Fragmanlar-I
13.08.2026, 00:33
Yazacaklarım var. Yazmak. Bir ruh hali. Ve onu taşıyacak bir kuvvet. Dolmak ve boşalmak. Yazarak dolabildiğimde , yazmak benim için daimi bir eyleme dönüşecek.
Yansan da yakılsan da, yanmayan yerlerini kendin yaksan da, olmuş olan değişmiyor. Olabilecek olanların zemini şu an. Bunu öğrendim mi yoksa, artık olmuş olanlara üzülemeyecek kadar yorgun ve doygun muyum? Bilmiyorum.
Get Mürşide’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Daha az empati yapmanın yolunu, daha az göz temasında buldum. Gözler ruhlara dokunduğumuz, onu görebildiğimiz yerler. En azından benim için öyle. Senin ruhunun sancısını, nasıl yüklenebildiğimi inan bende bilmiyorum. Üstelik kendim ki de öyle ağır. Empati yapıp yapmamayı seçemiyorum, ama ona giden yollara nasıl taş koyarım, yavaştan öğreniyorum. Tabi bi de kimin gözlerine bakacağımın seçimi de bende.
Yazmakta, ruhlarımızı az biraz görünür kılmamızı sağlıyor. Yazının ruhu dediğimiz de, yazanın, bizim ruhumuzdan taşıdığı esintiler. Şimdilerde onda da yapaylığın kokusu hakim. Yapay zeka yazmak denen eylemi daha iyi yapabilir, evet. Ama yazmak eyleminin sanata dönüştüğü noktaya erişebilir mi ? Sanat ruhla yapılır. İyi bir müzikte, yapanın ruhunu takip etmemek mümkün mü ? Belki bir ruhun ortalama yansımasını ya da ortalama ruhların taklidi veya bu ruhların yansımasının bilgisinden bir şeyler üretmek mümkündür. O da sanat mıdır ?
Abdulrazak Gurnah’ tan Son Hediye’ yi okuyorum.
“ Oradan ayrıldığımda geride bu kadar çok şey bıraktığımı bilmiyordum. Sonrasında gezdiğim ya da yaşadığım hiçbir yerde benden bir şey beklenmiyordu. Sorumluluğu ve amacı olmayan biriydim. Kimsenin ihtiyaç duymadığı biri. Size, orayı ve orayla birlikte dünyadaki yerimi nasıl kaybettiğimi anlatmak isterdim. Bütün bu amaçsız yolculuk bu anlama geliyor işte. Başka insanların toprağında yabancı olmak bu anlama geliyor. “
Ancak dünyadaki yerini kaybetmiş ve bu kaybı ince ince işlemiş bir ruhun yazabileceği satırlara imza atıyor. Göçmenlik popüler ve üzerine çok yazılıp çizilen bir konu. Gurnah’ ı farklı kılan ruhu. İncelmiş, incelmiş, kırılmış, kopmuş , derine derine yuvarlanmış, derinleşmiş, yollara dökülmüş ve yollardan toplanmış bir ruhun, yazıya yansıyabildiği kadarı. Romanlarından aldığımız o acılı umudun tadı bundan. Son Hediye, Gurnah’tan okuduğum dördüncü kitap. Her seferinde, karakterinin iç monoloğundan, birden, onca olan bitenden yorgunken okuyucu, satırların arasından çıkan, belki de satırlara dökülmüş ruhu. Muazzam.
