οποία θα σχεδιάσουν πρωτοβουλίες για την υπεράσπιση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και θα δημιουργήσουν μια πλατφόρμα, μέσω της οποίας θα συντονίσουν τις δραστηριότητες των Αρχόντων στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρώπη και την Αυστραλία. 

Οι Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι μια αφοσιωμένη ομάδα ηγετικών προσωπικοτήτων, που εργάζεται αδιάκοπα για την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας για όλους και τη διασφάλιση του μέλλοντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου – του ιστορικού πνευματικού κέντρου των 300 εκατομμυρίων Ορθοδόξων Χριστιανών του κόσμου.

Το site του Συνεδρίου ΕΔΩ.

Για να μην επικρατήσει το “ρωσικό δόγμα” του πολέμου και της επηρμένης οφρύος

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Στις 7 Φεβρουαρίου 2024 δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο της Εκκλησίας της Ρωσίας μία «εφ’ όλης της ύλης» συνέντευξη του «ασκούντος χρέη πατριαρχικού εξάρχου της Αφρικής», επισκόπου Ζαράισκ Κωνσταντίνου. 

Στη συνέντευξη αυτή, την πρώτη μετά τον διορισμό του, ο ρώσος «Πατριαρχικός Έξαρχος» δηλώνει απερίφραστα και αναλυτικά ότι προχωράει δυναμικά η ρωσική εισβολή στην δικαιοδοσία του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου της Ορθοδοξίας, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. 

Ο Μακαριώτατος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β’ φαίνεται πως ενημερώθηκε για την συνέντευξη του νεαρού «Εξάρχου» και προέβη σε μία αποτελεσματική, όσο και κανονική, κίνηση. Κατά την συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, στις 16 Φεβρουαρίου 2024, σύμφωνα με το σχετικό ανακοινωθέν, «μετά από διαλογική συζήτηση η Ιερά Σύνοδος προχώρησε στην καθαίρεση από του υψηλού υπουργήματος της Αρχιερωσύνης του ασκούντος χρέη «Πατριαρχικού εν Αφρική Εξάρχου», πρώην Επισκόπου Ζαράϊσκι Κωνσταντίνου, ο οποίος εγκατασταθείς αυτοβούλως από καιρό στο Κάϊρο της Αιγύπτου, εντός της έδρας της Ι. Αρχιεπισκοπή Αλεξανδρείας, διέπραξε σειρά Κανονικών παραπτωμάτων (εισπήδηση σε δικαιοδοσία παλαιφάτου Θρόνου, διανομή αντιμηνσίων, εξαγορά διά χρημάτων γηγενών κληρικών ακόμη και καθηρημένων, φατρία, εθνοφυλετισμό κ.α.), ενώ κατεδίκασε και πάλι τις καινοφανείς εκκλησιολογικοπολιτικές «θεωρίες» περί διαποιμάνσεως του Ρωσικού κόσμου ανά την υφήλιο επί τη βάσει της εθνικότητος. Σημειώνεται, ότι την 22α Νοεμβρίου 2022, η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας καθήρεσε και τον πρώτο «Πατριαρχικό εν Αφρική Έξαρχο» του Πατριαρχείου Μόσχας από το υψηλό υπούργημα της αρχιερωσύνης, τέως Μητροπολίτη Κλιν, νυν Μοναχό Λεωνίδα Γκορμπατσώφ». 

Η Σύνοδος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας αντέδρασε ακαριαία στην τοποθέτηση νέου «Εξάρχου», δηλώνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο πάση τη κτίσει ότι τα σχέδια του «Ρωσικού κόσμου» δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτά στην Ορθοδοξία. 

Στην καθαίρεση του πρώτου «Εξάρχου», του πρ. Κλιν Λεωνίδα, ο οποίος τώρα είναι υπό καθαίρεση και από την Εκκλησία της Ρωσίας, ήταν – δυστυχώς – εύγλωττη η σιωπή των περισσότερων Ορθοδόξων Προκαθημένων. Δεν πήραν θέση δημοσίως και δεν στήριξαν όπως θα έπρεπε τις αποφάσεις του Αλεξανδρινού Θρόνου. Αυτό όμως δεν πτόησε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο να προχωρήσει άμεσα και στην καθαίρεση του νέου «Εξάρχου», καταδικάζοντας έτσι την αντικανονική εισπήδηση και εισβολή της Εκκλησίας της Ρωσίας στην Αφρική. 

Η στάση του Αλεξανδρινού Προκαθημένου είναι όντως ανδρεία και θέτει προ των ευθυνών τους όλους τους Ορθοδόξους Προκαθημένους που προκρίνουν την ουδετερότητα και την σιωπή. Μια ουδετερότητα και μια σιωπή που δεν δικαιολογείται με τίποτα. Γιατί αν στο Ουκρανικό ζήτημα επικαλούνται κάποιοι το – λελυμένο από κανονικής απόψεως – θέμα των χειροτονιών των κληρικών της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, στο σκάνδαλο που λέγεται Ρωσική «Εξαρχία» Αφρικής πώς θα δικαιολογήσουν την αποστασιοποίησή τους; 

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας έχει ήδη ενημερώσει με σχετικές επιστολές τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τόσο για την καθαίρεση του πρ. Ζαράισκ Κωνσταντίνου, όσο και για τις πρωτοφανείς θεωρίες του Πατριαρχείου Μόσχας περί «ρωσικού κόσμου», διατυπώνοντας, παράλληλα, και την πικρία του για την σιωπή των αδελφών του Προκαθημένων. 

Οι Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η «πολιτική» της Εκκλησίας της Ρωσίας είναι χρεωκοπημένη – πέρα από αντικανονική και αντιεκκλησιαστική – αφού η ίδια δικάζει τον μέχρι χθες «εκλεκτό» της «Έξαρχο», πρ. Κλιν Λεωνίδα. 

Επίσης, οι χώρες όπου έχει ακόμα δικαιοδοσία η Ρωσική Εκκλησία, όπως η Λιθουανία, καταφεύγουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως «απελευθερωτή» από την ρωσική δυναστεία. Όπως, επίσης, και οι κληρικοί του Πατριαρχείου Μόσχας που καθαιρούνται επειδή μίλησαν για ειρήνη και όχι για «νίκη» των Ρώσων στον πόλεμο της Ουκρανίας, καταφεύγουν και αυτοί, δια της εκκλήτου προσφυγής, στον Οικουμενικό Πατριάρχη. 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποκαθιστά – κατόπιν αιτήσεώς τους – τους καθηρημένους από την Μόσχα ρώσους κληρικούς και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας καθαιρεί τους Μοσχοβίτες κληρικούς που εκτελούν με ίππειον θράσος το σχέδιο της ανίερης εισβολής στην δικαιοδοσία του. 

Είμαστε, προφανώς, προ μιας νέας πραγματικότητας που δεν αφήνει περιθώρια αδιαφορίας και ουδετερότητας στους Ορθοδόξους Προκαθημένους. Τουλάχιστον σε όσους δεν είναι απροκάλυπτα προσδεδεμένοι στο άρμα της «Αγίας Ρωσίας». 

Το θέμα πλέον δεν είναι μόνο το Ουκρανικό. Είναι και το Αφρικανικό. Αφορά στην προσβολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Τα δύο αυτά πρεσβυγενή Πατριαρχεία αναδεικνύονται πραγματικά άτλαντες της Ορθοδοξίας στις μέρες μας, για να μην επικρατήσει το «ρωσικό δόγμα» του πολέμου και της επηρμένης οφρύος. 

Ας λάβουν υπ’ όψιν τους οι ουδετεροπροκαθήμενοι ότι η Εκκλησία της Ρωσίας έχει μπει – λόγω του «δόγματός» της – σε αυτοαπομόνωση, από την οποία δύσκολα θα εξέλθει, καθώς έχει προσχωρήσει στον «αγιορωσικό» αυτισμό της, περιμένοντας την σωτηρία της από τον κάθε Πούτιν, και σίγουρα όχι από τον Χριστό.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΑ "ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ" ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ"

Παναγιώτης Ανδριόπουλος, ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ, Εκδόσεις S@mizdat 2022 

In Κριτική by mandragoras 14 Δεκεμβρίου, 2023 

Βασίλης Λαδάς 

Σε δύο μέρη: πολιτιστικά το πρώτο, εκκλησιαστικά το δεύτερο. 

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου "Ελληνορωσικά" του Παναγιώτη Ανδριόπουλου, Θεολόγου, μουσικού, συγραφέως, περιέχονται κείμενα για Ρώσους συνθέτες και εμβληματικές συναυλίες με συμφωνικά έργα τους στην Ελλάδα, όπως και σημαντικές παρατηρήσεις για έργο Ρώσων διανοητών: Ντοστογιέφσκι, Σολζενίτσιν και Ταρκόφσκι, Ρώσοι της βαθειάς και ορθόδοξης Ρωσίας με το βλέμμα τους στον πάσχοντα άνθρωπο. Σε μεταγενέστερο βιβλίο του Ανδριόπουλου, εκδοθέν προ μηνών, το 2023, "Τα Χατζiδακικά" υπάρχει κείμενο με τίτλο το αινιγματικό ερώτημα, με ποιους είναι ο Χριστός; Αναφέρεται σε κείμενο του Χατζiδάκι κατά του τότε, 1993, εμφανισθέντος φασιστικού κινήματος της Χρυσής Αυγής –που εξακολουθεί να υπάρχει φορώντας περικεφαλαία Σπαρτιάτη. Το ρητορικό ερώτημα χειραγωγεί την απάντηση. Ο Χριστός δεν μπορεί να είναι με τους φασίστες. Ωστόσο δεν είναι εύκολη η απάντηση γιατί ο θεάνθρωπος, μπορεί να σταθεί στο πλευρό οποιουδήποτε –ακόμη και στο πλευρό δολοφόνου. 

Στα "Ελληνορωσικά", στις μελέτες για Ταρκόφσκι, Ντοστογιέφσκι και Σολζενίτσιν μπορούμε να το δούμε αυτό. Ο Χριστός είναι με τον πάσχοντα άνθρωπο. Με τους δούλους, του πενθούντες, τους αγωνιζομένους υπέρ Δικαιοσύνης. Άλλωστε με ποίους είναι το λέει στην περί του όρους ομιλία, αφήνοντας πάντα ανοιχτό το ερώτημά του, τόσο ώστε ο Σεφέρης στο ποίημά του «υστερόγραφο» 1941 καταφερόμενος κατά του Χιτλερισμού, να ζητά από το θεό «Θεέ μου όχι με αυτούς/ ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου» αμφιβάλλοντας εμμέσως ως προς ποία πλευρά θα σταθεί ο Θεός. 

Η Σιβηρία αλλά και η αχανής στέπα, τα μεγάλα ποτάμια και τα ψηλά δέντρα έχουν επηρεάσει την ιστορία της σκέψης των Ρώσων. Στην Σιβηρία έζησαν εξόριστοι οι Ντοστογιέφσκι, Σολζενίτσιν αφ’ ενός, ο Στάλιν, αφ’ ετέρου. Ο μυστικισμός η εσωτερική πάλη του ανθρώπου με τον εαυτό του μέσα σε αυτή τη σφύζουσα μοναξιά ανθοφόρησε. Οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι και του Ταρκόφσκι παλεύουν συνεχώς με τον εαυτό τους και την τρέλα. «Ω εσείς υγιείς δεν ντρέπεστε να σας λέει την αλήθεια ένας τρελός σαν και μένα» αναφωνεί ο σαλός Ντομένικο της Νοσταλγίας του Ταρκόφσκι πριν αυτοπυρποληθεί. Από την άλλη πλευρά ο Κομμουνιστής Στάλιν ιεροσπουδαστής στα νιάτα του εξόριστος κι αυτός στη Σιβηρία ρέπει στο έγκλημα όπως οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι. Ίσως σύμβολο αυτού του συνδέσμου μεταξύ ορθοδόξου μυστικισμού και Σταλινικού μπολσεβικισμού είναι ένα από τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του Στάλιν: Ο Μαλένκωφ Μακεδόνας, από την Αχρίδα, Σλάβος, με μεγάλη θέση επί Στάλιν. Μετά το θάνατο του Στάλιν χάθηκε στην Σιβηρία και βρέθηκε να ψέλνει σε ορθόδοξη εκκλησία. Βέβαια στη Ρωσία υπήρχαν και οι νουνεχείς της Δύσης. Ο Τολστόι, ο Τουργκένιεφ, η Μεγάλη Αικατερίνη, ο Μεγάλος Πέτρος, ο Λένιν κ.λπ. Δύο Ρωσίες –δύο Μύθοι. Οι δύο Ρωσίες συναντιούνται στο κείμενο του πρώτου μέρους του βιβλίου του Ανδριόπουλου: «Οι δύο Αλέξανδροι». Ο Πατέρας Αλέξανδρος Σμέμαν ορθόδοξος κληρικός στις ΗΠΑ και ο Αλεξάντερ Σολσενίτσιν. Δυτικότροπος ο πρώτος, εκσυγχρονιστής, μυστικιστής ο δεύτερος. Και οι δύο όμως αναζητούν από άλλους δρόμους, τη χαρά της Ανάστασης, τη μουσική, το κοινό γλέντι, τα χρώματα δηλαδή της ζωγραφικής του Ρουμπλιώφ. Με αυτό το άκρως ενδιαφέρον κείμενο τελειώνει το πρώτο μέρος του βιβλίου. 

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος, 166 σελίδες, που διαβάζονται απνευστί. Εδώ ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος βρίσκει το καλύτερο εαυτό του ως γραφιάς στυλίστας της γραφής και υπέρμαχος των απόψεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον γεωπολιτικό πόλεμο που έχει ανοιχθεί μεταξύ των δύο Πατριαρχείων. Του Οικουμενικού της Κων/πόλεως και της Μόσχας ή της Τρίτης Ρώμης, όπως αποκαλείται. Οι αιτίες της διαμάχης υπήρχαν πάντα, φούντωσαν όμως από την εμφάνιση του κράτους της Ουκρανίας, το 1991, στα σύνορα εκείνα που είχαν χαραχθεί από την Σοβιετική Ένωση ως μία περιφέρεια της προτελαριακής Ουκρανίας με διάφορες εθνικότητες και με πλειοψηφία ρωσοφώνων στην Ανατολή. Η πολιτική ελίτ του νέου κράτους θέλησε να αποκτήσει η ορθόδοξη Εκκλησία αυτοτέλεια και να πάψει να υπάγεται στο Πατριαρχείο της Μόσχας όπως συνέβαινε μέχρι το 1991. Ο Φουκώ λέει πως οι εξουσίες εξυπηρετούνται από δύο γραφειοκρατίες: την πολιτική που θέτει τους νόμους της οικονομίας και της πολιτικής εκπροσώπησης και την εκκλησιαστική που εποπτεύει τη συμμόρφωση των πολιτών με τους ιερούς κανόνες. Η μία ιεραρχία νίβει το χέρι της άλλης. Λογικό λοιπόν η κυριαρχούσα ελίτ της Ουκρανίας να θέλει και την ορθόδοξη εκκλησία δίπλα της, μια και οι ορθόδοξοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού του νέου κράτους. Το Πατριαρχείο της Ρωσίας αντιστάθηκε. Ποιος θα έδινε λύση; Το Οικουμενικό Πατριαρχείο που θεωρείται στα Εκκλησιαστικά ως πρώτο Πατριαρχείο μεταξύ ίσων. Έτσι το 2018 – ύστερα από δέκα χρόνια από τότε που ζητήθηκε επισήμως από την Ουκρανία να αναγνωρίσει το Πατριαρχείο της Κων/πόλεως το αυτοκέφαλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας το αναγνωρίζει κι ο πόλεμος που προϋπήρχε μεταξύ των δύο πατριαρχείων, Μόσχας και Κωνσταντινουπόλεως εντάθηκε. Το Πατριαρχείο Μόσχας με την αμέριστη βοήθεια του Πούτιν εξαπολύει επίθεση ενδυνάμωσής του, με πιστούς ορθόδοξους που ανήκουν γεωγραφικά σε άλλα Πατριαρχεία. Πληθύνονται οι συλλειτουργίες ορθοδόξων Ρώσων κληρικών, υπαγομένων στο Πατριαρχείο Μόσχας με έλληνες κληρικούς. Εισπήδηση λοιπόν σε άλλες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες και μοίρασμα εκ μέρους του Πατριαρχείου Μόσχας αντιμηνσίων – τίτλων υποταγής και αναγνώρισης. Σε αυτή τη διαμάχη ο Ανδριόπουλος παίρνει θέση με παρρησία υπέρ του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέροντας όμως και τις θέσεις των αντιπάλων του που σε μεγάλο βαθμό κατηγορούν το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι δουλεύει υπέρ των γεωπολιτικών παιχνιδιών των Η.Π.Α. που μονίμως υποσκάπτουν την γεωπολιτική δύναμη της Ρωσίας. Βέβαια θα πρέπει να αναλογισθούμε πως το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αντλεί δύναμη από την Ελλάδα αλλά από την Αρχιεπισκοπή της Βορείου Αμερικής και μέσω αυτής από τις Η.Π.Α. Αν δεν το υποστήριζε η Αμερική το Πατριαρχείο ο Ερντογάν θα το είχε στείλει στο Άγιο Όρος. Είναι τιτάνιος ο αγώνας του Πατριαρχείου να σταθεί στα πόδια του. 

Τα κείμενα της διαμάχης είναι ένα εν δυνάμει υλικό για συγγραφή βιβλίου Μυθοπλασίας σαν τους Ιλουμινάτι ή του Κώδικα Da Vinci του Dan Brown. Ένα θρίλερ. Ο Ανδριόπουλος καταχεριάζει όλους εκείνους που στρέφονται κατά των οδηγιών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Απλών κληρικών και μητροπολιτών. Στρέφεται ακόμη με ειρωνικά τηλεγράμματα κατά του Πατριάρχη Μόσχας που ευλόγησε τα όπλα των Ρώσων που εισέβαλαν στην Ρωσόφωνη περιοχή της Ουκρανίας. Με μια βαθειά ειρωνεία, όμως με ύφος που αποδομεί τον λίβελλο. 

Με άλλα λόγια ο έντεχνος πεζός λόγος των κειμένων του Ανδριόπουλου περί των γεωπολιτικών της Ορθοδοξίας οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα κόσμο παρεκκλησιαστικών δολοπλοκιών και συνωμοσιών που γίνεται την ίδια στιγμή που οι πιστοί Ρώσοι, Αφρικανοί, Έλληνες κλπ προσεύχονται στις Εκκλησίες να σώσουν την ψυχή τους.

ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: "ΥΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΦΗΜΕΣ Ή ΔΙΑΔΟΣΕΙΣ"

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος Σκλήφας, του Ευθυμίου και της Κατίνας, μου απέστειλε άλλο ένα εξώδικο. Αυτή τη φορά γιατί θεωρεί ότι τον συκοφάντησα – αυτόν και τον βοηθό του Κερνίτσης Χρύσανθο - με κείμενό μου για την υπόθεση του επισκόπου Τρωάδος Πέτρου, ο οποίος έχει τεθεί σε αργία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Στο εξώδικό του ο σεβασμιώτατος αναφέρει ότι ο επίσκοπος Τρωάδος Πέτρος «από τον Αύγουστο 2015 έπαυσε να είναι κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών και υπάγεται στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου» και ότι με το κείμενό μου τον προσβάλω. Γράφει επί λέξει; «…με κατηγορείτε …ότι σιωπώ σχετικά με διαδόσεις εναντίον του, οι οποίες σημειώνω δεν έχουν επιβεβαιωθεί και δεν έχω αρμοδιότητα να τις διερευνήσω, αφού ο εν λόγω κληρικός υπάγεται στη δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Μάλιστα μας αποδίδετε την μομφήν ότι τον συγκαλύπτομε και εγώ και ο Επίσκοπος Κερνίτσης… Προσποιείσθε ότι σας διαφεύγει το γεγονός ότι η θέση μας μάς επιβάλει να υιοθετούμε αποδεδειγμένα πράγματα και όχι φήμες ή διαδόσεις, στις οποίες πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί». 

Εφ’ όσον, λοιπόν, ο μητροπολίτης Πατρών ξεκαθαρίζει την θέση του, σε σχέση με τον Τρωάδος Πέτρο, δεν έχω παρά να αποδεχθώ τους λόγους του που είναι σαφείς και κρυστάλλινοι. Δέχομαι ότι δεν συγκαλύπτει τίποτα, ότι δεν έχει αρμοδιότητα να διερευνήσει ανεπιβεβαίωτες διαδόσεις και μάλιστα κληρικού του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ότι είναι επιφυλακτικός, ως εκ της θέσεως του, σε φήμες και διαδόσεις που δεν έχουν αποδειχθεί. 

Δεν είχα καμία πρόθεση να προσβάλω ή να δυσφημίσω τον σεβασμιώτατο και αρκούμαι στο επίσημο δελτίο της Μητροπόλεως Πατρών για την εκλογή του Τρωάδος Πέτρου: «Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος, μίλησε μέ λόγια θερμά γιά τόν Θεοφιλέστατο Τρωάδος καί ἀνέφερε χαρακτηριστικά, ὅτι μέ πολύ δυσκολία ἀποχωρίζεται ἕνα ἐκ τῶν σεμνῶν καί ἐργατικῶν καί συνετῶν Κληρικῶν τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν, ὁ ὁποῖος τόσον ὡς Ἐφημέριος, ὅσον καί ὡς Ὑποδιευθυντής τῶν Μ.Μ.Ε. τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἐσχάτως δέ ὡς Ἐφημέριος καί ὡς ὑπεύθυνος τοῦ Πανεπιστημιακοῦ Ναοῦ τῶν Τριῶν Ἰεραρχῶν τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν, ἐργάστηκε μέ ἐπιτυχία. Ὅμως, ἐφ’ ὅσον ὁ Θεός οὓτως ὠκονόμησε, μέ χαρά, παρεχώρησε τό κανονικό ἀπολυτήριο στόν π. Πέτρο, ὣστε νά ἀξιοποιηθῇ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γιά τήν Ἱερά Μητρόπολη Βελγίου».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑ ΟΥΚΡΑΝΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ "ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΑ"

Російсько-українська війна як випробування для греко-російських зв’язків, – інтерв’ю з грецьким богословом 

Відомий грецький публіцист, керівник сайту Світло Фанару, експерт з міжнародних відносин Панайотіс Андріопулос розповів в ексклюзивному інтерв’ю для Духовного Фронту України про свою книгу “Греко-російське: історія влади та впливів“. У ній він докладно розглядає тривалі зв’язки Греції з Росією, а також пояснює причини певного проросійського настрою серед греків.

Доброго дня, розкажіть кілька слів про вашу книгу «Греко-російське». Чому Ви обрали саме цю тему? Як вона була сприйнята грецькою аудиторією? 

Моя книга «Греко-російське» відображає, по-перше, мою любов до російської культури (філософії та мистецтва), а по-друге, мою критику і огиду до нинішнього керівництва Російської Церкви, яке люто виступало проти надання автокефалії Церкві України Вселенським Патріархатом, а тепер всіляко підтримує російське вторгнення в Україну. Я також документую вторгнення Російської Церкви в юрисдикцію Патріархату Олександрійського і всієї Африки в помсту за визнання автокефалії України. 

Попри те, що Греція – цілком європейська країна, батьківщина європейських цінностей, багато хто в Греції підтримує російські аргументи. Особливо в церковній сфері. Чому, на Вашу думку, так відбувається? 

Я думаю, що феномен підтримки греками Росії має глибоке коріння в минулому. Думаю, що греки, які перебувають у турецькій неволі, очікували порятунку від «світлого роду». За ідеєю, сьогодні в Греції не повинно бути такого рівня русофільства, але воно ототожнюється з антизахідництвом. Також у Греції, з боку релігійних, лівих і крайніх правих людей, лунає риторика, яка вважає, що в усьому винен Захід і що єдина сила, яка чинить опір, – це «Свята Русь». Це вважається «традиційною» і тому більш «справжньою» формою православ’я, але такою, що ґрунтується на несвободі. 

Які елементи російського проникнення в церковний сектор ви виявили, зокрема в Греції? Російське проникнення в Греції через Церкву триває вже кілька років, і були піки цього проникнення з усілякими видами спонсорства з боку Російської Церкви Грецькій Церкві: хресні ходи з реліквіями – наприклад, Хрест Андрія Первозванного з міста Патра у 2013 році подорожував Росією, Україною та Білоруссю – організація конференцій, надання стипендій, переклад грецькою мовою книг Кирила Московського і тодішнього Волоколамського Іларіона з відповідною їх презентацією, мистецькі заходи, будівництво храмів у російському стилі та багато іншого. Це була цілеспрямована і далекосяжна інфільтрація, яка, на щастя, була дещо призупинена перериванням Кирилом Московським вшанування пам’яті архиєпископа Афінського Ієроніма (через українця) та війною. 

Як Ви вважаєте, які цілі переслідує Росія в церковних питаннях? 

Росія своїми репресіями проти Вселенського Патріархату та інших Церков через українську автокефалію показала, що хоче домінувати у світі. Він прагне, за допомогою російського керівництва, заснувати парафії, єпархії, дієцезії та митрополії по всьому світу. Він всіляко кидає виклик першотронний Константинопольській Церкві і не визнає її провідної ролі в Православ’ї. Крім того, це було видно вже з того, що Російська Церква не брала участі у Святому і Великому Синоді Православ’я на Криті (2016 р.) і переконувала три інші Церкви також не приїжджати. Її мета – утримати якомога більше Церков у сфері свого впливу. Цікаво, що такі православні Церкви, як Румунська та Грузинська, які стикаються з хронічним російським експансіонізмом, не визнали автокефалію Церкви України. Я думаю, що багато Церков бояться російської влади.

Дехто вважає, що ця політика проникнення Російської Церкви не є сучасним явищем, а супроводжувала її протягом століть. Ви згодні з такою думкою? 

Це загальновідомо і реальність це підтверджує. Це факт відомий і підтверджується тим, що це факт, який відомий і доведений. Покійний митрополит Нігерійський Олександр говорив мені в інтерв’ю, що Російська Церква роками готувала вторгнення в Африку. Але політика проникнення посилилася після падіння Константинополя під турками (1453), оскільки Росія прагнула стати «Третім Римом», хоча зараз вона стверджує, що не хотіла цього. Сьогодні Росія розвиває відносини з Ватиканом та ісламом, щоб зміцнити свої позиції в православ’ї. 

Більшість українців вважає, що політична незалежність країни не може бути повністю досягнута без духовної незалежності. Як Ви прокоментуєте таку думку? 

Я був у Києві в 2008 році з Вселенським Патріархом Варфоломієм, коли він здійснив свій перший візит в Україну на запрошення тодішнього президента Ющенка. Я розумів спрагу українського народу до відокремлення від Росії і, звичайно, вважаю, що це має відбутися, якщо він хоче повної свободи. Ми бачимо, що Естонія і Литва багато в чому зробили це раніше. Україна не повинна більше бути об’єктом маніпуляцій з боку Росії, доки вона сама цього не захоче. Росія звинувачує Україну в нацизмі, і саме Росія обмежує будь-яку свободу на власній території. Права людини в Росії є… гріховними. Саме тому ми бачимо, що будь-хто, хто говорить про мир в Росії, негайно переслідується. Але я думаю, що Україна зараз хоче жити вільно.

Панайотіс Ант. Андріопулос – вивчав богослов’я в Афінському університеті, візантійську та європейську музику. Викладає богослов’я в середній школі. Його статті та дослідження з богослов’я і культури публікуються в наукових збірниках і журналах. Проводить інтерв’ю з діячами Церкви, літератури та мистецтва. З 2008 року веде блог “Приватна дорога” та сайт “Світло Фанару”, які висвітлюють діяльність Вселенського Патріархату. У грудні 2021 року Вселенський Патріарх Варфоломій нагородив його титулом Найвищого Судді Великої Церкви Христової. 

Συνέντευξη Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου στον Κώστα Ονισένκο για το βιβλίο του “Ελληνορωσικά” (εκδόσεις s@mizdat, 2022). 

Γεια σας, πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας «Ελληνορωσικά». Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο θέμα; Πως το υποδέχθηκε το ελληνικό κοινό; 

Απάντηση: Το βιβλίο μου «Ελληνορωσικά» αποτυπώνει, στο πρώτο μέρος, την αγάπη μου για τον ρωσικό πολιτισμό (φιλοσοφία και τέχνες), και στο δεύτερο μέρος την κριτική και αποστροφή μου προς την σημερινή ηγεσία της Ρωσικής Εκκλησίας, η οποία αντιτάχθηκε λυσσαλέα στην χορήγηση του Αυτοκεφάλου στην Εκκλησία της Ουκρανίας, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και τώρα στηρίζει με κάθε τρόπο την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Επίσης, καταγράφω την εισβολή της Ρωσικής Εκκλησίας στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, ως αντίποινα για την αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας. 

Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι απολύτως ευρωπαϊκή χώρα, γενέτειρα των ευρωπαϊκών αξιών, αρκετοί στην Ελλάδα υποστηρίζουν τα ρωσικά επιχειρήματα. Ιδιαίτερα στον εκκλησιαστικό τομέα. Για ποιον λόγο κατά τη γνώμη σας γίνεται αυτό; 

Απάντηση: Νομίζω πως το φαινόμενο των ελλήνων που υποστηρίζουν την Ρωσία έχει βαθιές ρίζες στο παρελθόν. Τότε που οι υπόδουλοι στους Τούρκους Έλληνες περίμεναν την σωτηρία από το «ξανθό γένος». Κανονικά σήμερα δεν θα έπρεπε να υπάρχει τέτοιας έκτασης ρωσοφιλίας στην Ελλάδα, αλλά αυτή ταυτίζεται με τον αντιδυτικισμό. Υπάρχει και στην Ελλάδα, από θρησκευόμενους, αριστερούς και ακροδεξιούς, μία ρητορεία που πιστεύει ότι για όλα φταίει η Δύση και ότι η μόνη δύναμη που αντιστέκεται είναι η «Αγία Ρωσία». Θεωρείται «παραδοσιακή» και γι’ αυτό πιο «γνήσια» μορφή της Ορθοδοξίας, που όμως στηρίζεται στην ανελευθερία. 

Ποια στοιχεία της ρωσικής διείσδυσης στον εκκλησιαστικό τομέα έχετε εντοπίσει και ιδιαίτερα στην Ελλάδα; 

Απάντηση: Η ρωσική διείσδυση στην Ελλάδα μέσω Εκκλησίας έχει αρχίσει εδώ και αρκετά χρόνια και υπήρξαν κορυφώσεις αυτής της διείσδυσης με πάσης φύσεως χορηγίες της Ρωσικής Εκκλησίας προς την Ελλαδική Εκκλησία: περιφορά λειψάνων – για παράδειγμα ο Σταυρός του Αγίου Ανδρέα από την Πάτρα ταξίδεψε σε Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία το 2013 – διοργάνωση συνεδρίων, χορήγηση υποτροφιών, μετάφραση βιβλίων στα ελληνικά του Μόσχας Κυρίλλου και του τότε Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, με κατάλληλη παρουσίαση τους, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ανέγερση ναών ρωσικής τεχνοτροπίας και πολλά άλλα. Ήταν μια συντονισμένη και μακρόπνοη προσπάθεια διείσδυσης, που ευτυχώς ανακόπηκε κάπως λόγω της διακοπής μνημόνευσης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου από τον Μόσχας Κύριλλο (εξαιτίας του Ουκρανικού) και λόγω του πολέμου. 

Ποιοι θεωρείτε ότι είναι οι στόχοι της Ρωσίας όσον αφορά τα εκκλησιαστικά; 

Απάντηση: Η Ρωσία με τα αντίποινα που επέβαλε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στις άλλες Εκκλησίες, λόγω της Ουκρανικού Αυτοκεφάλου, απέδειξε ότι θέλει να κυριεύσει την οικουμένη. Επιδιώκει, με αρωγό την ρωσική ηγεσία, να ιδρύσει παντού στον κόσμο ενορίες, επισκοπές, μητροπόλεις. Αμφισβητεί με κάθε τρόπο την Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και δεν δέχεται τον ηγετικό της ρόλο στην Ορθοδοξία. Άλλωστε αυτό φάνηκε ήδη από το ότι η Ρωσική Εκκλησία δεν συμμετείχε στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας στην Κρήτη (2016) και παρέσυρε άλλες τρεις Εκκλησίες να μην προσέλθουν επίσης. Σκοπός της είναι να κρατήσει στη σφαίρα της επιρροής της όσες περισσότερες Εκκλησίες μπορεί. Είναι ενδιαφέρον ότι Ορθόδοξες Εκκλησίες όπως της Ρουμανίας και της Γεωργίας, που αντιμετωπίζουν χρόνια την ρωσική επεκτατικότητα, δεν έχουν αναγνωρίσει την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας. Νομίζω πως πολλές Εκκλησίες φοβούνται την ρωσική ισχύ. 

Αρκετοί θεωρούν ότι αυτή η πολιτική διείσδυσης της ρωσικής εκκλησίας δεν είναι σημερινό φαινόμενο αλλά τη συνοδεύει για αιώνες. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη; 

Απάντηση: Αυτό είναι γνωστό και το αποδεικνύει η πραγματικότητα. Ο μακαριστός Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος μου είχε πει σε συνέντευξη ότι η Ρωσική Εκκλησία προετοίμαζε την εισβολή στην Αφρική εδώ και χρόνια. Αλλά η πολιτική διείσδυσης εντάθηκε μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους (1453), αφού η Ρωσία επεδίωκε να γίνει η «Τρίτη Ρώμη» κι ας ισχυρίζεται τώρα πως δεν θέλησε κάτι τέτοιο. Σήμερα η Ρωσία αναπτύσσει σχέσεις με το Βατικανό και το Ισλάμ, για να ισχυροποιήσει τη θέση της στην Ορθοδοξία. 

Μεγαλύτερο τμήμα των Ουκρανών πιστεύουν ότι η πολιτική ανεξαρτησία της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί πλήρως χωρίς πνευματική ανεξαρτησία. Πως σχολιάζετε αυτή τη σκέψη; 

Απάντηση: Ήμουν στο Κίεβο το 2008 με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, όταν πραγματοποίησε την πρώτη επίσκεψή του στην Ουκρανία, μετά από πρόσκληση του τότε προέδρου Γιουσένκο. Κατάλαβα την δίψα που είχε ο Ουκρανικός λαός για απεξάρτηση από την Ρωσία και φυσικά πιστεύω πως θα πρέπει να γίνει αυτό, αν θέλει την πλήρη ελευθερία του. Βλέπουμε ότι το έκαναν νωρίτερα η Εσθονία και η Λιθουανία, με πολλούς τρόπους. Δεν πρέπει πλέον να χειραγωγείται η Ουκρανία από τη Ρωσία, εφ’ όσον δεν το θέλει. Η Ρωσία κατηγορεί την Ουκρανία για ναζισμό, ενώ η Ρωσία είναι αυτή που περιορίζει κάθε ελευθερία και μέσα στο έδαφός της. Τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Ρωσία είναι …αμαρτωλή υπόθεση. Γι’ αυτό και βλέπουμε ότι όποιος μιλάει για ειρήνη στη Ρωσία, αμέσως διώκεται. Η Ουκρανία, όμως, νομίζω πως θέλει να ζήσει πια ελεύθερη. 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος 

Σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική. Ίδρυσε το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον», με το οποίο παρουσιάζει στην Ελλάδα και το εξωτερικό πρωτότυπες παραγωγές μουσικής ποιητικής. Συνεργάστηκε με τον ισπανό φλαμενγκίνστα Israel Galvan στην documenta14, στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και σε ευρωπαϊκή περιοδεία με την παράσταση La fiesta. Έχει ερμηνεύσει έργα σύγχρονων ελλήνων συνθετών και είναι ψάλτης σε κεντρικό ναό της Αθήνας. Παραλλήλως είναι καθηγητής θεολόγος σε Λύκειο. Άρθρα και μελέτες του για την θεολογία και τον πολιτισμό δημοσιεύονται σε επιστημονικούς τόμους και περιοδικά. Πραγματοποιεί συνεντεύξεις με ανθρώπους της Εκκλησίας, των γραμμάτων και των τεχνών. Διατηρεί από το 2008 το ιστολόγιο «Ιδιωτική Οδός» και το site «Φως Φαναρίου», που καλύπτει το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος του απένειμε τον Δεκέμβριο του 2021 το οφφίκιο του Άρχοντος Δικαιοφύλακος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.