Mükemmeli arama, sadece başla!
İnsan hayatta birçok şey dener, başarır, kaybeder, hisseder ya da birçok farklı insanla tanışır, farklı ortamlarda bulunur, farklı yerlere seyahat eder. Peki, hiç düşündünüz mü neden bir şeyin bizim için ilk olmasının ayrı bir önemi vardır? Aslında burada önemli olan o şeyin ilk olmasının yanı sıra o ilki gerçekleştirmek için gösterdiğimiz çaba ve cesarettir benim fikrimce. Sanırım insan o ilk cesaretini, azmini, heyecanını belki de üstünden çok zaman geçse bile o an ki hissini unutamaz. Belki de ilk yaşadığımız şeylerin duygu yoğunluğu çok yüksek olduğundan onları diğer yaşadıklarımızla karşılaştırırken ya da detaylarıyla hatırlarken buluruz kendimizi.
Bahsettiğim şey bir yaşam serüvenidir ve doğduğumuz anda başlar aslında. Biz hatırlamasak da çevremizdekiler için ilkler yaratmaya dünyaya gözümüzü açtığımız andan itibaren başlarız. Mesela, ağzımızdan çıkan o ilk kelimeye ne çok değer verildiğini büyüdüğümüzde bize anlatılan hikâyelerden dinleriz. Peki, sizce bu kelimeyi ne kadar düzgün söylediğimiz midir o anı değerli kılan, benim buna cevabım kesinlikle hayır. O anı, o kelimeyi değerli kılan aslında sadece onu söylemiş olmamızdır. Bu hikâyeyi anlatanlar kelimenin ağzımızdan çıktığı ilk anın heyecanını anlatır, kelimeyi ne kadar düzgün söylediğimizi değil. Peki ya o zaman neden bir şeylerin ilkini bu kadar mükemmelleştirmeye çalışıyoruz da ilk olmasının duygusunu doyasıya yaşayacağımız o an için cesaret edemiyoruz.
Get acilayozata’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Birçok sebep sayabileceğimiz bu durumun başlıca nedeni kafamızın içindeki endişeler, korkular ya da detaylara takılıp mükemmeli aramamız değil mi sizce de? Yaş aldıkça bu ilkleri gerçekleştirmekten daha da uzaklaşıyoruz sanki. O halde, iyi kilerimizin keşkeklerimizi devirmesini istiyorsak kendimize yanlış yapmaktan, başarısız olmaktan, yolda ya da yalnız kalmaktan korkmayacak bir ruh inşa etmeliyiz belki de…
Peki, neden ben bunlardan bahsediyorum. Çünkü bu da benim ilkim. Yani bu platformdaki hatta sosyal medyadaki ilk yazım. Çekindiğimden ya da mükemmeli aradığımdan belki de sürekli bahaneler buldum, erteledim bunu. Kendimi hazır hissetmediğimi düşünmeme iten birçok faktör vardı zihnimin içinde. Ancak bazen sorumluluklarımız bazen de zorunluluktan attığımız ilk adımlarımız için çoğu kez kendimizle gurur duyarız, bu yüzden dış etkenlere kulak tıkayarak içimizde var olan gücümüzle birlikte ilklerimizi gerçekleştirmeyi ertelemeyelim.
Daha yaşayacağımız çok ilkimiz olacak, bizim sadece iç sesimizi tarafsızca ve yargılamadan dinlemeye ihtiyacımız var. Başkalarının yorumlarına, toplum baskısına, içimizde kendimizi yetersiz gördüğümüzden doğan bahanelere yer yok. Bir şeyi denemek isterken mükemmeli aramadan yola koyulmanın vakti çoktan geldi.
Hadi korkma, sonu ne olur diye düşünmeden kendin için yaşa!!
