Murakami Aşkına
“Ne tür galaksiler aşmışım ki solgun, belli belirsiz bir yıldız — gece vakti gökyüzünde bakınca arayıpta bulmanın çok zor olduğu bir yıldız- benim şans yıldızım olmuş” diyor Murakami. Büyük hayranıyım.
Sanırım onu bu kadar sevmemin sebebi bu. Okurken hep bir şeyleri hatırlıyorum ama neyi hatırladığımı tam çıkaramıyorum.
Kumandanı Öldürmek’te bir tünel sahnesi vardı. Okurken sadece bir karakter yürümüyor, ben de onunla birlikte o tünelden geçiyordum. O daralma hissi, kalbin göğse sığmaması… Murakami bunu hep yapıyor. Metnin içinden sızıp insanın bedenine yerleşiyor. Tüm kitaplarını seviyorum ama en çok Sahilde Kafka’yı. Çünkü bazı kitaplar hikâye anlatmaz, insanı taşır.
Son zamanlarda hareket etmekte zorlanıyorum. Üretmek, okumak, yemek yapmak, hatta müzik dinlemek bile fazladan bir efor istiyor. Sanki tüm enerjim zihnimin arka planında çalışan görünmez bir programa gidiyor. Orada çok şey dönüyor ama dışarıdan bakınca ben durmuş gibiyim.
Böyle zamanlarda Murakami’nin kahramanlarını düşünüyorum. En kötü anlarında bile kalkıp yemek yaparlar, işe giderler, bir şeyler okurlar. Hayatı dramatize etmeden yaşarlar. Belki de onları ayakta tutan şey bu: düşüncelerin arasında boğulmamayı, gündelik olanı bir refleks gibi sürdürmeyi bilmeleri.
Get Naz’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Geçen gece dişlerimi fırçalarken bunu fark ettim. Öğürme refleksim yüzünden hep zorlanırım dilimin arka kısmını fırçalarken. Bu sefer durdum. “Bu bir tehlike değil” dedim kendime. Sol elimin baş parmağını avucuma bastırdım, beynimi ikna etmeye çalıştım. Ve oldu. İlk kez zorlanmadan fırçaladım.
O an şunu düşündüm:
Eğer beyin ikna olabiliyorsa, belki başka şeyler de aşılabilir. Belki bazı kaçışlarım, bazı duruşlarım gerçek bir tehlikeden değil, eski bir alarmdan ibaret.
Bunun üzerine biraz çalışacağım.
Sonrasını sonra anlatırım.
Şimdi öğlen arasına çıkıyorum.
