The Hammer
Living, for many, is nothing more than clawing away at a mountain with bare fingernails.
I, too, sometimes swallow painkillers just to keep breathing through the wounds that never stop tearing at my soul.
I speak of becoming a butterfly. I would have settled for becoming a moth. Yet no one knows how many years I writhed like a worm, crawling through every scrap of filth, fighting for the simple privilege of remaining alive.
The chrysalis has finally broken.
But what emerged was no butterfly.
I write of butterflies, yet within this human shell I am something else: a creature of darkness, a winged cockroach. An insect that crawls through the deepest shadows of my mind, familiar with every narrow, terrifying alleyway of this ruined city of memories.
In certain corners of that city, the smell of soaked grilled meat and sour yogurt still lingers in the air. And the memory of happiness from those nights of misery and humiliation brings tears to my eyes.
Deep within the abandoned ruins of this city, there is an alley I am doomed to walk through again and again.
From its very first brick, a noose hangs.
The echoes of screams and desperate cries still fall upon my mind like a hammer striking a cracked bell.
I crawl through its corridors on all fours. Between the broken bricks, leather straps emerge like living, merciless vines, tightening around my hands until I can barely breathe. Even now, I struggle against them, whispering each time:
Get Andisheh Writes’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
This will be the last.
The walls of this ruin have no end. Years later, they still collapse upon me. And every time, I wonder how serpents deliver their venom so perfectly that I have spent a lifetime fleeing from even the sight of rope.
I never believed this alley could lead anywhere except ash and smoke.
Yet at its end, there is a clear, cold stream, and upon its surface trembles a faint, fragile light.
Its source lies somewhere far away…
What a tragedy.
I no longer have the strength to reach it.
پُتک
به راستی که زیستن برای بسیاری، همچون کندن کوه با ناخن است.
من نیز گاهی، مُسکنی می‌خورم تا روحِ زخمی و غمگینم را التیامی باشد.
از پروانه شدن میگویم و دوست داشتم دست‌کم شب‌پره‌ای شوم اما کسی نمی‌داند که سالها همچون کرم با هر تفاله‌ای برای ماندن تقلا کردم و چندیست حشره‌ای از دل آن شفیره بیرون آمده.
از پروانه‌ها می‌نویسم اما درون این پیکر آدمی بیشتر سوسک تاریکی‌ام نه پروانه‌ای خوش خط و خال.
سوسکی بالدار که در اعماق ظلمات میخزد و با بیشتر کوچه پس کوچه های ترسناک و باریک این شهر مخروبه خاطره دارد.
هنوز در بعضی کوچه‌های ذهنم بوی کباب خیسِ آغشته به دوغ می‌پیچد و یاد شادی آن شب های نکبت و ذلت، اشکم را در می‌آورد.
در اعماق متروکه های تاریک این شهر، کوچه ای هست که از اقبال کوتاهم بلند است و زیاد از آن میگذرم، از خشت اولش طناب آویزان است و طنین زجه‌ها و پژواک نعره‌های آن هنوز همچون پتکی بر ناقوس در سرم فرود می‌آیند.
دالان‌هایی که چهار دست و پا از آنها میگذرم و از لابلای خشت هایش تسمه هایی چرمی همچون پیچکی آدم‌خوار بیرون زده که دستانم را آنچنان می‌فشارند که هنوز تقلا میکنم و هربار میگویم بار آخر است.
دیوارهای آن مخروبه تمامی ندارد و هنوز بعد از این همه سال بر سرم آوار میشوند و هربار به این می‌اندیشم که افعی‌ها چگونه نیش میزنند که تا عمر دارم از ریسمان هم میگریزم!
و هیچگاه گمان نمیکردم انتهای این کوچه چیزی بجز خاکستر و دود باشد اما به نهری زلال و خنک ختم میشود که تلالوُ نوری ضعیف در آن می‌جنبد.
سرچشمه اش از دوردست هاست و حیف...
رمقی برای رفتن نیست.
