Περνώντας με πορτοκαλί

0 βήματα

Τι περιπλάνηση, ε;
Ορυμαγδός
Σκαμμένες πόλεις
Τηλεφωνήματα
Νήματα
Ράμμα στη δράση
Ονειροπολήσεις
Το ψάρεμα της πέστροφας
Ερχόμαστε αλλά ίσως ν’ αργήσουμε
Καρικατούρα
Στροφή
Επιστροφή
Αναστροφή
Το δέλεαρ του ευ ζην
Οξυγόνο
Σπάω τα δεσμά μου
Χρειάζομαι βοήθεια
Εντατικά μαθήματα πιάνου
Ανυπακοής
Καφέ, ουίσκι, τσιγάρα
Ισορροπώντας στον πάγο
Παλινδρόμηση
Νερό
Εξισώσεις
Εξώσεις
Ρήξεις
Εκρήξεις
Συναισθήματα
Σπασμένα γόνατα
0 βήματα
Φωτογραφίες
Τρομαγμένα ζώα, τρομαγμένοι άνθρωποι
Απειλές
Απαγωγές
Οι ζωές που δεν ζούμε
Όλα αυτά τα κεραμίδια που στάζουν
Οι κανόνες
Οι χειμώνες χωρίς κανόνα
Οι παγετώνες
Η επιδερμίδα σου που σπάει κι αυτή
Τα νεύρα σου που χόρτασαν κίνδυνο
Όλη αυτή η ακινησία ρε μαλάκα
Ενώ ξημερώνει

(φωτογραφία της Lena Mimi-Lena)

Άτακτες σκέψεις, μπαρουτοκαπνισμένες μελωδίες και άφθονη παραίσθηση,
τι άλλο;
Λάτρεις του παραμυθιού, μείναμε στην αλήθεια, όπως αυτή μας φανερώθηκε
Τολμήσαμε τελικά και είμαστε, γίναμε, αυτό που σκεφτόμαστε, που θαυμάσαμε ή ίσως κάποιοι κάποτε ονειρευτήκαμε
Ερωτευτήκαμε τα δεσμά της ζωής, όλα αυτά τα όρια που ονομάστηκαν ορίζοντες
Τίποτα το σπουδαίο ∙ να πονάμε σαν άνθρωποι
Ίσως ήταν το μέλλον εκείνο που ψάχναμε κοιτώντας μέσα από κείνον τον φακό
Μια μωβ συνθήκη στη δύση του ήλιου, ορίστε ένας ορισμός της απόλαυσης
Δεν υπάρχει άλλο όνομα για να τιμήσεις πέρα απ’ αυτό που δίνεις στα πράγματα
Γι’ αυτό καμιά φορά δεν θέλουμε να μας μιλάτε
Μην μας μιλάτε για φασισμό, για αφραγκίες, μοναξιά ή για τις άσκοπες ώρες σας στη δουλειά που διαλέξατε, για ό,τι διαλέξατε

Τυπώσαμε κάποια αντίτυπα δύο νέων φανζίν και από αύριο θα είναι διαθέσιμα στα φιλόξενα βιβλιοπωλεία της πόλης και σταδιακά όπου βρούνε τόπο.

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ -13 ΠΟΙΗΜΑΤΑ… Σ’ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΥΓΩΝ {επιλογή – μετάφραση: Βασίλης Νικολόπουλος}

Τα ποιήματα που επιλέχτηκαν για τη μικρή αυτή συλλογή ακολουθούν τη χρονολογική σειρά κατά την οποία και γράφτηκαν. Με το ποίημα ¨ Το Τραγούδι του Ενοχλητικού Σκύλου ¨ να δημοσιεύεται για πρώτη φορά το 1925, όταν ο Ντύλαν Τόμας ήταν στην ηλικία των 11 ετών, στο σχολικό περιοδικό του Σουόνσι, ξετυλίγουν το νήμα της νεότητας του Ουαλού ποιητή και το φτάνουν έως τα μέσα της σύντομης ζωής του.

Το αλμανάκ του χρόνου 1933 (απόσπασμα)

[…] Η αρχή του χρόνου πλαγιάζει στο ιερό οστό,
το σπέρμα του χρόνου φυλάσσεται στα σπλάχνα:
οι κόκκοι της ζωής πρέπει να βράσουν κάτω απ’ τον ήλιο,
οι συλλαβές να ειπωθούν ξανά και ξανά:
ο χρόνος να ανήκει στον άνθρωπο.

ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ ΔΟΝΟΥΝ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΑΘΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ – βασίλης νικολόπουλος

Ένα ποίημα για τον Σβέβο Μπαντίνι, τον Ίγκυ Ποπ, την Ορνέλλα Μούτι, το ροκ ν ρολλ, την αγάπη (απόσπασμα)

Χρειαζόμαστε την αγάπη, περαστική και ατελέσφορη
Μια κάλπικη στιγμή στον χάρτη του χρόνου
Μια αγκαλιά που τριζοβολάει στο κενό ∙ έστω κι έτσι
Αγανακτούμε για την αγάπη περιμένοντας την άνοιξη.
[…]

Η πόλη ανήκει στους σκύλους της
Κάποιος κάνει την αρχή κι ύστερα
Κοιτάζονται
Τεντώνονται στα πεζοδρόμια
Ο ένας μετά τον άλλον
Υποψιάζονται τον θάνατο
Το μαύρο χρήμα
Την απόσταση
Τα αρπακτικά
Τη ζωή που φωλιάζει κάτω απ’ την κοιλιά
Και το απαλό ζεστό τρίχωμα
Τη θηλή τη μάνας
Μια κανονική νύχτα
Στην πορεία ενός ζωντανού άντρα, μιας ζωντανής
Γυναίκας
Τη δόση της απόγνωσης που χρειάζεται
Για να κυλήσει αυτό το έργο
Από σκηνή σε σκηνή
Από πρόσωπο σε πρόσωπο
Από πλατεία σε πλατεία

Οι σκιές θυμίζουν έντονα φιγούρες
Του Κιούμπρικ
Μια λέξη λιγότερη
Λεηλατεί ό,τι κινείται
Η άγια μέρα
Τα κορίτσια που ξεδιπλώνουν έναν κόσμο
Αθέατο
Η βλάβη
Τα τσιγάρα
Το ψωμί
Το νόημα μιας αδιάφορης περιπλάνησης
Εξοικονομώντας λίγη στάχτη
Απ’ όλα αυτά τα έπιπλα
Τα αποκαΐδια της μνήμης και της όρασης
Κάτω απ’ την πατούσα του σκύλου

Χτίστε απ’ τις στάχτες ,θα αναφωνούσε ο Ντύλαν Τ.
Χτίστε από έπαρση
Ο νόμος του μίσους, ο νόμος του πλούτου
Ο νόμος του απάνθρωπου

Σημασία μη δίνεται
Σ’ αυτά τα σκυλιά

Ο πόνος με κρατά απασχολημένο

Στον ύπνο μου με σκουντά και ψιχαλίζει τις φοβέρες του

Με οδηγεί απ’ το να δωμάτιο στο άλλο στο σκοτεινό διαμέρισμα

Μου υπαγορεύει όλους του μορφασμούς προσώπων

Που δεν γνωρίζω

Τα πρόσωπα είναι άσχημα

Όσο άσχημο οτιδήποτε ανθρώπινο μπορεί να είναι

Ο πόνος με κρατά απασχολημένο

Στέλνει τη σκέψη μου σε σένα, σε σένα και σε σένα

Κανείς σας δεν ξέρει πού θα με βρει, δεν θα πρεπε να με βρει

Κι ούτε να με αναζητήσει, δεν έχω τίποτα να δώσω

Με κρατά στη καμπίνα του και με γλώσσα αιχμηρή με φιλά στα μάτια

Με ποτίζει νερό και τσιγάρα, ξεσπά, με φροντίζει και μ’ αποκαλύπτει αλήθειες

Που στης μέρας το φως πεθαίνουν όπως οι ποιητές

Ω, ο πόνος με κρατά απασχολημένο

Με βγάζει στην πόλη

Στους δρόμους του κέντρου, γυρεύοντας ξόρκια και προφητείες

Μου λέει πως πρέπει να κινούμε στη σκιά

Μου σκίζει τα ρούχα, πετά τις ελπίδες μου στον υπόνομο

Κι υπογράφει για μένα

Με στέφει πρωταγωνιστή στην τραγωδία της ήττας

(πίνακας: Vincent van Gogh – Young man with cornflower)

[Η μετάφραση αφιερώνεται σ’ αυτούς τους οποίους οι συνθήκες, ενίοτε, δεν ευνόησαν και τόσο, στη μητέρα μου] β.ν.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Οι νεκροί, γυμνοί αυτοί θα ενωθούν
με τον άνθρωπο στον άνεμο και το δυτικό φεγγάρι ∙
όταν τα κόκκαλά τους απ’ τη σάρκα χωριστούν και τ’ άσαρκα κόκκαλα χαθούν,
θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και σε πόδι ∙
αν και τρελάθηκαν οι ίδιοι θα υπάρξουν σοφοί,
αν και βυθίζονται, απ’ τη θάλασσα ξανά θ’ ανατείλουν ∙
αν κι οι εραστές χαθήκανε δεν θα χαθεί η αγάπη ∙
κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες της θάλασσας
αυτοί καιρό κείτονται τώρα, σε θάνατο δεν πάνε από άνεμο δαρμένοι ∙
βασανιζόμενοι κι απ’ τις δυνάμεις τους προδομένοι,
λουροδεμένοι σε τροχό, ακόμη κι έτσι δεν θα λυγίσουν ∙
στα χέρια τους η πίστη με κρότο θα σπάσει στα δύο,
και τα μονόκερα κτήνη θα τους συντρίψουν ∙
σκορπισμένοι όλοι καταλήγοντας δεν θα ραγίσουν ∙
κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ποτέ πια ας μην κρώζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
ή κύματα σκάζουν ηχηρά στις ακτές ∙
όπου ανθός εκρήγνυται, ποτέ ξανά λουλούδι
κεφάλι μη σηκώσει στα ξεσπάσματα της βροχής ∙
αν και τρελοί και νεκροί σαν καρφιά,
ειδώλων κεφαλές σφυροκοπούν μ’ ασπρολούλουδα ∙
πολιορκούν τον ήλιο ωσότου αυτός καταρρεύσει,
κι ο θάνατος δε θα ‘χει εξουσία.

28/04/2024 Κυριακή των Βαΐων

Άνθρωπος

Καπό αυτοκινήτου τιναγμένο από 70 κιλά εκρηκτικών

Ξεμπροστιασμένη τσούλα στο πεζοδρόμιο

Πηχτό κατακρατημένο δάκρυ

Θάνατος στα δύο χιλιοστά του γραμμαρίου

Τοίχοι που τρέχουν

Έρανοι στη διαπασών

Ο Ντοστογιέφσκι στις Στάχτες

Φθηνός χρόνος για ανυπεράσπιστα ζώα

Τσακμάκι

Η φωτιά του αγίου που καίει το λάδι

Ζητήματα υψίστης σημασίας

Απόθεμα που βουτάει στον φωταγωγό

Στο κέντρο της νύχτας, άμμος, γυαλί

Στόμα ξεπλυμένο με μπίρα

Απόκρημνες πλαγιές

Ρύπανση

Κατηγορητήρια

Ο ρυθμός που σου σπάει τα σαγόνια

[σκίτσο: Μαριλένα Ζολώτα]

Η ζωή είναι μάχη σε ανισόπεδο κόμβο
Σταματά ή και δανείζεται ρόδες,
τρέχει για την επόμενη πόλη
σαν κάθε ένα απ’ τα μικρά σύννεφα

Γονατίζω εμπρός στην Αμερική του Γκίνσπεργκ
Το γόνατό μου δεν κάνει κρακ
Η ξεκαρφωμένη σανίδα στον προθάλαμο δεν κάνει κρακ
Ο πόλεμος θερίζει τις πιθανότητες μιας μέρας
άξιας να ιστορηθεί

Η πεταλούδα απόψε δεν κάθεται στον ώμο μου, ούτε και πουθενά
Χορεύει ολοπράσινη πάνω απ’ το τοπίο, στα μάτια μου μπροστά
Θέλει να πει, μην ανησυχείς, η ζωή έχει πλάκα ∙
μαύρες γάτες, ελεήμονες Θεούς, σφυρίγματα τη νύχτα

[Πάντα συμβαίνει μια μάχη,
κι αν είναι να τσακιστείς
καλύτερα κάνε το χορεύοντας]

Και τα κακομαθημένα παιδάκια
Χρειάζονται τα παιχνίδια τους

Τα ζουλάνε και τα ζουλάνε
Και τα πετούν
Αυτά σπάνε

Οι πατερούληδες και οι μαμάδες τα μαντάρουν
Και τα παιδάκια συνεχίζουνε
Και τα παιχνίδια συνεχίζουνε

Τα παιχνίδια δεν κάνουν σχέσεις
Δεν χτίζουν έδαφος
Δεν γνωρίζουν τόπο
Δεν κάνουν έρωτα
Τα παιχνίδια δεν γαμάνε
Δεν χέζουν
Δεν μιλούν μεταξύ τους
Δεν ταξιδεύουν
Καμιά φορά βρίσκονται καταπλακωμένα
Το ένα πάνω στο άλλο

Ένα παιχνίδι στέκεται ψιλά
Πάνω πάνω
Ψεύτικοι ήχοι ξεπηδούν απ’ το λαστιχένιο κορμάκι του

Gods children*

Τα βουνά απομακρύνονται
Πρόκειται εδώ για κάποιο άνοιγμα του ορίζοντα;
Υπάρχουν άλλωστε μέρη που μοιάζουν με καταφύγια ∙
και το μόνο που σε νοιάζει, εκεί προς το τέλος,
και πάντα είναι προς – το τέλος,
είναι η ασφάλεια
Αν εντρυφήσαμε στη ζωή;

Δες στο πρόσωπό μου,
τη δική του υπόσταση, ολοζώντανο, παραμορφωμένο,
σχεδόν φυσικό, ξένο προς όλους
Εσύ, μικρό κορίτσι,
που λικνίζεσαι στο ρυθμό του Spanish caravan
καθώς περνάς έξω απ’ το μπαρ με τις πόρτες του ανοιχτές
Εσύ, υπέροχο πλάσμα,
που νιώθεις να κατέκτησες τον κόσμο ανάβοντας ένα ακόμη τσιγάρο,
γελώντας πονηρά στο χνούδι της νύχτας
που σε συνοδεύει απόψε, κλέβοντας γλυκά τα λόγια της
Εσύ, μικρέ μου φίλε,
που μου σερβίρεις αυτή την υπέροχα παγωμένη μπίρα
με το χέρι σου να αγγίζει την ατμόσφαιρα,
για όσα δεν κατάφερες
Εσύ, μικρή μου Ανν,
που με κοιτάς απ’ το κάδρο σου, χαμηλά στον απαλό τοίχο,
με το ταριχευμένο σου χαμόγελο, πικρό
καθώς κοιμάσαι μακριά
Αγόρι, που ήθελες να μελετήσεις τον αναρχισμό,
γυρεύοντας ακόμη μία προδοσία
Δες στο πρόσωπό μου,
αποπροσανατολισμένο σε δρόμο επιστροφής
για όλα τα μεγάλα ερωτήματα

*The Gutter Twins

Αργή κίνηση

Οι νέες συνήθειες επιφέρουν μια αλλαγή
στον τρόπο που ατενίζεις απόψε τον βρόμικο κόσμο
Όλες αυτές οι μικρές ιστορίες,
άρρηκτα συνδεδεμένες όσο κρατώ τα χέρια σε έκταση
προς κάθε ευθεία που μου υπέδειξες
Με τα μάτια κλειστά
να χάσω όσα τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι
Τα ραγισμένα μου δάχτυλα
είναι οι καλαμιές που θροΐζουν, το ένδοξο παρελθόν

4

Σε μια πόλη, πολύ μακριά απ’ τον κόσμο
είναι καλοκαίρι και βρέχει καταρρακτωδώς
Είναι στο άγγιγμά σου
που πάλλονται οι χορδές μιας επανάστασης
Ωστόσο, ξυπνάμε παραδομένοι σε ένα νέο πρωινό
Μόνο οι νεκροί δεν αντιφάσκουν

Σημειώσεις

Αποφεύγω τις υποσχέσεις
Διακόσμησα του τοίχους με πίνακες φίλων ∙
ξέρω πως κάποτε θα βρεθούμε όλοι στον παράδεισο
Κατάφερα να αποκτήσω όσα κι ένα άγριο ζώο
Για την ελευθερία μου, πού και πού,
κι εγώ ανησυχώ
Δεν ξέρω, ίσως, καμιά φορά,
ποίηση να είναι ένας υπέροχος άνθρωπος