Zindan
Düşün, kaybol, düş, boğul, uyan, düşün!
Her saniye,
Kafandaki sesler tatmin olasıya dek. Sorgula, hayatını kendine zindan etmen gerek!
Sevgili kalbim, neler kaybettin şimdiye dek? Kaç tanesi benim yüzümden, kaç tanesi kaderin kirlenmiş yazısı yüzünden? Yok, hayır. Bu böyle olmayacak. Sanki, sanki kafam bir balonmuşcasına patlayacak. Ne nefes almaya yetecek gücüm, ne hevesim kalacak.
Söyle, sevgili ruhum! Nedir seni bu denli unufak eden? Ben ait olduğumuz yeri bulduk, yaralarımızı sardık diye düşünüyordum. Sende mi dayanamıyorsun birbirini takip eden anlamsız düşüncelere? Eh, benim de dayanabildiğimi söylemek biraz zor. Ben de kayboluyorum bazen bendimin içinde.
Get Kayra’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Soruyorum bazen “Acaba..?” diye. Düşünüyorum. sonra nasıl oluyorsa kendimi konudan sapmış, milyon düşünce atlatmışken buluyorum.
Bazen çocukluğumu özlüyorum, işte o zaman kendime çok kızıyorum. “Ne hakkım vardı tüm dünyanın yükünü küçücük omuzlarda taşıttırmaya?” diye soruyorum mesela. Sonra sakinliyor gibi oluyorum. Çünkü biliyorum ki o zamanlar kendimi bir toz tanesi kadar değerli görmüyordum.
Sevgili gözlerim. Ağladık, gördük ve daha fazla ağladık sizlerle. Zayıfsınız, fiziksel olarak da duygusal olarak da. Görmezsiniz bazen, bunun sebebi olan kişiye nefret doluyum bu yüzden.
Nefret etmek demişken, zayıflığı mı gösterir bu eylem? Bilmiyorum. Kırgın, kızgın ve çokça öfke dolu oluveriyorum bazen. Çok, çok ters geliyor bana bu halim. Rüzgar esse yönümü kaybedecek gibi oluveriyorum, her duyguyu çokça hissediyorum.
Kader denen o inanca ben de inanmaya başladım sanırım, kendimle o kadar çok çelişiyorum ki başımı ağrıtıyor, bu düşünceler ne gece uyutuyor ne bir sona ulaşıyor. Bu halimden de hiç haz etmiyorum. Ne yazabiliyor ne okuyabiliyorum.
Düşünmek dikkatimi dağıtıyor, artık odaklanamıyorum.
