Bayram Geldi Ama Ramazan Gitmedi
Ramazan Bende Kaldı
Bu sene Ramazan benim için sadece bir ay değil, hayatımın en kritik sınavı gibiydi. Masanın başına oturup dirsek çürütürcesine, uykumun en ağırlaştığı anlarda bile "Dur, bir sorunun cevabını daha öğreneyim, bir ayeti daha kalbime kazıyayım" der gibi çalıştım bu aya. Ne kadar çabaladıysam, ne kadar uykusuz kaldıysam da hep bir "yetersizlik" hissi yakamı bırakmadı. Sınava birkaç gün kalmış da konuların yarısı hala dağ gibi duruyormuş gibi bir telaş vardı içimde. En önemli yerlerin üzerinden geçtim, itikafımı bile bir "Pomodoro" disipliniyle, her saniyesini hesaplayarak yaşadım.
Ama garip bir şey oldu; bu Ramazan benim en çok ağladığım, ama aynı zamanda en çok "yaşadığım" aydı. İlk defa Kur’an’la bu kadar diz dize geldim, ilk defa sevdiklerime karşı dilimi bu kadar tatlı tuttum. Evin işi, hizmeti, koşturmacası derken ağzımdan tek bir şikayet bile çıkmadı, sanki o yorgunluklar ruhuma birer şifa gibi indi.
Kibrimi susturdum bu sene. Mevkiyi, makamı, "ben şuyum" demeleri kapının eşiğinde bıraktım. Hatta o kadar ki, güneş kremini bile sürmedim yüzüme; sadece temel temizliğimi yapıp o süslenme, aynalarda kendini beğenme derdinden uzaklaştım. Bir nevi ruhsal ihrama girdim. Bazıları, çalışırken zorlanmayayım diye "Kızım, tesettürünü biraz esnetebilirsin.." dediğinde bile başörtümün ıslak ıslak omuzlarıma salınmasına izin verdim, o örtünün hiçbir işe engel olmayacağını, aksine bana bir zırh olduğunu iliklerime kadar daha çok deneyimledim.
Ve biliyor musun? Hiç bakmadığım halde yüzümün güzelleştiğini, nurlandığını gördüm. Fiziğime dair en ufak bir takıntım kalmadı; çünkü ben bu ay bedenimi değil, ruhumu besledim, ruhumu büyüttüm.
Ama ruh büyüdükçe, beraberinde daha devasa bir açlık getirdi. Hani insan çok ekmek yediğinde daha çok acıkır ya, aynen öyle... İçimdeki o manevi iştah öyle bir açıldı ki, şimdi ruhum çok daha büyük denizlere yelken açmak, çok daha derinlere dalmak istiyor.
"Gitme" diye yalvardım Ramazan’a. İlk kez Ramazan bitti diye agladim.. Bu halim değişmesin, bu ağlamalarım, bu affedilme umudum hiç bitmesin istedim. Kötü günler de geçti elbet, canımı sıkanlar oldu ama hepsini Allah’ın beni arındırma ihtimaline yordum. Şimdi içimde hem o biten ayın hüzünlü sızısı, hem de o büyük "manevi açlığın" heyecanı var. Bu sadece bir veda değil, benim için asıl yolculuğun başlangıcı...
Tüm bunları, bir nefis terbiyesinin madalyası gibi kendimi övmek için anlatmıyorum. Aksine, bunca çabaya rağmen kapının eşiğinde ne kadar boynu bükük, ne kadar yetersiz kaldığımı itiraf etmek için söylüyorum. İnsan kendinden bahsederken aslında ne kadar aciz olduğunu da fark ediyormuş. Yazıyorum, çünkü biliyorum ki bazen bir kalp diğerine ayna olur. Benim bu uykusuz gecelerim veya dökülen gözyaşlarım, Allah güç ve kuvvet verdiğinde aslında nelerden vazgeçebileceğimizin birer şahidi sadece. Kendimi öne çıkarmak değil, O’nun rahmetinin bir kulda nasıl çiçek açabileceğini paylaşmak derdim. Çünkü paylaştıkça o 'manevi açlık' daha bir anlam kazanıyor; biliyorum ki bu yolda yalnız değilim..
Ramazan ayında yazdığım bir sürü şey var, bir sürü şey, içimi döktüm, ama bunları paylaşamadım. Çünkü paylaşma içgüdüsüyle bazen ruhuma yönelemiyordum…
Fırsat buldukça bunları da paylaşmak istiyorum ama kalemim en çok dua yazdı bu Ramazan’da…
Get Adile Güngör (Hz.Ahmed'in İzinde ﷺ 🌹🍉𓆞🐜 )’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Saygılarımla.. Allah’a emanet olun
The Eid has come, yet Ramadan has not departed.
Ramadan remains with me...
This year, Ramadan was not just a month for me; it felt like the most critical exam of my life. I sat at my desk and worked through this month as if saying, "Wait, let me learn the answer to one more question, let me etch one more verse into my heart," even at those moments when sleep felt heaviest. No matter how hard I strove or how many sleepless nights I endured, a sense of "inadequacy" never left my side.
There was a restlessness within me, as if only a few days remained until the exam, yet half the topics still stood before me like a mountain. I reviewed the most vital parts; I lived even my Itikaf with a "Pomodoro" discipline, accounting for every single second.
But something strange happened; this Ramadan was the month I cried the most, yet also the one where I felt most "alive." For the first time, I came knee-to-knee with the Qur'an this closely; for the first time, I kept my tongue so gentle toward my loved ones. Between the housework, the service, and the constant rush, not a single complaint escaped my lips—it was as if those fatigues descended upon my soul as a form of healing.
I silenced my pride this year. I left status, titles, and the urge to say "I am this or that" at the threshold. So much so that I didn't even apply sunscreen to my face; I simply did my basic cleaning and stayed away from the worry of grooming or admiring oneself in mirrors. In a sense, I entered a spiritual Ihram. Even when some said, "My dear, you can loosen your hijab a bit so you don't struggle while working," I let my headscarf drape wet over my shoulders, experiencing to my very core that this veil was not a hindrance to anything, but rather a suit of armor for me.
And you know what? Even though I never looked, I saw my face become more beautiful, more radiant with "nur." I no longer had the slightest obsession with my physical appearance; because this month, I did not feed my body—I nourished and grew my soul.
But as the soul grew, it brought an even more massive hunger with it. Just as one feels hungrier after eating much bread, my spiritual appetite opened up so wide that now my soul wants to sail to much larger seas and dive into much greater depths.
"Don't go," I pleaded with Ramadan. For the first time, I cried because Ramadan ended. I wanted this state of mind, these tears, and this hope for forgiveness never to end. Hard days passed, of course; there were those who upset me, but I attributed them all to the possibility of Allah purifying me. Now, inside me, there is both the painful ache of the month that has passed and the excitement of that great "spiritual hunger." This is not just a farewell; for me, it is the beginning of the actual journey...
Join The Writer's Circle event
I am not telling all this to praise myself as if wearing a medal of self-discipline. On the contrary, I say this to confess how bowed and inadequate I remain at the threshold despite all this effort.
One realizes how helpless they truly are when speaking of themselves. I write because I know that sometimes one heart becomes a mirror to another. These sleepless nights or shed tears are merely witnesses to what we can give up when Allah grants us strength and power. My aim is not to put myself forward, but to share how His mercy can blossom in a servant. Because as I share, that "spiritual hunger" gains more meaning; I know I am not alone on this path.
I wrote so many things during Ramadan—so many things, I poured my heart out—but I couldn't share them. Because sometimes, with the instinct to share, I couldn't turn inward to my soul...
I want to share these as I find the opportunity, but my pen wrote mostly prayers this Ramadan…
Respectfully... Entrusted to Allah.
