Teslimiyet
Hayvanın nefesiyle camları buharlanan ahırın penceresinden içeri bakıyorum. İçerisi sıcak, basık. Sarı bir lambanın boğuk ışığında, alçak ahşap bir tavanın altında, onun hemen yanına çömelmiş oturuyor. Süsleniyorlar. Mavi boncukları dualar ederek takıyor. Başını, sırtını okşarken içini döküyor. Bir birleşme, bir olma hali. Sadakatini ona emanet ediyor; onu kendine bir elçi kılıyor. Öpüyor, kokluyor, sarılıyor. Hikayeler anlatıyor. Gecenin sonunda o artık kendinden bir parça değil, kendi oluyor. En kıymetlisi. Kutlu bir yolculuğa hazırlanıyorlar.
Kurban eğilmiş, bir elçi sabrıyla kulağına fısıldananları kabul ediyor. Bu kadın ruhunu ona açıyor. Kendisiyle hesaplaşıyor, onu da şahit ediyor. Mal sevgisini, sahiplenme tutkusunu, kibrini, zaaflarını kesip atmaya bir niyet bu. Nelerden vazgeçebileceğinin, neleri feda edebileceğinin sorgusu. Karanlıklarıyla yüzleştiği, gölgelerinden özgürleştiği, teslim ederken teslim olduğu bir an.
Get Mürşide’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bu an, benim hiç tanımadığım ama hakkında anlatılanlardan bildiğim büyükbabannemin, kurbanıyla geçirdiği bir arefe akşamı. Bana ait olmayan ama hayallerimde sahiplendiğim bir anı. Nerede, ne zaman anlatıldı da onu böyle düşledim, bilmiyorum. Ama onun kurbana yüklediği anlamdan, kurbanıyla kurduğu bağdan çok etkilendim. Yıllar sonra, yalnızca anlatılanlarla bile onun niyetini, bilincini içimde hissettim.
Hayvan kesmekten, et dağıtmaktan ve yemekten öteye geçmeyen Kurban Bayramlarının soğukluğu içimi kapladığında Aliye Babaanne’yi düşünüyorum. Ahırın buğulanmış penceresine başımı yaslayıp onu seyrediyorum.
İkindinin akşama kavuştuğu, kızıl bir aydınlığın altında, Aliye Babaanne’nin mezarının başında, geniş harmana bakıyorum. Gökyüzüne… Değişik bir sükûnet, bir hüzün. Hacılar Arafat’ta. Hangi toplu tövbe, hangi ortak dua kurtaracak bizi? Dökülen gözyaşları temizleyebilecek mi yeryüzüne, gözümüze, belleğimize bulaşmış kanı? Hangi kurban taşıyacak bu yükü?
Kurban dini bir ritüelden, bir gelenekten fazlası; insanın kendisiyle yüzleştiği, niyetini tarttığı bir eşik, belki bir basamak. Telaşsız, gösterişsiz; sessiz, derin bir teslimiyet.
