The retirement plan

Ο Νίκολας Κέιτζ, αυτή τη φορά χωρίς υστερίες και εξάρσεις, αναλαμβάνει ρόλο πρώην εκτελεστή της κυβέρνησης που καλείται να βγει από τη συνταξιοδότησή του. Το The Retirement Plan είναι τόσο ανόητο όσο ακούγεται, αλλά και αναπάντεχα διασκεδαστικό – μια παραλία γεμάτη μπύρες, χαβανέζικα πουκάμισα και μαφιόζους που πεθαίνουν με στυλ.

Ο Τιμ Μπράουν σκηνοθετεί ένα είδος «τουριστικής» action comedy, γυρισμένη στα ηλιόλουστα Νησιά Κέιμαν και μοιάζει περισσότερο με διακοπές για τον Νίκολας Κέιτζ παρά με επαγγελματική αποστολή. Ο Κέιτζ, με μαλλιά μέχρι τον ώμο και βλέμμα μισοκοιμισμένο, παίζει τον Ματ, έναν συνταξιούχο επαγγελματία δολοφόνο που περνάει τις μέρες του πίνοντας χλιαρή μπύρα. Όταν όμως η αποξενωμένη κόρη του (Άσλεϊ Γκριν) μπλέκει με μια συμμορία οργανωμένου εγκλήματος και στέλνει την 11χρονη κόρη της να κρυφτεί κοντά του, ο “παππούς” αναγκάζεται να βγει από την παραλία και να ξαναφορέσει το δολοφονικό του ένστικτο.

«The grandpa! He keeps killing everybody!» ουρλιάζει ένας από τους κακοποιούς σε μια σκηνή που συνοψίζει όλη την ταινία: μια αυτοπαρωδία τύπου “aging hero beats everyone” που δόξασε ο Λίαμ Νίσον. Όμως ο Μπράουν δεν έχει ούτε το ύφος του Πιερ Μορέλ ούτε τη στιβαρότητα ενός Λίαμ Νίσον· αντ’ αυτού, προτιμά να γελάσει με τα ίδια τα κλισέ του είδους. Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ που λειτουργεί μόνο ως φάρσα: ένας παρωδιακός καθρέφτης της κουρασμένης φαντασίωσης περί υπερανδρικού ηρωισμού. Ο Κέιτζ κρατά το freaky στο «ήπιο» επίπεδο, πράγμα σχεδόν συγκινητικό, αν θυμηθεί κανείς το πρόσφατο Mandy ή το Color Out of Space. Εδώ δεν ουρλιάζει, δεν βγάζει μάτια· αντίθετα μοιάζει να απολαμβάνει την απόλυτη χαλάρωση, ένα είδος ειρωνικής zen που κάνει το φιλμ πιο ευχάριστο απ’ όσο θα του άξιζε.

Το σενάριο είναι όσο κουτό χρειάζεται για να λειτουργήσει: η κόρη που δεν γνώριζε το παρελθόν του πατέρα της, η απειλή της μαφίας, οι μυώδεις κακοποιοί που τελικά δεν μπορούν να τα βάλουν με έναν 59χρονο βετεράνο. Οι διάλογοι δεν μένουν στη μνήμη, οι ερμηνείες είναι άνισες (ορισμένοι παίζουν σαν να βρίσκονται σε δράμα, άλλοι σαν να γύρισαν διαφήμιση για τουριστικό πακέτο) και η παραγωγή μοιάζει τηλεοπτική. Όμως η ενέργεια του Κέιτζ και το ειρωνικό του χαμόγελο κρατούν το ενδιαφέρον ζωντανό.

Το The Retirement Plan δεν έχει την πρόθεση να πείσει κανέναν. Είναι ένα χαλαρό, αυτοσαρκαστικό παιχνίδι με την εικόνα του σταρ που γερνάει αλλά αρνείται να αποσυρθεί. Ο Κέιτζ μοιάζει να γνωρίζει την ανοησία του ρόλου του — και την αγκαλιάζει με εκείνο το γνώριμο βλέμμα που λέει «το ξέρω, αλλά περνάω υπέροχα».

Στο τέλος, το φιλμ αφήνει μια αίσθηση “καλοκαιρινής απόδρασης με όπλα”: τίποτα δεν είναι αξέχαστο, αλλά για ενενήντα λεπτά όλα είναι απολαυστικά γελοία. Είναι  μια ταινία που θα μείνει στη μνήμη σας για τρία, ή άντε τέσσερα, λεπτά. Και αυτό, για τα μέτρα του σημερινού action streaming, δεν είναι καθόλου λίγο. Πλέον.