De geest van Sonsbeek
In een groot huis tegenover het Sonsbeekpark gelegen
woonde eens een meisje met een lange blonde paardenstaart.
En ook haar vriendinnetje, die elke dag daar kwam, had zo’n paardenstaart.
Ze fietsten vaak voorbij de koeien die langs de weg op de grote weide stonden te herkauwen. Ze staarden over het witte bruggetje naar de voortvarende eenden of ze gingen binnen in de klaterende watervalgrot.
Het was een heel mooi park
maar eigenlijk vonden ze dat heel gewoon.
De meisjes werden groter; hun dromen ook.
Er fietste een jongen langs die zomaar een roos gaf.
Peace en love hing in de lucht.
In het gras zaten mensen op een dekentje te picknicken.
Ergens op een wei klonk muziek.
Er waren veel jonge mensen met kinderen.
Op een vlot op het water speelde een blaaskapel.
Get Echt Arnhems’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Over het park hing een zonnige blijheid.
Het park bleef altijd jong en verborg vele mooie plekken.
De geheime plekken verdroegen de tijd.
Je kon er ook dansen en een vrijer tegenkomen in het Sonsbeekpaviljoen.
Je kon ook op zoek gaan naar eetbare plantjes of je vluchtig bewegen onder de bomen.
En je kon er dromen.
Er kwamen nieuwe paden, nieuwe belevingen
zoals kunst ervaren in de natuur tijdens de Sonsbeektentoonstelling.
Niets was te gek.
Misschien huist er een oude plaaggeest of de god Pan tussen de bomen
van het park, die alles op zijn kop zet.
Hoog in de bomen zingen er altijd nog de vogels en de rimpelingen in het water bij het witte bruggetje weerspiegelen de meisjes met de paardenstaart van vroeger die meevaren met de zwanen.
Het huis aan de overkant staat er nog altijd.
M. van der Kooy
Oktober 2017
