Toprak ...
Gidenler ve gelenler hep iki bilmece. Gittiğinde döneceğini biliyor muydun ya da toprak biliyor muydu? İnsanın dilemması, toprağın bildiği ve iki düstur bütün öğrenilmişliklerden sızma, gidersin yazılmış olanda bu var yazılmış olan.
Get Birsen Bağcı’s stories in your inbox
Join Medium for free to get updates from this writer.
Toprak bu hikayeleri yazar. Ne zaman doğmuş olursan ol, ne adla, nerde, hangi ırkta olursa olsun, yazılıdır ve kayıtlıdır toprağın hafıza defterlerinde hikayeler. Yaşın ne olursa olsun yaşayıp yaşayabileceğin budur. Topraktan türesi bir hikaye ve onun kokusundan mülhem. Boldur toprağın vermek istediği. Bir bakışta gökle irtibat gibi. Özlersin hep, toprağını mı, köyünü mü, orda bıraktığın hafsalanı mı hayallerini mi. Asıl özlediğin nedir bilmeden özlersin. Dönme vakti yaklaştı mı sana her yer toprak görünür. Bir ezan ve bir sela arası bir dönüş belki. Bir çile yarışı vardır gidişler de... Dönüş yolunda toprak karası yeşmaklar taktığın vakitler vardır. Yazılmamış kuraldır bir yolculuk bir mukadderata. Bir yol, bambaşka bir hikayeye gebedir. Her bir yolculuğun sırrı, kendi içinde saklıdır. Bazen bu sırrı yakalamak için kifayet etmez yol. Daha da uzağa gitmen gerekir anlaman için...
Toprak efsun, toprak kadim, toprak bilge...
Biliyor bütün yolcuların içindeki sırrı. Sense bunu döndüğünde anlıyorsun. Senin için tam zamanında, ne erken ne geç, o biliyor vakti.
Sen geç kaldım desen de o biliyor...
Öz yolculuğudur senin gidiş ve gelişlerin... Bütün kayboluşlar ve bulunuşlar bununla ilintili.
Yolcu sensin.
Yol sensin.
Yolculuk sensin...
Bastığında topraktan çıkan hışırtı senin sesin.
Avuçlarınla sarıldığın boz toprak senin kalbin.
Kokusu özün, nefesin.
Gittiğinde ağıt, döndüğünde bayram...
Toprak bütün hikayelerin toplandığı bir kitap.
Bu topraklar da seni tutan ne? Ne vadeder sana?
Ya toprağa bu benzeyişin, yüzündeki izler, gözlerindeki derinlik. Toprak başlangıç mı, son mu?
Toprak, Tıpkı Erciyes’in eteğinde yelelerini savuran yılkı atları gibi sana da özgürlük vadeder mi?
Zamanın izi var toprakta. Kırmızı rugan ayakkabılarının, kara lastiklerinin izi var.
Çifte tokmaklı kapılar var toprağında.
Herşey değişir, ama toprakla kurduğun ilişki değişmez. Koku silinmez.
Dağlarının kırağını bildiğin toprağındır.
Annenin çatlamış avuç içleridir toprağın.
Seni şehre uğurladığı zaman kül kül olur gökler.
Gözlerinde, hayalinde dut ağacının altında el sallayan baban vardır hep. Sen göremezsin, toprağın üzerinde yazgıdan bir yaygı, öylece bekletir seni uzaklarda.
Hayatla hayâl arasından bir çizgide. Yağmurdan mürekkeplerle, gözlerin ile yazarsın hikayeni...
Toprak budur işte.
Anlattığın değil, yaşadığındır.
Selâm ve dua ile
Birsen BAĞCI
