ACELE ETMEDEN YAŞAMA SANATI
Hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışırken, aslında varmak istediğimiz yerin kendi hayatımız olduğunu unutuyoruz. Saatlerimizi kuruyor, takvimlerimizi dolduruyor ve saniyeleri birer kırbaç gibi ruhumuza vuruyoruz. Oysa bunca telaş içerisinde ilerlediğimizi düşünürken mental anlamda yitiriyoruz belki de kendimizi.
Modern ve entellektüel zannedilen dünya bizi meşguliyetle uyuşturuyor; yüksek sesli şarkılarla sessizliği, kalabalık arkadaş sofralarıyla yalnızlığı, bitmek bilmeyen planlarla da boşluğu örtmeye çalışıyoruz. Hareket halindeyiz ama eylemde değiliz. Bedenimiz bu hızın içinde savrulurken, ruhumuz geride kalıyor. Ruh ve beden arasındaki o paralel denge bozulduğunda ise ortaya çıkan şey “yaşamak” değil, sadece “vakit doldurmak” oluyor.
Kendinden kaçan insanın eninde sonunda varacağı tek bir durak vardır: Aynada sessizce bekleyen kendisi. Hepimiz bu büyük karşılaşmayı birer korkak gibi ertelemekle övünüyoruz aslında. Hayatı gürültüyle, kalabalıkla ve yapay telaşlarla doldururken, en çok kendimizin uzağına düşüyoruz.
Oysa bir anlığına durup, o cesur adımı geriye doğru atanları muazzam bir mucize bekler. Kendiyle yüzleşen, o eski yaraları şefkatle saran ve aynadaki yabancıyla yeniden tanışan insan; aslında o ana kadar hiç yaşamadığını fark eder. Orada, aynanın ardında seni bekleyen biri var; biraz mahzun, biraz yorgun ama bir o kadar da bilge. O kişi, yaralarından sızan ışıkla güçlenmiş, hayatı artık bir ‘yetişme telaşı’ olarak değil, her saniyesi tadılacak bir sanat eseri olarak görmeye hazır. Kendine sarıldığında, dünyanın tüm gürültüsü diner; işte o an, gerçek yaşam başlar.Ayrıca bilincinde olunması gereken bir diğer konu ise kendisini tanımlayan insanların hem akademik hem de sosyal anlamda daha başarılı olduğudur. Birey iyi veya kötü, doğru veya yanlış bütün kusurlarıyla ve becerisiyle kendisini tanımladıktan sonra yaşamına dair çok daha sağlıklı adım atabilmektedir.
Get Beyza Akyıldız’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Peki bu kadar güzel ve sağlıklı bir yaklaşım ise bizler niçin bunu erteliyoruz? Belki de karşılaşacağımız o ‘eksik’ tarafların, başkalarının gözündeki imajımızı zedeleyeceğinden endişe ediyoruz. Oysa dünya, kusursuz insanları değil; kusurlarını yönetebilen sahici insanları alkışlar. Sahicilik, modern çağın en nadir ve en pahalı mücevheridir. Kendi tanımını başkalarının sözlüklerine bırakmayanlar, kendi hikâyelerini en güzel biçimde yazarlar.
Ancak bu tanımlama süreci, bir laboratuvar titizliği değil, bir gönül işçiliği gerektirir. Kendi eksiklerini kabul etmek, bir mağlubiyet değil; tam aksine, hangi savaşa girmeyeceğini bilmektir. İnsan, sınırlarını bildiğinde sınırsızlaşır. Çünkü nereye döküleceğini bilen bir nehir, asla yatağında kaybolmaz. Bugünün dünyasında herkesin her şeyi olmaya çalışması, aslında hiçbir şey olamamanın en gürültülü halidir. Oysa ‘hayır’ diyebilen, kendi boşluklarını başkalarının beklentileriyle değil, kendi değerleriyle dolduran insan; modern zamanın en büyük devrimini gerçekleştirir: Kendi hayatının öznesi olmak.
Burada, son yıllarda sosyal medya sloganlarına hapsolmuş, o sığ ve bencilce kurgulanan ‘Kendini sev!’ narsisizminden bahsetmiyoruz. Kapitalizmin bir ürün gibi ambalajlayıp önümüze sürdüğü, bireyi toplumdan ve sorumluluktan koparan o sahte öz şefkat ayinlerinden uzağız. Elbette insan kendini tanımalı ve sevmeli; ancak bu, dünyanın merkezine kendi egosunu koymak değil, kendi penceresinden hayata bakarken camdaki lekeleri de görebilme cesaretidir. Gerçek öz-sevgi, kişinin kendi eksikliğiyle barışması değil, o eksiği dürüstçe tanımlayıp yaşamın bütününe nasıl katkı sunacağını keşfetmesidir.
Kendi penceresinden hayata bakabilmek; dışarıdaki gürültüye rağmen kendi kalbinin ritmini duyabilmektir. Bu, dünyadan el etek çekmek değil, dünyanın tam ortasında, kendi değerlerinle dimdik durabilme sanatıdır. Acele etmeden yaşamak, aslında hiçbir yere geç kalmadığını anlamaktır. Çünkü insanın varacağı en uzak mesafe, yine kendisidir.
Sonuçta hayat, bize verilen bir ‘bitirme sınavı’ değil; her anı sabırla dokunması gereken bir nakıştır. Eğer bugün durup sadece nefes alabiliyorsan, aynadaki o yorgun ama sempatik ve güçlü yüze içten bir tebessüm edebiliyorsan ve başkalarının çizdiği rotalardan sapıp kendi patikanı açabiliyorsan; sen zaten o en büyük sanatı icra ediyorsun demektir. Şimdi derin bir nefes alıp yola devam edebiliriz.Kendimizle el ele, ondan kaçarak değil.
Hayat bizi tam da durduğumuz o yerde bekliyor.
