Με τους Πειρατές
Την Κυριακή στο ματς απέναντι στη Μπαρτσελόνα, οι οπαδοί της Ράγιο έκαναν διαμαρτυρία ενάντια στον πρόεδρο Ραούλ Μαρτίν Πρέσα, και δεν φώναζαν συνθήματα κατά τη διάρκεια του ματς. Ενώ η ομάδα πηγαίνει τόσο καλά, τι έχει συμβεί ανάμεσα σε οπαδούς και διοίκηση;
Για να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση θα πρέπει να μιλήσουμε για το Βαγίεκας και τη Ράγιο, ως όχι μια ομάδα από τη γειτονιά, αλλά μια ομάδα της γειτονιάς και όχι κάτι ανεξάρτητο ή πάνω από αυτή. Αρχικά το Βαγιέκας ήταν μια εργατική γειτονιά στα προάστια της Μαδρίτης, που φημίζονταν για τις αριστερές της ιδέες και την προοδευτική νοοτροπία της. Οι εργάτες του Βαγίεκας ήταν ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο. Μάλιστα, μετά τον εμφύλιο, το στάδιο του Βαγιέκας έγινε στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους αντιφρονούντες απέναντι στον Φράνκο. Kατά τη δεκαετία του 60 αποτελούσε τη “φτωχογειτονιά” της Μαδρίτης όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί πρόσφυγες. Η τοπική ομάδα, η Ράγιο Βαγιεκάνο, που ιδρύθηκε το 1924, φέρει μέχρι και σήμερα το εργατικό πνεύμα και τις ριζοσπαστικές ιδέες της περιοχής (όσο αυτό είναι δυνατό στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο).
Αυτή τη στιγμή η Ράγιο να διανύει, αγωνιστικά, την καλύτερη περίοδο της 100ετούς ιστορίας της. Πέρσι τερμάτισε 8η (όπως και τη σεζόν 2012–13) και πήρε ευρωπαϊκό εισητήριο. Απέκλεισε τη Νέμαν Γρόντο και φέτος, μετά από ένα δυνατό ξεκίνημα, θα αγωνίζεται στο league phase του Conference League.
Ενώ όλοι θα περίμεναν χαρές από τους φιλάθλους, κάτι δεν πάει καλά. Οι Μπουκανέρος κάνουν λόγο για “θεσμική εγκατάλειψη” του συλλόγου και του γηπέδου. Οι τιμές στα εισητήρια είναι πολύ υψηλές, η κατάσταση και η καθαριότητα του γηπέδου χειροτερεύει, η “ιστορική” κόκκινη ρίγα στη φανέλα εξαφανίζεται και η γενικότερη διαχείρηση του συλλόγου είναι προβληματική.
Ο ίδιος ο αρχηγός παραδίδει το περιβραχιόνιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμπεριφορά προς το προσωπικό. Για το γεγονός πως δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το προπονητήριο, το γήπεδο δεν περνάει τους ελέγχους, οι πρίζες είναι ανοιχτές, με τα καλώδια εκτεθειμένα. Υπάρχουν παντού περιττώματα πουλιών. Τα καθίσματα είναι σπασμένα, οι τουαλέτες ξεχειλίζουν. Οι βρύσες δεν λειτουργούν.
Προσοχή! Υπάρχει ο κίνδυνος να εξιδανικευτεί η φτώχεια και η βρωμιά και αυτές οι αποτυχίες να εκλειφθούν ως αυθεντικότητα. Όπως αναφέρει η δήλωση των οπαδών αυτή την εβδομάδα: ναι, είναι ταπεινοί· ναι, γιορτάζουν τη γειτονιά τους με την συνειδητά εργατική, αριστερή της ταυτότητα και η πολυτέλεια δεν είναι κάτι που τους αρέσει. Ναι, αγαπούν αυτό το μέρος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζουν έτσι.
Επιπλέον υποστηρίζουν πως: “Η Ράγιο Βαγιεκάνο είναι ένας οργανισμός που βασίζει τη δύναμή του σε δύο θεμελιώδεις πυλώνες: τους εργαζομένους της, συμπεριλαμβανομένου ολόκληρου του τεχνικού επιτελείου και των παικτών· και τους φιλάθλους της, ικανούς να κάνουν την ομάδα να απογειωθεί σε ένδοξες μέρες, αλλά και να μπουν στη λάσπη και να επαναφέρουν τον Σύλλογο στα πιο σκληρά και αντίξοα συμβάντα που του έχουν συμβεί σε περισσότερα από 100 χρόνια”.
Στη συνέχεια, κατηγορούν ευθέως τον Πρέσα για τα προβλήματα του συλλόγου, λέγοντας ότι, “όλα τα άλλα αποτυγχάνουν, συρρικνώνονται, και υπάρχει μόνο ένας ένοχος: αυτός που διαχειρίζεται τον οργανισμό μας και η μικρή ομάδα των αυλοκόλακων που τον περιβάλλουν”.
Get Balon Roto’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Σίγουρα θέλει να πάει σε ένα νέο γήπεδο, που θα πληρωθεί από την τοπική κυβέρνηση, μια απόφαση την οποία ο προπονητής Ινίγο Πέρεθ, μιλώντας εκ μέρους της ομάδας, λέει ότι θα ήταν “καταστροφική”. Η υποψία παραμένει ότι πρόκειται για μια κλασική περίπτωση “καταστροφής” του χώρου ως δικαιολογία για μια μετακόμιση σε ένα μέρος που θα μπορεί να αγοράσει ο Πρέσα, πράγμα που δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει στο σημερινό γήπεδο. Αναπαράγει παντού την ιδέα ότι το Βαγέκας είναι ακατάλληλο για την Ευρώπη και παρουσιάζει τη μετακόμιση σε νέο γήπεδο όχι μόνο ως ευκαιρία αλλά και ως υποχρέωση. Ο αγωνιστικός χώρος είναι τόσο κακός που η παραμέλησή του κινεί υποψίες. Είναι μεν δημοτικός, αλλά ο ενοικιαστής δεν έχει κάνει τίποτα για να τον φροντίσει.
Ο Πρέσα, που βρίσκεται στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος σε σχέση με τους οπαδούς που είναι περήφανοι για την εργατική, αριστερή τους ταυτότητα, φαίνεται να περιφρονεί τους φιλάθλους και το συναίσθημα είναι αμοιβαίο. Σε κάθε αγώνα, ολόκληρο το γήπεδο τραγουδά για να φύγει. Τα γκράφιτι γύρω από το γήπεδο ζητούν να φύγει. Ο πρώην προπονητής Μίτσελ Σάντσεθ, ένα αγαπημένο παιδί της γειτονιάς, τον έχει εγκαλέσει δημόσια, λέγοντας ότι ποτέ δεν ανήκε εκεί.
Ο πρόεδρος του συλλόγου δήλωσε απαξιωτικά ότι “δεν θα ανεχτούμε απειλές και εκβιασμούς, όσοι θέλουν να πάνε στο γήπεδο και να ενθαρρύνουν την ομάδα, ας το κάνουν, και όσοι δεν θέλουν, ας μην το κάνουν, ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει”. Επίσης σκέφτεται το ενδεχόμενο να καταθέσει μύνηση ενάντια στους οπαδούς.
Αυτό το σαββατοκύριακο, οι ομάδες οπαδών συναντήθηκαν για να ανακοινώσουν πως “φτάνει πια”, να δείξουν τον προβληματισμό τους για τον τρόπο που ο σύλλογος είχε οδηγηθεί στην εγκατάλειψη. Ο Πρέσα υποστήριξε πως δεν ήταν μεγάλο μέρος των φιλάθλων, αλλά επρόκειτο απλώς για τους Μπουκανέρος , τους οπαδούς της Ράγιο πίσω από το τέρμα. Μάλιστα είπε πως χρησιμοποίησαν μαφιόζικες τακτικές για να αναγκάσουν και άλλους οπαδούς να τους υποστηρίξουν. Αποκάλεσε τους οπαδούς του συλλόγου του τεμπέληδες, άμυαλους και αλκοολικούς, λέγοντας ότι δεν σέβονται τις γυναίκες. Είναι, ισχυρίστηκε, το αντίθετο των αξιών της γειτονιάς.
Η “απόδειξή” του; Το τραγούδι τους, “Η Πειρατική Ζωή”, γεμάτο “γιο-χο-χο και ένα μπουκάλι ρούμι, μια γυναίκα σε κάθε λιμάνι, αλλά αν ποτέ παντρευτώ θα είναι το κορίτσι που είναι Ράγιο”. Το σύνθημα λέει όχι δουλειά, όχι μελέτη, κάθε μέρα την περνάμε πάνω στο “Σάντα Ινές”. “Μιλούν για την εργατική τάξη, αλλά η εργατική τάξη είναι να σπας τη μέση σου κάθε μέρα” είπε ο Πρέσα.
Στη μέση, η ομάδα και ο προπονητής της. Ο Πέρεθ, αν και ήταν προσεκτικός στον τρόπο που το εξέφρασε την Κυριακή το βράδυ, δεν δίστασε να πει πως: “Οι οπαδοί έχουν τους λόγους τους. Η οικογένειά μου είναι στις εξέδρες και βλέπει την υποβάθμιση, ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα”. Έτσι, την Κυριακή ξεκίνησε η πρώτη διαμαρτυρία, η οποία διακόπηκε ήρεμα από συνθήματα για να φύγει ο Πρέσα, τα οποία μεγάλωναν σε ένταση. Καθώς το πρώτο ημίχρονο προχωρούσε, τα πανό έβγαιναν ένα προς ένα, το καθένα με έναν λόγο για να του εναντιώνονται, ενώ ένα μεγάφωνο τα εξηγούσε: “για την εγκατάλειψη του σταδίου μας”· “γιατί δεν ακούει ποτέ τους φιλάθλους”· “για την κακομεταχείριση της γυναικείας ομάδας”· “για την εγκατάλειψη της ακαδημίας νέων”· “για την άρνηση υπογραφής της [αμοιβαίας] συμφωνίας εισιτηρίων”· “για το ντύσιμο του σταδίου στα πένθιμα”.
Με τους πειρατές λοιπόν, που δε θέλουν απλά η ομάδα τους να τα πηγαίνει καλά. Που ζητάν να μην αποκοπούν από τη γειτονιά. Που παλεύουν να κρατήσει η γειτονιά τον χαρακτήρα της. Με τους παίχτες και τον προπονητή της Ράγιο που εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους. Πάντα θα είμαστε με τους πειρατές απέναντι στους επιχειρηματίες που κρίνουν τα πάντα βάσει κέρδους.
03/09/2025
