Baba | The Father
Kendime borçlu olduğum son konuşma
Her miras bir hediye değildir..
Tek Hatıra Dışında Her Şeyi İade Etmek.
Henüz Gerçekleşmemiş Bir Konuşma
Bazı konuşmalar vardır.
Ne tamamen yaşanmıştır ne de hiç yaşanmayacaktır.
Yıllarca insanın zihninde tekrar eder. Cümleler değişir, ton değişir, öfke azalır, kırgınlık şekil değiştirir. Ama konuşmanın kendisi hep aynı yerde bekler.
Belki hiçbir zaman gerçekleşmeyeceğini bile bile..
Bugün o konuşmayı ilk kez yazıyorum.
⸻
Bugün buraya sizden aldıklarımı size iade etmeye geldim.
Bir Kuwait dönüşü bana hediye ettiğiniz saat..
İki bana hediye edilen altınlarımı satıp karşılığında aldığınız yüzük..
Bunları size geri vermek istememin sebebi maddi değerleri değil.
Tam tersine.
Artık hiçbir eşyanın, hiçbir hediyenin, hiçbir karşılığın aramızdaki eksik olan şeyi tamamlayamayacağını kabul ettiğim için.
Çünkü bazı eksiklikler para değildir.
Bazıları sevginin biçimidir.
Bazıları ise şartlarıdır.
Ben artık sizden bana koşullu ya da koşulsuz hiçbir şey gelmesini istemiyorum.
Buna sevgi ve merak da dahil.
Çünkü uzun zamandır düşündüğüm bir şey var.
İnsan, yaratılmışların en değerlisi olarak görülüyorsa, hayatta bazı şeylerin pazarlığa açık olmaması gerekir.
Bunlardan biri de aile sevgisidir.
Bir çocuk, sevgiyi hak etmek zorunda kalmamalıdır.
Bir evlat, kabul görmek için sürekli bir sınava girmemelidir.
Bir insan, ailesinin gözünde değerini ispat ederek yaşamamalıdır.
Ben buna hiçbir zaman inanmadım.
Belki de bu yüzden hayatım boyunca tam tersini yaşamaya çalıştım.
Alt soyuma..
Üst soyuma..
Arkadaşlarıma..
Hayatıma giren insanlara..
Elimden geldiğince koşulsuz vermeye çalıştım.
Bazen zaman verdim.
Bazen emek.
Bazen para.
Bazen yalnızca güven.
Çünkü bana göre sevginin en saf hali, hesap tutmayan halidir.
İnsan verdiğini sürekli hatırlıyorsa, aslında verdiği şey sevgi değildir.
Muhasebedir.
Bu yüzden bugün size açıkça söylemek istediğim şey şu:
Lütfen artık bana hiçbir şey vermeyin.
Çünkü ben artık hiçbir şey almak istemiyorum.
Bir hediyenin ağırlığını değil..
Karşılığında beklenen duygunun ağırlığını taşımaktan yoruldum.
⸻
Hayat bana ilginç bir şey öğretti.
İnsan bazen ailesinden alamadığını, hiç tanımadığı insanlara verir.
Ben de bunu yaptım.
Belki bu yüzden etrafımdaki insanlar bana hep ‘çok veriyorsun’ dediler.
Belki haklıydılar.
Ama ben hiçbir zaman bundan utanmadım.
Tam tersine..
Bugün dönüp arkama baktığımda bununla gurur duyuyorum.
Çünkü bir gün bu dünyadan gidersem insanların aklında bıraktığım şey, aldıklarım değil verdiklerim olsun istiyorum.
Benim miras anlayışım hep buydu.
Bir iş yaparken bile kendi kendime aynı cümleyi kurarım:
‘Eğer bana ait bir miras kalacaksa kalsın.
Ama bana ait bir borç kalmasın’
Bu yüzden çoğu zaman görünmeyen sigortalar yaptım.
İnsanlara yük olmamaya çalıştım.
Arkamda düğüm bırakmamaya çalıştım.
Bazen bunun için fazladan çalıştım.
Bazen fazladan fedakarlık yaptım.
Bazen kimse doğru zamanda göremedi.
Ama ben biliyorum.
Ve bazen yalnız kaldığımda kendi kendimi alnımdan öpmek geliyor içimden.
Çünkü insanın vicdanıyla barışık yaşayabilmesi, dışarıdan gelen alkışlardan çok daha değerlidir.
⸻
Bir gün size bir şey olursa..
Belki birçok insan benden bekleyecek.
Belki ‘Gitmelisin’ diyecekler.
Belki ‘Son görev’ diyecekler.
Ama ben gelmeyeceğim.
Sizin kutsal saydığınız topraklara değil..
Ben, hafızamda sizi baba olarak hatırlayabildiğim tek yere gideceğim.
Etiler.
Murat Sokak.
Çünkü insan bazen bir mezarı değil, bir hatırayı ziyaret eder.
Ve bazı hatıralar, yıllar sonra bile yaşayan tek gerçektir.
Ben sizi en çok orada bırakmak istiyorum.
Çünkü zihnimde baba kelimesinin yanında hala yaşayabilen tek görüntü orası.
Ne fazlası.
Ne eksiği.
⸻
Hayatta en çok düşündüğüm şeylerden biri de mirastır.
Ama benim bahsettiğim miras evler, arsalar ya da bankadaki hesaplar değil.
İnsan çocuklarına ne bırakır?
Bir soyadı mı?
Bir dil mi?
Bir travma mı?
Yoksa bir karakter mi?
Ben alt soyuma mümkün olduğunca yük değil, alan bırakmaya çalıştım.
Onlara korku değil güven bırakmaya çalıştım.
Borç değil imkan bırakmaya çalıştım.
Belki mükemmel yapamadım.
Ama niyetim hep buydu.
Çünkü insanın gerçek mirası, öldükten sonra paylaşılacak malları değildir.
Yaşarken başkalarının içine bıraktığı duygudur.
⸻
Bu dünyaya biraz, minicik, sizin sayenizde geldim.
Bunun biyolojik gerçeğini inkar edemem.
Ama bugün ilk kez başka bir gerçeği de söylemek istiyorum.
Keşke bu gelişin bedeli bu kadar ağır olmasaydı.
Atalarım için yabancı dil kutsaldır.
Bir dili öğrenmek, sadece kelime öğrenmek değildir.
Bir kültürü, bir hafızayı ve bir dünyayı taşımaktır.
Ben de öğrendim.
Kullandım.
Hayatımın önemli bir parçası oldu.
Fakat bugün, o dil bana her konuştuğumda yalnızca bir iletişim aracı değil, aynı zamanda geçmişi hatırlatan bir çağrışım taşıyor.
Bu yüzden uzun zamandır zihnimde radikal bir düşünce dolaşıyor.
Belki bir gün EMDR ya da hipnoz gibi yöntemlerle beynimde bu dile ait çağrışımları zayıflatmayı | sildirmeyi | beynimin o alanını kullanmamayı tercih edeceğim.
Bu, dile duyduğum saygısızlıktan değil.
Tam tersine..
Bazı anıları taşıyan odaları kapatma isteğinden.
Çünkü bazen insan yeni bir hayat kurabilmek için beyninde de yeni bir alan açmak ister.
⸻
Ben aslında hep beyinlerimizin konuşmasını isterdim,
Sadece birbirini gerçekten anlamaya çalışan iki insan gibi.
Ama artık görüyorum ki bu konuşmalar hep tek taraflı oluyor..
Bazı sessizlikler seçilmez.
Mecbur kalınır.
Ve insan bir noktadan sonra cevap beklemeyi bırakır.
Çünkü cevapsızlık da bazen cevabın kendisidir.
⸻
Bu yazı,
Bir hesaplaşma metni değil.
Bu, yük taşıyan bir insanın sırtındaki son çantayı yere bırakma çabasıdır.
Kimseyi değiştirmek için yazmıyorum.
Kimseyi suçlu ilan etmek için de..
Çünkü yıllar bana şunu öğretti:
İnsan değişmeyen insanlarla savaşmayı bıraktığında değil, onlardan beklentisini bıraktığında özgürleşiyor.
Ben bugün tam olarak bunu yapıyorum.
Sizden ne zaman vazgeçtiğimi merak ediyorsanız;
‘oku’ sizin inanışınızken, denkliğimi göndermediğiniz gün..
Ve son olarak.. Affetmek, affetmemek bana kalmamış..
Sizi, adını en çok andığınıza havale ediyorum.
Ben üç dil bilmiyorum, siz sadece hangi dilleri bildiğimi bilmiyorsunuz, torunlarınızın isimlerini bilmediğiniz ve bilemediğiniz gibi..
Gerisini artık ne ben anlatacağım..
Ne de sizden duymayı bekleyeceğim.
The Last Conversation I Owe Myself
Not every inheritance is a gift.
Returning Everything Except One Memory.
A Conversation That Never Happened
There are conversations that exist in a strange place.
They were never fully lived, yet they never completely disappear.
For years, they replay in a person’s mind. The words change. The tone changes. Anger fades. Hurt takes on a different shape. Yet the conversation itself always remains exactly where it was.
Even when you know it will probably never happen.
Today, for the first time, I am writing that conversation.
Get Merve Özel’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
— — -
Today, I came here to return everything you gave me.
The watch you brought me after your trip to Kuwait.
The ring you bought by selling the gold bracelets that had been given to me.
The reason I want to return them is not because of their monetary value.
Quite the opposite.
It is because I have finally accepted that no object, no gift, no material exchange can ever fill what has always been missing between us.
Because some absences have nothing to do with money.
Some are about the shape of love.
Others are about the conditions attached to it.
I no longer want anything from you.
Neither unconditional nor conditional.
That includes love.
That includes curiosity.
Because there is something I have been thinking about for a very long time.
If human beings are truly considered the most precious of all creation, then there are certain things in life that should never become negotiable.
One of them is the love of a family.
A child should never have to earn love.
A son or daughter should never live as if acceptance were an exam that must constantly be passed.
No one should spend a lifetime trying to prove their worth to their own family.
I never believed that.
Perhaps that is why I spent my entire life trying to practice the exact opposite.
To those who came before me.
To those who came after me.
To my friends.
To everyone who entered my life.
I tried, as much as I could, to give without conditions.
Sometimes I gave my time.
Sometimes my effort.
Sometimes my money.
Sometimes nothing more than trust.
Because to me, love is at its purest when it keeps no ledger.
If someone constantly remembers what they have given, then what they gave was never really love.
It was accounting.
That is why today I want to tell you something very clearly.
Please..
Do not give me anything anymore.
Because I no longer wish to receive anything.
I am no longer tired of carrying the weight of a gift.
I am tired of carrying the weight of the expectations attached to it.
— — -
Life has taught me something interesting.
Sometimes people give strangers what they never received from their own families.
That is exactly what I did.
Maybe that is why people around me always said,
‘You give too much’
Perhaps they were right.
But I was never ashamed of it.
Quite the opposite.
Today, when I look back, it is one of the things I am most proud of.
Because when the day comes that I leave this world, I want people to remember me not for what I collected..
But for what I gave away.
That has always been my understanding of inheritance.
Even while working, I often repeat the same sentence to myself:
‘If something of mine is to remain after I’m gone, let it be a legacy.
But let there never be a debt with my name on it’
That is why I often created invisible safeguards.
I tried not to become a burden to anyone.
I tried not to leave unfinished knots behind me.
Sometimes it required working harder.
Sometimes sacrificing more.
Sometimes no one noticed at the right time.
But I know.
And sometimes, when I am alone, I feel like kissing my own forehead.
Because living at peace with your own conscience is worth far more than applause from the outside.
One day, if something happens to you..
Perhaps many people will expect something from me.
Perhaps they will say,
‘You should come’
Perhaps they will call it,
‘Your final duty’
But I will not come.
Not to the land you considered sacred.
Instead, I will go to the only place where I can still remember you as my father.
Etiler.
Murat Street.
Because sometimes people do not visit a grave.
They visit a memory.
And some memories remain the only living truth, even decades later.
That is where I want to leave you.
Because in my mind, that is still the only image capable of surviving beside the word father.
Nothing more.
Nothing less.
— —
One of the things I have reflected on most in life is inheritance.
But I am not talking about houses, land, or money sitting in bank accounts.
What does a person truly leave to their children?
A surname?
A language?
A trauma?
Or a character?
To those who come after me, I have tried to leave space instead of burdens.
Trust instead of fear.
Opportunity instead of debt.
Perhaps I did not do it perfectly.
But it was always my intention.
Because a person’s true inheritance is not the wealth divided after death.
It is the feeling they leave behind in the hearts of others while they are still alive.
— — -
I came into this world, at least in part, because of you.
I cannot deny that biological truth.
But today, for the first time, I also want to acknowledge another truth.
I wish the price of that beginning had not been so heavy.
For my ancestors, foreign languages have always been sacred.
Learning a language is never just about learning words.
It is about carrying an entire culture, a memory, and a way of seeing the world.
I learned those languages.
I used them.
They became an important part of my life.
Yet today, every time I speak one of them, it serves not only as a means of communication but also as a reminder of the past.
That is why, for a long time now, one radical thought has continued to occupy my mind.
Perhaps one day, through methods such as EMDR or hypnosis, I will choose to weaken — or even erase — the emotional associations my brain has attached to that language.
Not because I disrespect the language.
Quite the opposite.
But because sometimes we wish to close the rooms that continue to hold painful memories.
Because every now and then, in order to build a new life, a person also needs to create new space within their own mind.
— —
I always wished that it would be our minds that spoke to each other.
Simply as two people genuinely trying to understand one another.
But now I see that those conversations have always been one sided.
Some silences are not chosen.
They are endured.
And after a certain point, people stop waiting for answers.
Because sometimes, silence itself is the answer.
— — -
This is not a letter of accusation.
It is simply the attempt of someone who has carried too much weight to finally place the last bag on the ground.
I am not writing this to change anyone.
Nor to declare anyone guilty.
Because life has taught me this:
Freedom does not begin when people change.
It begins when you stop expecting them to.
That is exactly what I am doing today.
If you ever wonder when I truly gave up on you…
It was the day your belief was centered on the command ‘Read’ yet you chose not to send me what was rightfully mine.
And finally..
Whether forgiveness exists or not is no longer mine to decide.
I leave you to The One whose name you have spoken more than any other.
I do not know only three languages.
You simply never knew which languages I speak
Just as you never knew, and never truly could know, the names of your own grandchildren.
The rest..
I will no longer explain.
Nor will I wait to hear it from you.
— — — —
آخر حديث كنت مدينا به لنفسي
ليس كل إرث هدية.
إعادة كل شيء… إلا ذكرى واحدة
حديث لم يحدث بعد
هناك أحاديث…
لا يمكن القول إنها حدثت بالكامل، ولا إنها لن تحدث أبدا.
Tercüme dahi etmem.
