Ο πανηγυρικος της ημερας εκφωνηθεις υπο θειου Ισιδωρου κατά την εκδηλωσιν δια τον εορτασμον των γενεθλιων της Καλυβας.

isidoros.jpg

(ο θείος Ισίδωρος λίγο πριν πάρει το λόγο – αλλά δεν τον πήρε διότι δεν ήταν εκεί, αύριο)

*

Ιδρυμα θειος Ισιδωρος Ι.Θ.Ι.

Γραφειο προεδρου ΓΡΑ.Π.

———————————————

Καλυβιστες και Καλυβιστριες

ΙΘΙστριες και ΙΘΙστες

Σεβαστοι Κηπιστες

Με την ευκαιρια των γενεθλιων της Καλυβας και του μεγαλειωδους εορτασμου στην συμπρωτευουσα, στελνω θερμο αγωνιστικο χαιρετισμο στη συγκεντρωση σας και σας δηλωνω ότι ειμαι νοερα διπλα σας!

Λογοι ανωτεροι της θελησης μου, τους οποιους -δυστυχως- δεν ενθυμουμαι αυτή την στιγμη ποιοι ειναι, με αναγκαζουν να βρισκομαι μακρυα σας.

Θα επιθυμουσα να αναφερθω ξεχωριστα, με δυο λογια, στον καθεναν από εσας.

Πρωτα απ΄όλα (και δικαιωματικα) στον Καλυβαρχη, στον μαεστρο αυτης της απιθανης κοινοτητας, ο οποιος διευθυνει αριστοτεχνικα την ορχηστρα των Kalivistas -παρ΄ότι συχνα του φευγει η μπακετα από το χερι και αρχιζει τις χριστοπαναγιες!

Όμως, αν εχει χαραχτει κατι βαθεια μεσα στη μνημη μου είναι η σκηνη ….«ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΠΑΝΟΣ» (και την οποια ηρθε η καταλληλη στιγμη να σας αποκαλυψω).

Ο καλυβαρχης μετα από καταναλωση πεντε (αριθμος 5) κιλων κρασιου στου Λουκα (https://panosz.wordpress.com/2006/12/27/loukas/ ) και ενώ συζητουσαμε για την καλυβα και τους Kalivistas, ξεσπασε σε γοερα κλαματα λεγοντας μου «Τους αγαπω ολους τους τοσο πολυ».

Ηταν μια …βαθεια ανθρωπινη στιγμη που με συγκλονησε με τη δυναμη της και την αυθεντικοτητα της.

Επι πολλες ωρες αναμεσα σε λυγμους και αναφιλητα μου μιλουσε ξεχωριστα για τον καθενα: όμως ευκολα μπορουσε να διακρινει κανεις την ιδιετερη αδυναμια του για τον Νοσφερατο, τον οποιο ειχε προσφατα διαγραψει, «είναι πολύ σκληρη αυτη η δουλεια που κανουμε θειε, η καλυβαρχία απαιτει ναχεις γερο στομαχι» μου ειπε, ενώ καταβροχθιζε φασολαδες, λακερδες, χαλβαδες και κρασι, κι εδειχνε σωστο συντριμι καθως μεσα του διεξηγετο ενας αγριος πολεμος: ο εσωτερικος του κοσμος ειχε μετατραπει σε ρινγκ στο οποιο ο ανθρωπος κι ο καλυβαρχης χτυπιοντουσαν αλυπητα ποιος θα εξοντωσει τον αλλον!

Φιλοι Kalivistas, ο Πανος είναι σπανιο κοματι, το εργοστασιο που τον εφτιαξε εχει κλεισει και είναι ευθυνη ολων μας να τον προσεχουμε σαν τα ματια μας και να μην τον συγχλιζομε, αναγκαζοντας τον να καταφευγει σε πειθαρχικα μετρα τα οποια ολοι γνωριζουμε ότι τον όχι μονον τον στεναχωρουν αλλα και τον …κουραζουν.

Ιδιετερη είναι και η δικη μου συμπαθεια προς τον ποιητη Νοσφερατο!

Αυτος ο ποιητης, ο στοχαστης, ανθρωπος, είναι ενα συνεχως εξελισομενο μοντελο σκεψης που αναπτυσεται σπειροειδως για να διαπερασει σαν φωτεινο ξιφος …από τα δρωμενα του ΠΑΣΟΚ μεχρι το «γιατι και το διοτι» της ανθρωπινης υπαρξης.

Η υπερμετρη ευαισθησια του, οι υπαρξιακες αναζητησεις του και κυριως οι αοκνες και ακαταπονητες προσπαθειες του προκειμενου να βρει να γαμησει, εχουν βρει την υπερτατη εκφραση τους μεσα από τους ανυπερβλητους στιχους του που ταξιδευουν στο απεραντο πελαγος του διαδυκτιου πανω στην ολομαυρη ραχη της Χελιδονας την οποια υπηρετει με υποδειγματικη ιερη αφοσιωση.

Ο Νοσφερατος είναι ενας ξεχωριστος ανθρωπος αναμεσα μας, του οποιου την παρουσια εχουμε την καλη τυχη να απολαμβανουμε!

Ο Βιοαννης είναι η ψυχη του επικουρειου ΚΗΠΟΥ, η συνειδηση της φυσης που μας περιβαλει και μας ενεχει!

Οι συζητησεις μας εκεινα τα υπεροχα φθινοπωρινα απογευματα -που δημοσιοποιηθηκαν στο ποστ «βαρεια σιωπη με αρχιδια μπρούτζινα»– https://panosz.wordpress.com/2007/07/22/isidoros-17/ )  – εκει, στην απομερη γωνια του επικουρειου κηπου στην οποια εχει στησει την παραγκα του κι εχει αυτοαπομονωθει γλυκα από τους εικουρειους συντροφους του, ακομα στριφογυριζουν στο μυαλο μου!

Οι οικολογικες του ευαισθησιες, η ενασχοληση του με τα κοινα μεσα από τις ταξεις των οικολογων και η προσηλωση του στην αμεση δημοκρατια, είναι μονο μερικες από τις αρετες του καθως οι υπολυπες εμπιπτουν στην κατηγορια των προσωπικων (του) δεδομενων!

Μερικες φορες η ζωη παιζει τα δικα της παιχνιδια!

Όταν -πολλες φορες- τον συναντουσα πεσμενο στα σκαλια του ΙΘΙ και τον υποσκελιζα -στην προσπαθεια μου να μην τον πατησω, δεν μπορουσα να φανταστω ότι αυτος αδυναμος γεροντακος, ο Παπούλης, ηταν ο καπεταν Φούρκας, ο σταυραετος του Αρη!

Κι όταν ακομα συνεργαζομασταν (αυτος με την ιδιοτητα του συντακτη και εισηγητη, κι εγω με του ειδικου διαπραγματευτη) στο «ΣΧΕΔΙΟ ΝΑΝΑ» (https://panosz.wordpress.com/2007/07/25/papoulis/ )

ουτε για μια στιγμη δεν περασε από το μυαλο μου ότι αυτος ηταν ο ανθρωπος που μαζι δωσαμε τοσες μαχες πανω στα βουνα, για να περασουμε μαζι στη συνεχεια τα μυρια-οσα βασανα στις στεπες της Σιβηριας.

Ο Παπουλης είναι ενας ζωντανος θρυλος και ενας ηρωικος συμπολεμιστης, τον οποιο συναντησα μετα από πολλες δεκαετιες τυχαια μεσα στην καλυβα!

Ο Αθανασιος είναι ενας πολύ ακριβος ανηψιος μου (με την ακριβεια που εχει πεσει στα σκαφη και στα ληαρ τζετ, αναγκαζομαστε και το ριχνουμε στα υποκαταστατα: ανηψοθεσίες και προσωπικες σχεσεις) !!!

Ο Αθανασιος (όπως και ο ετερος εξαιρετος ανηψιος μου Ιχνιλατης) ανηκει στον πρωτο ανθρωποπυρίνα των «μυστικων του Κολπου».

Εκτος απο ενας εξαιρετος και εμπειρος ειδικος αναλυτης του κοινωνικου φαινομενου «Ζοντό» ειναι και ενας ακουραστος αγωνιστης που καταδιωχθηκε αγρια τοσο για τις ιδεες του οσο και για τους αγωνες του εναντια σ΄αυτη τη μαστιγα που μπροστα της τα Ζωνιανα αποτελουν ντισνευλαντ!

Ειχα την τιμη να κοψω την κορδελα και να εκφωνησω τον πανηγυρικο της ημερας στα εγκαινια του μπλογκ του juke- box

Εκει συνεγραψα και το αριστουργηματικο ποιητικο μου επος «Η Αντωνιαδα»!

Σημερα νοιωθω την αναγκη να εκφρασω την χαρα μου για την παρουσια του αναμεσα μας!

Διακρητικα κριτικος και παντα πληροφορημενος ο Π2, ευστοχος και εγκυρος, ο λογος του παντα γινεται σεβαστος και αξιοπροσεκτος.

Προτυπο ΙΘΙστου και παναξιος εκπροσωπος της ΚΝΕ (Kαλυβιστικης Νεολαιας Ελλαδας) αποτελει την εγκυηση για το μελλον!

Τι να πει κανεις κανεις δια τον Νικολάε τον Αθηναίον, αυτόν τον αξιο γονο της γενειας των Γκαγκάρων η οποια -εκτος του εδικου μας Νικολαου- εδωσε εις την ανθρωποτητα και τον μεγαλο Γιουρι Γκαγκάριν;

Η παρουσια του στην καλυβα και στο Ιδρυμα μας κανει να νοιωθουμε υπεροχα !

Ιδια και τα αισθηματα και η εκτή-μιση (= τριτη), δια τον απογονο του ενδοξου Αλκηβιαδου, τον καλβειον ποιητη της χελιδονος συγχρονον μας Άλκην του οποιου η παρουσια -οπως και του εταιρου ευγονου, Νικολαου– στην κοινοτητα μας εχει καταστησει την Καλυβαν φωλεάν αριστογεννεσίας!

Δια τον Σούην τα λογια είναι πτωχα!

Εκ των πρωτων που στρατευθησαν εθελοντικα στις ταξεις του Ιδρυματος το οποιο και υπηρετησε πιστα με ολες του τις δυναμεις.

Η αφοσιωση του στους σκοπους του ΙΘΙ του κοστισαν μεγαλες ταλαιπωριες καθοτι ηταν ο πρωτος που διωχθηκε από την καλυβα για τις πεποιθησεις του!

Μαζυ του, αναποσπαστο κοματι της υπαρξης και δρασης του Σούη στην καλυβα, ο Μικρασιατης!

Αυτος ο περιτετμημενος νεος, ο ανθρωπος, ο επιστημονας, ο πατριωτης, με την εξαφανιση του εκανε πιο φτωχες τις ζωες μας.

Τον αναμενουμε με αγωνια καθως ο μόσχος ο σιτευτός, αδημονωντας για την ωρα της επιστροφης του ασωτου από την Κολουμπια της Λυκία -που θα σημανει την θυσια του- μουγκρίζει αγρια μεσα μας !

Και ερχομαι στον Ασμοδαιον, αυτόν τον μικρον δαιμονα της σχολιογραφιας δια τον οποιον το μελλον στην καλυβα ομοιαζει πολλα υποσχομενο και που μαζυ με τους Νίνη και Δημούτσον αποτελουν τις χρυσες ελπιδες του μελλοντος!

Σε μια εποχη που ολα αλλαζουν με ταχυτητες ασυληπτες…..

σε μια εποχη που μοιαζει σαν ενας μεμονωμενος κρικος που κοπηκε απο την αλυσιδα της παραδοσης……..

σε μια εποχη που κανενας νεος δεν παιζει πια καλη ποντιακη λιρα, αλλα συσωμη η νεολαια επεδειρεται ες την Αγγλικην (στερλινα), ο Ποντος (& αριστερος) αποτελει το απολυτο σταθερο σημειο αναφορας και απαντηση στο μεγαλο ερωτημα «από πού ξεκινησε ο ανθρωπος»!

Σ΄ένα περιβαλον που κινειται ο Ποντος (& αριστερος) επιμενει με μοναδικη συνεπεια να επιβαινει στο καρο με τις …..τετραγωνες ροδες!

Η λατρεια του για την παραδοση ξεπερνα τα ορια της πιστης και μετουσιωνεται σε μεταμοντερνο συγκινησιακο ιδιωμα!

Η παρουσια του στην καλυβα είναι ευτυχημα για ολους!

Αφηκα τελευταια την Σκουπιτσαν, αυτην την ιερεια της νοησης, την σοφη εταιρα της κοινοτητας, την απερινοητην Μισγάγκιαν του επικουρειου ΚΗΠΟΥ, την ερωμενη του ιερου οφι, τον μεγαλο ερωτα του θειου, την μουσα των ποιητων της χελιδονος, την αγρίαν γαλήν των πιο αποκρυφων επιθυμιων μας -την οποια ο θειος εχει θεσει σκοπον της ζωης του να την …βαλει στην προεδρικην γαλότσαν!

Θα μου επιτρεψετε να δανιστω έναν μου στιχον απο την Ε΄ ραψωδιαν της Χελιδωνος τον οποιον συνεγραψα γιαυτην:

«……γιατι όπως ειπε κι ο τρανός ο ποιητης ο Lorca,

χωρις εσε τι είναι η ζωη; Είναι …miseria porca !!!»

Αγαπητοι Kalivistas, στερνη μου επιθυμια είναι η Θεια Σκουπιτσα να ενταφιαστει μαζι μου κατω από την βρυση του επικουρειου ΚΗΠΟΥ!

Κλεινοντας την μικρην αυτην προσφωνησιν επιθυμω να εναποθεσω λιγα λουλουδια εις το μνημειο του «αγνωστου Kalivista» και να καταθεσω δαφνινον στεφανον τιμης εις τον βωμον των σφαγιασθεντων συντροφων μας, των εξοριστων και των αποκλεισμενων συγραφεων από την σημερινην μεγαλοπρεπην εορταστικην εκδηλωσην!

Φιλοι Kalivistas,

Ειμαι υπερηφανος και συγκινημενος διοτι μαζι φτιαξαμε το ΙΘΙ και επανιδρυσαμε τον επικουρειο ΚΗΠΟ μετα από δεκαπεντε αιωνες διακοπης της λειτουργεια του!

Μαζι θα πορευτουμε και εις το μελλον

Και όταν ο θειος θα γραψει στ΄αρχιδια του τον υπεροχο τουτο κοσμο και θ΄αποχωρησει δια την Κουτλουμουσίαν, παιρνωντας μαζι του και την Θειαν Σκουπιτσαν -όπως προειπα- εσεις θα συνεχισετε το υπεροχο αυτό εργο!

Ζητω το Εθνος !

Ζητω το ΙΘΙ !