Θυμόμαστε
Τους ξεχασμένους, μέσα στα reality μιας εικονικής
πραγματικότητας, στίχους των πεθαμένων ποιητών…
Ξαλάφρωσα από κάθε περιττό, απ’ τη μεγάλη αγγάρεια να στοχάζομαι, να μιλάω και να γράφω
Οι κούφιοι άνθρωποι…

Την ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων
Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες
Πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα, στο παραμικρό σφύριγμα
του κέρδους
Τη σκέψη του πρόσφυγα, τη σκέψη του ανθρώπου που κατάντησε κι αυτός
πραμάτεια
Αυτοί που σας κλέβουν το ψωμί απ’ το τραπέζι κηρύττουν τη λιτότητα
Αυτοί που σας κλέψαν το βιβλίο που βρισκόταν κάτω απ’ τη φασκιά σας
Σας κατηγορούνε ότι μείνατε αδιάβαστοι
Οι χορτασμένοι μιλούν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν
Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε
Αλλάξαν και των προαστίων οι ονομασίες
Υψώνονται άσυλα στα γήπεδα και στις πλατείες.
Εδώ οι επίγονοι από τον άμβωνα αφορίζουνε τους ξένους
Ρίχνουνε στους αλλόγλωσσους κατάρες

Λένε πως τρέμουν τα βουνά και πως θυμώνουν τα έλατα
Όταν η νύχτα ροκανάει τις πρόκες των κεραμιδιών να μπουν οι καλικάντζαροι μέσα
Μέσα στους κλώνους μιας λυγαριάς βλέπω το παιδικό σου πουκάμισο να στεγνώνει
Πάρτο σημαία της ζωής να σαβανώνει το θάνατο
Φτάνει ν΄ ανθίσει μόνο
λίγο σιτάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη…
Στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα φιλιούνται
Μεγάλες ειδήσεις χτυπούσαν με τις γροθιές τους τις πόρτες
Α, τούτος ο άνεμος δε θέλει να σωπάσει. Φυσάει, φυσάει, φυσάει,
Ανακατεύει τις φωνές και τις σελίδες της Ιστορίας
Ανακατεύει τις σπίθες απ’ τις πυρκαϊές του κόσμου
Τραντάζει ένα μεγάλο δάσος ελπίδες
Ξεσκίζει τις σημαίες των Υπουργείων.
Χρόνια τώρα, κι ακόμα να σωπάσει.
Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
Και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία…
Οι ενότητες στίχων ανήκουν σε διαφορετικά έργα και κατά σειρά εμφάνισης στους ποιητές
Κώστα Βάρναλη, T.S.Eliot, ΓιώργοΣεφέρη, Βertolt Βrecht, Μανώλη Αναγνωστάκη, Γιάννη Ρίτσο, Νίκο Καββαδία, Ανδρέα Κάλβο
ΚΑΤΑ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ
Αντισταθείτε
σ’αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
Και λέει:Δόξα σοι ο Θεός
Αντισταθείτε σ’ αυτούς που λέγονται
Μεγάλοι
………………………………………………………………..
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.
…………………………………………………………………
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.
Υστερόγραφο
Και συ λοιπόν
στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις
απο φωνή
απο τροφή
απο άλογο
απο σπίτι
στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος :
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ
Στοχαζόμενοι και ενεργοί συνοδοιπόροι μου,
μάτια βουρκομένα, μουντζουρωμένα χέρια,
ανοιχτές καρδιές
μπουμπούκια του ονείρου…
Σταμάτησα να φωνάζω βουβά
γιατί μάτωσα τη καρδιά μου.
Ξεκίνησα συγχορδίες ηλεκτρικές
μπουμπούκια του ονείρου…
Θέλω ανθισμένη τη ζωή μας, Νεφέλη,
Κώστα, Αντωνία, Στέλιο, Αργυρώ…
“Μου λένε αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ,
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω,
και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό,
που όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω,
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ,
μου λένε να πάω κρυφά κάπου να κλάψω,
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό,
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να το αλλάξω,
Μα εγώ μ’ έναν άγριο περήφανο χορό,
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω,
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ,
θα πάω να χτίσω μιά φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω…”.
Στίχοι του Γ.Αγγελάκα
Ηθικά σφάλματα των κρατούντων και η Θεία Δίκη – Νίκη σας φίλοι του Πολιτισμού!
Αγαπητοί σύντροφοι, μην παρεξηγήσετε την «αδύναμη στιγμή» μιας ομάδας αριστερών – που έχοντας δει κι αποϊδεί από λάθη_ ιστορικά κι ανιστόρητα του χώρου μας -έγραφαν από Σεπτέμβρη μήνα κιόλας γράμμα στο …θεό! Συμβοηθούντος και του κύκλου των χαμένων ποητών και άλλων τέτοιων «σκοτεινών δυνάμεων» ο θεός εισήκουσε τας ευχάς ημών! Ω του θαύματος! Όλα λειτούργησαν με γεωμετρικήν ανάπτυξιν. Το ποδήλατο του Εμπειρίκου εξαστράπτον και «η ζωή ποδήλατο» στο σπίτι της εξουσίας.Τσέκου και Ζαχόπουλος κοντεύουν «ν `αγιάσουν» μπροστά στην εκθαμβωτική συνέχεια…! Οι μίζες, οι αργυρώνητοι του τύπου και του τόπου, η Siemens, τα πάσης φύσεως στελέχη-στελεχίδια-τσούστρες της πασσαρέλας -χρυσαυγίτες σε αγαστή σύμπνοια με τα ΜΑΤ, άνοιξαν την αυλαία ενός film noir «Ελλάδα 2008» και μαζί ένα σπασμένο κεφάλι στο ρείθρο, ένας ματωμένος άντρας καρφί στο μάτι όλων μας, μου θύμισε την 21η Απριλίου του `67, η ίδια σκηνή, ο ίδιος λεκές, μια γυναίκα τότε, Πατησίων και Αμοργού δίπλα στα γραφεία της ΕΔΑ , που τα είχαν ρημάξει νωρίτερα τα ίδια πάντα πρόσωπα ( ο Άνυτος κι ο Μέλητος θάλεγεν ο Γιώργος Σεφέρης.)
Και μιας κι ο λόγος για το Σεφέρη, παρακολουθώντας την χρυσοράσωτη πομπή του εκλιπόντος αρχιεπισκόπου, όλη αυτή την αντάξια ενός Φεντερίκο Φελλίνι κουστωδία, με τις «κορώνες» του Θεσσαλονίκης, με τον Τέως, με ό, τι πιο αποτρόπαιο έβγαινε βρυκολακιάζοντας απ `το ντουλάπι της μάνας, της γιαγιάς, των παιδικών μας χρόνων, είπα μέσα μου, τους ξεσκεπάζει η ζωή κι ο έχων ώτα ας ακούει. Και θυμήθηκα την κηδεία του Σεφέρη, που ήταν η πρώτη και σημαδιακή που περπάτησα ως φοιτήτρια και που αναλογούσε ευθέως στις μνήμες των αντιστασιακών γονιών μου για την κηδεία του Παλαμά μέσα στην κατοχή. (Ίδιο πάντα το μούτρο του αυταρχισμού, ίδια η αντίσταση της Ελλάδας εκείνης που επιμένει να σκέφτεται, να μιλά, να θέλει να ζει.) Κι έτσι σήμερα μπροστά στο Υπουργείο Πολιτισμού ήρθα κι εγώ, μια συνταξιούχος δασκάλα της μέσης, γιατί έπρεπε κάπου να ενώσω το δικό μου ψίχουλο οργής κι αγάπης, με τη φωνή των ανθρώπων του πολιτισμού που σ` αυτούς χρωστώ το πιο καλό κομμάτι της ζωής μου,της δουλειάς μου. Une raison d`être…
M.Π.
ΑΦΗΣΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ Ή…… μετά τη <<ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ>>