Ulotna
Między sklepem ze świecami a parkiem przypomina mi się ona. Stała tuż pod kawiarnią, w której wtedy siedziałam.
Zwiewna, kwiecista sukienka została skrojona jedynie dla uświetnienia jej całkowicie odkrytych pleców. Gdybym spojrzała w jej oczy, zobaczyłabym przestrzeń oceanu mieniącą się odcieniami nieba tuż po ciepłej, letniej burzy.
Get Agnieszka Kawula’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Była dziełem sztuki pozostawiającym obserwatora z przeczuciem, że od teraz postrzeganie kilku ważnych spraw zmieni się dla niego bezpowrotnie.
Delikatnie przechyla głowę i przegląda torebkę. Kosmyk brązowych włosów upiętych na czubku wymyka się spod kontroli złotej klamry. Powietrze gęstnieje. Wszystko zwalnia. Włoski na szyi czekają. I wtedy pukiel pieszczotliwie opada na kark…
Była nieuchwytna jak zapach drzewa sandałowego, kokosa, tabaki i dogasającego ogniska z delikatną nutą mocnego espresso.
Od tamtej chwili minęły ponad dwa tygodnie, a ona żyje we mnie niczym piosenka usłyszana przypadkiem. Wwierca się coraz głębiej. Nie daje spokoju. Nucę.
