“καί μή φοβηθῆτε ἀπό τῶν ἀποκτενόντων τό σῶμα,

τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι”.

Ματ. 10,28

Πρωτοπόρος ο Χριστός σε όλα τα επίπεδα σκέψης και δράσης, εγκαινιάζει την επί γης διδασκαλία του με την εισήγηση της πνευματικής αλιείας. Της τεχνικής δηλαδή του αλιεύειν ανθρώπινες ψυχές. Πρώτοι οπαδοί του εν λόγω κινήματος, οι πρώτοι μαθητές του Χριστού, Πέτρος και Ανδρέας, συνεπικουρούμενοι από τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.

Όλοι αυτοί, πεπειραμένοι ψαράδες της παραδοσιακής αλιείας, υποκύπτουν τώρα στο δέλεαρ της νέας ζωής, εγκαταλείποντας τα πάντα... Ισχυρό κίνητρο της εν λόγω ριζοσπαστικής απόφασης, ένα περίεργο πρόσταγμα: “ἀκολούθει μοι”.

Το κάλεσμα αυτό κατ' ουσίαν, εμπεριείχε το κωδικοποιημένο σύνθημα της κήρυξης ενός ευγενούς εποικιστικού αγώνος με στόχο την διάσωση της ανθρώπινης ψυχής. Την λύτρωσή της από την στυγνή εκμετάλλευση του αποικιοκράτη Διαβόλου. Πλείστοι μαθητές, μετέπειτα, έλαβαν μέρος σ' αυτόν τον αγώνα και μυήθηκαν στις πρωτότυπες τεχνικές αυτού του πνευματικού πολέμου.

Αυτό το σύνθημα συνεχίζει και υφίσταται μέχρι των ημερών μας γιατί αποτελεί μία κλήση για αγώνα που στοχεύει στην ανάσταση του νεκρού ψυχικά ανθρώπου. Έτσι, λοιπόν, προσκαλεί ένα έκαστο εξ' ημών ο μεγάλος ψαράς Χριστός, να ρίξει τα δίχτυα του, στα αχανή και προπάντων ανεξερεύνητα πελάγη του ατομικού ψυχικού ωκεανού του, με στόχο να θηρεύσει τις απόκρυφες ικανότητές του, να ξεθάψει τις αναξιοποίητες επιδεξιότητές του, να ανεύρει τα τάλαντά του και κατόπιν να τα επενδύσει στην θεϊκή τράπεζα, πρώτον προς προσωπική ψυχική κερδοφορία και δεύτερον προς αντιμετώπιση της πέριξ πνευματικής λιμοκτονίας. Γιατί η γνήσια πλευρά του μεταλλίου της αγάπης απαιτεί δόσιμο. Αυτό διασφαλίζει την ανανέωση της πνευματικής υδατοκαλλιέργειας και εξασφαλίζει ταυτόχρονα την πληρότητα της ψυχικής πηγής.

Αλλά ο Χριστός, επισημαίνοντας τις κύριες πτυχές της επιτυχούς έκβασης του αγώνος, τονίζει: “ἐπανάγαγε εἰς τό βάθος” (Λουκ. 5,4). Ζητάει βάθος ο Χριστός, γιατί στα βαθειά κρύβονται οι αξιόλογοι θησαυροί. Αντιθέτως στα ρηχά και στην επιφάνεια, επιπλέουν οι φελλοί των παθών και των λοιπών ελαττωμάτων, τα οποία συνθέτουν μία άχρηστη ψαριά. Μία επιβλαβή τροφή για την ψυχική υγεία. Η εν λόγω ψαριά είναι το συνώνυμο της αμαρτίας, που κατά τον Παύλο, αντιστρατεύεται τον νόμο της συνείδησής μας.

“Ἐπανάγαγε εἰς τό βάθος”. Γιατί στο βάθος κρύπτονται οι “ληστές”, που όμως, όταν αναδυθούν στον σταυρό πάνω, εγκλωβισμένοι μέσα στο αμφίβληστρο της αυτογνωσίας, τελικά ξεσπούν σε ένα “μνήσθητι μου Κύριε...”.

Την ίδια ώρα όμως, πάμπολλοι αδιάφθοροι της “ελεύθερης” κοινωνίας, προτιμούν και εμμένουν έγκλειστοι στο κάτεργο της αυτοθεοποίησης, φιμώνοντας την γονιμότητά τους. Επιλέγουν τα δώματα της μοναξιάς με τις έρημες καρδιές, οπότε καταντούν σαν τα δένδρα που έχουν ανακόψει την κυκλοφορία των χυμών τους, και κατ' ουσίαν οδεύουν προς ξύλευση και τελική καύση. Στάχτη!

Μήπως όμως τελικά το ύψος του σταυρού επιφυλάσσει πνευματικό ίλιγγο, που υποκρύπτεται μέσα στη φράση του “ἔρχου καί ἴδε”;

Μήπως γι' αυτό οι πλείστοι, πονηροί και οκνηροί όντες, αρκούνται στη θέα του σταυρού “από μακρόθεν”, από έτερα πλαστά ύψη, τα οποία “κατακτώνται” εύκολα, με στόχο να βλέπουν περισσότερα πράγματα από τον κόσμο, χωρίς όμως να συμμετέχουν; Αυτό όμως έχει σαν συνέπεια την απομάκρυνσή τους από το βάθρο της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την ουσία. Αλλά ο Χριστός αυτή την ουσία κυνηγούσε εμμανώς, όταν καθόταν και έτρωγε μαζί με φορατζήδες και κοινές γυναίκες, ρίχνοντας την ίδια ώρα περίτεχνα το αμφίβληστρο της αγάπης του σε άτομα, που η πολυπληθής άμωμη κοινωνία των “υψών” απαξιούσε. Είχε όμως ένα μοναδικό τρόπο για να αλιεύει ο Κύριος “ἐπιβεβηκώς ἐπί ὄνον καί πῶλον υἱόν ὑποζυγίου” (Ματ. 21,5) ένιωθε την ανάσα του λαού που τον περιέβαλε ασφυκτικά. Άκουγε τα ανήσυχα βελάσματα των προβάτων που δεν είχαν ποιμένα και γινόταν άμεσα ποιμήν τους και “διήρχετο ἰώμενος καί εὐεργετῶν”.

Εδώ ακριβώς συνίσταται η διαφορά του μοναδικού ψαρά, με τους συγχρόνους ψαράδες, τους διαδόχους του μαραγκού, οι οποίοι ποζάρουν πάνω σε “ὤμους εὐγενῶν” σαν Ρωμαίοι αυτοκράτορες, όταν εκλέγονται, ενώ το υπόλοιπο της ζωής τους εκτίουν πριγκιπική ποινή: Διοικούν από ένα απόμακρο μυστικό δωμάτιο και επιδεικνύονται σαν ημίθεοι μόνο με την ευκαιρία δημοσίων εορτών και πανηγύρεων. Γι΄ αυτό άλλωστε παιδεύονται άσκοπα όλη τη νύχτα και δεν πιάνουν τίποτα... ( Λουκ. 5,5).

Γιατί υπηρετούν ψυχρά, επαγγελματικά τον Θεό, ρέποντες στο ολίσθημα να τον θεωρούν σαν ιδιωτικό τους προάσπισμα. Έτσι όμως χάνουν την επαφή με τον άνθρωπο που υποφέρει, τον συγχυσμένο, τον αμαρτωλό, τον απολωλότα που... ολοφύρεται απεγνωσμένα μέσα στο σκοτάδι του. Έτσι χάνονται και οι ίδιοι οι ψαράδες. Γιατί παρόλο που αναπέμπουν προσευχές και δεήσεις, δεν ακούγονται βροντές επί του όρους.

Μήπως τελικά πρέπει να ανεβούν στο όρος για να μεσιτέψουν για τον λαό τους; Έχουν όμως το κουράγιο να περπατήσουν ανάμεσα σε κοφτερά βράχια, ματώνοντας τα πέλματά τους; Έχουν το ψυχικό σθένος να αντικρίσουν κάποια φλεγόμενη βάτο, αλλά τελικώς... μη καιόμενη; Τι σημαίνει αυτό; Δεν τους θέλει ο Θεός και οι ίδιοι είναι καμμένα χαρτιά...

Αλλά κι οι απλοί ψαράδες, οι “ερασιτέχνες”, δεν βοηθούν στο έργο της πνευματικής αλιείας. Οι πλείστοι εξ' ημών, κλεισμένοι στα αμπάρια του εγωκεντρικού βολέματός μας, ρέγχουμε περιπαθώς, την ώρα που το καράβι της κοινωνίας στο οποίο επιβαίνουμε όλοι μας, κλυδωνίζεται δεινώς. Αντί δε να φωνάξουμε “Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα...” (Ματ. 8,26) απλά θεώμεθα τα τεκταινόμενα.

Κάποτε μας είχε προειδοποιήσει: “... οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν καί οἱ μεγάλοι κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν...” (Ματ. 20,25).

Αυτοί οι “μεγάλοι” λοιπόν μέχρι τώρα, αποίκιζαν τους φτωχούς και αδυνάτους λαούς επιβάλλοντας την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση. Τώρα πλέον αποικίζουν αναιδώς την ανθρώπινη ψυχή. Έβαλαν χέρι οι έμποροι ανθρωπίνων οργάνων, στο πολυτιμότερο εξ' αυτών την καρδιά! Γιατί χωρίς αυτήν, σβήνει κάθε ζωή. Κι' όμως ο Χριστός τόνισε “τήν δέ ψυχήν μή δυναμένων ἀποκτεῖναι...”. Ποιοί είναι τελικώς οι δυνάμενοι; Η ψυχή μέχρι πρότινος, πολιορκούνταν από τις συνέπειες των αμαρτημάτων της. Τώρα επιπλέον εκπορθείται ύπουλα απ' αυτούς, που δεν εισέρχονται δια της θύρας εις την αυλήν των προβάτων, αλλά αναβαίνουν αλλαχόθεν. Αυτούς τους αποκαλεί ο Χριστός κλέφτες και ληστές. Αυτοί είναι οι “δυνάμενοι”...

Αυτοί κλέβουν την πίστη μας, τα ιδανικά μας. Αυτοί καταληστεύουν τις αρχές και τις παραδόσεις μας, αλλοτριώνοντάς μας σταδιακά, σταθερά όμως και ανυποχώρητα. Αυτοί είναι οι πιο ύπουλοι αιρεσιάρχες, γιατί μέσω της αίρεσης του επίγειου παραδείσου, έρπουν ανενόχλητοι ανάμεσα στον κόσμο, διαδίδοντας την λέπρα της ύλης και της αθεΐας. Αυτοί είναι τα γεννήματα κοράκων και πεινασμένων δράκων που ψάχνουν στα δικά μας πτώματα για φαΐ.

Φαΐ τους εν προκειμένω, η ψυχή μας. Η ανθρώπινη ψυχή που ήταν τόπος συνάντησης μεταξύ Θεού και ανθρώπου, κατήντησε λημέρι των ορνέων που μας εξουσιάζουν και κράζουν κατά του Θεού.

Η ψυχική αποικιοκρατία πλέον, αποτελεί τον ΑΝΣΚ (αντικειμενικό σκοπό) των συγχρόνων δουλεμπόρων. Κι όμως, ο “ἄμβωνας” έχει υιοθετήσει “σιγή ἀσυρμάτου”.

Κάποτε το Ευαγγέλιο, κηρυσσόταν από ανθρώπους που είχαν τον θάνατο ως καθημερινό τους σύντροφο. Ας θυμηθούμε ενδεικτικά τον Παύλο! Τον φυλακισμένο, τον αλυσοδεμένο, τον δαρμένο, τον εσαεί διωκόμενο, τον... αποκεφαλισθέντα.

Τώρα εμείς κηρύττουμε με σύγχρονο τρόπο. Αναρριχόμαστε στον σταυρό ημίγυμνοι σωματικά και ολόγυμνοι ψυχικά, εκπειράζοντας τον Σταυρωμένο. Τώρα εμείς καθυβρίζουμε όσια και ιερά, παραμορφώνοντας τις εικόνες των αγίων, για να επισημοποιήσουμε την δική μας παραμόρφωση. Σωματική και κυρίως ψυχική. Ενώ ο Χριστός είναι ένα τίποτα, παρ' όλα αυτά, όλοι ασχολούνται με το τίποτα. Η κοινωνία της σήψης, της ψευτιάς και της θλίψης, επιδιώκοντας να προτάξει το δικό της “ἀκολούθει μοι”, στην πορεία της ανθρώπινης αποκτήνωσης, λακτίζει αποτρόπαια τον ευεργέτη της. Κι όμως όλοι οι άθεοι και υλιστές, άθελα τους επικαλούνται πολλές φορές ένα θεό.

“Άνδρες αδελφοί! Αυτόν που λατρεύετε χωρίς να τον ξέρετε, ακόμη και με τις ύβρεις σας, αυτόν σας κηρύσσουμε”.

Ας κηρύξουμε λοιπόν μία νέα διαφυγή από την σκηνή της υποκρισίας και της χλεύης, που επιβάλλει τον ηθοποιό να φορά μάσκα για να αποκρύπτει την ψυχική ανεμοβλογιά του. Ας μιλήσουμε καθαρά, απλά, ελεύθερα, από καρδίας, με άρση του σταυρού στους ώμους μας και ας τερματίσουμε στον λόφο του Γολγοθά. Αναζητώντας Χριστόν τον εσταυρωμένο θα πέσουμε στα δίχτυα του και θα μας τραβήξει μαζί του στην ανάσταση.

Όλα τα έτερα σύγχρονα είναι νάχουμε να λέμε.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Αρίσταρχος