Beyaz Atsız Prens
Yeterince bekleyip hayallerimizin olmadığı senaryoyu konuşalım.
Mesela o çok beklediğiniz beyaz atlı prens hiç gelmedi. Ya da prens geldi ama atı yok, ne olur o zaman?
Çünkü bu zamana kadar hep atlı bir prens istemişsiniz. Bu noktada şunu düşünüyorum: Bir hayal ne kadar uçuksa gerçekçiliğini yitirir?
Hayallerin bile bir sınırı olması gerekliliğini insanın içi almıyor. Beklentilerimizi maalesef bir gerçeklik zeminine oturtmamız gerekiyor.
Get Anonimo Dreamer’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Aksi takdirde hayal dünyasında yaşamış oluyor, sonrasında ise gerçek dünyanın acımasızlığında mutlu olamıyoruz. Bu sınırsızlık arzusu, şımarıklık hissetmemize neden olabilecek bir vicdan yükü bile bırakabiliyor.
Oysa şımarıklık yapan ben değilim, hayallerime sınır koyan dünya acımasız…
Keşke insan istediği ya da emek verdiği şeyleri elde edebilseydi.
Ama maalesef gerçek dünyada işler böyle yürümüyor.
İnsan olgunlaştıkça dünyanın farklı boyutlarını görüyor. Tıpkı çokgenler gibi. Boyutlar o kadar artıyor ki zamanla insan objeyi algılamakta bile zorlanıyor.
Benim çokgen dünyam, 30'lu yaşlarıma geldiğim şu dönemde bana en gerçekçi yüzünü gösteriyor. Ben hayallerimle 2 boyutta kalmak istesem de maalesef bu pek mümkün olmuyor.
Dünya ve acımasız yüzleri her seferinde beni gerçeklikle çarpıyor…
