το φιλελεύθερο γελάδι

Μου άρεσε αυτό το ποστ στο Oxygono blog: Η ελπίδα του αύριο, τα παιδιά του δημοτικού.Συμφωνώ σχεδόν σε όλα!

Και το συμπέρασμά μου θα το έγραφα ως εξής: τα παιδία του δημοτικού (ίσως και του γυμνασίου) σήμερα ζουν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους στο internet. Και αυτό μας δημιουργεί ελπίδες ότι δεν θα αποκτήσουν την νοοτροπία που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία – την νοοτροπία που μας κρατά, ιδίως σε ορισμένους τομείς, δεμένους στη μετριότητα.

Οι νέες γενιές μαθαίνουν να δημιουργούν ομάδες σε εθελοντική βάση και να συνυπάρχουν σε κοινότητες που στηρίζονται σε κάποιες αξίες. Είτε μιλάμε για fora , είτε για ομάδες στο Counterstrike και στο WOW. Και συμπληρώνοντας (αν όχι αντικαθιστώντας) τα παιδιά της γειτονιάς που παίζουν μπάλα, οι ομάδες αυτές παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού ή εφήβου. Αισθάνεται έτσι την ένταξη σε μια κοινότητα και διδάσκεται στην πράξη τον σεβασμό στους συμπαίκτες, την υπεράσπιση της ομάδας, κ.τ.λ.

Αναπτύσσεται εκ των πραγμάτων και ένας σεβασμός σε εκείνους που γνωρίζουν πολλά για το Internet. Οι «geeks» – σε αντίθεση με τους μαθητές που γνωρίζουν περισσότερα – απολαμβάνουν την εκτίμηση των περισσοτέρων χρηστών του διαδικτύου!

Η γενιά αυτή είναι μια γενιά που ξέρει να μιλά και να γράφει αγγλικά (ίσως με περίεργους όρους…), αλλά όχι να απομνημονεύει λεξιλόγιο ή γραμματική. Ακόμη, είναι μια γενιά που γνωρίζει να σέβεται τους ανθρώπους που ζουν σε άλλες χώρες. Τα παιδιά που έχουν φίλους από το εξωτερικό θα δυσκολευτούν να δεχτούν τα στερεότυπα που έχουν δημιουργήσει οι προηγούμενες γενιές για τους ξένους.

Είναι τέλος και ίσως σημαντικότερο από όλα μια γενιά που γνωρίζει ότι … δεν γνωρίζει, αλλά ότι μπορεί να μάθει! Είναι τα παιδιά που έχουν διαβάσει αντίθετες απόψεις, διαφορετικά άρθρα, αντιφατικές πηγές. Που δεν βασίζεται σε μια ομογενή πληροφόρηση – τύπου τηλεόρασης – αλλά γνωρίζει ότι για κάθε θέμα υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και εκεί απαιτείται η κριτική σκέψη για την απόρριψη ή όχι των εισερχόμενων πληροφοριων.

Αυτή τη γενιά στον πραγματικό κόσμο δέχεται ενδεχομένως την χειρότερη εκπαίδευση της Ευρωπαικής Ένωσης, ζει σε ένα υποβαθμισμένο αστικό περιβάλλον και έχει περιορισμένες ευκαιρίες για γνώση μέσα από το σχολείο. Παράλληλα ζει σε έναν «επίπεδο» (κατά Thomas Friedman) εικονικό κόσμο γεμάτο προκλήσεις και ευκαιρίες. Και οι εμπειρίες που αποκομίζει από εκεί είναι πολύ πιο σημαντικές από πολλές ώρες στα θρανία. Γιαυτό μπορεί να είναι η γενιά που θα απελευθερώσει την χώρα οριστικά από την μιζέρια.