SZ: Και οι Γερμανοί καγκελάριοι συγκινούνται

Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς εγκαινίασε το βράδυ της Δευτέρας την ανακαινισμένη πρώην κεντρική συναγωγή του Μονάχου που είχε καταστραφεί από τους Ναζί το 1938. «Οι ομιλίες για το Ολοκαύτωμα είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει ένας κορυφαίος πολιτικός σε ημέρες μνήμης. Είναι κομμάτι του αξιώματος», παρατηρεί η Süddeutsche Zeitung, επισημαίνοντας όμως ότι κάτι τέτοιο μπορεί να μετατραπεί και σε μανιέρα. Γι’ αυτό «είναι ιδιαίτερα ευχάριστο όταν ένας πολιτικός δείχνει ότι συγκινείται ακόμη», συνεχίζει. «Στην πολιτική θεωρείται ριψοκίνδυνο να δείχνει κανείς τα συναισθήματά του. Δυστυχώς, ειδικά αν είσαι άντρας. Οι άντρες σπάνια κλαίνε δημόσια. Αυτό εξακολουθεί να θεωρείται σημάδι αδυναμίας», σχολιάζει ο δημοσιογράφος. «Πρόκειται ωστόσο για μία στιγμή που κάνει ξεκάθαρες τις διαφορές του Μερτς σε σχέση με τον προκάτοχό του, Όλαφ Σολτς "και αυτό αξίζει σεβασμό“», συμπληρώνει και διερωτάται: «Θα θέλαμε να δούμε τον Φρίντριχ Μερτς να δείχνει τέτοια ευαισθησία και σε ορισμένα άλλα θέματα, όπως το προσφυγικό ή τη Μέση Ανατολή;» Για να απαντήσει αμέσως μετά: «Φυσικά. Έτσι είναι όταν οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις. Ωστόσο, οι επικριτές, που όταν βλέπουν μια γερμανική συναγωγή όπου συγκεντρώνονται Γερμανοί Εβραίοι, δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα άλλο παρά „Τι γίνεται με τη Γάζα;“ ίσως εδώ θα έπρεπε να σιωπήσουν».

Το περιοδικό Spiegel, στο ίδιο κλίμα, δίνει μία πιο διεθνή πτυχή στην εμφανή συγκίνηση του καγκελάριου Μερτς: «Στη Γερμανία, τα συναισθήματα εκφράζονται διαφορετικά από ό,τι σε άλλες χώρες. Ο Μπαράκ Ομπάμα, ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, έκλαιγε δημόσια, για παράδειγμα, όταν μιλούσε για την ένοπλη βία. Ωστόσο αυτό δεν προκάλεσε αίσθηση, καθώς στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν διαφορετικά τα συναισθήματα. Στη Γερμανία, τα δάκρυα ενός καγκελαρίου ήταν μέχρι τώρα αδιανόητα».

Η «Γενοκτονία στη Γάζα», το Ισραήλ και… η αρχαία Σπάρτη

Πρόκειται για «Γενοκτονία». Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ανεξάρτητη επιτροπή του ΟΗΕ για τη Γάζα ως προς τις συστηματικές και με στόχο την καταστροφή και τον αφανισμό των Παλαιστινίων επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού, σύμφωνα με τον ορισμό του διεθνούς δικαίου από το 1948. Το ζήτημα απασχολεί ιδιαίτερα τον γερμανικό Τύπο. Ας δούμε μερικά δημοσιεύματα:

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπένιαμιν Νετανιάχου «θέλει να προστατευθεί καλύτερα από τέτοιους είδους κριτικές μελλοντικά», σχολιάζει η Handelsblatt. «Ως πρότυπο ανέφερε την αρχαία Σπάρτη, η οποία συνδύαζε τη στρατιωτική δύναμη με την πολιτισμική και οικονομική απομόνωση, καθώς και την ιεραρχία σε θέματα ηγεσίας. Πρόκειται για μία αναλογία εξαιρετικά αμφιλεγόμενη στο Ισραήλ, καθώς ενδέχεται να συνδεθεί με την αποστασιοποίηση από τη δημοκρατία και τις αξίες της», συνεχίζει το δημοσίευμα. Η οικονομική εφημερίδα επισημαίνει επίσης πως «ο Νετανιάχου με τον τρόπο αυτό δεν φέρνει τα πάνω κάτω μόνο τη δική του πολιτική βιογραφία. Θέτει επίσης σε κίνδυνο την οικονομική βάση στην οποία στηριζόταν μέχρι τώρα η εξουσία του: την εμπιστοσύνη των αγορών, των επιχειρηματιών και των παγκόσμιων εταίρων του Ισραήλ».

Η Tagesspiegel από το Βερολίνο γράφει επίσης σχετικά: «Η Σπάρτη τελικά έπεσε. Και ο Νετανιάχου δεν είναι ο Λεωνίδας, ο βασιλιάς της Σπάρτης, ο οποίος με τους 300 Σπαρτιάτες του αντιστάθηκε μέχρι τον θάνατό του στις Θερμοπύλες. Ο Νετανιάχου δεν κάνει όσα κάνει από ευγενή διάθεση, ούτε μπορεί να τον αποκαλέσει κανείς ήρωα. Αντίθετα, επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Ισραηλινοί».

«Πότε μπορεί να πει κανείς φτάνει; Και ποιος ακριβώς είναι ο στόχος του Νετανιάχου; Μετά από σχεδόν δύο χρόνια πολέμου, τα ερωτήματα αυτά παραμένουν αναπάντητα», γράφει η taz. «Δεν μπορεί να είναι η απελευθέρωση των ομήρων γιατί ακριβώς όταν φαινόταν ότι υπάρχει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις, ο Νετανιάχου διέταξε την εκτέλεση ηγετικών στελεχών της Χαμάς στο Κατάρ». Το δημοσίευμα συνεχίζει: «Το να αποκαλούμε τη γενοκτονία με το όνομά της είναι το ένα. Τι γίνεται όμως πρακτικά για να σταματήσει η γενοκτονία; Δεν θα χρειαζόταν και πολύ για να κλονιστεί η μικρή κυβερνητική πλειοψηφία. Μια συντονισμένη δράση των δυτικών χωρών, ένα εμπάργκο όπλων, η διακοπή ενισχύσεων, σε συνδυασμό με οικονομικές κυρώσεις από τους νέους εταίρους του Ισραήλ στον Κόλπο, θα μπορούσαν ίσως να αλλάξουν τη γνώμη κάποιων βουλευτών του Λικούντ. Αξίζει να γίνει μια προσπάθεια», καταλήγει η taz.