Hayat Devam Ediyor
Son söz: Anladım ki yazı kendi muhatabını buluyor.
Mektuplar — 7 Eylül 2025 Pazar
İvan Gonçarov’un (1812–1891) Oblomov romanını bitirdiğimden beri “Oblomovluğu kendimde buldum” diye başlayan bir yazı yazasım var son bir iki haftadır. Ayrıca Mahmut Makal’ın (1930–2018) Bizim Köy’ünü okuduktan sonra “Mahmutcuğum” diye başlayan notlarım var. Ama şimdi ben oturup bir mektup daha yazmak istedim: Hem dertleşmek isteği hem yaşanan şeylerin uçup gitmesi korkusu ile daha çok mektup yazma duygusu.
Şimdi mektubun başında tarih atarken farkettim dün 6 Eylül’dü, Balıkesir’in kurtuluş günü. Orada olmak isterdim. Hasret çok ağır basıyor bazen her şeyi çok özlüyorum.
Bu yaz havalar çok iyi geçti. Çok yağmur yağdı. Bize çok da uzak olmayan yerlerde büyük sel felâketleri oldu. Gene de sıcaktı ama geçen seneye göre bu seneyi çok iyi atlattık. Yağmurlar sayesinde her yer yeşilliğini korudu. Biliyorum Türkiye’de tersine bu sene çok sıcak geçti. Küresel ısınma ve iklim değişikliği derken bütün dünya etkilerini yaşamaya başladı bile. Belki de önümüzdeki yıl burası çok sıcak olur ve Türkiye çok yağışlı geçer. Ama iklim değişikliği projeksiyonlarında herhalde Türkiye’ye kuraklık öngörülüyor. Umarım öyle değildir, öyle olmaz!
Bütün yaz evdeydik. Ben hep çalıştım. B liseden öğretmeni, bizim mahallede oturan Mr. Nguyen’in onlar tatile gidince köpeklerine baktı. İngilizce tabiri ile “dog sitting” yaptı. Harçlığını çıkardı. F de ablasına yardım etti. Mr. Nguyen’in eşi Mrs. Nguyen’de geçen sene D’in öğretmeni idi. Karı koca ve ailecek çok iyi insanlar. Ayrıca B ve F bulunduğumuz ilin hayvan barınağında gönüllü olarak kedi bölümünde çalıştılar. Çok seviyorlar kediler ile ilgilenmeyi ve oradaki görevli ve diğer gönüllüler ile çalışmayı. Öyle bir hevesle gidiyorlardı ki onlar adına çok sevindim. Neredeyse haftada üç dört gün gittiler. F tabi böyle bir gönüllü çalışmayı yaşı tutmadığı için tek başına yapamazdı ancak yanında yetişkin birisi olursa yapabilirdi. B de artık onsekiz yaşını bitirmiş yetişkin biri olarak gurur ve sevinçle kardeşine eşlik etti ve beraber yaptılar. Her gittiklerinde onları kapıdan geçirip uğurladığımda onlar kadar ben de çok mutluydum.
Sezon başladı. Çocuklar okula geri döndüler. F ve D okula başlayalı üç hafta oldu. B’yi çok şükür üniversiye yerleştirdik. Gurbete gönderdik. Modern hayatın getirdiği çocukların onsekiz yaşına gelince evden ayrılması bir anlamda kuşun yuvadan uçması törenini gerçekleştirdik. Biraz buruk biraz telaşeli bir hâlimiz var. Özlem, endişe, kafa karışıklığı, sevinç, gurur, umut bütün duyguları bir arada yaşıyoruz. B’ye söyledim kızım kendini dört yıl sonra mezuniyet töreninde gör, bu işi başarmış ve belki de hayatındaki en önemli zamanları çok iyi değerlendirmiş olarak geçirmişsin ve biz de ailen olarak başarını ve sevincini paylaşıyoruz. İleri doğru bakmak önemli. Oblomov romanını bazı akademisyenler zamanın döngüselliği ve doğrusallığı bağlamında değerlendirmişler. İleri bakmak, kendimizi döngüsellikten kurtarıp hayata tutunmak, mücade etmek, yaşamak ve yolda olmak önemli. Biliyorum sevgili kızım B başaracak: Üniversite yıllarını çok iyi değerlendirecek, kalıcı ilişkiler kuracak.
Dediğim gibi bu yaz hep evdeydik. İki defa B’nin üniversitesi için bir oryantasyon için bir de yurda ve üniversiye yerleştirmek için günü birlik seyahetler yaptık. Oryantasyon için gittiğimizde V’de bir gece misafir kaldık. Aynı şehirde çok sevdiğim Mehmet A. ve ailesini de ziyaret etme şansı bulduk. Evet V ve B aynı şehirde. Kızkardeş gücünü ve dayanışmasının avantajını kullanacaklar. Onlar adına çok seviniyorum. V’de de ayrı bir telaş var. Apartmanından taşınacak bu ay içinde. O da tek başına mücadele ediyor. Son gittiğimizde artık ailenin geri kalanları ayrılırken apartmanın önünde park yerinde birbirimize sarılıp vedalaşırken B’yi ve V’yi geride bırakırken çok duygulandım. Hele B’nin o son sarılışı! Sevgili kızım inşallah mutlu bir hayatın olur. Bir kaç hafta sonra Leyla’nın doğum günü için gelecekler. Bekliyoruz… Annemle konuştuğumda hep kızları soruyor. Ben annemin sevgili yavrusu kızlarım da benim. Hayat devam ediyor.
Get Tuncay Karaca’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Okullar yeni başladı ama F bir gün okula gidemedi: Burun akıntısı, halsizlik ve hafif ateş. Hastalık sezonu başladı. Tabii bir de o kadar öğrenci bir araya gelince ister istemez hastalıklar çıkıyor ortaya. V de aynı şekilde hasta olmuş ancak daha yeni kendini iyi hissediyor. B de maalesef işte üniversite ve yurt ortamı küçük bir gıda zehirlenmesi yaşadı. Çok şükür ciddi bir şey yok, atlattı. D’de bir şey yok şimdilik. Hayat devam ediyor.
Türkiye’de ne var ne yok dersek. Ablam kızı sevgili yeğenim T’yi nişanladı. Bahsetmiştim damat Sivas’dan. T ve HC ne güzel yakışmışlar bir birine. Mutluluklar dilerim. Allah tamanına erdirsin. Biz uzaktan fotoğraflarla hasret giderdik. Gurbetin en ağır yüklerinden biri zamanı ve yaşananları kaçırmak! Hafız Recep dayımın kızı, kuzenim Rukiye oğlu F’yi nişanladı bu hafta. Hayat böyle de devam ediyor. Sonra Hüseyin amcamın oğlu, kuzenim Yılmaz kızını evlendiyormuş. Yıllardır görmüyorum Yılmaz Abi’yi, uzun hikâye… Annem, ablam ve biladerimle konuştuğumda havadisleri alıyorum. Gene Ahmet Dayımın oğlu, kuzenlerimden Zülkif Balıkesir’de geri taşınıyormuş, emekli. En son herhalde Tekirdağ Çorlu’daydı. Yıllardır görmüyorum Zülkif’i. Hayat devam ediyor.
Büyük bilader, bahsetmiştim kırk yaşından sonra ikinci üniversiteyi okudu. İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümümü bitirdi, formasyonunu tamamladı. Öğretmenlik de yapabilir. İş arıyor. Emekli, ek gelire ihtiyaçları var. Daha üniversiteye gidecek çocukları var.
Hayat devam eder de ölüm olmaz mı? Leyla’nın eniştesi Faruk Abi, küçük teyzesinin kocası vefat etti. Rahatsızlıkları varmış ama ani bir kalp krizi ile hayatını kaybetmiş. Allah rahmet eylesin. Yanlış olmasın daha elli sekiz yaşındaydı! Faruk Abi ve Nebahet Teyze onlar da gurbetçi, Almanya’dan. Bir kaç sene oluyor artık emekli olmuşlar ve Edremit Altınoluk’dan bir yer alıp oraya yerleşmişlerdi. Yıllar evvel bir kere görmüştüm Faruk Abi’yi. Tabii tam çıkaramadım ne zaman gördüğümü. 1999 Gölcük depreminde miydi yoksa Leyla’nın kuzeni Serap’ın eşi Naci Abi vefat ettiğinde o zaman mı gelmişlerdi Türkiye’ye? Herhalde ikincisi. Nereden baksan yirmi yıldan fazla olmuş! İki kızları var, tabii ikisi de kendi yuvalarını kurmuşlar ve hayatlarına Almanya’da devam ediyorlar; gurbetçi deyişiyle düzenlerini öyle kurmuşlar. Damatladan biri Balıkesir’li imiş. Öyle haberler geldi. Belki nasip olur bir gün tanışırız. Hayat devam ediyor.
Dün başladım bu mektuba bugün, şimdi bitirme niyetindeyim. Neden yazıyorum böyle açık bir mektubu? Dünden beri sorular, sorular kafamda dönüp duruyor. Kim okur ki bu mektupları? Günlükler okuyorum. En son Andrei Tarkovsky’nin (1932–1986) günlüklerini okudum. Şimdi de Stefan Zweig’in (1881–1942) günlüklerini okuyorum. Günlükleri okudukça bende de günlük yazma hevesi uyanmaya başladı. Yapabilir miyim? Yaparım. Her gün bir kaç paragraf yazı günlük tutabilirim. Hem günlük yazarken öyle dil ve üslup kaygısı gütmeyeceksin ve içinden geldiği gibi yazacaksın. Hem sonra bu günlükleri kimse okumayacak — şimdilik — özgürce yazabilirsin bütün fikirlerlerini ve bütün duygularını. Aman! Çok sakıncalı görünüyor! Cesaretin var mı buna? Bilmiyorum…
Sonra bu mektupların da bir nevi günlük olduğuna karar verdim. Açık mektuplar, yayınla butonuna basar basmaz herkes okuyabilecek. O yüzden günlük olmayacak! Günlük gibi olabilir ama. Günlüklerin fonksiyonlarından biri de yaşananları kaydetmek ve unutulmasının önüne geçmek. Bu açık mektupların böyle bir işlevi olacağını da düşünüyorum. Ben tanınmış bir yazar değilim ki, yazar da değilim! Yazdıklarımı sağa sola gönderip yayımlatmak derdim de yok! İşte burada kendime yazıyorum. Ve biliyorum çok değerli okuyucularla buluşacağımı ve çok güzel insanlarla tanışacağımı. Şimdiden isimleri ve kendi dünyaları ile çok güzel insanlar tanıdım. Bu bana yeter! Son söz: Anladım ki yazı kendi muhatabını buluyor.
Ömer Faruk Tekbilek dinliyorum son bir kaç gündür. Sounds of Istanbul (2011) albümünden Aşk.
