1/2

Beni yarım bırakan o muydu yoksa kendimi ona teslim ederken ben mi eksildim?

Bir başkasında tamamlanmayı ummak en büyük yanılgım mıydı?

Onunla kurduğum hayaller vardı , sadece ona anlattığım kadarını bilse de ne kadar içinde olacağına hep şüphe ile bakıyordum. Çünkü onun benim dışımda bir gerçeği vardı. Bu gerçeğin orda olduğunu bilmek acıtıyor olsa da görmezden gelmek daha çok yaralıyordu.

Bana ait olmayan dünyanın misafiri gibiydim onun yanında, bi gölge vardı hep kendini hatırlatan. Hiç bir hayale sarılamamak hiç bir planı tam yapamamak , tüm bunların arasında onun suskunluğu benim çığlığımla karışıyordu. Söyleyemediği her kelime içimde yankılanıyor ve ben onun söyleyemediklerinden cümleler kurup bazen kendimi avutuyor bazen de yeriyordum. Aslında her şeyi ben kendi kendime yapar olmuştum.

Cesaret eder belki diye düşündüm, belki benimle özgürce yürür diye düşündüm ve fark ettim ki bunu da ben kendim yapmışım onun söyleyemediklerinden…

Doğru olan buydu belki bilmiyorum, yarım olmak nasıl tam olacağını da öğrenebilmekmiş… Aslında kimse kimseyi tamamlayamıyordu bu hikayede, bir taraf zaten tamken diğer taraf her şeyi onunla tam yapmaya çalışıyordu.

Bittiğine dair net bir şey konuşulmadı ancak hissedilen öyle güçlüydü ki bittiğini, biteceğini bildiğin şeyin adını koyamıyor olmak o gerçeği değiştirmiyordu.

“Bazen ne hissettiğini unutup neyi hak ettiğini hatırlaman gerekir”.

FRİDA