Anne
Bilemiyorum ki; seni son defa görebilecek miyim? Bilemiyorum ki; son defa elini öpebilecek miyim? Bilemiyorum ki; beni her gördüğünde mutluluktan ağlamalarına bir daha şahit olabilecek miyim?
İçim burkulurdu her ayrıldığımda baba ocağından. Kalbim sızlardı her gördüğümde süzülen yaşları gözlerinden. Ama en son ayrılışıma gelince Anne; inan ki onu tarif edecek bir kelime yok bende! Çünkü, ne ben biliyordum geri dönüp dönemeyeceği mi ne de sen biliyordun beni bir kez daha görüp göremeyeceğini Anne! Öyle hüzünlenmiş, öyle kalbim kırılmış, öyle incinmiştim ki; üzerinden onca yıl geçmiş olsa dahi hala kalbim o anı aynı duygularla yaşıyor Anne! Hala aynı hüzün tüm benliğimde!
Sordun bana; oğlum bir daha görür müyüm acaba seni? Dedim ya anne; keşke bilsem, keşke bilebilsem, keşke elimde olsa, keşke benden kaynaklı olsa, keşke kararı verecek ben olsam, keşke böyle büyük bir zulmün parçası olmasam, keşke ucunda ölüm ya da ona denk bir son olmasa, keşke mecbur kalmasaydım bu yolculuğa! Ama kalsam kalamıyordum, gitsem kalbimi sanki birisi liğme liğme doğruyordu.
Bir insanın sevdiğini son kez gördüğünü bilmesi mi ona daha fazla acı verir, yoksa son defa olduğunu bilerek yapılan ayrılık mı daha fazla üzer insanı? Ya da son defa gördüğünü daha sonra anlaması ve bir daha göremeyecek olduğunu sonradan öğrenmesi mi? Ben bunların hepsini yaşadım Anne. Ayrılmıştım senden, seni son defa gördüğümü düşünerek. Düşündüm, vedalaştığımız o son gün sabaha kadar ağlayarak. Çünkü yolda ölüm ihtimali vardı. Gidip de dönmemek vardı. Daha doğrusu dönememek vardı. Başka bir ülkede ölmek vardı. Gelme imkanı oluşmadan senin bu dünyadan göçüp gitmen vardı. Bu VAR’ların beni ne kadar üzdüğünü bir ben bir de Rabbim bilir Anne.
Şimdi aramızda, dağlar, ovalar, denizler ve okyanuslar var. Ne senin gelme imkanın ne de benim an itibariyle dönme olasılığım var. Teknolojinin bu kadar geliştiği bir dünyada bile ben seni rahatça arayamıyorum. Gül yüzünü her gün göremiyor, hayır-duanı her gün duyamıyorum.
Get M.Cagatay TÜRK’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Bilsen ne kadar zormuş Anne; bir insanın imkanlar içinde imkansızı yaşaması! Sorunlarının çözümünün kendi elinde olmaması! Belirsizlik Anne, kahrolası belirsizlik! Çözümü sende olmayan sorunlardan kaynaklı belirsizlik, nasıl bir Allah’ın belası imiş Anne! Hak etmediğin olaylarla mücadele etmek, doğru ve dürüstçe yaşarken boyunu çok aşan sorunlarla karşılaşmak nasıl bir kansermiş! Hiç hesap etmediğin halde bir gün her şeyi, her şeyini ve tüm sevdiklerini geride bırakarak bir belirsizliğe yolculuk yapmak nasıl kahredici bir şeymiş! Meğer eskiden ne kadar küçük şeylere ağlıyor ne kadar basit sorunlara üzülüyormuşum Anne. Meğer ne dertsiz tasasızmışım. İyi zamanlarmış onlar. Dert, tasa, çaresizlik, üzüntü, boyunu aşan problem nedir bu cetin dönemde anladım Anne.
Bir an var ki hiç unutamam Anne! Ellerini öptüm, hoşçakal dedim. Sonra o gözlerinden süzülen yaşlar… Dilinden dökülen dualar…Sarıldığımda kalbinin güvercin kalbi gibi atışını hissetmem! Adeta “ana gibi yar…” olmaz sözünün canlı timsali gibiydin. Öyle sanıyorum ki kalan tüm insanların sevgisini toplasam, senin sevginin yanında deryada damla kalır. Vedalaştığımız o esnada tevafuken ezan okunmaya başlamıştı ve sen oğlum: “Seni Allah’a ve ezanlara emanet ediyorum” demiştin… Sana fırsat bulup da hiç söyleyemedim ama biliyor musun Anne; ülkemden ayrıltıktan sonra henüz bir kaç saat olmuştu ki kulaklarımda aniden duyduğum en son şey yatsı ezanının sesi idi. O sesi duyunca içimi öyle garip duygular kapladı ki kelimelere dökmem mümkün değil! Bin bir türlü garip duygular içinde iken duyduğum o ses bana rabbimin ve senin yanımda olduğun hissini verdi. Dedim ki; “Anne, sen ve duaların hep benimle oldun ve şu dakikada da yanımdasın.”
Bir insan dünyada ne zaman garip ve kimsesiz kalır biliyor musun Anne? Vücudunda hayat bulduğu, aylarca vücudundan çıkardığı sütle beslendiği, evladının ayağına diken batmasından ise kendi ayağının kopmasına dahi razı olan annesinin artık yaşadığı dünyada olmadığı an garip ve kimsesiz kalır. Anne sevgisi karşılıksızdır, katıksızdır, beklentisizdir, çıkarsızdır. Anne; güneş gibidir. Bir ailede ki en sıcak kucak ona ait en yumuşak kalp onun sol yanındadır. Alır seni koynuna sıcak demez, soğuk demez, kirli demez. Bu dünyada kimse anne gibi koşulsuz sevmez. Her şey biter, herkes gider. Ama anne sevgisi bitmez ve anneler asla gitmez. Hani bir hikaye vardır: Bir hayırsız evlat annesine kızar, sonra onu öldürür ve kuşbaşı etini doğramaya başlar. En son annesinin yüreğini eline alır bir bıçak da ona sallar ama elini de keser bu esnada. Sonra istemsizce “Anne!” der. Ve et yığınından bir ses yükselir “Evladım!” İşte sen sevgi dolu anne alarak bu hikayenin canlı timsali idin benim için Anne!
Bana asırmış gibi gelen onca seneden sonra; içimde bu hisler, zaman zaman gözümde yaşlar, aklımda cevapsız sorularla ben hep seni düşünüyorum Anne! Biliyorum ki her gün 5 kere bana dua ediyor ve “kavuştur Allahım!” bizi diyorsun. Bilemiyorum ki; dualarımız kabul olacak mı Anne! Bilemiyorum ki; son kez elini öpebilecek miyim Anne! Bilemiyorum ki; o cennetten gelen kokunu son kez hissedebilecek miyim Anne! Bilemiyorum ki; beni yine gördüğünde her zaman olduğu gibi sevinç göz yaşı dökecek misin, ben de ağlama anne, ağlama oğlun geldi diyebilecek miyim Anne? Bilemiyorum ki; bir kez daha bana “Oğlum hangi sevdiğin yemeği yapayım sana?” diye sorabilecek misin? Bilemiyorum ki; gece yatarken sesini duyabilecek, sabah kalktığımda sesinle uyanabilecek miyim? Bilemiyorum Anne bilemiyorum! Çok belirsiz bir zaman diliminde yaşıyor, boyumu aşan dertler ile uğraşıyor ve elimde olmayan ancak zamanın çözebileceği sıkıntılar için çaresizce senden bu kadar uzakta bekliyorum.
Tek tesellim ise; onca hastalık ve yaşlılığına rağmen hala hayatta olman Anne. Ben şu anda hiç değilse hala aynı dünyada olduğumuz için seni tekrardan görebilme ihtimaliyle teselli buluyorum. Ve rabbimden hiç değilse bu ihtimali elimden almaması için dua ediyorum. Yoksa cenazene bile gelemeyecek olmam o gün beni de bu gurbet elde öldürebilir Anne!!!!
Temmuz 2021 Düsseldorf, Almanya.
