İçimdeki Tomurcuklar
Sonunda iyileşiyorum sanırım. Bahar yavaşça geliyor içime.
Bunu, içimde yer yer açan tomurcuklardan anlıyorum.
Henüz tomurcuklar bitki örtüm olmasa da en azından görülmeye başladılar.
Hayal kırıklıklarımla hâlâ dibi olmayan o derin çukurlara düşüyorum aslında.
Sadece artık daha az sıklıkla düşüyorum.
Eski umutlarımı da nispeten bıraktım. Ve yeni umutlar edindim.
Buradaki temel nokta, bu yeni umutlarım da olmazsa daha da yenilerini edinebileceğimi biliyorum.
Bir noktadan sonra her şeyi olduğu gibi kabul etmek lazım sanırım.
Get Anonimo Dreamer’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Çünkü hayatta olan da olmayan da bir sebep için oluyor.
Benim için iyileşmeye başlamanın temel farkındalıklarından biri bu.
Belki de yanlış umutlar umut etmiştim.
Bu süreci biraz bir puzzle’a benzetiyorum.
Parçaları koyarken sonunda elinde ne oluşacağını bilmiyorsun.
İlerledikçe resim daha net olmaya başlıyor.
Benim puzzle’ım kaç parça bilmiyorum.
Ama bu akış ömür boyu devam eden bir süreç gibi.
Puzzle’ını yapıyorsun, olmuyor, tekrar bozuyorsun…
Ta ki en kararlı hâlini bulana kadar…
