VI. Όπου εις την Χελιδόνα εξακολουθούν να γίνονται σημεία και τέρατα, ήτοι καλλιστεία για το μήλο της Σκουπίτσας
Παπούλης
Μ’ έφαγε σήμερα η δουλιά
και αργά πολύ εμπήκα
στης χελιδόνας τη φωλιά
με βιβλιάριο ΙΚΑ
έμεινα φίλτατοι ενεός
με αυτά όπου διαβάζω
εκπέμπω άπελπις το ΣΟΣ
κραυγή μεγάλη βγάζω
Της ποίησης το αγλάισμα
η ένδοξη Χελιδόνα
ύπουλο υπέστη ράισμα
έσπασε το κανόνα
Βλέπω δεξιά , βλέπω ζερβά
κάτι για Γιανναράδες
στου Βασιλάκη το τορβά
καημένοι ποιητάδες
και εκειό το Βασιλάκι μου
να έχει γίνει στάρ
και ο Γιλγαμές Νοσφάκι μου
να κρούει το σιτάρ
Σκουπίτσες να οδύρονται
μα ο Θείος να ακούει
τους Πόντους να ολοφύρονται
δε βγαίνει τέτοιο χούι
Στη χελιδόνα δεν χωρά
η ταξική η πάλη
της ποίησης η αποφορά
είναι η νέα κραιπάλη
στου ΙΘΙ το αιώρημα
και στη ποδιά της Σκούπας
θέλουμε πάθη ώριμα
και εραστές της κούπας.
Γι αυτό αφήστε αγαπητοί
τις «άθεες» Μαριέττες
να παίζουν τρικλοποδηστί
δήθεν τσιγκολελέτες
ότι δε μένει πιά καιρός
σε μένα το Παπούλη
Σκουπίτσα είμαι καρπερός
μέχρι και το μεδούλι
Εψες το βραδυ αποφαγα κι ειπα να ξαποστασω
κι ενα βιβλιο ανοιξα λιγακι να διαβασω
μα η Μορφεα μ΄αγκαλιασε, μου βγαλε τα γυαλια
και οπως πριν ανεφερα με πηρε αγκαλια
κι ενω αυτη με χαϊδευε κι εγω φιλια της δινω
(αφου ειχε βαλει τα γυαλια πανω στο κομοδινο
διοτι αν σε παρει αγκαλια κι εσυ αλλαζεις στασεις
μπορει να γινει η ζημια και τα γυαλια να σπασεις)
μετα, λεει, εγω εσηκωθηκα και ανοιξα την πορτα
κι απ΄εξω με περιμενε να παμε, λεει, βολτα
μια νεραϊδα εξωτικη στη σκουπα της επανω.
και σαν την βλεπω ταχασα δεν ξερω τι να κανω
«Ανεβα, λεει, στη σκουπα μου και κραταμε απ΄τη μεση
θα ταξιδεψουμε ψηλα, θα δεις που θα σ΄αρεσει »
Κι υστερα, λεει, πεταγαμε αναμεσα στα αστρα
πανω απο κατι συνεφα που μοιαζανε με καστρα
και σ΄ενα καστρο απ΄ολα αυτα, το πιο πανωριο απ΄ολα,
που ηταν φτιαγμενο απο γυαλι, αστροσκονη και κολα
απο λυωμενο συνεφο, κι ειχε μεγαλες σκαλες,
«Εδω μου λεει θα ζησουμε και ξεχνα ολες τις αλλες»
συνεχιζεται.
Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στον Ορνό κριάρια
– και στις Σκουπίτσας την ποδιά, σφάζονται παλλικάρια!
Δεν έφτανε ο Ισίδωρος, μηδέ κι ο Νοσφεράτος
– νέος επρόβαλ’ εραστής, φουριόζος και βαρβάτος!
«Σκουπίτσα είμαι καρπερός, μέχρι και το μεδούλι»
– δηλώνει το παιδόπουλο, κι ας τονε λεν Παπούλη!
Νομίζω εδώ που φτάσαμε, σ’ αυτή την ιστορία,
– μια λύση μας απόμεινε: να γίνουν καλλιστεία!
Σκουπίτσα τα κατάφερες, όλους να τους γειώσεις
– με το ψηλό σου πέταγμα και με τις προσγειώσεις.
Καλά να τα συλλογιστείς αυτά που θα σου πούνε
– όσοι θελήσουν το γλυκό το μήλο σου να δούνε.
Σαν άλλος Πάρις φρόντισε απόφαση να πάρεις
– σε ποιού το πάρκιν πρόκειται τη σκούπα να παρκάρεις.
Και μια και είναι Άνοιξη, κι είν’ ο καιρός ωραίος
– βλέπω να ενθουσιάζεται μέχρι κι ο Ασμοδαίος!
Κι άμα τους πιάσει ο Μάϊος, που ερωτεύοντ’ όλοι
– ο βιογιάννης που ‘βαλε φυτά μες το περβόλι,
κι ο Σούης που αγωνίζεται, δουλεύει, όχι αστεία
– για τη Σκουπίτσα θε να ρθουν κι αυτοί στα καλλιστεία.
Μέχρι κι ο Γιώργος το φρικιό*, που λέμε Ομαδεών
– θα ξεκινήσει θαρρετά να δώσει το παρόν!
Μονάχα ο Άλκης δε θα ‘ρθεί, πεζός ή δια θαλάσσης
– γιατ’ είναι μονογαμικός, όπως κι ο Αθανάσης.
____
* φρικιό του ίντερνετ, του Υπερ-Λογισμικού και της άλγεβρας.
Ειναι Φρικιο της αλγεβρας, του Μπούλ το κολιταρι,
ειναι της μπάτσικας θεριό, της μανας του καμαρι!
Τ΄αξιωματα του Χάντινγκτον και η θεωρια συνολων
ειναι γι αυτον κωλολοχατρα δια να σκουπιζει κωλον
Στην δε προτασιακη λογικη, που ειν΄η αλγεβρα του Μπούλ,
σαν πεζοναυτης την κοιτα που μπηκε στην Καμπούλ.
Καθοτι αυτος αρεσκεται σε λογικας συνθεσεις,
επι παντος του επιστητου, και σ΄ολα παιρνει θεσεις
μ΄αυτα τα επιχειρηματα εχουν και συνεπειας
δι΄αυτο και ουτος βρεθηκε εις τοπον εξοριας
και αν δεν ητο το ΙΘΙ ν΄αρχισει παρακαλια
στη Σιβηρια θα ητανε παρεα με τα τσακαλια
skoupitsa
Ο θείος ο Ισίδωρος να διαγωνιστεί
και με μαγιό να πορπατεί μεσ το ναό του ΙΘΙ;;;;;
Μ’ αν θέλουνε να διαγωνιστούν οι άλλοι μουστερήδες
έχω καβάντζα επιτροπή με όμορφες Σερβίδες
Και ερωτήσεις θα γενούν για το επιπεδό τους
Κι αν έρθει ο Ομαδεών θα κάψουν το μυαλό τους
Παπούλης
Έτσι αποφασίστηκε να γίνουν καλλιστεία
για της Σκουπίτσας τη καρδιά , τριήμερη νηστεία
συστήνω στους απανταχού καλυβο μουστερήδες,
ώστε να γινουνε λεπτοί ωσάν μοριοσανίδες.
Θα είναι στην επιτροπή και ευειδείς Σερβίδαι
έτσι ώστε στους δεύτεροι να μη τους στρίψουν βίδαι
αυτά τα λέω παρηγοριά του δεύτερου και τρίτου
(παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγεί η ψυχή του
Skoypitsa, θελεις να γενω για σενανε ρεζιλι
και με βαγιο να εμφανιστω σα ναμαι ο Κακιασβίλι?
Θες να λυγιζω σιδερα και να σηκωνω βαρη
κι ο νικητης για επαθλο εσενανε να παρει?
Θελεις σπαθια να καταπιω, φωτιες να ξεφυσαω?
Θα κανω οτι μου πεις εσυ γιατι πολυ σε παω!
Κι αν θελεις να με δεσουνε με αλυσους βαρεις
κι ασηκωτους, κι αν αυτο σε κανει να χαρεις,
πεστο. Κι εγω στο ορκιζομαι εις τους Θεους, ω! Κορη,
θε να κρεμασω κι αγκυρα και να γεννω βαπορι.
Θα ΄μαι ενα πολεμικο σκαρι που εσυρε τη σκουρια του
κοντα σου και φουνταρισε εκει την αγκυρα του
Κι οπως δεν θα ξανακουστουν των κανονιων του οι κανες
κι εγω ποτε δεν προκειται να παω στις πουτανες!
π2
(Φωνή σπηλαιώδης τραντάζει την σκηνήν, εν μέσω καπνών και ετέρων θεόσταλτων σημείων)
Ισίδωρε αν υποσχεθείς να βάλεις μαγιουδάκι,
εγώ σας φέρνω για σπηκάζ Μελέτη, Μενεγάκη.
Νοσφεράτος
Στα Καλλιστεία συμφωνώ μ’ ολους τους Μουστερήδες
Κι εχω -πιστευω-για να βγώ και παμπολλες ελπίδες
μονο ,θερμοπαρακαλω :Ας λοιπουν οι Σερβιδες!!
skoupitsa
Παρακαλώ τη συμβολή σας
στους όρους της συμμετοχής σας
Νοσφεράτος
.Στους ορους της συμμετοχής εχω για να προτεινω:
οι ποιηται να εχουνε διπλα τους κομοδινο
οπου να ακουμπησουνε και τα πονηματα τους
(να μην ειν’ σκορπια παλιοχαρτα) και τα υπαρχοντα τους
και να μην εχουν κινητα και μηχανές τους σκοτους
μα μοναχά την εμπνευση και το (α)λογικό τους
Επισης- εχω να σας πώ -τον Ορον ,επιπλεον
Οι Ποντιοι(&Α) να αποκλειστουν γιατί, πλειστακις, πλεον
εδειξαν με την στασιν τους ,πως δεν εχουνε σχεσιν
Με της στιχο- ποιησεως την θαυμαστην την τεχνην
skoupitsa
Θειούλη αφού σ΄απέκλεισα γιατί δίνεις τη μάχη;
Έχεις καλύτερη δουλειά για μένανε να κάνεις
δεν είμαι ματαιόδοξη για να διεκδικείς
ό,τι δεν σκέφθηκε εδώ να σού αρνηθεί κανείς
Κι αυτούς που με αποζητούν δήθεν κι απάνω απάνω
Τους αγαπώ, τους σκέφτομαι μα τίποτα πιο πάνω
Έχω εγώ τις φίλες μου τις όμορφες Σερβίδες
πρόθυμες να τούς εργαστούν με τις χειρολαβίδες
τη βιοσφουγγαρίτσα μου που εψές αυτονομήθη
όταν ο Νόσφυ άκαιρα πήγε και εκοιμήθη.
Και μια και θα’ σαι ο Πρόεδρος όλης της ιστορίας
για δώσε μας τα φώτα σου. Δράξου της ευκαιρίας
να δείξεις πως η ποίηση τους έπιασε στα πράσσα
γιατί δεν εδιαβάσανε ποιητή Μανούσο Φάσα
P2, καλοσωρισες στο μεγαρο του ΙΘΙ
που εις ναον ποιησεως εχει μεταβληθεί
Σαφως θα βαλω και μαγιο για την ουρανια κορη
και οπως προανεφερα, θα γινω και βαπορι
γι’ αυτην θα φαω σιδερα (αν ειναι ν’ αριστευσω)
και οταν παω στο wc καρφιτσες θ΄αφοδευσω!
Και η Μενεγακη αν ηθελε ελθή στα καλιστεια
πες της θαναι πιο glamorus κι απο τη δυναστεια!
Σκουπιτσα δινω ορκο τιμης και ομολογια Ιπποτη
(πως δεν εισαι και η δευτερη, αλλα) εισαι και η πρωτη(!)
γυναικα, που αγωνιζομαι να κλεψω την καρδια της,
απ΄τους μνηστηρες που ομαδόν σφαζονται στην ποδια της!
Κι ας ειν’ αμουστακα παιδια, νεωτεροι απο μενα
θα κλαψει η μανα το παιδι την ωρα που το γέννα.
Η καψερη η μανουλα του, αυτη η μανα η δολια,
την ωρα που θα της το παν’ μεσα σε μια μπόλια!
Στις 6 η ωρα το απογευμα, στην ερημη αρενα,
θα κλαιει η μανα το παιδι και θα παιρνουν τα τρενα
που πανε για τη Γκορδοβα, για το στερνο ταξειδι,
(θα χανει η μανα το παιδι απο το στριμοξιδι)
Γιατι οπως ειπε κι ο τρανος ο ποιητης ο Lorca
«Χωρις εσε τι ειναι η ζωη?» -Ειναι Miseria porca!!!
Λοιπόν,
σύντροφοι υποψήφιοι, δια τα καλλιστεία
– που έχουνε για έπαθλο της Σκούπας την καρδία
(και όχι μόνο, δηλαδή, γιατί μαζί πηγαίνει
με σκώτι, σπλήνα και νεφρά, πούχει η ευλογημένη)
τώρα καθένας από σας, με τόλμη και με χάρη,
ας αποδείξει πως αυτός είναι το παλλικάρι.
Ας πει που εγεννήθηκε, ποιά η ανατροφή του
αν έχει γαιδουροελιές απάνω η μορφή του
ας πει αν είναι χριστιανός, ορθόδοξος ή κόπτης
αν πήρε την απαλλαγή ή πήγε στρατιώτης
ας το δηλώσει ευθαρσώς αν θέλει τις Σερβίδες
ή Ρώσσες ή Μολδοβλαχές πλιο απ’ τις Ελληνίδες
συχνά εκκλησιάζεται; πηγαίνει να ψηφίσει;
όλα εδώ θα να τα πει, αν θέλει να …προκόψει!
Ήταν στο Ρήγα ή πέρασε από την ΚΝΕ λοιπόν
(μόνο ο παπούλης ξέρουμε πως ήταν στην ΕΠΟΝ!)
Του αρέσουν τα πικάντικα; βλέπει πορνογραφίαν
ή με της θειάς του τη μορφή τραβάει μαλ*κίαν;
Το ούζο ή το τσίπουρο σηκώνει στας προπόσεις;
μελαχροινάς ή και ξανθάς εύχεται να του δώσεις;
Και συ Σκουπίτσα θα ρωτάς δια διευκρινίσεις,
περί ανέμων και νερών, για δάση και για στύσεις,
διάρκεια, αν τ’ αρέσει ο Μπράμς, χούγια και πεποιθήσεις
και πλήθος άλλες τολμηρές και σέξυ ερωτήσεις.
Ετούτα είχα να σας πω, το πάρτυ ας αρχίσει
κι ο πλέον άξιος και καλός, στο τέλος ας …νικήσει!
Ασμοδαίος
Διόλου δε μου αρέσουνε οι ανταγωνισμοί!
Αλήθεια, πώς ξεχάστηκαν οι σοσιαλισμοί,
ο άνθρωπός πάει μπροστά με τη συνεργασία
κι όχι ελεύθερη αγορά κι ελεύθερη πορνεία.
Φοβάμαι καταλάβατε πως δεν τα εννοώ
τα όσα έγραψα εδώ, την ώρα την περνώ
γρήγορα τρέχοντας, εδώ κηρύσσω την αρχή
-αν και δεν ενδιαφέρεται για μένα η ψυχή
της σκούπας που ‘ναι ευτυχής μόνο κοντά στο θείο,
π’ όμορφα την εκαβαλά σα να ‘τανε φορείο
και πάνε βόλτες μαγικές επάνω εις το φεγγάρι
έχουν την πούλια συντροφιά και τ’άστρο χαλινάρι.
Μάταιος είναι το λοιπόν ετούτος ο αγών
του θείου είναι που έρχεται κι ετούτος ο αιών!
Ω, Νοσφερατε αρχοντα, πως τοφερε η μοιρα?
(εκει που ετοιμαζομαστε να πιουμε καμια μπυρα,
κι εκαναμε και σχολια για τον Μικρασιάτη),
απ΄τη ζωη στο θανατο εινα΄ενα μονοπατι!
Τωρα ολοι στο ΙΘΙ μας κοιτουν, δεν ειμαστε μοναχοι,
στεκομαστε απεναντι σα δυο μονομαχοι
που ηρθε η ωρα να χτυπηθουν με νου μα και με σωμα,
για της Σκουπιτσας την καρδια, τα ματια και το στρωμα!
Τραβηξε Νόσφυ το σπαθι κι απαγγειλε δυο στοιχοι,
μα …σαν τον ψαλτη που απορει και αρχιναει να βηχει,
βλεπω στα ματια με κοιτας γεματος απορια,
μηπως δε θες ν’ αγωνιστεις, μη θελεις τη Μαρια,
απο τη Γιουροβιζιον, εκεινη τη Βουλγαρα
που ητανε λιγο ασχημη μα ειχε φωνη …μουναρα?
Συνελθε Νοσφυ, συνελθε, τραβα και χτυπα πρωτος
κι απ΄των σπαθιων το σμιξιμο ας ακουστει ο κροτος!
Κι απ΄το σπαθι σου αν πεσω εγω, στα μαρμαρενια αλωνια
Παρ΄τη Σκουπιτσα αγκαλια και πατην στα σαλονια!
Ιντερμέδιο:
απ’ τη ζωή ως το θάνατο είν’ ένα μονοπάτι
κι από τον κ*λο ως το μ**νί δυό δάχτυλα και κάτι!
(Γνωστό ποίημα της Μπριζίτ Μπαρντό)
bioannis
Παρακαλώ, ένα ανάκλιντρο εις την αυλή,
για με ανυπερθέτως,
γιατί το μποστανάκι μου ανθούς πολλούς
εγέμισε και φέτος.
Τα καλλιστεία εμίσησα
σεξιστικά μου μοιάζουν
αλλά θε νάρθω οπωσδήποτε
τα γιούχα δε με σκιάζουν
Άλλωστε, έξω θάμαι στην αυλή
και θα πετάω φούντες
σ’ όλους τους υποψήφιους
και τους χαμογελούντες
Θε να ρθω με το τρίκυκλο
γεμάτη η καρότσα
και πράσινα θε να φορώ
ντυμένος αλα Ρότσα *
Τις Σερβίδες αφήστε τις σε με
θα τις φροντίσω αγάλι
και όταν θάναι έτοιμες
Θα σας τις στείλω πάλι
Να γιατί το ανάκλιντρο, αποζητώ
και μια μικρούλα τέντα…
μη και από τα ντουμάνια ταβλιαστώ
και πέσω στα τσιμέντα
Δεν θέλω στο ανάκλιντρο
κανένα παραβάν
γιατί αυτοί που κρύβονται,
όλο μοιρολογάν
(και τον μπάτσο τον τραβάν)
Μα θα μου πείτε τρίκυκλο, και από πίσω θάχεις χόρτο
δεν θάρθει η ασφάλεια του λοιπού να μας ζητά ραπόρτο ?
Αγαπητοί συνποιητές και εσείς στα καλλιστεία
το ομολογώ με λύπη μου…
φούντες και ανθούς το τρίκυκλο… από τ’ ανθοπωλεία !!
Μήπως και με περάσατε, τρελό βαπόρι απ’ τη Περσία ?
που πάει σαν βλάκας να πιαστεί σ’ αυτά τα καλλιστεία ?
* Ο καλυβάρχης ξέρει…
skoupitsa
Δεν ξέρω πως σκεφτόσασταν πως θα αγωνιστείτε
σ΄αρένες με άτια και σπαθιά να καταχτυπηθείτε
Εδώ το πράγμα είναι απλό πρέπει να επιδείξτε
του γόητος δυνότητα και να την αποδείξτε
Παράδειγμα για σήμερα το πρώτο το βραβείο
κερδίζει οποιος επισκεφτεί μιας υπουργού γραφείο
χωρίς να τον πετάξουνε αμέσως οι φρουροί
ενώ τον συνοδεύουνε πόντιοι αριστεροί
Παπούλης
Αδέλφια μόλις έμαθα πως φάνηκε πελάτης
Στα καλλιστεία θε να ρθεί και ο Μη-κρασιάτης
τη φουστανέλλα του φορών απάνω σε άσπρο άτι
και σέλλα χρυσοστόλιστη με πέτρες ροζ αχάτη
Εμείς ,ψιλοί και πελταστές, απλοί πεζικαραίοι
που από χρόνια πάψαμε να είμεθα πλέον νέοι
ζάφτι πώς να τον κάνουμε καλέ μου Βιογιάννη
τον νεανία που πουλιά εις τον αέρα πιάνει;;
Καημένε Θείο που ηχείς ωσάν τον Καββαδία
πώς να αντέξεις της μικράς τη φοβερή ακηδία
και όταν εκείνη θα θωρεί το μόρτη απά στη σέλλα
και απάνω του θε να κολλά σα λυσασμένη βδέλλα
εμείς θε να ουρλιάζουμε , μες τη μεγάλη τρέλλα
και αν ,ένεκεν συνωστισμού , της πέσει η μπρετέλα
Σερβίδαι θα ωρμήσωσι , Βάκχαι , τυφλαί Μαινάδαι
πρέπει να το παραδεχτείς , είμεθα φουκαράδαι.
μα αφού παλιά με διέγραψαν , Πάνο , απ την ΕΠΟΝ
θα πάω στο κρεββάτι μου , θα πιώ και ένα ντεπόν
και εσείς θα απομείνετε , μεταίχμιοι στο Ντεπώ
δεν έχει πρόβα σήμερις , μας δώσανε ρεπώ.
Άρα προτείνω εφεξής να πάψει η διαμάχη
για της Σκουπίτσας τη καρδιά , κουραστικό ταμάχι
να μαζωχτούμε όλοι μαζί στου ΙΘΙ το γκισντάνι
με το Θειούλη το καλό και με το Βιογιάννη
Φέρτε το Νόσφυ το γλυκό ,τον Ασμοδαίο , το Σούη
Ομαδεών χαοτικό που τρέχει σαν το Λούη,
τον άξιο σχολιαστή , τον Άλκη Ερμοκοπίδη
πούχει γραφίδα στυγερή και τον Καλυβαρχίδη
Ομού δια να συμπίωμεν ούζα ρακαί και μπύραι
ότι Μη-κρασιατόπουλο τη Σκούπα μας επήρε.
Όλα ναν τα ξεχάσουμε υπέροχοι συμπόται
και αφήστε άλλους εις τα πόστ να κακκαρίζουν κόται.
Αφήστε τη νεάνιδα στου Έλληνα τσ αγκάλες
εμείς παρέα θα κάνουμε με Σκωτικές μπουκάλες
αυτή θα νανουρίζεται με όμορφα παραμύθια
πώς εις την Πόλιν έβραζαν φασόλια και ρεβύθια
και ο Πατριάρχης δέχτηκε εκεί τη Μπουμπουλίνα
πώς ο Παπούλας έφτασε στη μακρινή την Κίνα
και σαν τη πιάσει , την μικράν , άκρατη υπνηλία
ότι η πίτσα άργησε και τηνε πιάσει ανία..
Τότε θειούλη μου ακριβέ ( σου ρίχνω 10 χρόνια )
στα λιγοστά μαλλάκια μου πουν άσπρα σαν τα χιόνια
στο ορκίζομαι στο Ίδρυμα ταχιά ταχιά θα πλεύσει
πα στο γλυκό κοντάρι της για πίτσα θε να σπεύσει.
Γιατί όλοι το ξέρουνε , τόπε και ο Καλυβάρχης
μετά το επιβεβαίωσαν Επίκουρος , Πετράρχης
απ τη ζωή ως το θάνατο είν ένα μονοπάτι
και από το κ… ως το μ…. δύο τρίφυλλα και κάτι.
Άριστα παίρνει ο παππούς, παραμένει ζωηρός,
– αν ο νέος* είν’ ωραίος, ο παλιός είναι αλλιώς!
—
* ποιός νέος;
Alcibiades (!??)
Προς Νοσφυ και Ισιδωρον
Τ’ατια παιδες δαγκωνουνε και κλωτσαν ευθυς,
οταν τα ανεβαινουνε ιπποτες της φακης.
Εαν με κατσαρολικα και πουπουλα ντυμενος
θελεις για τη Σκουπιτσα σου να φανεις αντρειωμενος,
πρωτα πριν τον αντιπαλο να κανεις ταλατιου
πρεπει ναντεξεις να σταθεις στην πλατη του φαριου.
Ειναι βαρια και τα σπαθια, σκεψου και τον ιδρωτα,
που μες στη ζεστη θα βρωμα μεσα στη μαυρη μποτα,
γιαυτο σας λεω τολμηρα, ωραια μου ζαγαρια,
αστε τα κατσαρολικα και παιξτε τη στα ζαρια…
Πολύ καλή παρέμβαση έκανες βιογιάννη
– στις ρίμες λίγη προσοχή, ξέρεις, κακό δεν κάνει…
Παπούλης
Το εύηχον του ποιήματος της ρίμας έχει χρείαν
αλλά βρε καλυβάρχα μου που σε τιμάω λίαν
το Βιογιάννη δια ρυθμόν και ρίμα να μη ψέγεις
διότι αν όπως αυτός την Τριφυλλίαν αρμέγεις
ομοια κατάληξη , ρυθμόν πώς εν σκοτία να εύρεις;;;
Νοσφεράτος
Αλκιβιαδη ακουσα με προσοχή
τα λογια τα σοφά και επειδή
οι μποτες μου ειναι παλιες κιειναι γεματες τρυπες
(και φαινονται κι οι καλτσες μου ,κι αυτες γεματες τρυπες)
ασε που οι μποτες μουρθανε πολυ πολυ μικρες
και δεν χωράν τα νυχια μου που τακοψα προχτες
ενώ πονάν και των ποδιων καταραμένοι οι κάλοι
και ουτε και πατουμασια προφταινω να βρω αλλη
κι’ η πανοπλία μουρχεται μαλλον λιγο μεγαλη
(και εχει και το αλογο το μαυρο του το χάλι)
Ναι!συμφωνώ την εμορφη να παιξουμε στο ζαρι
-αν βεβαια ο Θειος μου δεν θα μου πει:Ζαγάρι!
ειναι ντροπής νασαι κιοτής και να γυρευεις ζαρι
ελα εδώ να χτυπηθείς αλλιως εισαι γομάρι….
Παπούλης
Alea jacta est
the ultimate test
and for the rest
go in the ΙΘΙ nest
Παιδια μου μενω ενεός με την στιχουργικη σας
και υποκλεινομαι βαθια πρωτα εις τον Παπουλην,
στον Νοσφερατον τον τρανον κι αξιο αντιπαλο μου
στον βιογιαννη που αργα το βραδυ σκαει μυτη,
και στον σοφον τον ποιητη που λεν Αλκιβιαδη!
Ομως νομιζω ξεχασα να ειπω τον Ασμοδαιον
και τελευταιον αφηκα τον καλυβαρχη Πανο
που με τις παρεμβασεις του και τα σοφα του λογια
δεινει ρυθμο σ΄ολους εμας τους ποιητες και πρεπει
να τον ευχαριστησουμε για την φιλοξενειαν!
Δεν θα προσθεσω τιποτα, τα ειπανε ολα οι αλλοι,
ενα μοναχα θα σας πω που τωρα δεν θυμαμαι,
γιατι τα χρονια ειναι πολλα και τα λεφτα επισης
και πριν τελειωσω δακρυα στα ματια μου κυλανε
καθως επεδειρομεθα ολοι για την Σκουπιτσα!!!
bioannis
Ωραία τελείωσανε τα αστεία
πάνε και αυτά τα καλλιστεία!!
Μα αν η σκουπίτσα επιστρέψει
αντε καλά χαράματα, … θα φέξει
Παπούλης
Γιάννη μου Βιολογικέ
ανησυχία μη έξεις
του γήρατος αι λογικαί
αμβλύνουν τας ορέξεις
bioannis
Στο λέω Παπούλη για να δεις…
Ομού δια να συμπίωμεν ούζα ρακαί και μπύραι
και ας τα να πάν χαράλαμπε.. και όλαι αι κακομοίραι…
εμείς παρέα θα κάνουμε με Σκωτικές μπουκάλες
με αυτά Παπούλη βγαίνουνε εις το μυαλό φουσκάλες
Αυλαία ?
Παω να πεσω και εγω στο στρωμα μου να γυρω
και αν με ζητησουν στο ΙΘΙ θα ειμαι εδω το γυρω
παω γιατι ειναι πια αργα, με καρτερει η Μορφεα
που καθε βραδυ αγκαλια κοιμωμεθα παρεα
και με χαϊδευει μου φιλα τα γερικα μου ματια
αυτα τα ματια που εχουν δει καλυβες και παλατια
Και μια μαλιστα φορα ειδα και ενα θαυμα
το ειδα με τα ματια μου, πως ηταν λεει μια σταμνα,
κι η σταμνα, αυτη που σας μιλω ή μαλλον που σας γραφω,
στο χερι ηταν ζωγραφιστη κι οχι με παντογραφο
και ειχε μεσα λεει νερο απ΄του Τσεσμέ τη βρυση
να πινουνε οι ανυπαντρες, κι οχι για αλλη χρηση
Ας πουμε αν καποια ηθελε να πλυνει τα μαρουλια,
ή να ποτισει το μπαξε (τα κρινα και τα γιουλια)
η σταμνα αυτη δεν εβγαζε νερο κι ας ητανε γεματη.
Μια περα περναγε απο εκει τυχαια η Χιονατη
κι ενω εστριβε σε μια γωνια τη βλεπει ενας νάνος,
μα ολως τυχαιως περναγε κι ο Στεφανος ο Μάνος
ο οποιος εσυνεχισε κι επηγε στη δουλεια του
και κατα λαθος του ΄πεσαν στο δρομο τα κλειδια του
μα οπως ηταν βλοσυρος δεν πηρε καν χαμπαρι,
τα βλεπει ο νανος και ορμα αμεσως να τα παρει
μα ο δυστυχης δεν προλαβε γιατι παραπαταει
πευτει στη σταμνα το θεριο και τοτε η σταμνα σπαει
και τοτε εμφανιζεται ενας μεγαλος τραγος
και κοκαλωνει το νερο και γινεται ολο παγος
κι ολοι απορουσαν τι ειν΄αυτο που το νερο παγωνει
μα ξαφνου μεσα απ΄το νερο πετιεται ενα παγωνι
συνεχιζεται…..
μαθητριούλα
(edit)
Διάλειμμα σαν κάνω
από το διάβασμά μου
πηγαίνω στο μπανάκι
να δροσιστώ λιγάκι
και ύστερα πιάνω πάλι
στα χέρια το βιβλίο
Πως θα θελα να έχω
κάτι άλλο να προσέχω
skoupitsa
Εκδίκηση ζητούν αυτοί που πέσαν απ’ το τραμ
Εμπρός παιδιά μην κάθεστε γραφτείτε στο ΕΑΜ
(του Μανούσου Φάσσα κι αυτό)
Καληνύχτα.
Τετοια ωρα στο γραφειο σου Σκουπιτσα τι γυρευεις
εχεις γραφειο κηδειων και διανυχτερευεις,
ή μηπως εισαι μια γιατρος, μην εισαι νοσοκομα?
‘ τι εχω ενα σφαχτη και πονω και κοιτωμαι στο στρωμα
Γιατι Σκουπιτσα ξενυχτας τα βραδυα στο γραφειο σ’ ?
να σταματησουν ολα αυτα, θα επιληφθει ο Θειο$
Εδω λοιπον να κατσωμεν κι ολοι με μιαν καρδίαν
με ποιησεως τιτιβισμους γλυκείαν μελωδιαν
με στιχους να συνθεσωμεν, να πλεξωμεν στεφανους
και εις ιστοριας μην μπλεξωμεν με λυκους και τζομπανους!
Νοσφυ, η Σκουπιτσα χαθηκε απ’ τα ερτζιανά
μην ξερεις που πιανει σταθμον, μην ξερεις που γυρνα,
εις ποιον μηκος κυματος να λουεται τον αφρον ?
κι ο θειος μονος κι ερημος πινει καφε πικρον!
Νοσφεράτος
Ω θειε μου Ισιδωρα την τελευταια φοράμ
που ειδαν την Σκουπιτσα μας-κατι ελεγε για ΕΑΜ
και για ενα Τραμ-ακατανοητο- πολυ ανησυχώ…
επαθε κατι λές ;Πω-πω να ! ξεκινώ … Αμεσως …Ψαχνω να την Βρω!
Νοσφεράτος
Και ελεγε πως την Σύγχλισα με κατι που ειπα εγώ…
Σκουπιτσα ανα σε πειραξα ,συγγνωμη σου ζητώ…
ή ταν η επιτάσσ -ει
η χελιδόνα ποιητάς
skoupitsa
Άκου θειούλη μου γλυκέ για όλα φταις εσύ
Ενώ δική σου ήμουνα με έκανες κριτή
Κι εκεί που ο έρως κόκκινο μου άναβε λαμπάκι
Τρέχω στα ΣΠΑ να ομορφωθώ να γίνω Μενεγάκη
Και εσύ μικρέ μου απέθαντε που ήσουν η αφορμή
Το πνεύμα του θείου Ισίδωρου μ’ εμέ να γητευτεί
Εσένα Νοσφεράτε μου που τόσο έχω πειράξει
Μόνος σου τα κατάφερες να’ σαι στην ίδια τάξη
Γι αυτό άκουσε τώρα το νέο μου ορισμό
«όποιος κατανοήσει της σκούπας το χρησμό
θα πάρει ένα πόντο κι ένα λευκό φουρό»
(για τους ημιτελικούς)
Επεξηγήσεις:α) Ο θείος έχει κερδίσει ήδη τον πόντο
-και τον αριστερό- και δεν φορεί φουρό.
β) Ασμοδαίε δεν «τσαμπουνώ»
«ορίζω και διαμηνώ»
(άντε μη σε αποβάλλω)
γ) παππούλη η εθνοσωτήριος ηλικία σου, σού δίνει δυο πόντους αλλά αν δεν απαντήσεις στο αίνιγμα χάνεις τέσσερις
Πετώ για τα ΣΠΑ. Χαίρετε
μαθητριούλα
Τώρα που έφυγε η κακιά
Να’ ρθω κι εγώ λιγάκι;
Έχω απλώσει την ποδιά
Σ΄ ένα λεπτόό σκοινάκι
Λερώθηκε την έπλυνα
Και τώρα που στεγνώνει
Κρυώνω και είμαι μόνη
Περιμενε συνθετω
Αδυνατον να συνθεσω!
(αρνησις Ιππου).
Νοσφεράτος
θειε η ανυπακοή του Ιππου με σοκαρει!
ο Ιππος ο ανυπάκουος ειναι πολύ γομαρι…
αν Ιπποι δεν υπακουαν, γαιδαροι δεν γκαρίζαν
του συμπαντος τα θέμελα, Θειούλη μου ,θα τριζαν !
skoupitsa
Θείε μου μόλις βγήκα έξω από τα ΣΠΑ
Μ΄ αλλάξανε τα φώτα με κάναν σα χουρμά
Και έχασα το κέφι μου γι ακόμα μια φορά
Και μόνη μου παρηγοριά ετούτο το πρωί
Του νοσφεράτου η πρόοδος εις την ποιητικήν
Θείε μου στείλε μήνυμα γοργό στον Καλυβάρχη
Πρέπει να ανασυνταχτεί να βάλει ένα χεράκι
Κάτι φωτό του έστειλα μ’ εκείνες τις Σερβίδες
Γιατί δεν τις ανέβασε να δουν οι μουστερήδες
Την κριτική επιτροπή και να αναθαρρήσουν
Μαριέτα να αφήσουνε κι εδώ να κατοικήσουν
Μα σε εγκαταλήψανε εδώ, μονάχο τέτοιο βράδυ
Όπου εγώ έτρεχα στα ΣΠΑ που μ΄ έκαναν ρημάδι
skoupitsa
Θείε, εγώ τώρα θα’ πρεπε να κάτσω να δουλέψω
Μα μου’ ρθε μια επιθυμιά στιχάκια να σού πλέξω
Θείε που πήγαν οι βραδιές που ερχόμουνα στην Ντάτσ(ι)α
Και με κρατούσες αγκαλιά με χάδια και φιλάκια
Βαρύ καθήκον μου ΄θεσες μ΄ όλους να σε συγκρίνω
Ενώ εγώ ασύγκριτο ήθελα να σε κρίνω
Θείε μου τι τα ήθελες αυτά τα καλλιστεία
Εσύ για να αναδειχτείς δεν είχες καμιά χρεία
Κι αν ήθελες θειούλη μου τους φίλους να μαζέψεις
Ας παίζατε ποδόσφαιρο χωρίς πολλές τις λέξεις
Θειούλη μου σού γκρίνιαξα για τελευταία φορά
Και τώρα σε απαρατώ να πιάσω τη δουλειά.
Εχθες το βραδυ επαθα μια αφλογησία
και δεν μπορουσα να εκφραστω ποιητικη αδεια
ομως βλεπω πως σημερα κατι παει να γινει
(λετε να μ’ επιρεασε χθες βραδυ η σεληνη?).
Σκουπιτσα, γιατι ξυπνησες τοσο νωρις (στις εξι)
και εγραφες ποιηματα σχεδον προτου να φεξει?
Μην ταχα με σκεφτοσουνα κι εσυ οπως κι εγω
ή μηπως γυριζες στα μπαρ μαζυ με τη Γωγω
Αλλα στις εξι το πρωι τι εργασια κανεις
και ξεκινας τοσο νωρις τι τρεχεις να προκανεις?
Ο Νοσφυ βλεπω εξυπνησε στις εντεκα και δεκα
διοτι τη νυχτα γυριζε κι αυτος με τη Μαριετα,
και ταπινε με τον Καιρο και με το Γιαναρα
κι ο Βασιλακης ητανε, περασαν μια χαρα!
Αλλα ο Καιρος εχαλασε και αρχισε να βρεχει
και τοτε ο Νοσφυ γρηγορα στη χελιδονα τρεχει
που ειναι ζεστα κι ευχαριστα ωσαν θερμη αγκαλη
που παντα της ποιησεως θερμαινει το μαγκαλι!
Ο Ιππος Νοσφυ τα ‘παιξε κι επαθε αρνησία
και αρνηθηκε οπως το αρνι που αρνειται τη θυσια
του Ισαακ του Αβεσαλώμ κι αρχιζει να βελαζει
μα το τσακωνει ο εκδορευς και στη στιγμη το σφαζει
Ομως εγω τον ιππο μου δεν ηθελα να σφαξω
κι ουτε θυσια ηθελα εις τους θεους να ταξω
Γιαυτο αμεσως φωναξα ενα σταυλιτη δουλο
που εχω εις την Ντατσα μου και τουπα «παρ’τον Μουλο»
αλλα ο σταυλιτης μου απαντα και λεει «Δεν ειναι Μουλαρι,
δεν βλεπεις που του κρεμετε απο κατω ενα κονταρι?»
Σημερα ομως που ξυπνησα ευρηκα αυτον τον ιππον
που εβοσκε αμεριμνος στης ποιησεως τον κηπον.
Ουτως ειπειν του ιππου μου αι πραξεις ουτως εχουν
γι αυτο κι οσοι εχουν αλογα θα πρεπει να προσεχουν.
Ως προς τα περι του αλλου ποστ, τουθ’οπερ της Μαριετας,
το μονον που δεν ειδα εκει ηταν τας μαζορετας.
Διοτι ο Γιαναρας ητο εκει το θεμα
ξεστρατησε η συζητηση κι επεσε πολυ ψεμα
ενθεν κακειθεν λεγανε αλλα αντι αλλωνόνε
κι ητο σα να εξυλιζετο ο Μπρους Λη με το Σταλόνε
αυται αι κουβενται πουθενα ποτε δεν καταληγουνε
κι ανευ αποτελεσματος αυτοι οι αγωνες ληγουνε.
Ηλθε κι ο Εριχθονιος δια να εμπλουτησει
με αποψεις την συζητηση και να διαφωτησει
τους συμποσιαζομενους, να ειπει την αποψιν του
κι ο Ποντιος διεξηγαγε συζητησιν μαζυ του
κι ενω ολοι οι συμποσιασταί στεκονταν στην γωνιαν
αυτοι συνενοηθησαν δια την γενοκτονιαν.
και με την δυναμην του νοός και της καρδίας την ζεσην
δια τα ελληνοτουρκικα συμφωνισαν την θεσην!
βεβαιως εχουν διαφορας σε θεματα μεγαλα
μα πανω απ’ ολα τζιερη μου βαζουνε την Ελλαδα!
470 ποιήματα
περιμένουν το … Μαραθιά τους
είναι κρίμα να να διαβάζουν (μόνο)
ο θείος και η … θειά τους.
Η καλύβα ψηλά στο βουνό 
6 Σχόλια
Comments feed for this article
21 Οκτωβρίου, 2007 στις 3:36 μμ
Παπούλης
Έ ρε πώς κεντάγαμε στα νιάτα μας …..
21 Οκτωβρίου, 2007 στις 3:56 μμ
skupitsa
παπούλη ήταν άνοιξη.
21 Οκτωβρίου, 2007 στις 7:32 μμ
Νοσφεράτος
Οι Ιπποι ειχαν και συνέχεια …
https://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona-6/#comment-12441
22 Οκτωβρίου, 2007 στις 12:07 πμ
Παπούλης
Σκουπίτσα : εσύ είσαι άνοιξη…
22 Οκτωβρίου, 2007 στις 12:08 πμ
Νοσφεράτος
Ωπα Πάπούλη !!!! Κι εσύ για την Σκουπίτσα;
22 Οκτωβρίου, 2007 στις 12:29 πμ
Παπούλης
Όχι , Νόσφυ μου , αλλά ένα κομπλιμέντο είναι το προσφάι κάθε εριτίμου κυρίας και ιδία της Σκουπός.